Tijd van bezinning - nu

Dankjewel.

Ja we gaan er veel op uit, dat zeker. Het grote verschil is dat hij niet graag alleen is en dat ik altijd alleen geweest ben. Niet dat ik geen relatie wilde maar het lukte nooit.
Ik wil dan 'lekker een dagje alleen' en hij weet niet waar hij het zoeken moet als hij alleen thuis is. Terwijl hij vrienden om de hoek heeft wonen, dat is het probleem niet.

Ik heb vanmiddag met mijn ouders afgesproken maar hij vraagt nu alweer hoe laat dat klaar is. Nou ik ga niet mijn ouders opjagen omdat hij wil afspreken.

Het moet niet elke keer een ding worden als ik even alleen wil zijn. Hij heeft vier zware terugvallen van mij meegemaakt dus ik snap wel zijn bezorgdheid als ik alleen thuis ben. Dat is het dubbele. Die bezorgdheid zie ik bijv ook bij mijn buren en dat is wel te begrijpen want mijn gewoonte was wel om op dagen dat ik niets had, te gaan drinken en de laatste 1 a 2 jaar ook zeker te gaan bingen. De hele buurt was op een gegeven moment bezorgd en dan overdrijf ik niet.

Dus er spelen meer dingen door elkaar. En zijn bezorgdheid is dus niet gek want hij heeft mij verzorgd toen ik antabus en sterke drank naast elkaar gebruikte. Maar nu lig ik gewoon onder een dekentje Slimste Mens te kijken en dan moet hij in zijn huis maar zelf iets bedenken om te doen.

Hij moppert ook wel eens als ik 'alweer' Brijder heb... mopper ik zelf ook over.... maar dat gaat nu wel voor. Juist om te voorkomen dat ik straks weer boven de emmer hang zeg maar.

_shikantaza zei:

Ja, ik stond ook met m'n oren te klapperen toen ze het (vrij droog ook nog) vertelde.

Volgens mij vrat @Diametha zich ook vol met zoetigheid 's avonds laat. Die had ook Z-drugs in z'n dagelijkse medicatie-cocktail zitten.

Klik om te vergroten...

Ja ik ben nog steeds hetzelfde. Alle medicatie die ik neem ze hebben me nu toch op de ssri gezet , het was of ssri nemen of je krijgt geen hulp . Ze zeiden je schreeuwt om hulp dit is wat je moet doen ssri nemen , heb me er tegen verzet maar toen ik geen medicatie zou krijgen moest ik de ssri nemen en na 6 weken heeft het niks gedaan toen verhoogd ook niks gedaan dus nu ben ik verslaafd aan diazepam methadon duloxetine dat is de ssri Mertazepine zolpidemtartraat en ik word alleen maar gekker en gekker
Het klopt van de zoetigheid die ik neem in de nacht maar dat gebeurt zonder dat ik het merk met het roken ben ik binnen 10 dagen blut mijn uitkering is dan binnen 10 dagen op
Ik wil hier ook niet meer reageren omdat ik merk dat niemand me begrijpt
Hoe vaak ik ook zeg ik heb iets ingewikkelds maar iedereen komt met je moet er niet aan denken je met afleiding zoeken etc
Geloof me ik doe niks anders denk je dat ik zo ellendig wil zijn
Maar ik weet ook dat niemand me kan helpen hier dus daarom wil ik niemand meer reageren
Ben een paar keer door de buren gestopt om van het dak te springen maar ze willen me nog steeds niet opnemen ze hebben gevraagd of de buren een oogje op me willen houden
Ik ben het zat en niemand kan me helpen en dit is geen leven zo dus

