Tijd van bezinning - nu

Dank je, goede tips!

gevaar is dus dat ik teveel tegelijk opstart en het niet volhoud en dat dan het eten er weer bij in schiet. 1 groep heeft een begeleider die ik niet vertrouw, mijn oude behandelaar. Dat is nu niet wat ik zoek nu alles nog zo hoog zit.

ik kan wel een planning maken voor 2025 zodat ik niet teveel groepen tegelijk heb. Ik heb er ook al 2.

Mindfulness of mediteren zeker een goede maar ook dat: goed plannen.

ik heb nu 6 contactpersonen met ieder hun eigen taken maar het lijkt nu de kastje naar de muur club te zijn geworden. Krijg ik van de een opdracht om iets verzekeringstechnisch uit te zoeken, veegt de ander het van tafel ‘die methode gebruiken we niet.’

Eten koken doe ik eigenlijk liefst ‘s ochtends en dat kan natuurlijk prima: mealpreppen. En dan ook bewust 1 ochtend vrij houden. Ik heb er om 6 uur geen energie meer voor dat is na al die jaren wel duidelijk.

Al vaker hebben mensen hier gevraagd of ik niet beter op t platteland kan gaan wonen. Ik begin het wel te overwegen. Het is zooooo druk in de stad en t wordt helemaal vol gebouwd.

Alinde zei:

Al vaker hebben mensen hier gevraagd of ik niet beter op t platteland kan gaan wonen. Ik begin het wel te overwegen. Het is zooooo druk in de stad en t wordt helemaal vol gebouwd.

Klik om te vergroten...

Platteland straks ook als mensen hun zin krijgen.

Ik denk dat het platteland best wel eens meerwaarde kan hebben om in te gaan wonen in jouw situatie.
Je hebt er veel minder prikkels en ik denk, dat je nu veel te veel prikkels krijgt.
In de stad, drukte, veel dynamiek en allerlei onrust.
Maar met verhuizen eventueel, moet je je wel realiseren dat dit geen kleinigheidje is....

Nee klopt want hier in de buurt lopen alle dorpen en steden vol, in rap tempo. Mijn ouders woonden op het platteland maar t is nu helemaal ingebouwd door de steden er omheen en elk leeg veldje wordt ook bebouwd in hun dorp.

Dus bij platteland denk ik dan echt aan een andere provincie en dat is niet niks. Het hoeft ook niet vandaag of morgen.
maar simpel voorbeeld, iedereen zegt dat je moet wandelen als je trek krijgt maar ik woon midden in de stad en als ik de voordeur open doet word ik al gek met al het verkeer.
Fietsen is ook geen ontspanning meer met fietspaden vol gewone fietsen, fatbikes, elektrische fietsen, scootmobiels, mountainbikers, oude mensen, jonge mensen, scholieren, kinderen.

Vriend woont in dezelfde stad en houdt niet echt van fietsen maar zelfs hij wordt gillend gek van een stukje fietsen hier. Deze stad is gebouwd jaren 70 ongeveer en gewoon niet berekend op zoveel fietsers.

Ik heb van 2010 tot 2015 aan de rand van de stad gewoond in een kleiner appartement en toen was ik veel stabieler. Heb vaak gedacht, ligt het nou aan het huis dat ik na de verhuizing vaker in crisis ben geraakt maar misschien toch wel. In km ligt het niet ver van elkaar maar toch net het verschil tussen platteland en stad. Ik kon vanuit oude huis zo de weilanden in fietsen en dat deed ik ook heel vaak.

Misschien toch eens heel serieus overwegen. Dan denk ik aan t oosten des lands maar dat doe je natuurlijk niet zomaar. Zeker niet met ouders op leeftijd.

Bijkomend voordeel zou wel zijn dat ik van deze GGZ af ben dan haha. Zonder mijn regio te willen noemen: ze hebben hier een iets ander beleid dan de rest van NL.

Het is veel allemaal. Mijn ambulant begeleider van Brijder belde vorige week of we op korte termijn konden afspreken over de ‘voortgang van de antabus’. Paar minuten maar zei hij.

Verder zei hij dat de verpleegkundige van de medicatie poli er ook ff bij kwam. Dus ik zei het wordt wel echt een gesprek/consult dan. Ja dat wel zei hij en we planden een tijd.

Eenmaal daar (vanmiddag) hebben we het 1 minuut over de antabus gehad maar Ambulant vertelde dat hij nieuwe functie heeft per 1 mrt. Dus dit gesprek was de overdracht naar Arjen, die nieuwe meneer die bij het gesprek zat.

