Tijd van bezinning - nu

Alinde zei:

Dankjewel.

Het gaat ook over doseren. Ik zei in de kliniek al, ik kan mijn grenzen bewaren omdat de kliniek mij verplicht deze grenzen te stellen.
Maar nu thuis.... hij dringt zich best op maar ook omdat hij bang is dat ik terugval als ik even niet bereikbaar ben. Dat benauwt mij. En ik snap het ook wel want hij heeft mij gezien tijdens terugvallen. Drinken terwijl je antabus slikt... dat ziet er niet leuk uit voor andere mensen.

We hebben echt een leuke zomer gehad hoor. Maar nu is het winter en het beklemt mij dat hij er zo bovenop zit. Al dat bellen. Bah. Ik wil gewoon ook rustig thuis kunnen zijn en thuis rommelen. Ben altijd alleen geweest. Ik heb niet altijd zin om bij ZIJN vrienden op de koffie te moeten, verhalen over zijn huisgenoten te horen.

Ik houd van alleen zijn. Hij niet. Maar ik wil niet alles samen.

Klik om te vergroten...

Gewoon lekker LAT-ten. Kun je je eigen ding doen en toch samen zijn.

_shikantaza zei:

Gewoon lekker LAT-ten. Kun je je eigen ding doen en toch samen zijn.

Klik om te vergroten...

Ook dan is dit geen gezonde relatie.

_shikantaza zei:

Gewoon lekker LAT-ten. Kun je je eigen ding doen en toch samen zijn.

Klik om te vergroten...

Dankjewel.

Ik heb wel een beetje spijt dat ik zo los gegaan ben met details over mijzelf. Ben super herkenbaar nu.

Anyway we hebben de kerst toch samen gevierd. Vier programmapunten waarbij ook hij dingen gedaan heeft waar hij eigenlijk geen zin in had qua mijn familie maar toch was het erg leuk. Bij mijn ouders bood hij zijn excuses aan voor het wel/niet/wel/niet komen. Hij legde uit dat kerst in zijn familie niet bepaald leuk was vroeger en dat het hem getriggerd heeft tot een paar dagen flink depressief, zonder gebruik. Dat hij ook heel erg bezorgd over mij geweest was aangezien ik vorige week nogal uit mijn doen was. Waarop ik weer uitlegde dat ik heel vaak GGZ benaderd heb (vooral omdat toen die apotheekstaking nog in de lucht hing en ik medicatie nodig had en ik steeds hoorde, bel morgen maar dan is jantje er, bel overmorgen maar want piet is er niet)
Dus dat waren de kerstdagen. We zijn heel warm ontvangen in mijn familie. IK weet niet of mijn middelste broer zich versprak of het bewust sarcastisch zei, die zei tegen mijn vriend: Morgen zijn er nog andere kleine kinderen. Hahhahaha.

Het dagje rust is er gisteren niet gekomen, voor ik het weet staat hij altijd weer voor mijn neus. Ik ga kijken of donderdag zijn casemanager komt en of ik dan even aan kan schuiven en uitleggen dat ik soms rust nodig heb. En dan niet rust maar wel steeds bellen maar gewoon ff RUST. Als hij denkt dat we nu in de volgende fase zitten van altijd samen slapen ofzo dan moet ik hem teleurstellen want we gaan niet altijd samen slapen want zelfs in zijn slaap praat hij nog door. Nouja nu ben ik alleen thuis en was ik 6 uur wakker dat is ook niet alles. Maar een andere keer slaap ik misschien lekker uit, kan ik wakker worden zonder televisie (ik wil rustig wakker worden) en een dag in stilte doorbrengen.

Even toevoegen, ik was bij zijn familie OOK zeer welkom. Nu ik het teruglees staat het er alsof dat niet zo was. Lieve mensen (ik was er 1 x eerder kort geweest) en ik heb in jaren niet zulke lekkere ouderwetse groentesoep gehad. Echte soep van echte bouillon, veel balletjes.
Zij waren óók niet geheel gelukkig toen ze hoorden dat hij een vriendinnetje uit de kliniek had maar het valt ze mee, geloof ik. We kregen ook nog allemaal bakjes lekker eten mee naar huis.... wat wel inhield dat we half Nederland nog door gegaan zijn met de bakjes eten maar we hebben er later nog lekker van gegeten. Die mensen houden van GOED eten, geen kant en klaar van de Aldi.
Ik kreeg nog een muts omdat ze bang waren dat mijn oren koud werden, gewoon lief allemaal.