Gisteren ruzie gehad. Meneer schreeuwde touwteringtyfus tegen zijn telefoon en ook al wist ik dat het niet tegen mij was, ik heb gezegd dat hij zelf de touwteringtyfus kon krijgen en ben vertrokken.
Later toen ik mijn opladers kwam halen (het enige wat bij hem lag dat ik eigenlijk niet kon missen) hebben we gepraat en daarna heeft hij ook met zijn mentor gepraat. Bij hem uit ´zijn best doen´ zich ook in het huis helemaal netjes maken, maar dan loop ik op eieren om niks op de verkeerde plek te zetten etc. Ik heb dat ook gezegd. Ik had gedocht gisterenochtend en ben dan best lang bezig alles netjes droog te maken etc. Thuis ben ik helemaal niet zo, wel ventileren maar ik ga de boel niet afdrogen.
Hij had bij mij ook het gevoel dat hij op eieren loopt en niets goed doet. Maar hij heeft ook gezien dat ik voor de kerstdagen weer richting psychose ging dus het IS gewoon moeilijk voor mij. Televisie staat al snel te luid, programma al snel te druk. Ik moet goed nadenken dat ik geen spullen vergeet en vervolgens vergeet ik toch van alles. Als ik moet eten dan moet ik NU eten en anders val ik letterlijk om. Dan kunnen we niet eerst nog naar de winkel en daar nog zoeken naar de goedkoopste artikelen. Er moet gewoon eten in huis zijn.
Ik wil niet bellen om het bellen, als er geen boodschap in het telefoontje zit dan hoeft het niet. (ook daar heeft acda en de munnik een liedje over).

HIj had 5 kwartier bij zijn mentor gezeten en ze hadden iig besproken dat hij niet meer zomaar zijn telefoon uit kan zetten als hij net iets geappt heeft. Vandaag heeft hij weer een mentorgesprek.

IK zou wel eens mee willen, volgens mij kan dat gewoon. Dat we dan afspraken maken over het eten. Dat er, als ik bij hem slaap fatsoenlijk eten in huis is. En als hij niet wil ontbijten en ik wil wel ontbijten dat er dan geen gezeur komt. En als hij niet wil lunchen dan eet ik thuis wel wat.

Ik heb september/oktober vier zware terugvallen gehad waarvan twee terwijl ik al met de antabus begonnen was. Bij hem komen die beelden steeds terug. Dat kunnen we niet terugdraaien maar ik snap daarom wel dat hij stress krijgt als ik stress krijg. Bijv omdat er geen ontbijt in huis is. En ja ik wil best zelf dingen kopen en daar neerleggen maar hij vindt dat hij daar in huis de boodschappen doet. Maar dat moet hij wel doen dan.

Dat zou kunnen Kordie.

En waar ik net ook aan moest denken, toen ik op kamers woonde was de reactie bij elke emotie 'kom maar lekker naar huis'. Alle meiden hadden wel eens liefdesverdriet of een slechte dag maar dan boden de ouders een luisterend oor en konden ze weer door. Zo leer je ook niet echt dat emoties er mogen zijn, zeker op die jongvolwassen leeftijd.

Ik kon wel uit mijzelf heel goed leren. Maar dan was er op andere punten iets niet goed, was ik te dik of te dun of de pianoles ging niet snel genoeg. Of er zat toch nog ergens een schrijffout in mijn werkstukken.

Toen ik 20 was, was mijn reactie op alles 'zuipen met vrienden' of lekker naar huis bij mijn ouders. Was ik gaan sporten of series bingen dan was ik misschien wat stabieler gebleven. Lekker naar huis betekende wel 2,5 uur reizen dus het was niet een kopje thee om de hoek. Ik denk dat ik van dat heen en weren gewoon ook moe werd.

Even over het hypoglycemie-gesprek:

Dank je. Het is wel eens gemeten en toen was het in orde.
Er is een tijdje veel aandacht geweest voor ´hypoglycemie´ en toen werd het een modeziekte genoemd. Maar ik heb het wel. Trillen, flauwvallen, verwardheid, desoriëntatie. Meer mensen in de familie hebben het. Mijn moeder zou nooit een maaltijd overslaan maar toe ze nog werkte ging ze bijv met dubbele tong praten als ze te laat lunchte.
Ik let normaal gesproken op dat mijn voeding niet teveel suiker bevat maar rond de kerstdagen heb ik het wat losgelaten. Ik kan mijn suiker nog eens laten prikken bij de huisarts.

@Casrus vroeg of ik vlees eet en er dan ook last van heb.

Nee, bij meer eiwitten en vetten word ik weer rustiger en stabieler.

Dat van die dubbele tong is een beetje zorgwekkend. Gebruikte je moeder ook weleens drugs en alcohol?

Nee, haha absoluut niet. Misschien een keer een wijntje s avonds maar ze is de burgerlijkheid zelve.
Ze had een baan waarin ze niet echt een pauze hadden en ze hield zich dan overeind met chocomel en ontbijtkoek. Voor mij is het soort normaal dat moeder op tijd moest eten maar kennelijk hebben niet alle vrouwen dat.
Ik heb het nu extreem hoor, ook door stress en medicatie denk ik. Ik realiseer me nu dat ik er wel iets aan kan doen met betere voeding en vooral op tijd.

Alinde zei:

Het zou wel vreselijk geweest zijn als één van mijn ouders, of allebei was/waren overleden tijdens mijn crisissen of opname. Dan kun je niets meer goedmaken. En is de crisis ook opeens nog veel erger.

Klik om te vergroten...

Ja, zeker. En daarom is goed contact behouden met je ouders en familie zo belangrijk, zeker als ze beiden al op leeftijd zijn. Mijn ouders zijn in 2010 en 2011 overleden. Ik ben met een hoop vragen blijven zitten die ik ook aan niemand anders meer kan stellen. Niet allemaal over vreselijke dingen gelukkig.

In mijn vaders familie was geen honger denk ik. Boerendorp. Wel gebrek aan speelgoed, kleding etc. Ik weet dat hij elke dag dezelfde trui aan had en daar wel mee geplaagd werd. Volgens mij is idd belangrijk of de omgeving ook arm is. Als iedereen elke dag dezelfde trui aan heeft is het geen probleem.
Maar als bijv jij geen speelgoed hebt en alle buurkinderen wel is het ook moeilijk.
Voor honger geldt denk ik dat het voor ieder kind erg is, ongeacht of de buren ook honger hebben.
In mijn jeugd heb ik niet veel dronken vaders van vriendjes gezien.... maar je herkent het ook niet als kind misschien. Maar ik denk dat dat bij ons wel mee viel op zich. Mijn vader dronk niet, dat weet ik zeker. Daar heb ik het niet van

Deadwing zei:

Ja, zeker. En daarom is goed contact behouden met je ouders en familie zo belangrijk, zeker als ze beiden al op leeftijd zijn. Mijn ouders zijn in 2010 en 2011 overleden. Ik ben met een hoop vragen blijven zitten die ik ook aan niemand anders meer kan stellen. Niet allemaal over vreselijke dingen gelukkig.

Klik om te vergroten...

Dankjewel. Ik was tijdens opname al heel blij dat ze levend en wel op bezoek kwamen. Mijn vader is wel ziek maar geestelijk nog helemaal goed. Maar t kan ook zijn dat hij opeens heel erg achteruit gaat, dat weet je nooit van tevorgen.

Gisteren realiseerde ik mij voor het eerst dat als een naaste van de broer waarmee ik geen contact heb overlijdt (er is iemand die heel slecht ligt) ik waarschijnlijk ook niet welkom ben bij het afscheid. Ik dacht eigenlijk dat er met kerst een verzoening zou komen. Dat is dus anders gelopen dus dan kan ik niet naar die uitvaart. Maarja dat moet ik dan accepteren.

Verder had ik bij GGZ mijn behandelplan en signaleringsplan opgevraagd en die blijken beiden niet te kloppen. Dus als iemand van crisisdienst of een invaller dat leest, krijgt diegene een heel verkeerd beeld. Behandelplan is achterhaald, dat schreef ik volgens mij al. Van signaleringsplan dacht ik dat het er gewoon in stond maar bij nakijken blijkt er een praktisch leeg document te staan terwijl er door mijn broers en mij een hele nieuwe gemaakt is.
Dat is wel heel slecht hoor. Gelukkig is die nieuwe wel bij mijn kliniek van opname terecht gekomen maar ze (SPV) heeft waarschijnlijk vanuit haar mailbox gewerkt en het nooit in het algemene systeem gezet. Het is wel slordigheid op slordigheid bij haar.

Hopelijk is er bij het geplande ZAG niet weer iemand ziek en dat het weer 6 weken verplaatst wordt. Mevrouw houdt van de lange baan geloof ik.

Alinde zei:

In mijn vaders familie was geen honger denk ik. Boerendorp. Wel gebrek aan speelgoed, kleding etc. Ik weet dat hij elke dag dezelfde trui aan had en daar wel mee geplaagd werd. Volgens mij is idd belangrijk of de omgeving ook arm is. Als iedereen elke dag dezelfde trui aan heeft is het geen probleem.
Maar als bijv jij geen speelgoed hebt en alle buurkinderen wel is het ook moeilijk.
Voor honger geldt denk ik dat het voor ieder kind erg is, ongeacht of de buren ook honger hebben.
In mijn jeugd heb ik niet veel dronken vaders van vriendjes gezien.... maar je herkent het ook niet als kind misschien. Maar ik denk dat dat bij ons wel mee viel op zich. Mijn vader dronk niet, dat weet ik zeker. Daar heb ik het niet van

Klik om te vergroten...

Ik denk dat die dronken vaders mij vooral zo opvielen omdat mijn vader dus niet dronk. En ik herinner me een vader van een klasgenootje die vroeg was overleden als alcoholist. De kratten bier opgestapeld naast zijn stoel herinner ik me nog goed. Mijn vader rookte en dronk niet wat echt vrij uitzonderlijk in zo’n buurt was. Ik had en heb daar wel respect voor omdat hij altijd thuis zat want in de ziektewet.

Heftig hoor. Wat ik mij herinner is dat we altijd om half 6 thuis moesten zijn, eigenlijk alle vriendjes. En dan kwamen eventuele dronken vaders denk ik pas na half 6. Wel weet ik dat sommige vaders altijd aan het werk waren. Maar dat kan natuurlijk prima, dat die om 6 uur uit werk kwamen.
Van één gezin weet ik wel dat de vader dronk en die kindjes waren ook altijd wat armoedig en viezig. Gezin werd overeind gehouden door giften van de kerk volgens mij. En er was een heel systeem dat iedereen de oude kleding aan familie B. doneerde.
Die moeder moet heel sterk geweest zijn maar de vader stond bekend als 'de boef'. Volgens mij heeft mijn moeder mij na een kinderfeestje daar, waarop de boef idd wat raar deed, verder afgemeld voor alle feestjes.
Tja... de boef... nu realiseer ik me dat de beste man wel een alcoholprobleem gehad zou hebben. En toch kwamen er telkens nieuwe kindjes. Heftig achteraf.

Alinde zei:

Heftig hoor. Wat ik mij herinner is dat we altijd om half 6 thuis moesten zijn, eigenlijk alle vriendjes. En dan kwamen eventuele dronken vaders denk ik pas na half 6. Wel weet ik dat sommige vaders altijd aan het werk waren. Maar dat kan natuurlijk prima, dat die om 6 uur uit werk kwamen.
Van één gezin weet ik wel dat de vader dronk en die kindjes waren ook altijd wat armoedig en viezig. Gezin werd overeind gehouden door giften van de kerk volgens mij. En er was een heel systeem dat iedereen de oude kleding aan familie B. doneerde.
Die moeder moet heel sterk geweest zijn maar de vader stond bekend als 'de boef'. Volgens mij heeft mijn moeder mij na een kinderfeestje daar, waarop de boef idd wat raar deed, verder afgemeld voor alle feestjes.
Tja... de boef... nu realiseer ik me dat de beste man wel een alcoholprobleem gehad zou hebben. En toch kwamen er telkens nieuwe kindjes. Heftig achteraf.

Klik om te vergroten...

Inderdaad allemaal heftige verhalen. En ik moest ook elke dag om half 6 thuis zijn! Was ik te laat dan was er of geen eten meer of het was koud en mijn moeder warmde het dan als straf niet op!

Ik behoor ook niet tot de groep ouderen die altijd ‘ vroeger was alles beter’ roepen. Wel hadden we veel minder en we wisten ook niet beter. En geen internet en social media was toch wel een zegen in die tijd. Maar er was ook bijna geen hulp voor mensen met mentale problemen of verslavingen. En de vooroordelen hiertegen waren ook zo groot dat vrijwel niemand zich op durfde te laten nemen. Ook mijn vader niet die toch echt wel hulp nodig had in die tijd. Ik heb ernstige twijfels over bijv ggz maar ondanks alle klachten moeten sommigen er toch wel baat bij hebben lijkt me. Toen ik jong was, was er vrijwel niets. Wel heb ik een vriendin gehad die 14 maanden opgenomen is geweest in de Viersprong in Halsteren maar dat was in 1991. Dus toch al wat later.

Tja, het lijkt me ergens nog moeilijker om in een dorp op te groeien want je kent dan bijna iedereen wel. Voordeel is dan misschien wel weer dat er minder criminaliteit zal zijn dan in grote steden. Ik was kind in de jaren 70 en ik heb heel wat problemen gehad met groepjes jongeren die altijd in de buurt anderen achternazaten. In vergelijking met wat er nu gebeurt stelde dat toen niet zo veel voor, maar als je als kind toch al vrij timide en gevoelig bent maakt dat veel indruk.

Half zes thuis was gewoon de norm, geen straf ofzo. Omdat alle vriendjes dat hadden bleef het ook wel overzichtelijk. Ik roep wel dat vroeger alles beter was haha. Liever structuur en duidelijke afspraken dan al dat heen en weer bellen en allemaal om de beurt eten, zoals het nu vaak gaat.

In onze familie zijn meerdere mensen opgenomen geweest, al voor mijn geboorte. Er werd niet op verjaardagen over gepraat maar ik weet wel dat mijn opa (vaders kant) dit allemaal aan mijn moeder heeft verteld voordat ze trouwden. Ik denk dat hij vond dat ze het moest weten en dat is eigenlijk wel heel netjes, zeker voor iemand van 1909.
Mijn vader zelf zou het wellicht niet verteld hebben of er misschien ook te weinig van geweten hebben omdat hij nog jong was dat de oudere broer en zus opgenomen werden. Volgens mij heette het in die tijd 'naar Plaatsnaam' en veel meer details wist je dan niet. Ik denk dat in die tijd de opnames wat langduriger waren, iets waar ik nu ook nog voor zou pleiten. Langdurig in een andere omgeving, niet te veel medicatie want die had je toen nog niet. Goede nachtrust en werken op het land. Mijn tante heeft ECG's gehad, dat zal naar geweest zijn maar ze is er goed uitgekomen met nog steeds een ijzersterk geheugen.

Ze zal in haar tijd er niet zo openlijk over gesproken kunnen hebben. Ik denk dat de woorden er toen nog niet waren. En ik denk dat mijn opa en oma heel goed gehandeld hebben toen tante net moeder was en het kind wat wilde aandoen. Knap hoor want je laat je kind niet zomaar opnemen, zeker in die tijd niet.

Idd ik heb niet veel meegekregen van criminaliteit in ons dorp. Er was 1 inbreker ofzo, hahaha. Daar wist iedereen dan ook van. Ik heb het wel goed gehad hoor. Maar bij mij spelen dan weer de eerder genoemde dingen van prestatiedruk, familieschaamte etc.