Dat zag ik echt ff niet aankomen. Ik snap dat Ambulant dit niet voor de telefoon wilde vertellen en het was een warme overdracht maar ik vond het wel erg.

Ben nog steeds niet helemaal hersteld van de griep. Ging ff bij vriend zijn werk langs om iets af te geven maar zodra ik binnenkwam viel ik min of meer flauw. Teveel stress, te weinig geluncht en te hard gefietst denk ik. En slecht geslapen.

Dat gaf ook weer spanning want vriend schaamt zich dan een beetje dat ‘zijn meissie’ de kantine binnen loopt en omvalt.

Nouja ben wel 60 dagen clean nu. Had ook veel stress omdat de apotheek gaat staken en ik vanmiddag nog niet wist of de baxter er op tijd zou zijn.

Balen dat je van ambulant behandelaar moet wisselen.
Je bouwt toch een band met iemand op, en die band moet je nu weer opbouwen met de ander.

Ook naar dat je er zoveel last van hebt gehad.
Vanavond maar op tijd het bed in en morgen een nieuwe dag.

Kordie zei:

Balen dat je van ambulant behandelaar moet wisselen.
Je bouwt toch een band met iemand op, en die band moet je nu weer opbouwen met de ander.

Ook naar dat je er zoveel last van hebt gehad.
Vanavond maar op tijd het bed in en morgen een nieuwe dag.

Klik om te vergroten...

Dank je. Morgen ook beetje rommelig want ik moet even bloedprikken met spoed en dat moet ook tussen 2 andere afspraken door.

Ja mijn ambulant Brijder, ik noem hem ff Ben, was buitencategorie. Hij kwam tijdens de langdurige opname regelmatig langs en woonde alle belangrijke gesprekken bij. In tegenstelling tot ggz. Hij kent mijn familie, ik heb absoluut een band opgebouwd. Heeft mij ook gezien van ladderzat op de grond liggen tot ‘normaal ‘ zeg maar met mooie kleding en make-up. Ik ken hem pas vanaf oktober 2023 maar hij heeft het echt heel goed aangepakt en zonder hem had ik in een kartonnen doos kunnen liggen nu of erger.

Ben hem vooral heel dankbaar.

Die Arjen is ook heel oké maar je begint wel weer from scratch.

Dat is de pest, in de hulpverlening, dat je iedere keer weer opnieuw kunt beginnen omdat de medewerkers van stoel verwisselen.
Ik heb dat buitengewoon vervelend gevonden, en toen er op een gegeven moment weer een nieuwe kwam na een stuk of vijf verschillende mensen te hebben gehad, stopte ik er mee.
Ik was het zat om iedere keer weer hetzelfde verhaal te moeten vertellen.
Exit hulpverlening dus!

Haha zouden er ook relaties zijn die stranden juist vanwege dat kutprogramma?

Ik weet nog vroeger, als die stomme Robert ten Brink kwam, dat ik blij was dat ik naar de kerk kon. Serious Request vond ik dan leuker maar ook dat vond ik wat onzinnig. Kerk was destijds altijd wel leuk, een reunie van oude bekenden.

De Zandman zei:

Wat een vreeeselijk programma, dat Al you need is Love!
Altijd die mensen met dezelfde emoties, dat gejank..
Ik kijk er nooit meer naar. 1 x was wel genoeg.
Alleen al om dat programma zou je een hekel aan kerstmis kunnen krijgen!

Klik om te vergroten...

Ik kijk tegenwoordig enkel nog naar All You Need is Confetti

Kerst is een feest maar je moet zelf met confetti strooien.

Ik zit nu Serious Request terug te kijken van gisteravond maar ik ken al die BN´ers helemaal niet.
Ik maak van dit topic maar gewoon even een slow chat topic. Het zou een mooie avond zijn om alcohol te halen maar daar heb ik geen zin in. Ik heb mijn 60 dagen muntje en ga lekker door voor mijn 90 dagen muntje.

Alinde zei:

Ik heb nog nooit de kliniek gebeld hoor, na mijn ontslag.

Klik om te vergroten...

Ok, prima. Ik typte ook maar wat ik dacht zonder verder te weten of je ze vaak of niet belt.

