Tijd van bezinning - nu

Alinde zei:

En dat ze dan reageert door te zeggen dat ik toch moet komen bladiebladiebla. Dan lees je toch niet wat ik zeg?

Klik om te vergroten...

Precies dat.
Goede rede van jou.

Of ze wilt het niet lezen en door pushen.
Misschien zit er ook wel stukje van ongerustheid achter; "ze zal toch niet aan de wijn zitten"

Maar wat hier vooral mist is begrip voor je pittige ZAG

Toen ik aan de drank zat (en/of benzo's) zegde ik pas op de dag zelf af of helemaal niet. Dus mijn keurige berichtje van vanmorgen zonder typefouten gaf denk ik geen aanleiding om dat te denken. De bijeenkomsten zijn op woensdag.

Weet je, op zich is het niet zo erg als iemand zegt: Kom maar gewoon wel.
Het was voor mij de druppel na al die keren dat ze me in de reden is gevallen en heeft tegengesproken en vooral dat van de vorige keer toen ik zo verdrietig was. Ze ging gewoon door met die monoloog.

Sommigen van deze mensen hebben in het oude systeem bepaalde regelingen gekregen, bijv jarenlang een psycholoog voor 1 op 1 gesprekken. Kennelijk blijft dat ook doorlopen tot de dag van vandaag.
En die snappen niet mijn frustratie die ik op dit moment heb dat ik dat niet kan krijgen. Maar in plaats van dat dat benoemd wordt... ja er zijn grote verschillen... wordt daar ook weer overheen gepraat.

Ze kunnen nu niet aankomen dat Jantje en Pietje ernstiger zijn dan ik, ik kom net uit een klinische opname van 6,5 maand. Ga nou niet beweren dat Piet alles erger heeft.

Eentje vindt ook dat bij mij alles minder erg is omdat de familie nog bij elkaar is. Nouja was. Jullie weten dat in deze familie ook niet alles over rozen gaat.

Oh nee en dat huis.... hij had best een groot huis met allerlei verzamelingen. Dat moet ook een kleine ramp zijn voor mijn neven en nichten.

Ik kreeg gisteren een beetje de kriebels bij het idee van een uitvaart. Nu herinner ik mij dat ik bij oma destijds een woordje zou doen maar ik kwam er niet helemaal uit. De predikant heeft toen - zoals afgesproken - het overgenomen. Vond het zelf prima, hij las het prachtig voor, maar de neven en nichten (kinderen van deze oom) deden er nogal lacherig over.

In die tijd zat ik ook nog onder de (voorgeschreven) medicatie en ik kon geen kant op met mijn emoties. Ook niet naderhand er even op terugkomen van ‘joh ik vond die reactie niet zo prettig’.

Sowieso was het lastig bij die uitvaart want bij oma (die van de drank en de benzo’s) wist niemand zo goed wat te zeggen.

Uitvaarten zijn natuurlijk nooit leuk...
Ook niet met benzo's en of drank.

@De Zandman, wat mij toen opviel is dat alles maandenlang bleef sudderen en knagen. Ik dronk in die tijd niet, maar had wel al die pillen.

Ik huilde niet, ik liep maar rondjes in de stad en dronk eens ergens koffie en dan ging ik weer verder slenteren. Het gevoel zat helemaal vast en ik denk zeker dat dat door de medicatie kwam. Die tekst had ik jaren eerder al geschreven, in een tijd van minder medicatie. Ik had al voorzien dat bij oma’s uitvaart niemand zou weten wat te zeggen. Dus ik had al eens iets geschreven en bewaard en idd… niemand anders van de kleinkinderen had behoefte iets te zeggen.

Het was een bewogen dag vandaag. Bij thuiskomst stond een ambulance voor onze voordeur en ik dacht vooral: gelukkig niet voor mij deze keer.
Ze gingen rustig weg en niemand ging mee dus ik hoop dat er niks ergs met de buren is.

Verder heb ik in de kliniek maanden met T gezeten, een jongen/man waar ik goed mee om ging. Ontzettend mee gelachen. Hij was na mij met ontslag gegaan en via via hadden we elkaar nog wel de groeten gedaan en nu hoor ik via via dat hij weer opgenomen is. Mooi kut. Ik schaam me nog steeds voor mijn terugvallen september/oktober maar ik ben echt de enige niet.
Hij heeft toen wel eens verteld dat bij hem al onomkeerbare schade was lichamelijk. Alcoholisme is een kutziekte.

Vriend zegt, hoor je ooit iemand in mijn omgeving die de hele tijd over mijn verleden begint? Ik wil naar de toekomst kijken.

Ik ben het er helemaal mee eens, wil ook graag vooruit. Gisteren bij mijn ouders bleven ze maar doorgaan over GGZ en dat gesprek. We hadden afgesproken het er even over te hebben. Ik was eerst nog even in hun tuin aan het werk (vind ik lekker, beetje buiten rommelen) en om 13 uur zouden we gaan zitten. Om 14 uur was in principe alles gezegd, ik nog ff in de tuin en daarna ff met vriend mee ergens heen.
Ik had al afgesproken bij ouders te eten (dat met vriend was spontaan uitstapje) en bij het eten begon mijn moeder er weer over en mijn vader er overheen met nog meer gepraat en wat ik allemaal moet en wie ik moet bellen etc etc etc en toen mijn moeder weer. Ik werd er gek van.

En ik kan wel denken, ik ga er niet meer heen, maar die kunnen ook net als mijn oom opeens ergens dood liggen.... ook zij zijn op leeftijd.

Ik heb vanmorgen de Brijder man al een berichtje gestuurd en hij belt vandaag. Ik moet zeggen, hoe langer dit doorgaat hoe groter ook de kans dat ik op een dag naar de winkel loop en weer een paar flessen haal.

Verschil is wel vriend alles WEL geregeld is voor terugval en/of crisis en hij een hele goede casemanager heeft. Dan hoef je nu niet bezig te zijn met mogelijke crisis en kun je idd naar de toekomst kijken.

Ik krijg opeens een gevoel dat je bij onze GGZ gewoon eens in de zoveel tijd een familiegesprek moet hebben en dat dat nu is afgevinkt van hun lijstje. Familiegesprek geweest.
Dat het niet eens het doel is dat er iets uit komt en dat er actie volgt. De medicatie zou ook iets aangepast worden en ik dacht dat dat misschien per ingang van de nieuwe Baxterrol was. Maar tot op heden is er niets veranderd.

Ik heb Brijder gesproken, hij heeft dingen uitgelegd. GGZ heeft nog geen contact met hem gezocht (dat was die bal die bij de psychiater lag). Hij snapt dat het heel onwenselijk is dat de familie er steeds over begint. En hij zei dat ik er voor vandaag nu genoeg over gepraat heb en het weer moet laten.

Mijn moeder dacht dat ik me kon aanmelden bij begeleid wonen (of iets in die richting) en dat zij mij dan in dit huis ambulant gaan begeleiden. Dat werkt helemaal niet zo. Nu ging meneer Brijder uitleggen hoe het daar werkt.... heel lief... maar door vriend ben ik daar natuurlijk al helemaal bekend, weet precies hoe alles werkt, hoe die begeleiding heet, hoe die gesprekken verlopen etc. En hoe laat je ook gaat eten..... ze komen altijd precies als je je eerste hap wilt nemen
Dus hoe daar alles reilt en zeilt dat weet ik wel. Het ging er meer over dat mijn moeder dacht dat die begeleiding dan ook hier thuis kan komen ipv GGZ maar zo werkt dat helemaal niet. Zij dacht echt dat ze DE oplossing had bedacht.

Dus nu ligt de bal bij meneer Brijder. Hij zei ook dat het goed is om eens langs de huisarts te gaan zodat die mij weer even ziet en dan kan ik ook vragen in hoeverre zij goed op de hoogte zijn/gehouden worden over de situatie. Vorig jaar maart is de opname uiteindelijk door een arts van de huisartsenpost geregeld.

Ik ga maar even douchen en dan buiten lopen met de stappenteller. Ik kom moeilijk op gang vandaag.

Alinde zei:

Ik moet zeggen, hoe langer dit doorgaat hoe groter ook de kans dat ik op een dag naar de winkel loop en weer een paar flessen haal.

Klik om te vergroten...

Dat moet je je ouders eens glashard in het gezicht zeggen en dat je veel last van hen ervaart. Ook dat ze niet altijd de vinger in de pap hoeven te houden bij volwassen dochter én dat hun dochter ziek mag zijn. Ook al past dat mogelijk niet in hun perfecte plaatje.

Ik herken het wel. Weet daarom ook dat dit denken makker gezegd is dan gedaan. Maar je moet voorkomen dat je gaat drinken of aan de (rc) benzo's gaat door je ouders.

Alinde zei:

Verschil is wel vriend alles WEL geregeld is voor terugval en/of crisis

Klik om te vergroten...

Mij is uitgelegd dat je nooit van het negatieve uit moet gaan. In mijn geval zijn vooral telefoonnummers vast gelegd die ik kan bellen bij een gevaarlijke ptss aanval.

Alinde zei:

krijg opeens een gevoel dat je bij onze GGZ gewoon eens in de zoveel tijd een familiegesprek moet hebben en dat dat nu is afgevinkt van hun lijstje

Klik om te vergroten...

Dat is ook zo.
Is mij letter gezegd.
Juist daarom volg ik mijn ptss behandeling niet bij ggz of mggz.
Maar via een andere instantie.

Weet dat je goed bezig bent Alinde.
Blijf waakzaam. Maar heb vertrouwen

Dankjewel Kordie, je zegt hele rake dingen.

Bij Brijder was een familiegesprek echt om dingen uit te praten. En toen was ik er niet blij mee omdat er in 1 uur wat mij betreft veel te veel besproken werd en het bij één gesprek bleef. Toen was de setting ook anders, met elkaar om tafel met twee professionals erbij.

Bij GGZ ben ik bang dat het inderdaad een formaliteit is. Dat in het beleidsplan staat dat ze om de X tijd de familie uitnodigen maar niet om daarmee concreet iets te bereiken. En dan laten ze het weer X tijd liggen en dan komt er weer zo´n gesprek. Overigens was ons per brief een datum medegedeeld waarbij ouders en broer uitgenodigd werden. En dat is dan twee keer naar achteren geschoven op hun initiatief.

Carina was hier, van de WMO. Anders dan ik dacht, neemt ze ook een coachende rol. Over dramadriehoek, winnaarsdriehoek etc. Ze ziet dat er soms veel energie gaat zitten in familiedingen en dat de vermoeidheid letterlijk in mijn lijf gaat zitten (want ik mankeer in principe niks aan mijn lichaam) en dan blijven mijn eigen dingen liggen, bijv in huis.

Het is de kunst om grenzen aan te geven en in het hier en nu te blijven. Dus wel schaatsen op zaterdagmiddag, een nieuwe kast ophalen, dat soort dingen.

Ze vroeg ook hoe mijn broers omgaan met familiedingen. Die geven bij mijn ouders op een gegeven moment aan dat ze weg moeten, een andere afspraak hebben, nog een stuk willen fietsen, etc etc.

Mijn vriend is gelukkig heel erg van het hier en nu. Ooit in de kliniek ging de casemanager met mij in gesprek en vroeg waarom ik de keus voor hem gemaakt had want ik zoek structuur en die is bij vriend ver te zoeken. Ik zei, ik heb geen tijd meer om te piekeren bij hem. Hij neemt me mee ergens heen, hij ziet onderweg van alles, hij weet heel veel te vertellen onderweg en dan trekt hij mij ook in het hier en nu En dan heb je een leuke dag.
Gisterenochtend belde vriend dat er een konijn miste bij de kinderboerderij. Dat soort dingen. Dan ben ik aan t malen over mijn oom en wat er dan gebeurd is en dan word ik gebeld... Flappie is weg. Dat relativeert best wel.
(En natuurlijk weet vriend ook wel dat het niet het einde van de wereld is dat Flappie weg is maar hij ging ff kijken en dat konijn miste)

Ben ook vandaag helemaal moe gepraat. @Kordie ik wil nog wel dieper ingaan op wat je schrijft. Eerst ff ontspannen.

Grrrr, ik ging medicijnen ophalen maar het lag er niet. De mensen van de balie dachten dat ik t/m vandaag in huis had. Ik terug naar huis want ga er dan zelf ook aan twijfelen maar ik zie het hier echt niet.
Bellen, lang wachten, nog langer wachten.... ik weet niet of het vandaag nog in orde komt.

Ik dacht dat de afspraak was maandag en donderdag ophalen en weet iig niet dat het veranderd is. Zo irritant. Ik hoop ooit gewoon helemaal van de medicatie af te zijn. Rondom de mogelijke apotheek-staking had ik ook zo'n stress. Het is gewoon irritant dat mijn lijf afhankelijk is van dat spul.

Kordie zei:

Dat moet je je ouders eens glashard in het gezicht zeggen en dat je veel last van hen ervaart. Ook dat ze niet altijd de vinger in de pap hoeven te houden bij volwassen dochter én dat hun dochter ziek mag zijn. Ook al past dat mogelijk niet in hun perfecte plaatje.