Vriend zegt dat hij niet wil terugvallen ook omdat hij daar zoveel mensen mee zou teleurstellen. Ook zijn behandelaren.
Ik moet zeggen, als ik wil drinken en wil ik drinken hoe lief mijn behandelaren ook zijn. Ik heb nu vooral in mijn achterhoofd hoe KUT die dag is dat je stopt en dat ergens wanneer je promillage tot 0 zakt of onder 0 je helemaal gek word.

Ik ben ook nog veel priller wat dat betreft. We moeten met GGZ echt kijken naar een plan voor als ik echt niet meer slaap en/of psychotisch dreig te worden. Ook al zou dat inhouden dat ik af en toe toch weer aan de benzo's moet. Eén van mijn psychiaters, vier psychiaters geleden ofzo, zei tegen mij: Een ander valt op een gegeven moment gewoon om, die valt in slaap waar hij ook is. Jij blijft echt wakker.
In de kliniek bij de tweede opname zei ook iemand: Jij hebt in je eerste opname echt niet geslapen he?
Ik zei: Nee en daarna thuis ook anderhalve week niet.

In januari heb ik ook bij mijn huidige psychiater gezeten omdat ik niet sliep. Een uurtje per nacht denk ik en dat een dikke maand lang. Toen werd gezegd dat ik er maar doorheen moest maar toen op een ochtend ben ik toch weer drank gaan halen en toen sliep ik tenminste.

Ik heb mijn behandelplan GGZ opgevraagd en dit is absoluut niet up to date. Sommige aantekeningen zijn duidelijk door mijn vorige psychiater er in gezet en daar ben ik al 2 jaar weg. Verder staat er 'actiepunt aanmelden Brijder' maar we zijn inmiddels vier opnames verder. Er staat dat ik eenmalig in 2005 crisis heb gehad. Als een invaller of iemand van de crisisdienst dit opent geeft dat natuurlijk een totaal verkeerd beeld.

Die relatie klinkt voor mij behoorlijk bekend. Ik zie best wel wat gelijkenissen met de relatie die ik kreeg toen ik net 3 maanden in herstel was. Het was een leuke afleiding. Een mooie manier om te vluchten en alsnog niet met mijn eigen gevoelens te zitten.

Maar ik was er totaal nog niet aan toe om een relatie aan te gaan. Ik was nog niet in staat om mijn eigen behoeftes en grenzen goed aan te voelen. Laat staan dat ik die helder, maar liefdevol naar de ander kon communiceren. Ik was dan eerder geneigd om bijvoorbeeld de telefoon maar ff niet op te nemen. Dat zorgde ervoor dat ik het allemaal teveel vond. Dat het als verstikkend voelde. Dat het als een verplichting voelde.

Nu, pas drie en een halfjaar later, heb ik het idee dat ik die dingen wel kan. Zéker nog niet perfect. Maar ik heb uiteindelijk wèl kunnen communiceren wat ik nodig heb met oud en nieuw. En tegelijkertijd ruimte gegeven aan zijn behoeften. Maar dat heeft 5 of 6 gesprekjes gekost voordat we daar duidelijk alles over hadden uitgesproken.

Het heeft best wel tijd gekost voor ik goed voor mezelf kon zorgen. En om dan een relatie te hebben is echt wel een volgende stap. Al is het soms zo verleidelijk als iets op je pad komt 😅

Dankjewel.

Ja we gaan er veel op uit, dat zeker. Het grote verschil is dat hij niet graag alleen is en dat ik altijd alleen geweest ben. Niet dat ik geen relatie wilde maar het lukte nooit.
Ik wil dan 'lekker een dagje alleen' en hij weet niet waar hij het zoeken moet als hij alleen thuis is. Terwijl hij vrienden om de hoek heeft wonen, dat is het probleem niet.

Ik heb vanmiddag met mijn ouders afgesproken maar hij vraagt nu alweer hoe laat dat klaar is. Nou ik ga niet mijn ouders opjagen omdat hij wil afspreken.

Het moet niet elke keer een ding worden als ik even alleen wil zijn. Hij heeft vier zware terugvallen van mij meegemaakt dus ik snap wel zijn bezorgdheid als ik alleen thuis ben. Dat is het dubbele. Die bezorgdheid zie ik bijv ook bij mijn buren en dat is wel te begrijpen want mijn gewoonte was wel om op dagen dat ik niets had, te gaan drinken en de laatste 1 a 2 jaar ook zeker te gaan bingen. De hele buurt was op een gegeven moment bezorgd en dan overdrijf ik niet.

Dus er spelen meer dingen door elkaar. En zijn bezorgdheid is dus niet gek want hij heeft mij verzorgd toen ik antabus en sterke drank naast elkaar gebruikte. Maar nu lig ik gewoon onder een dekentje Slimste Mens te kijken en dan moet hij in zijn huis maar zelf iets bedenken om te doen.

Hij moppert ook wel eens als ik 'alweer' Brijder heb... mopper ik zelf ook over.... maar dat gaat nu wel voor. Juist om te voorkomen dat ik straks weer boven de emmer hang zeg maar.

Alinde zei:

Wel trokken beelden van mijn leven als een film aan me voorbij.

Klik om te vergroten...

Herkenbaar.
Ik probeer te leren om die als een mooie herinnering op te slaan.
En inderdaad een nieuw hoofdstuk te gaan schrijven met nieuwe dingen.
De knop accepteren zal daar voor eerst omgezet moeten worden. Kijkend naar mezelf heb ik lang geroepen: "Ja hoor ik accepteer dat ik ziek ben".
Maar nu pas in de PTSS kliniek ben ik erachter gekomen dat dat helemaal niet zo was ... en nu ondertussen na 9 maanden kan ik het meer accepteren dat ik niet meer de oude ben en nooit meer zal worden. Ik heb ervaren dat die knop omzetten meer ademlucht geeft.

Ik kan me voorstellen dat die acceptatie lastig is. Zeker dat je je vak bij defensie niet meer kunt uitoefenen terwijl anderen dat misschien nog wel kunnen.

Die acceptatie heb ik zelf al sinds 2005, de diagnose bipolair, maar ook daar zijn weer allerlei fases in. Ook toen er vraagtekens kwamen bij het vele medicijngebruik en toen er weer een kans kwam om helemaal beter te worden met minder medicatie.
Nu voel ik mij ook niet ziek. Ja verslaving is een ziekte maar niet eentje waarbij je de hele dag in je bed ligt of in een rolstoel zit of pijn hebt. Het is misschien voor mij meer een zwakte. Als ik er aan toe geef ben ik ziek maar als ik sterk ben en niet gebruik, ben ik een gezond mens. Met een gevoeligheid.

Bij bipolariteit is ook altijd het gesprek van noem je het stoornis of aandoening of kwetsbaarheid. Ik krijg zelf weer de kriebels van 'bipolaire kwetsbaarheid' want dan zie ik een zielig vogeltje voor me. Aandoening vind ik ook geen fijn woord want dan zie ik iets voor me met groene bulten ofzo.
Ik vind stoornis dan gewoon beter of ouderwets 'manisch depressief'. Juist als je zo moeilijk gaat doen over woordkeuze krijg je hele rare varianten die voor de buitenwereld niet meer echt te begrijpen zijn. Manisch depressief is eigenlijk de duidelijkste benaming.
Psychosegevoelig kan ik er nu ook aan toevoegen.

Anyway ik zat nog te denken. Ik heb volgende week zorgafstemmingsgesprek en t komt er steeds op neer dat er te weinig personeel is voor echte therapie. En dat frustreert me. Ik vind dat ik na meerdere opnames en ook best pittig toch ook wel verdiend heb om therapie te krijgen.
Dat mag ik toch ook wel gewoon zeggen.
Ze lijken te denken dat met veel structuur je de ziekte kunt overwinnen maar er zit nog altijd een laag onder.
Het is fijn dat ze helpen met structuur en de weken in te vullen maar nog steeds, die diepere laag.... die zou ik ook willen aanpakken.

Alinde zei:

Anyway ik zat nog te denken. Ik heb volgende week zorgafstemmingsgesprek en t komt er steeds op neer dat er te weinig personeel is voor echte therapie. En dat frustreert me. Ik vind dat ik na meerdere opnames en ook best pittig toch ook wel verdiend heb om therapie te krijgen.
Dat mag ik toch ook wel gewoon zeggen.
Ze lijken te denken dat met veel structuur je de ziekte kunt overwinnen maar er zit nog altijd een laag onder.
Het is fijn dat ze helpen met structuur en de weken in te vullen maar nog steeds, die diepere laag.... die zou ik ook willen aanpakken.

Klik om te vergroten...

Dat recht heb je zeker.
Iedereen die ziek heeft dat recht vind ik.

Ik heb er zelf ook tegen aan gelopen en nu nog wel.
Maar eerlijk is eerlijk .... zo is het helaas ook in de zorg anno 2024.
De tekorten in personeel zijn op alle gebieden enorm en de vraag naar hulp idemdito.

Alinde zei:

Wat erg dat ze bij jou ook zo op die manier kijken.
Voor mij was het allemaal normaal maar ik heb gereformeerde roots en bij mijn vriendinnetjes thuis ging het ook om goede diploma's en presteren. We hebben allemaal gymnasium gedaan en bij de meeste vriendinnen houdt dat in dat ze arts zijn geworden en gepromoveerd zijn.

Klik om te vergroten...

Heb je nu ergens het idee "dat er nog wat moet komen"?

Heb zelf ook gymnasium gedaan en hoewel ik na drie studies aan drie verschillende universiteiten (met jaren van werk ertussen) en zeven jaar studie zonder diploma de universiteit heb verlaten, vind ik ergens dat er toch meer had moeten gebeuren.

Ik kende en heb mensen ontmoet die hun studie niet afgemaakt hadden, maar toch hele bedrijven opgebouwd hebben in hun studierichting.

Die kans heeft zich voor mij niet voorgedaan, hoewel ik er toch erg veel moeite heb gedaan (bestuursjaar en een studiereis en ons tijdschrift).

Ik had een intake bij een psycholoog en hij zei eerlijk, het is niet meer zoals vroeger. De wekelijkse 1 op 1 gesprekken worden niet meer aangeboden. Ik had het idee dat hij er zelf ook van baalde.
Achteraf denk ik, had ik in de kliniek dan meer moeten vragen... maar daar was het eerst gericht op psychologisch onderzoek en daarna meer praktisch op naar huis gaan. En daar werden behandelvoorstellen gedaan zodat ik bij GGZ verder kon gaan met behandeling.

En GGZ geeft nu aan dat ze alleen nog groepen hebben. Dan heb je 8 x een groep met een thema.
Maarja een groep van 10 met bijv 2 uur gesprek, dan heb je minder dan een kwartier p.p.

Zoals op het forum, dat ik veel kan schrijven en dat op een gegeven moment iemand een scherp antwoord geeft of een patroon ziet, daar heb ik veel aan. Mijn ervaring met kordurende groepsdingen is dat je helaas niet echt de diepte in gaat.

Ik moet zeggen dat ik bij mijn eeste Detox Brijder wél heel veel heb geleerd, omdat je elkaar 24 uur per dag meemaakt en dan elkaar echt een spiegel kunt voorhouden. Er waren groepsgenoten die echt de moeite namen om feedback te geven op anderen en dan kon je er echt wat mee. Maar dat heb je niet met mensen die je maar 2 uur in de week ziet en verder niet kent. Die groep bij de Brijder vond ook dat ik wel wat therapie kon gebruiken haha. Ik kon daar heel erg omslaan van het ene op het andere moment, zeker door de snelle afbouw van de benzo's en het feit dat je continu met elkaar zat en ik mij groen en geel ging ergeren aan dingen. Het leek net zo'n big brother huis... iedereen ziet alles en je kunt nergens heen. Heel confronterend.

Dankjewel Casrus. Mijn slaapmedicatie begint te werken dus ik schrijf morgen even.

Alinde zei:

Dankjewel Casrus. Mijn slaapmedicatie begint te werken dus ik schrijf morgen even.

Klik om te vergroten...

Slaap lekker.

Casrus zei:

Heb zelf ook gymnasium gedaan en hoewel ik na drie studies aan drie verschillende universiteiten (met jaren van werk ertussen) en zeven jaar studie zonder diploma de universiteit heb verlaten, vind ik ergens dat er toch meer had moeten gebeuren.

Klik om te vergroten...

Ik kan me voorstellen dat dat als falen voelt. Heb je nu wel een baan of hoef je niet te werken omdat je er financieel oke bij zit?

Alinde dagbesteding toch?
Ik denk dat dat ook hele stappen zijn.
Maar je kan wel bezig zijn en dat is goed.

Ik ga straks naar de behandeling ook wel richting een dagbesteding misschien (of licht werk). Ik wil nl echt niet thuis zitten.
Maar als ik me nu wat verdiep in die dagbesteding is er veel meer dan kleuren bijvoorbeeld. Hier in de regio heb je echt mooie projecten en dan arbeidsmatig.