Sommigen bellen nog regelmatig. Ik heb het niet gedaan maar ook omdat ik mij schaamde dat ik meteen na ontslag teruggevallen ben.
Vorige week belde onze ´hoofdverpleegkundige´ van de afdeling mij. Ze was mijn vriend op huisbezoek en dit was gewoon een bijklets-telefoontje.

Nu is de drempel wel verlaagd. Maar omdat je niet vooraf weet wie je aan de telefoon krijgt (kan ook een stagiaire of invaller zijn) zou ik niet zo snel bellen. Ik heb via GGZ een andere hulplijn die ik ook bijna nooit bel.

Ondertussen vraag ik mij af of het geen opluchting is dat vriend nu stil is.

Ik heb het leven nog niet geprobeerd zonder hem. Ik kwam doodziek de kliniek in en na 4,5 week kliniek werden wij een stel. Ondertussen sterkte ik aan, leerde ik over verslaving en leefde ik het kliniekleven. We hebben echt een leuke zomer gehad met elkaar en met andere mensen van daar. Het is nooit saai met hem, dat is een gevleugelde uitspraak. Hij was toen al uit de kliniek maar we kregen de vrijheden om met elkaar om te gaan. Ik had tussendoor altijd de tijd om weer tot mijzelf te komen omdat ik in de kliniek mijn 'eigen leven' had. In de zin, ik had daar ook mensen om me heen en kwam daar tot mezelf.

Ik ben begin oktober met ontslag gegaan. Maar ik ben een beetje door gehobbeld in veel afspraken met hulpverlening en veel contact met hem. Ik heb mijn eigen vriendschappen nauwelijks meer opgepakt. Ik heb aan het begin van de opname nog wat bezoek gehad maar heb de mensen ook verzocht mij niet teveel te benaderen omdat ik in de kliniek aan mijn herstel werkte.
Ondertussen merk ik dat sommigen niet eens weten dat ik weer uit de kliniek ben, zo zijn de contacten vervaagd.

Vriend is niet gezellig de laatste weken en dat zal hij van mij ook zeggen. We hebben zó verschillende interesses. Hij houdt van herrie, ik houd van stilte. Hij houdt van auto's en motoren, ik heb niet eens een rijbewijs. Hij houdt van 'zoete inval' en ik trek mij terug want ik vind het allemaal veel te druk. Hij houdt van bellen, ik houd niet van bellen. Ik wil tijd doorbrengen met mijn nichtjes en neefje, hij haat kinderen. Ik houd van wandelen, hij vindt 1 km al te ver.

Ik dacht steeds, als het uit gaat valt hij terug. Nu denk ik... laat m maar eens terugvallen. Ik kan niet telkens op mijn tenen lopen als hij zijn buien heeft. We horen steeds vaker dat mensen ons niet bij elkaar bedacht hadden, in maart/april. Nee ik zelf ook echt niet toen ik hem voor het eerst zag. Vind het helemaal niet zo erg om kerst te vieren zonder hem. Dit chagrijnige gedoe daar zit mijn familie ook niet op te wachten.

Dit ziet er niet zo positief uit.....gaat dit stand houden? Jullie verschillen nogal op essentiele punten.
Denk goed na waar je in investeert!

Dankjewel.

Het gaat ook over doseren. Ik zei in de kliniek al, ik kan mijn grenzen bewaren omdat de kliniek mij verplicht deze grenzen te stellen.
Maar nu thuis.... hij dringt zich best op maar ook omdat hij bang is dat ik terugval als ik even niet bereikbaar ben. Dat benauwt mij. En ik snap het ook wel want hij heeft mij gezien tijdens terugvallen. Drinken terwijl je antabus slikt... dat ziet er niet leuk uit voor andere mensen.

We hebben echt een leuke zomer gehad hoor. Maar nu is het winter en het beklemt mij dat hij er zo bovenop zit. Al dat bellen. Bah. Ik wil gewoon ook rustig thuis kunnen zijn en thuis rommelen. Ben altijd alleen geweest. Ik heb niet altijd zin om bij ZIJN vrienden op de koffie te moeten, verhalen over zijn huisgenoten te horen.

Ik houd van alleen zijn. Hij niet. Maar ik wil niet alles samen.

Lieve schat. 12 keer per dag bellen is in geen enkele relatie echt gezond. Verder lees ik vooral hoeveel moeite en energie hij je kost omdat jullie inderdaad heel verschillende interesses hebben en heel verschillende dingen nodig hebben. En dan nog zijn boze buien...

Als je dit van een vriendin zou lezen, wat zou je haar dan adviseren?

Mooi liedje over communicatie: