Tijd van bezinning - nu

Ongelooflijk, maar deze ervaring waar ik het over ga hebben, laat zien dat het altijd opletten is met de alcohol....

Gistermiddag was het zonnig, en warm.
Toch moest ik daardoorheen, omdat ik mijn paspoort wilde verlengen op afspraak.
En op de terugweg na een hoop gekloot met het betalingssysteem van de gemeente ( mijn bank pas werd geweigerd om de eenbof andere duistere reden) ging ik toch geslaagd weer huiswaarts.
Goddome, ik was dorstig en de zon scheen onbarmhartig.
En toen liep ik langs een terras, waar mensen zwaar goudgeel bier zaten te drinken.
Het zien van een vol bierglas en het feit, dat ik dorst had en de zon die scheen, was dus een enorme trigger en ik kreeg hevige craving om plaats te nemen op dat terras en aldaar ook zo'n goudgele tripel naar binnen te laten glijden. Hoe is dit mogelijk! Na 25 jaren niet drinken toch nog die plotselinge haast niet te beheersen drang om het op een zuipen te gaan zetten!

Ik heb het niet gedaan.
Ik ben snel doorgelopen, weg van die verleidelijke plaats.
Na een minuut of vijf was de craving weer verdwenen goddank.

Typisch, nietwaar.
Het is en blijft gewoon altijd aanwezig.
De alcoholduivel was dus nog niet verdwenen. Hij heeft het geprobeerd.
Maar, het is hem niet gelukt.
Het blijft opletten!

De Zandman zei:

Ongelooflijk, maar deze ervaring waar ik het over ga hebben, laat zien dat het altijd opletten is met de alcohol....

Gistermiddag was het zonnig, en warm.
Toch moest ik daardoorheen, omdat ik mijn paspoort wilde verlengen op afspraak.
En op de terugweg na een hoop gekloot met het betalingssysteem van de gemeente ( mijn bank pas werd geweigerd om de eenbof andere duistere reden) ging ik toch geslaagd weer huiswaarts.
Goddome, ik was dorstig en de zon scheen onbarmhartig.
En toen liep ik langs een terras, waar mensen zwaar goudgeel bier zaten te drinken.
Het zien van een vol bierglas en het feit, dat ik dorst had en de zon die scheen, was dus een enorme trigger en ik kreeg hevige craving om plaats te nemen op dat terras en aldaar ook zo'n goudgele tripel naar binnen te laten glijden. Hoe is dit mogelijk! Na 25 jaren niet drinken toch nog die plotselinge haast niet te beheersen drang om het op een zuipen te gaan zetten!

Ik heb het niet gedaan.
Ik ben snel doorgelopen, weg van die verleidelijke plaats.
Na een minuut of vijf was de craving weer verdwenen goddank.

Typisch, nietwaar.
Het is en blijft gewoon altijd aanwezig.
De alcoholduivel was dus nog niet verdwenen. Hij heeft het geprobeerd.
Maar, het is hem niet gelukt.
Het blijft opletten!

Klik om te vergroten...

Het volgt je tot de dood toe ,dat is met opiaat use disorder ook.
Overal waar gebruikt word of sporen ervan zijn laat je denken ,het is niet echt een trigger anders had je wel tussen die mensen gezeten met een groot glas paardezeik

Soulassasins zei:

een groot glas paardezeik

Klik om te vergroten...

Je zou er trek van krijgen!

Lauw ook zeker 😄

De Zandman zei:

Nou, dat glas bier zag er heeeeerrrlijk uit!
En tsjakkaaà, daar waren de cravings....waarvan ik normaliter geen last meer van heb.
Maar zonnig weer, warm en dorstig zijn, en langs terrassen lopen waar gedronken wordt? Mega craving!

Klik om te vergroten...

Maar toch weet jij nee te zeggen ,dus je weegt wel af wat de gevolgen zijn.
Dat maakt je alleen maar sterker,die craving zal er beslist zijn maar het goede engeltje fluistert nee in je oren en je luisterd.
Dus een dikke overwinning zou ik zeggen!

@De Zandman je punt is echt duidelijk en ik word het een beetje beu merk ik.

Let’s agree to disagree.

Nou jongens, ik heb vooral trek in ijsjes met dit weer. Ze hebben hier hele lekkere, met slagroom in het hoorntje. Niet goed voor de lijn, niet goed voor de portemonnee maar wel het eerste waar ik aan denk in mijn vrije uurtjes.

Ik ben niet meer zo over de zeik als vanmorgen. Ze waren onderbezet en ik zat vanmorgen aan de koffie met verpleegkundige Miep, die ik graag mag. Ik zei ´Miep ik wil je zo wel even helpen hoor`. Ze zei: Nee ik sta op de afdeling hiernaast.
Ik zei: Nou ok, ik beloof dat ik niks ga gooien vandaag. Ze moest best lachten toen.

Het is hier een soort oefening in emotie-regulatie, maar wel een hele rare. Omdat de verpleging niet op één lijn zit is het bijna onmogelijk om het goede te doen. Als de één zegt: Ga lekker naar buiten, zegt de ander: Bijf maar ff binnen.
Waar de één zegt dat je moet tafeldekken, zegt de ander dat het nog te vroeg is daarvoor etc etc etc.

Bij mijn detox in maart heb ik het echt anders ervaren, namelijk hoe het is als er regels zijn die voor iedereen hetzelfde zijn, zodat niet alle energie gaat zitten in het discussiëren over regels. Normaal als je ergens bent of werkt heb je een rol, een taak. Hier ben ik echt aan het zoeken wat ik moet doen. Inmiddels is ook duidelijk dat mijn ambulante behandelaar langdurig ziek is (hoorde ik van een andere cliënt die dezelfde heeft). Dus toch wachten op de klinisch casemanager die nu een week op vakantie is.

Ik heb eigenlijk in een jaar tijd drie ontploffingen gehad maar altijd heeft het te maken met onduidelijke afspraken. Ik heb hiervoor nooit woede-aanvallen gehad. Misschien ook omdat ik fase oranje mezelf al ging dempen. Ik zei gisteren tegen een ervaringsdeskundige hier: Ik heb het gevoel dat ik na de detox een stapje terug heb gedaan. We worden minder uitgedaagd, er is minder structuur, ik word minder actief. Hij begreep me wel.

@Alinde,
Pas je op om niet teveel te verhospitaliseren?
Al is dat niet makkelijk in jouw situatie....
Nu kun je, als je het moeilijk hebt, of ergens mee zit, direct naar de verpleging stappen en zoals ik het lees in jouw posts, doe je dat ook.
Zo kun je te afhankelijk van het systeem worden, en straks kan dat niet meer, als de druk oploopt en komt de craving weer om de hoek kijken, dat was bij mij ook zo.
Pas hiervoor op, wil ik je graag meegeven.
Het wordt straks als je weer thuis bent, veel te moeilijk voor je en je moet leren om volledig op eigen benen te staan.
Let je hiervoor op?

Ik heb goed geslapen en diep geslapen. Maar wel weer vroeg en nu ook weer vroeg wakker.

Ik heb geen zin in het ziekenhuisbezoek. Het is best een eind reizen en ik wéét dat ons bezoek gewaardeerd wordt maar dat vader waarschijnlijk het omgekeerde gaat uiten. Dat vriend te weinig op bezoek komt, dat vriend niet leeft volgens het boekje. Dat vriend zijn broers en zussen niet komen. Ik heb op het rooster gekeken en er is vanavond gelukkig begeleiding met veel ervaring. Dan kan ik wel mijn verhaal kwijt als ik terug kom.

Vriend heeft 300 vrienden en vriendinnen waar hij leuke dingen mee kan doen. Maar als het er op aan komt, ben ik de enige die aanbiedt mee te gaan naar zijn vader.

Maargoed, als ik terugdenk aan januari en februari, hoe vriend een paar weken bij mij is gebleven tijdens mijn terugvallen, totdat er hulp was En ik weet niet eens hoe het precies gegaan is maar ik vermoed dat uiteindelijk vriend de juiste hulp heeft geregeld. En toen dat geregeld was, lukte het mij om de alcohol af te bouwen, met hem samen, waardoor ik op de dag van opname binnen kwam en 0 blies.
Even mee gaan naar zijn vader is het minste wat ik terug kan doen.

We zouden eigenlijk hardloopschoenen voor mij gaan kopen vanmiddag. Daar had ik wel zin in maar dat moet dan even wachten. Evt kan dat maandagmiddag na zijn werk. Er even vanuit gaande dat de toestand van zijn vader niet levensbedreigend is.

Bijna 3 maanden clean van alcohol.
Had/heb nog wel voorgeschreven benzo's, die tel ik niet mee.

Die terugval in augustus... ik begrijp zelf nog wel waarom ik terugviel en ik neem het mijzelf niet echt kwalijk. Maar uiteraard kan ik niet meer mijn vorige cleandatum van 4 maart rekenen. Het was een soort escape, ik zat vast in een situatie en wilde even ontsnappen. Iemand vroeg mij naderhand heel droog 'hoe was je vakantie' en dat was eigenlijk wel wat het was Die heeft zelf ook een alcoholprobleem.

Een volgende keer zal ik eerder en duidelijker aangeven als ik vakantie nodig heb, en dan vakantie nemen zonder middelen...

Sommige begeleidsters zijn net kleuterjuffen maar onze J. is het omgekeerde van dat. Veel mensen die net binnen komen hebben moeite met haar omdat ze heel hard en streng lijkt.

Vanmorgen zei ze dat ik het goed doe, zeker nu vriend zijn vader ziek is. En dan weet ik dat ze het ook meent.
Een hele tijd geleden had ik een gesprek met haar over kerst. Dat ze zelf geen warm familiegevoel heeft met kerst en dat ook nooit zo gehad heeft. Ik zei dat ze dan juist iets kan betekenen voor de cliënten hier, die dat vaak ook niet hebben. Nog niet wetende dat alles zo lang zou gaan duren dat ik kerst waarschijnlijk met haar ga vieren.
Vorig jaar had ik echt moeite met de gekte bij mij in de stad, dagen voor kerst al. Het is een echte winkelstad, en ook al doe ik mijn boodschappen buiten het centrum, ook daar was iedereen helemaal gek. Het lijkt me ergens wel mooi om in december hier in het buitengebied te zijn en de stilte van de natuur een beetje te kunnen ervaren. Ik speel nog steeds regelmatig met het idee om te verhuizen. Misschien heeft het niks met willen te maken maar met kunnen. Ik KAN het niet, in de drukte van de stad leven. Ik heb het lang genoeg geprobeerd in principe maar telkens verlang ik naar rust en zonder ik mij af in huis met mijn flessen. En om 6 uur, voordat het leven weer begint, haal ik nieuwe flessen.

Ik wil even met casemanager overleggen voor ik in een impulsieve bui naar huizen ga kijken. Hij kan altijd wel goed prioriteiten stellen. En dan moet ik bellen naar de woningbouw of ik in aanmerking kom voor woningruil. Ik weet namelijk niet of mijn onderburen melding hebben gemaakt van de overlast. Mocht dat zo zijn, dan kan ik voorlopig geen woningruil doen. Je mag de laatste X tijd geen overlast veroorzaken.

First things first. Vandaag naar de vader van vriend.

Godzijdank blijkt zijn vader een zus te hebben die contactpersoon is. Vriend heeft haar nummer nog niet maar dat gaan we vanmiddag vragen.
Zijn vader heeft ook een partner maar die is best wel wappie. Ik vind het een geruststelling dat er iemand anders is die contactpersoon is.

Ik ben vriend een beetje zat. Dat was vorige week al voordat het nieuws over zijn vader kwam. We hebben denk ik iets teveel tijd met elkaar door gebracht en dan ga ik mij ergeren aan zijn ADHD gedrag. Als je zelf net de lorazepam hebt afgebouwd dan is het soms teveel. Zeker omdat hij altijd zoveel mensen aanspreekt als we ergens zijn.
Maar wat ik al zei, als we gewoon goede vrienden waren geweest zou ik ook mee gaan naar t ziekenhuis. Hij vindt het moeilijk om alleen te gaan en dat snap ik ook wel. Volgens mij is zijn vader ook minder onaardig als ik er bij ben.

Nu de lorazepam en diazepam er af zijn, zitten mij dingen dwars die al veel eerder gebeurd zijn maar die nu pas doordringen. Eén ding had ik aan de casemanager willen vragen maar daar was niet genoeg tijd voor dinsdag. En nu is hij ziek. We hebben alleen de zaken besproken die nu spelen.

Het ging naar omstandigheden goed met vriend zijn vader. We hebben ook de zus van zijn vader ontmoet die contactpersoon is. Ik ben er blij om, het leek mij een heel aardige en verstandige vrouw.

Verder was het fijn om even in een onbekende stad te zijn en nieuwe dingen te zien.

Alinde zei:

Het ging naar omstandigheden goed met vriend zijn vader. We hebben ook de zus van zijn vader ontmoet die contactpersoon is. Ik ben er blij om, het leek mij een heel aardige en verstandige vrouw.

Verder was het fijn om even in een onbekende stad te zijn en nieuwe dingen te zien.

Klik om te vergroten...

Goed om te horen dat er vertrouwen is in de contactpersoon van de vader van je vriend.
Dan kun je dat stuk hopelijk wat meer los laten.

Waar het nu vooral om gaat is jezelf nl.
Al je energie die je hebt kun en mag je gebruiken voor eigen herstel

Dankjewel Kordie.

In het weekend heeft die zus even gedacht dat de vader het niet zou halen, het ging echt niet goed. Ik ben nu wel gerustgesteld. Ik ben even bang geweest dat vriend misschien eerste contactpersoon was maar gelukkig is dat niet zo.

Ja... mijn energie gaat weer naar andere mensen deze dagen. De treinreis en het lopen in een andere stad waren voor mijzelf ook heel prettig. Maar we hoeven geen zorgen om de vader meer te hebben. Ten eerste omdat er een verstandig persoon is die alles regelt, ten tweede omdat vader hier wel weer bovenop komt.

Hier regen, regen en regen. Ik heb al in het bos gelopen, dat is wel heel mooi nu. Ik ben blij dat ik dat nu kan ervaren. Maar ik besef ook, als ik weer al mijn energie in anderen steek, ben ik straks weer uitgeput en depressief. Overigens had ik echt lekker geslapen vannacht.

Ik krijg steeds terug van mijn behandelaren dat ik zo vriendelijk ben, de laatste weken.

Maar damn... ik zit hier niet om vriendelijk te zijn. Ik mis een beetje mijn emotionele kant, die rond augustus boven kwam. Zo boos, zo verdrietig... maar het was wel lekker. En op een dag schold ik een begeleidster uit en toen volgden er maatregelen, haha.

Ik slik mijn medicatie hier onder toezicht. Anders zou ik minder quetiapine innemen. Ik vind het juist niet zo fijn, dat ik zo tam ben en kennelijk vriendelijk.. Ik mis mijn emoties.

Blech gebruikersdromen. Over zowel drank als pillen en mijn ouders kwamen er in voor. Ik heb dat niet zo vaak. Sowieso droom ik meer nu ik geen lorazepam meer slik. Overigens nu 2 weken van de lorazepam af.

Misschien kan ik morgenavond een meeting bezoeken hier in de buurt. Voor de rest heb ik momenteel geen vervoer naar meetings en ik moet 22 uur binnen zijn hier en dat red ik dan net niet.
Hey.... morgen 3 mnd clean dat ik extra leuk dan. Bedenk ik nu.

Vandaag werkt er een invalster met wie ik goed kan praten en met wie ik hopelijk even kan praten zonder dat ze alles hoeft te rapporteren. Dat is zo irritant, je vertelt iets, iemand geeft er een eigen draai aan en het wordt genoteerd.

Ooooh ik weeg nu bijna 94 kg bij een lengte van 1,78. Ik kom heel snel aan met die quetiapine.

Alinde zei:

Ooooh ik weeg nu bijna 94 kg bij een lengte van 1,78. Ik kom heel snel aan met die quetiapine.

Klik om te vergroten...

Als het je mentaal helpt is dat voor nu het belangrijkste. Straks komt er vast een fase dat je bv met diëtiste of sporten onder begeleiding wat kilo's kwijt kan.

En je bent groot.
Dus gewicht zegt niet alles

Dankjewel. Ik kan iig blijven bewegen zodat ik hopelijk niet verder aankom.

Ik heb goed geslapen. Ik dacht dat ik al een tijdje wakker lag maar toen heb ik nog veel gedroomd. Ik ging naar een dagbesteding in Belgie (?!) en als het slecht weer was hadden ze een binnen-programma. Je moest dan met zijn allen in een hal schoolopdrachten maken en ze waren heel streng. En ik was aan het vapen ergens waar het niet mocht. En mijn crush van de middelbare school kwam er in voor.
Soms droom ik dingen die ik al vaker gedroomd heb maar dit was echt nieuw.

Ik heb Casemanager gevraagd of ik voorlopig op deze plek kan blijven. We hebben het echt niet gehad over welke groep. Ik ben de enige van mijn groep die klaar is voor een evt doorstroom. Soms komt er onverwacht een plek vrij en moet onverwacht iemand doorstromen. Ik wil niet naar die andere groep, het is alles testosteron en haantjes en daar wil ik het wel even met casemanager over hebben. Dat ze niet op een dag denken dat ze mij een plezier doen door mij tussen die haantjes te zetten. Ik heb er dit weekend zelf ook over nagedacht maar ik wil in deze groep blijven.

Alinde zei:

heb Casemanager gevraagd of ik voorlopig op deze plek kan blijven. We hebben het echt niet gehad over welke groep. Ik ben de enige van mijn groep die klaar is voor een evt doorstroom. Soms komt er onverwacht een plek vrij en moet onverwacht iemand doorstromen. Ik wil niet naar die andere groep, het is alles testosteron en haantjes en daar wil ik het wel even met casemanager over hebben. Dat ze niet op een dag denken dat ze mij een plezier doen door mij tussen die haantjes te zetten. Ik heb er dit weekend zelf ook over nagedacht maar ik wil in deze groep blijven.

Klik om te vergroten...

Goed over nagedacht en goed dat je het bespreekbaar maakt.

Maar hoe werkt zoiets; heb je daar als cliënt invloed op? Of beslist dat een behandelaar als ze een bed nodig hebben?