Tijd van bezinning - nu

Dank je Zandman. Helaas is onze GGZ overgestapt op groepsgesprekken voor de meeste dingen.
Aan deze groep heb ik echt veel gehad, maar ik had wel altijd een paar dagen nodig om bij te komen. En toen had ik die tijd. Nu ik niet meer zo veel vrij kan (of wil) plannen na het gesprek en de dagen erna, merk ik dat het inderdaad niet lukt.
Die maatschappelijk werkster over wie ik schreef was geweldig, ik ken haar ook van andere dingen. En daarmee kwam het ook niet voor dat je je afmeldde en dan in de groep moest verdedigen waarom, of op de groepsapp. Dan had ik bijv ook met haar er bij dingen kunnen vertellen over mijn opname en waren ze me ook niet steeds in de reden gevallen en hadden ze wellicht ook niet doordat ze er zelf steeds doorheen praatten stukken gemist.

Dan kun je ook nog besluiten bepaalde zaken wel met die MW te bespreken en dan hoefde je dat niet in de groep te discussiëren of het allemaal wel erg genoeg is om je af te melden. En hadden we ook niet steeds berichten van die ene man gekregen over hoe slecht het ging zonder dat hij verder zijn gezicht liet zien.

Ik had het liever op een nette manier gedaan maar ik realiseer me nu dat als je op een nette manier afscheid wilt nemen ze het waarschijnlijk ook niet accepteren want Pietje Puck neemt toch ook geen afscheid en die heeft alles nog veel erger.

In een normale groep heb je ook meer instroom en dan is het ook niet zo erg als iemand na een tijdje weer afscheid neemt. Hoe ik het zie is dit helemaal scheef gegroeid maar ik ben er ook klaar mee nu.

Kordie zei:

Snap ik. Ik denk dat je je dan opgejaagd voelt. Daarom zit ik ook niet bij een ptss praat groep.

Klik om te vergroten...

Ze gaat ook een beetje over mijn grens. Ik meld mij keurig netjes een dag van tevoren af, vertel dat ik van slag ben na een zwaar ZAG gesprek en deze week wat tijd neem voor mezelf. Ik wens ze een goede bijeenkomst.

En dat ze dan reageert door te zeggen dat ik toch moet komen bladiebladiebla. Dan lees je toch niet wat ik zeg?

Alinde zei:

En dat ze dan reageert door te zeggen dat ik toch moet komen bladiebladiebla. Dan lees je toch niet wat ik zeg?

Klik om te vergroten...

Precies dat.
Goede rede van jou.

Of ze wilt het niet lezen en door pushen.
Misschien zit er ook wel stukje van ongerustheid achter; "ze zal toch niet aan de wijn zitten"

Maar wat hier vooral mist is begrip voor je pittige ZAG

Toen ik aan de drank zat (en/of benzo's) zegde ik pas op de dag zelf af of helemaal niet. Dus mijn keurige berichtje van vanmorgen zonder typefouten gaf denk ik geen aanleiding om dat te denken. De bijeenkomsten zijn op woensdag.

Weet je, op zich is het niet zo erg als iemand zegt: Kom maar gewoon wel.
Het was voor mij de druppel na al die keren dat ze me in de reden is gevallen en heeft tegengesproken en vooral dat van de vorige keer toen ik zo verdrietig was. Ze ging gewoon door met die monoloog.

Sommigen van deze mensen hebben in het oude systeem bepaalde regelingen gekregen, bijv jarenlang een psycholoog voor 1 op 1 gesprekken. Kennelijk blijft dat ook doorlopen tot de dag van vandaag.
En die snappen niet mijn frustratie die ik op dit moment heb dat ik dat niet kan krijgen. Maar in plaats van dat dat benoemd wordt... ja er zijn grote verschillen... wordt daar ook weer overheen gepraat.

Ze kunnen nu niet aankomen dat Jantje en Pietje ernstiger zijn dan ik, ik kom net uit een klinische opname van 6,5 maand. Ga nou niet beweren dat Piet alles erger heeft.

Eentje vindt ook dat bij mij alles minder erg is omdat de familie nog bij elkaar is. Nouja was. Jullie weten dat in deze familie ook niet alles over rozen gaat.

Dank je.

Mijn argument was om zo min mogelijk te praten deze week. Gisteren dus heel intensief gepraat, morgen komt mijn thuishulp en dat is ook altijd even praten, donderdag heb ik psycholoog (vervolg intake) en ik heb wat contactmomenten Brijder.

Voor de rest probeer ik dus zo min mogelijk te praten. Bij dagbesteding zeg ik alleen het hoognodige en zoek ik niet de gezelligheid op. Typen, zoals hier, kost me veel minder moeite en dan kan ik ook zelf bepalen wanneer ik reageer.

Ze hebben denk ik geen idee hoe kut het is om in een klein hokje met familie en een psychiater de crisissen nog eens te bespreken. Ik ben kapot. Ik hoef even niet de relatieproblemen of geldproblemen van andere mensen aan te horen en dat is mijn keuze. Ik kan het er ook niet bij hebben.

Heel gezellig gegeten bij twee mensen.

Ik had eens laten vallen dat ik wel op hun kat wilde passen in de vakantie, mocht dit nodig zijn. Ik dacht dat het etentje misschien was om het over de katten te hebben maar dat was helemaal niet zo. Het was echt voor de gezelligheid en het was ook heel gezellig.

Het was gewoon leuk en ontspannen. Ik had mijzelf voorgenomen om tot uiterlijk 20 uur te blijven maar anders hadden we zo nog een tijd door kunnen praten. Terwijl we elkaar alleen oppervlakkig kenden tot vandaag.

Dus dat kan ook gewoon Terwijl ik maandag wel zoveel spanning had dat ik op het punt zat dat ik voorheen wel alcohol gehaald zou hebben. Omdat je dan denkt dat die spanning anders niet weggaat. En dan was ik er nu veel slechter aan toe geweest. Nu heb ik gewoon relaxed bij die mensen gegeten.

Het doet mij besluiten dat ik de voorgestelde groepstherapien van de psycholoog ook niet ga doen. Ik kan het gewoon niet, nu, in een groep naar andermans problemen luisteren.

Alleen beeldende therapie wil ik wel doen. Dat was één van de suggesties. Dat je niet steeds hoeft te praten maar er een creatieve uiting van kunt maken.

Bij groepsgesprekken moet je erg oppassen, dat de problemen van anderen niet jouw problemen gaan worden.
Het is soms moeilijk je grenzen te bewaren!
Ga er nooit overheen, soms word je gepusht om er toch mee door te blijven gaan ook al ben je helemaal stukgetherapied.
Dat is mij ook overkomen en dat Levert schade op. En dan moet je dat weer extra gaan verwerken.
Pas hier echt voor op!

In het begin was ik mij daar heel bewust van. We sloten toen af met maatschappelijk werkster en dan nam ik niets mee naar huis.
Dan had ik wel tijd nodig om dingen te laten landen maar ik was niet echt met die anderen bezig tussendoor.

Het was te verwachten dat dat allemaal ging veranderen. Geen begeleiding meer, appjes van Willem vanuit het ziekenhuis, praten over iemand die er niet is want men maakt zich zorgen... Ik toch voor één keer met die Willem geprobeerd af te spreken want straks lag hij dood in huis... weten dat er over je gepraat wordt als je er zelf niet bij bent... zelf helaas een keer wat noodkreten gestuurd tijdens een terugval (1 x).... twee keer een mijlpaal bijgewoond van iemand van de groep.... 1 x een condoleance toen een kind van een groepslid overleed.... en nog veel meer. Je leest het, vergeleken met hoe het begon is het helemaal buiten proportie gegaan.
Het valt me ook al een tijd op dat GGZ er geen nieuwe mensen meer naartoe stuurt.

Misschien bekijken zij het heel anders. Allemaal heel betrokken bij elkaar, iedereen gaat bij Willem op bezoek behalve Alinde. Alinde komt met verhalen over verslaving en klinieken en daar kunnen zij niets mee. Alinde gaat opeens heel hard huilen maar die kan gewoon naar haar ouders want die heeft nog ouders en de rest niet meer.

Wat ik zeg, ik denk vooral dat de intake bij de psycholoog snel klaar is: Ik wil geen praatgroepen.

Ik krijg opeens een gevoel dat je bij onze GGZ gewoon eens in de zoveel tijd een familiegesprek moet hebben en dat dat nu is afgevinkt van hun lijstje. Familiegesprek geweest.
Dat het niet eens het doel is dat er iets uit komt en dat er actie volgt. De medicatie zou ook iets aangepast worden en ik dacht dat dat misschien per ingang van de nieuwe Baxterrol was. Maar tot op heden is er niets veranderd.

Ik heb Brijder gesproken, hij heeft dingen uitgelegd. GGZ heeft nog geen contact met hem gezocht (dat was die bal die bij de psychiater lag). Hij snapt dat het heel onwenselijk is dat de familie er steeds over begint. En hij zei dat ik er voor vandaag nu genoeg over gepraat heb en het weer moet laten.

Mijn moeder dacht dat ik me kon aanmelden bij begeleid wonen (of iets in die richting) en dat zij mij dan in dit huis ambulant gaan begeleiden. Dat werkt helemaal niet zo. Nu ging meneer Brijder uitleggen hoe het daar werkt.... heel lief... maar door vriend ben ik daar natuurlijk al helemaal bekend, weet precies hoe alles werkt, hoe die begeleiding heet, hoe die gesprekken verlopen etc. En hoe laat je ook gaat eten..... ze komen altijd precies als je je eerste hap wilt nemen
Dus hoe daar alles reilt en zeilt dat weet ik wel. Het ging er meer over dat mijn moeder dacht dat die begeleiding dan ook hier thuis kan komen ipv GGZ maar zo werkt dat helemaal niet. Zij dacht echt dat ze DE oplossing had bedacht.

Dus nu ligt de bal bij meneer Brijder. Hij zei ook dat het goed is om eens langs de huisarts te gaan zodat die mij weer even ziet en dan kan ik ook vragen in hoeverre zij goed op de hoogte zijn/gehouden worden over de situatie. Vorig jaar maart is de opname uiteindelijk door een arts van de huisartsenpost geregeld.

Ik ga maar even douchen en dan buiten lopen met de stappenteller. Ik kom moeilijk op gang vandaag.

Alinde zei:

Ik moet zeggen, hoe langer dit doorgaat hoe groter ook de kans dat ik op een dag naar de winkel loop en weer een paar flessen haal.

Klik om te vergroten...

Dat moet je je ouders eens glashard in het gezicht zeggen en dat je veel last van hen ervaart. Ook dat ze niet altijd de vinger in de pap hoeven te houden bij volwassen dochter én dat hun dochter ziek mag zijn. Ook al past dat mogelijk niet in hun perfecte plaatje.

Ik herken het wel. Weet daarom ook dat dit denken makker gezegd is dan gedaan. Maar je moet voorkomen dat je gaat drinken of aan de (rc) benzo's gaat door je ouders.

Alinde zei:

Verschil is wel vriend alles WEL geregeld is voor terugval en/of crisis

Klik om te vergroten...

Mij is uitgelegd dat je nooit van het negatieve uit moet gaan. In mijn geval zijn vooral telefoonnummers vast gelegd die ik kan bellen bij een gevaarlijke ptss aanval.

Alinde zei:

krijg opeens een gevoel dat je bij onze GGZ gewoon eens in de zoveel tijd een familiegesprek moet hebben en dat dat nu is afgevinkt van hun lijstje

Klik om te vergroten...

Dat is ook zo.
Is mij letter gezegd.
Juist daarom volg ik mijn ptss behandeling niet bij ggz of mggz.
Maar via een andere instantie.

Weet dat je goed bezig bent Alinde.
Blijf waakzaam. Maar heb vertrouwen

Dankjewel Kordie, je zegt hele rake dingen.

Bij Brijder was een familiegesprek echt om dingen uit te praten. En toen was ik er niet blij mee omdat er in 1 uur wat mij betreft veel te veel besproken werd en het bij één gesprek bleef. Toen was de setting ook anders, met elkaar om tafel met twee professionals erbij.

Bij GGZ ben ik bang dat het inderdaad een formaliteit is. Dat in het beleidsplan staat dat ze om de X tijd de familie uitnodigen maar niet om daarmee concreet iets te bereiken. En dan laten ze het weer X tijd liggen en dan komt er weer zo´n gesprek. Overigens was ons per brief een datum medegedeeld waarbij ouders en broer uitgenodigd werden. En dat is dan twee keer naar achteren geschoven op hun initiatief.

Carina was hier, van de WMO. Anders dan ik dacht, neemt ze ook een coachende rol. Over dramadriehoek, winnaarsdriehoek etc. Ze ziet dat er soms veel energie gaat zitten in familiedingen en dat de vermoeidheid letterlijk in mijn lijf gaat zitten (want ik mankeer in principe niks aan mijn lichaam) en dan blijven mijn eigen dingen liggen, bijv in huis.

Het is de kunst om grenzen aan te geven en in het hier en nu te blijven. Dus wel schaatsen op zaterdagmiddag, een nieuwe kast ophalen, dat soort dingen.