Dit is wel lief: vriend heeft geregeld dat we bij een winkel buiten openingstijden terecht kunnen omdat ik niet tegen de drukte kan. Hij begint het te begrijpen.

Over psychiatrie gesproken. Mijn oude psychiater belde onverwacht. Ik was even bang dat iemand mij aangemeld had voor de gespreksgroep die hij leidt, die mij soms aangeraden wordt maar die ik echt niet wil. Ik heb een soortgelijke groep op de andere dag, het lijkt me gewoon niet verstandig dat ik een hele ochtend bij die man ga zitten.

Maar ik wist niet dat je zó heftig kunt reageren op een telefoontje. Hij heeft me ooit iets gegeven (dormicum) waar ik helemaal naar van werd... en meer dingen die niet goed gegaan zijn. Dat stemmetje en die manier van praten brrrr.

Ik en psychiaters... het is wat. Sowieso praten ze vaak heel raar. Ik had een tijdje een hele goede maar voor de telefoon was die ook echt heel raar. Die ging weg uit onvrede over het beleid van GGZ. Als client kan dat helaas niet haha. Tenzij je verhuist.

Alinde zei:

Dit is wel lief: vriend heeft geregeld dat we bij een winkel buiten openingstijden terecht kunnen omdat ik niet tegen de drukte kan. Hij begint het te begrijpen.

Klik om te vergroten...

Heel goed en belangrijk ja. Dit getuigt van begrip en inlevingsvermogen.

Alinde zei:

Half zes thuis was gewoon de norm, geen straf ofzo. Omdat alle vriendjes dat hadden bleef het ook wel overzichtelijk. Ik roep wel dat vroeger alles beter was haha. Liever structuur en duidelijke afspraken dan al dat heen en weer bellen en allemaal om de beurt eten, zoals het nu vaak gaat.

In onze familie zijn meerdere mensen opgenomen geweest, al voor mijn geboorte. Er werd niet op verjaardagen over gepraat maar ik weet wel dat mijn opa (vaders kant) dit allemaal aan mijn moeder heeft verteld voordat ze trouwden. Ik denk dat hij vond dat ze het moest weten en dat is eigenlijk wel heel netjes, zeker voor iemand van 1909.
Mijn vader zelf zou het wellicht niet verteld hebben of er misschien ook te weinig van geweten hebben omdat hij nog jong was dat de oudere broer en zus opgenomen werden. Volgens mij heette het in die tijd 'naar Plaatsnaam' en veel meer details wist je dan niet. Ik denk dat in die tijd de opnames wat langduriger waren, iets waar ik nu ook nog voor zou pleiten. Langdurig in een andere omgeving, niet te veel medicatie want die had je toen nog niet. Goede nachtrust en werken op het land. Mijn tante heeft ECG's gehad, dat zal naar geweest zijn maar ze is er goed uitgekomen met nog steeds een ijzersterk geheugen.

Ze zal in haar tijd er niet zo openlijk over gesproken kunnen hebben. Ik denk dat de woorden er toen nog niet waren. En ik denk dat mijn opa en oma heel goed gehandeld hebben toen tante net moeder was en het kind wat wilde aandoen. Knap hoor want je laat je kind niet zomaar opnemen, zeker in die tijd niet.

Idd ik heb niet veel meegekregen van criminaliteit in ons dorp. Er was 1 inbreker ofzo, hahaha. Daar wist iedereen dan ook van. Ik heb het wel goed gehad hoor. Maar bij mij spelen dan weer de eerder genoemde dingen van prestatiedruk, familieschaamte etc.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat in vrijwel elke familie ooit wel minstens een persoon is geweest die opgenomen is geweest. Zo herinner ik me een ‘rare’ tante die ook lang geleden is overleden. We noemden haar allen ‘ gekke Lien’ ..Zo gingen mensen in die tijd nog met elkaar om. Ik vind dat dat nu wel wat beter is. En die ECG’s die jouw tante heeft gehad lijken mij ook erg heftig. Gelukkig pakte het goed uit voor haar.

