Wat ook altijd zo irritant was... ik MOET echt ontbijten s ochtends anders word ik slap en chagrijnig. Dat heb ik al duidelijk gemaakt toen ik nog in de kliniek zat en ik om 8 uur, 12 uur en 17.30 een soort hongerklop kreeg. Dat hoorde ik van meer dames, dat je je instelt op die extreme regelmaat onbewust.
Er was zo vaak geen eten in huis bij Mister. Vorige week heb ik zelf muesli gekocht (eentje die hij niet lust zodat hij het niet weer zelf opeet) en een pak melk. Kreeg ik commentaar dat ik de melk op het verkeerde plankje van de koelkast had gelegd. Zondag had ik zelf boterhammen mee, om niet het risico te lopen dat ik weer geen eten zou krijgen.
Als ik hem thuis brood aanbied wil hij soms niet en eet hij popcorn. Ik begin nu een beetje door te krijgen hoe raar het eigenlijk is allemaal. Word wel heel herkenbaar zo maar whatever. Op zich bij het schrijven altijd wel rekening gehouden met evt herkenning.
Het is wel goed om het face to face uit te maken en niet met een appje.
Gewoon lekker LAT-ten. Kun je je eigen ding doen en toch samen zijn.Dankjewel.
Het gaat ook over doseren. Ik zei in de kliniek al, ik kan mijn grenzen bewaren omdat de kliniek mij verplicht deze grenzen te stellen.
Maar nu thuis.... hij dringt zich best op maar ook omdat hij bang is dat ik terugval als ik even niet bereikbaar ben. Dat benauwt mij. En ik snap het ook wel want hij heeft mij gezien tijdens terugvallen. Drinken terwijl je antabus slikt... dat ziet er niet leuk uit voor andere mensen.
We hebben echt een leuke zomer gehad hoor. Maar nu is het winter en het beklemt mij dat hij er zo bovenop zit. Al dat bellen. Bah. Ik wil gewoon ook rustig thuis kunnen zijn en thuis rommelen. Ben altijd alleen geweest. Ik heb niet altijd zin om bij ZIJN vrienden op de koffie te moeten, verhalen over zijn huisgenoten te horen.
Ik houd van alleen zijn. Hij niet. Maar ik wil niet alles samen.
Mijn jongste broertje wil praten. Ik heb gevraagd aan Ed van Brijder of die er bij wil zijn. Ik moet zeggen dat ik het ook wel lekker rustig vond om hem een tijd niet te zien. Altijd dat gepraat dat alles maakbaar is. Altijd alsof hij alles het beste van het beste doet en heeft. Over dure spullen en verre reizen. Bah. En ik wil op mijn laptop verdomme. Ik weet nog niet wanneer ik aan dat gesprek toe ben.
Ik kan me voorstellen dat dat als falen voelt. Heb je nu wel een baan of hoef je niet te werken omdat je er financieel oke bij zit?
Was hij op een positieve of negatieve manier in de media? Ik vind dat ook wel belangrijk. Geen details nodig hoor, gewoon of zijn aanwezigheid in de media goed of slecht was.Nu vergroot ik het misschien een beetje uit.
Maar ik zie wel dat ik niet meer het zielige zusje hoef te zijn en hij mijn grote held ofzo. In het dorp was ik op een gegeven moment ook 'zus van' omdat hij altijd overal bij was in altijd in the picture. En soms in de media idd.
Eén keer in de zomer had hij het ook voor elkaar op de voorpagina van het plaatselijk dagblad te staan. Het moet 2,5 jaar geleden geweest zijn. Dat is dan natuurlijk ook gesprek van de dag.
Dat groeit natuurlijk ook scheef, die ene broer die altijd in de krant staat en die ene zus die altijd ziek is en in klinieken zit. Misschien schets ik het nu heel zwart wit.
Maar hij mag best weten dat die ellenlange appjes over wat ik allemaal zou moeten, heel storend waren. En dat de manier waarop ze de familiegesprekken aangepakt hebben (onder leiding van jongste broer) ook schadelijk waren. Dat kan ik nu ook wel eens terugkoppelen.