Ze vroeg ook hoe mijn broers omgaan met familiedingen. Die geven bij mijn ouders op een gegeven moment aan dat ze weg moeten, een andere afspraak hebben, nog een stuk willen fietsen, etc etc.

Mijn vriend is gelukkig heel erg van het hier en nu. Ooit in de kliniek ging de casemanager met mij in gesprek en vroeg waarom ik de keus voor hem gemaakt had want ik zoek structuur en die is bij vriend ver te zoeken. Ik zei, ik heb geen tijd meer om te piekeren bij hem. Hij neemt me mee ergens heen, hij ziet onderweg van alles, hij weet heel veel te vertellen onderweg en dan trekt hij mij ook in het hier en nu En dan heb je een leuke dag.
Gisterenochtend belde vriend dat er een konijn miste bij de kinderboerderij. Dat soort dingen. Dan ben ik aan t malen over mijn oom en wat er dan gebeurd is en dan word ik gebeld... Flappie is weg. Dat relativeert best wel.
(En natuurlijk weet vriend ook wel dat het niet het einde van de wereld is dat Flappie weg is maar hij ging ff kijken en dat konijn miste)

Ben ook vandaag helemaal moe gepraat. @Kordie ik wil nog wel dieper ingaan op wat je schrijft. Eerst ff ontspannen.

Grrrr, ik ging medicijnen ophalen maar het lag er niet. De mensen van de balie dachten dat ik t/m vandaag in huis had. Ik terug naar huis want ga er dan zelf ook aan twijfelen maar ik zie het hier echt niet.
Bellen, lang wachten, nog langer wachten.... ik weet niet of het vandaag nog in orde komt.

Ik dacht dat de afspraak was maandag en donderdag ophalen en weet iig niet dat het veranderd is. Zo irritant. Ik hoop ooit gewoon helemaal van de medicatie af te zijn. Rondom de mogelijke apotheek-staking had ik ook zo'n stress. Het is gewoon irritant dat mijn lijf afhankelijk is van dat spul.

Kordie zei:

Dat moet je je ouders eens glashard in het gezicht zeggen en dat je veel last van hen ervaart. Ook dat ze niet altijd de vinger in de pap hoeven te houden bij volwassen dochter én dat hun dochter ziek mag zijn. Ook al past dat mogelijk niet in hun perfecte plaatje.

Ik herken het wel. Weet daarom ook dat dit denken makker gezegd is dan gedaan. Maar je moet voorkomen dat je gaat drinken of aan de (rc) benzo's gaat door je ouders.



Mij is uitgelegd dat je nooit van het negatieve uit moet gaan. In mijn geval zijn vooral telefoonnummers vast gelegd die ik kan bellen bij een gevaarlijke ptss aanval.



Dat is ook zo.
Is mij letter gezegd.
Juist daarom volg ik mijn ptss behandeling niet bij ggz of mggz.
Maar via een andere instantie.

Weet dat je goed bezig bent Alinde.
Blijf waakzaam. Maar heb vertrouwen

Klik om te vergroten...

De medicatie is iig tot morgen geregeld en ik kon het alsnog ophalen. Het klopte iig dat ik het niet in huis had.

Tja mijn ouders hadden wel gelezen, paar jaar geleden, dat mensen soms bij afbouw medicatie weer helemaal herstelden. En mijn tante is na een instabiele periode rond haar 30e ook helemaal hersteld. Maar dat was ook een andere tijd, minder drukte, minder prikkels. Dat was wel de reactie na mijn eerste psychose: Misschien kan ze net als tante D toch weer herstellen.
Maarja misschien ook idd niet. Misschien hebben we met zijn allen de lat te hoog gelegd over de dingen die ik nog zou gaan bereiken etc. Maar de dingen die ik gedaan heb, binnen vrijwilligerswerk en soms ook betaald, zijn ook niet altijd gezien denk ik. Alsof er toch altijd iets omheen hing van 'het is niet betaald', 'het is niet fulltime'.
Ik schrijf natuurlijk alles hier namens mezelf... als mijn ouders hier schreven zouden ze misschien heel anders schrijven dan wat ik nu schrijf.

Maar ik heb bijv vrijwillig een klus in de stadsschouwburg Amsterdam gedaan en toen zijn mijn ouders bij de voorstelling geweest en toen vonden ze de voorstelling kut. Dus niks van 'wat leuk dat je je bij zo'n leuke club mensen hebt aangesloten' of 'jeetje zien we je zomaar in de stadsschouwburg aan het werk'. Terwijl ik een hele leuke tijd gehad heb daar maarja het was niet zo'n goedlopend bedrijf als van mijn broer.

Maar nu gaat het weer over de maatschappelijke ladder. Herstellen van een verslaving is echt wel ff andere koek en dat is OOK hard werken.

Een andere instantie ben ik zeker aan het overwegen. Ik vind het irritant om dat dan weer uit te zoeken met de verzekering maar daar moet ik een keer in duiken. Ik had bij GGZ twee gesprekken met een psycholoog, om mij weer door te verwijzen, en die zei dat GGZ het niet ontmoedigd tegenwoordig als je het ergens anders zoekt. In die gesprekken merkte ik ook weer dat je met een psycholoog op een heel ander level zit dan met een verpleegkundige. Hij geeft echt inzichten. Ik geloof ook zeker in familiepatronen die doorwerken in een familie (rare zin). Omdat mijn moeder zich altijd zorgen maakte om haar moeder, werkt dat misschien ook door in onze moeder-dochter relatie. Anders dan bij mijn broers.

Ik wacht iig op een uitnodiging van beeldende therapie en van mindfullness. Die uitnodigingen schijnen per papieren post te komen, ik ben benieuwd.

Ik dronk even koffie bij vriend zijn dagbesteding en sprak een van de begeleiders. Ik legde uit dat het voor mij bij de nieuwe dagbesteding nog even inkomen is, omdat ik afgelopen jaar al zoveel mensen heb ontmoet en daar ook weer allemaal nieuwe mensen zie. Ik heb daar nog niks gemeenschappelijks om over te praten. Als ik meer ruimte in mijn hoofd heb komt dat misschien weer. Dan kun je praten over een eend in de sloot bij wijze van spreken. Of over muziek. De laatste keren was ik niet in staat om mee te praten over koetjes en kalfjes. Als ik echt mijn draai niet vind daar, kan ik nog overwegen om bij vriend zijn dagbesteding te gaan werken op de dagen dat hij er niet is. Tegelijk lijkt me niet zo'n succes. Daar hebben we het al over gehad.

Leuke avond gehad. Er was wel wat alcohol maar niet zo veel dus ik had er niet zo veel moeite mee om niet te drinken.

Vriend zag een dubbelganger-achtig-iemand en meteen praatje maken, werd een leuke ontmoeting met hem en zijn vrouw. Ik ben ook wel eens alleen op die plek geweest, dan ging ik er alleen naartoe en alleen weer naar huis. Was ook prima toen maar dit is wel een heel andere beleving.

Hoewel ik soms wel wat flitsen had van, wat is dit een raar jaar geweest... heb ik ff geen moment aan GGZ gedacht en ook even niet aan mijn oom. We hebben niet zo veel geld maar af en toe iets leuks doen geeft wel veel positiviteit!

Sorry dat ik niks heb laten horen, ik zit inmiddels wederom in een kliniek. Moeilijk om er over te schrijven nu.

Alinde zei:

Er was wel wat alcohol maar niet zo veel dus ik had er niet zo veel moeite mee om niet te drinken.

Klik om te vergroten...

Dat vind ik super knap van je.
Fijn voor jou zelf vooral ook dat die craving dan niet op komt zetten

Dank je!

Het is wel apart hoe alcohol altijd bij bepaalde activiteiten hoorde. Niet altijd als 'zuipen' maar ook gewoon als consumptie. Stel dat ik het wel moeilijk had gevonden dan was vriend ook meteen met me naar buiten gegaan.

Het is ook waar je de focust legt.

Ik ben vanuit de familie helemaal gewend dat het vaak gaat over zieke mensen. Echt iets van ons dorp denk ik. Je komt iemand tegen bij de bakker, die vertelt wie er allemaal ziek is, daar ga je voor bidden in de kerk. En kaartje sturen, of plantje brengen, en bij de slager vertel je dan weer hoe het met al die zieke mensen gaat. Neef zei eens over opa: Hij praat altijd over zieke mensen of overleden mensen.

Je hoort nooit: Nou ik sprak buurman Vriens en die was me toch bij een mooi concert geweest.

Wat wel zo is... áls je dan ziek bent... dan word je dus helemaal overladen met kaartjes en plantjes en zakken drop. In het ziekenhuis pikken ze de mensen uit ons dorp er zo uit want dan hangt het helemaal vol met kaarten.