Inderdaad knap en ook moedig van je opa en oma om hun kind op te laten nemen. Ik zag onlangs nog een video van een familie in de USA waarin de ouders puur uit schaamte hun zoon niet op lieten nemen die schizofreen was. Er waren nog net geen doden gevallen maar het hele gezin raakte door de koppigheid van de ouders geheel ontwricht. Vreselijk.

Fijn toch dat je het goed hebt gehad in je jeugd . En ik denk ook nog met plezier aan sommige dingen uit mijn jeugd terug hoor. Makkelijk was het zeker niet maar ook die tijden hadden voor en nadelen.

Een vriendin van mij appte met wat vragen en zei dat ze eigenlijk niemand kent die opgenomen is geweest. Ik weet wel dat ze een zus heeft met wie het psychisch niet lekker gaat maar daar heeft ze geen contact meer mee, die gaf heel veel negatieve energie geloof ik.
Of iedere familie dit soort dingen heeft weet ik niet, soms wordt het natuurlijk verzwegen. Ik denk eigenlijk dat er ook families zijn zonder veel psychische problemen maar die hebben weer andere dingen.

Ik heb nu een kennissenkring waar veel mensen wel opgenomen geweest zijn maar vind dat voor nu wel fijn. Ik merk dat het voor mij vaak zo in de lucht hing dat mensen vroeg of laat er naar gingen vragen. Omdat ik na mijn opname van 2005 niet verder gestudeerd heb, nooit lang betaald werk gehad heb en naar een andere provincie verhuisd ben.
Een gesprek gaat bij sommigen toch meteen over werk. Of wat je gestudeerd hebt. Of wat mij bewogen heeft te verhuizen.
Of in het dorp, ja je hebt een tijd gestudeerd toch, woon je daar nog? Misschien lag het aan mij maar ik heb altijd moeite als mensen er naar vragen. Ook al is het gewoon bedoeld om een gesprek op gang te brengen/houden en niet om een moeilijk verhaal los te krijgen.

Ook zelfs een oud collega van mijn vader: Jij was toch depressief?

Anyway in mijn huidige kringen is het niet raar en dat maakt het voor mij ook wel ontspannen dat het psychische gedoe geen heet hangijzer wordt. Ja ik heb morgen Brijder en GGZ, ja ok. Ik doe dagbesteding… geen gekke vragen.

Ik krijg berichten dat het zo jammer is dat ik niet mee ben met het vriendenweekend maar ik vind het eigenlijk een verademing.

t Is altijd meerdere dagen weg met een feest met een thema en verkleden. Standaard rond de kerst had ik stress om verkleedkleren te regelen/huren. Na dat weekend moest t altijd weer terug. En wisselende locatie altijd in the middle of nowhere met 3 x overstappen met OV ofzo. En dat gesleep met die spullen en kleren. En altijd eigen drankjes mee dus had altijd zware tas. Eenmaal daar was altijd wel heel leuk maar gewoon druk allemaal in de kerstvakantie. En in de periodes dat ik werkte was t lastig om rond kerst en oud en nieuw zoveel vrij te krijgen en was ik na t weekend weg ook hartstikke moe.
Dus ik vond t nu wel heel relaxed dat ik niet echt weg hoefde. Niet dat gesleep, geen gedoe met verkleedpakken, geen stapelbedjes en vooral geen drank en geen katers.
Laatste keer dat ik wel mee ging was helemaal ellende. Een groot deel van de groep, waaronder ik, kreeg voedselvergiftiging en toen had ik mijn medicijnen ook uit gekotst. Ging ook niet echt lekker. En met die onrustige darmen weer die hele terugreis.... nee niet fijn.