Alinde zei:

En GGZ geeft nu aan dat ze alleen nog groepen hebben. Dan heb je 8 x een groep met een thema.
Maarja een groep van 10 met bijv 2 uur gesprek, dan heb je minder dan een kwartier p.p.

Klik om te vergroten...

Jammer is zoiets.
Maar zo wilt de overheid het geloof ik.
Ik heb deels therapie in een groep en heb echt veel aan het lotgenoten contact. Ik heb wel het geluk dat ik een paar uur per week ook individuele therapie heb. Dan zoom je persoonlijk dieper.
Voor iemand met een verslavingsprobleem is dat denk ik ook super belangrijk

Alinde zei:

Zoals op het forum, dat ik veel kan schrijven en dat op een gegeven moment iemand een scherp antwoord geeft of een patroon ziet, daar heb ik veel aan

Klik om te vergroten...

Mooi om te horen.
Schrijven is gezond.
Weet de behandelaren dat je op DF actief bent?

Nu kom ik verd*mme mijn laptop niet op omdat ik eerst een pincode moet maken. Ik word tureluurs van alle wachtwoorden en pincodes. Er zit gewoon een wachtwoord op en voor mij is dat prima.

Mijn jongste broertje wil praten. Ik heb gevraagd aan Ed van Brijder of die er bij wil zijn. Ik moet zeggen dat ik het ook wel lekker rustig vond om hem een tijd niet te zien. Altijd dat gepraat dat alles maakbaar is. Altijd alsof hij alles het beste van het beste doet en heeft. Over dure spullen en verre reizen. Bah. En ik wil op mijn laptop verdomme. Ik weet nog niet wanneer ik aan dat gesprek toe ben.

Zo toch gelukt zonder pincode. Zit te trillen en te shaken en dan op dat telefoontje dat werkt niet.

Ik heb mij achteraf geërgerd dat de gesprekken met jongste broer een soort functioneringsgesprekken leken. Alsof hij met een ongemotiveerd personeelslid aan tafel zat in plaats van met zijn zus. Hij heeft veel bereikt in het leven, komt ook wel in de media, maar als ik met hem praat hoeft het niet op die toon van mij.
Sowieso moeten we wachten tot een moment dat ik niet meer van het minste of geringste zit te trillen of te shaken. Vriend zei laatst: Er trilt telkens wel iets bij jou. t Is ook de lithium maar ook gewoon stress.
Vriend zei ook: Het is ook zijn gemis als hij geen contact wil.
En nu wil hij dus wel contact maar voor mij niet meteen nu. Het was ook rustig in de kliniek, zonder zijn lange appjes in de ochtend over wat ik allemaal zou moeten en niet zou moeten. Ik ben al blij dat hij niet zijn dingen zo op de app gooit.

Wat hij zelf misschien niet ziet is dat hij zelf OOK issues heeft. Dat het best een lastig jongetje was die ook mijn jeugd verstoord heeft. Natuurlijk gaat het gesprek niet over vroeger maar ik hoop dat ik met Ed, ook hem een spiegel kan voorhouden. Dat een broer zus gesprek iets anders zou moeten zijn dan hoe je met een collega omgaat die de kantjes er vanaf loopt of zoiets.

Mijn oudste broer, gelukkig, neemt niet zijn werkhouding aan als we het over mij hebben. En zijn vrouw die uit de hulpverlening komt gelukkig ook niet.

Casrus ik ben je post niet vergeten hoor. Alleen eerst even dit.

Alinde zei:

Dit is wel lief: vriend heeft geregeld dat we bij een winkel buiten openingstijden terecht kunnen omdat ik niet tegen de drukte kan. Hij begint het te begrijpen.

Klik om te vergroten...

Maar zoiets kan jezelf toch ook regelen?

annihilation zei:

Maar zoiets kan jezelf toch ook regelen?

Klik om te vergroten...

Ik was er niet bij, hij ging naar die winkel en heeft dat geregeld.
Ik heb zelf lang in winkels gewerkt maar eigenlijk nog nooit meegemaakt dat we voor iemand buiten de openingstijden tijd maakten. Het zou niet in mij opgekomen zijn dat dat kan.

Alinde zei:

Ik was er niet bij, hij ging naar die winkel en heeft dat geregeld.
Ik heb zelf lang in winkels gewerkt maar eigenlijk nog nooit meegemaakt dat we voor iemand buiten de openingstijden tijd maakten. Het zou niet in mij opgekomen zijn dat dat kan.

Klik om te vergroten...

Ow oké