Vriend klaagde wel eens dat zijn familie te weinig betrokken was maar die gaan dan ook echt niet op de stoel van hulpverlener zitten. Ik vind trouwens dat hij erg overdreven heeft want ik zie gewoon een club leuke mensen, maar alles wat hiervoor gebeurd is daar ben ik natuurlijk niet bij geweest. Maar no way dat die op een verjaardag opeens allemaal in de rol van hulpverlener kruipen en er zo'n soort gesprek ontstaat. Eén van zijn zwagers heeft ooit ook behoorlijk gebruikt maar die kon er zelf nog mee stoppen in die tijd. Die is al best begripvol.
Dank je. Hoe oud ben jij, als ik vragen mag?De dynamiek tussen broers en zussen en broers en zussen onderling kan heel ...speciaal... zijn.
Zie ook de geweldige film Whatever Happened to Baby Jane over twee zussen die samen in een huis wonen, gespeeld door Joan Crawford en Bette Davis.
Ik vind zelf dat 'gesprekken' niet zo vruchtbaar zijn over dit soort dingen. Tenzij in een bar ...af en toe... met mensen die veel ouder zijn.
Levenservaring is altijd beter dan 'praatjes' en er zijn zoveel 'praatjes'...
Op dit moment niet, maar ik woon gratis en ik krijg steeds geld op mijn rekening overgemaakt van mijn moeder. Waar ik overigens niet om gevraagd heb, maar altijd handig is.
Dit jaar ga ik weer werken op de Keukenhof, waarna ik eindelijk mijn studieschuld helemaal af hoop te betalen. Af en toe werk ik zwart.
Maar nu hoeft dat niet.
Dank je. Hoe oud ben jij, als ik vragen mag?
Mijn studieschuld is eindelijk kwijt gescholden 2 jaar geleden. Er was al vroeg sprake van dat het na 15 jaar kwijtgescholden zou worden maar nergens kreeg ik dit zwart op wit. En UWV werd DUO, en de regels veranderden, en ik wist het nooit helemaal zeker dus het bleef als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangen. Die 15 jaar werd toen 17 jaar maar op een dag was het echt weg.
Tja gesprekken. Soms zou je idd denken, ga gewoon een dagje wat leuks doen en zand erover. Met oudste broer ging ik wel eens iets met de kinderen doen en dan weet je dat er geen moeilijke gesprekken komen want die kids verstaan alles. En dan is het gewoon leuk.
Met jongste broer is dat anders gegroeid. Heb ik door het leeftijdsverschil nooit dingen 'gewoon leuk' gedaan en als we gingen wandelen was het om over mijn problemen te praten. Dat gaat ook niet meer veranderen denk ik. Het is echt een verschil of je samen bent opgegroeid en samen gespeeld hebt. Hij weet nog dat ik jong uit huis ging en dat ik terug kwam en dat ik altijd ziek was. In zijn beleving.
47.
Heb een tijdje terug het bedrag wat ik nog schuldig ben (minder dan een maandloon) overgemaakt naar een 'vriend' in Colombia.
Mijn bank belde me er zelfs over op.
Heb nooit bijgeleend (vrijgevige ouders en toen mijn vader begon te sputteren over mijn laatste studie overleed hij).
Over belangrijke dingen praten we vaak niet.
Wij hebben heel veel samen gespeeld en meestal gaat het goed... maar niet altijd.
En ook in het buitenland word je achtervolgt als je je studieschuld niet aflost. Zag een tijdje geleden een video van een paar die geen nieuw paspoort konden aanvragen als ze niet betaalden..Gaat echt ver. Ik kan die video nog wel opzoeken als iemand het wil zien.Volgens mij gebeurt dat nog steeds, dat mensen beweren dat ze studeren maar het helemaal niet doen. Of van de aardbodem verdwijnen als de studie niet lukt.
Ook in de jaren 80 al veel van dat soort ‘ eeuwige studenten’ . Zo werden ze volgens mij genoemd.Iets ouder dan ik dus. Hoe ik het mij herinner, konden de mensen die in de jaren 90 begonnen, er heeeeeeeeeeel lang over doen. Maar hadden ze ook een heeeeeeeeeeel hoge schuld als het niet lukte.
En soms hadden de ouders geen idee dat het niet goed ging en dan was het nogal wat om dat te vertellen.
Zou goed kunnen. Die van de jaren 90 kende ik meer persoonlijk omdat die nog bezig waren toen ik in 2001 begon. Zij konden ook veel functies ernaast doen, dat werd bij ons al iets lastiger.
Allemaal leuk maar wie het niet tot een goed einde bracht had wel een hele hoge schuld.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."