Ik herken het wel. Weet daarom ook dat dit denken makker gezegd is dan gedaan. Maar je moet voorkomen dat je gaat drinken of aan de (rc) benzo's gaat door je ouders.



Mij is uitgelegd dat je nooit van het negatieve uit moet gaan. In mijn geval zijn vooral telefoonnummers vast gelegd die ik kan bellen bij een gevaarlijke ptss aanval.



Dat is ook zo.
Is mij letter gezegd.
Juist daarom volg ik mijn ptss behandeling niet bij ggz of mggz.
Maar via een andere instantie.

Weet dat je goed bezig bent Alinde.
Blijf waakzaam. Maar heb vertrouwen

Klik om te vergroten...

De medicatie is iig tot morgen geregeld en ik kon het alsnog ophalen. Het klopte iig dat ik het niet in huis had.

Tja mijn ouders hadden wel gelezen, paar jaar geleden, dat mensen soms bij afbouw medicatie weer helemaal herstelden. En mijn tante is na een instabiele periode rond haar 30e ook helemaal hersteld. Maar dat was ook een andere tijd, minder drukte, minder prikkels. Dat was wel de reactie na mijn eerste psychose: Misschien kan ze net als tante D toch weer herstellen.
Maarja misschien ook idd niet. Misschien hebben we met zijn allen de lat te hoog gelegd over de dingen die ik nog zou gaan bereiken etc. Maar de dingen die ik gedaan heb, binnen vrijwilligerswerk en soms ook betaald, zijn ook niet altijd gezien denk ik. Alsof er toch altijd iets omheen hing van 'het is niet betaald', 'het is niet fulltime'.
Ik schrijf natuurlijk alles hier namens mezelf... als mijn ouders hier schreven zouden ze misschien heel anders schrijven dan wat ik nu schrijf.

Maar ik heb bijv vrijwillig een klus in de stadsschouwburg Amsterdam gedaan en toen zijn mijn ouders bij de voorstelling geweest en toen vonden ze de voorstelling kut. Dus niks van 'wat leuk dat je je bij zo'n leuke club mensen hebt aangesloten' of 'jeetje zien we je zomaar in de stadsschouwburg aan het werk'. Terwijl ik een hele leuke tijd gehad heb daar maarja het was niet zo'n goedlopend bedrijf als van mijn broer.

Maar nu gaat het weer over de maatschappelijke ladder. Herstellen van een verslaving is echt wel ff andere koek en dat is OOK hard werken.

Een andere instantie ben ik zeker aan het overwegen. Ik vind het irritant om dat dan weer uit te zoeken met de verzekering maar daar moet ik een keer in duiken. Ik had bij GGZ twee gesprekken met een psycholoog, om mij weer door te verwijzen, en die zei dat GGZ het niet ontmoedigd tegenwoordig als je het ergens anders zoekt. In die gesprekken merkte ik ook weer dat je met een psycholoog op een heel ander level zit dan met een verpleegkundige. Hij geeft echt inzichten. Ik geloof ook zeker in familiepatronen die doorwerken in een familie (rare zin). Omdat mijn moeder zich altijd zorgen maakte om haar moeder, werkt dat misschien ook door in onze moeder-dochter relatie. Anders dan bij mijn broers.

Ik wacht iig op een uitnodiging van beeldende therapie en van mindfullness. Die uitnodigingen schijnen per papieren post te komen, ik ben benieuwd.

Ik dronk even koffie bij vriend zijn dagbesteding en sprak een van de begeleiders. Ik legde uit dat het voor mij bij de nieuwe dagbesteding nog even inkomen is, omdat ik afgelopen jaar al zoveel mensen heb ontmoet en daar ook weer allemaal nieuwe mensen zie. Ik heb daar nog niks gemeenschappelijks om over te praten. Als ik meer ruimte in mijn hoofd heb komt dat misschien weer. Dan kun je praten over een eend in de sloot bij wijze van spreken. Of over muziek. De laatste keren was ik niet in staat om mee te praten over koetjes en kalfjes. Als ik echt mijn draai niet vind daar, kan ik nog overwegen om bij vriend zijn dagbesteding te gaan werken op de dagen dat hij er niet is. Tegelijk lijkt me niet zo'n succes. Daar hebben we het al over gehad.

Leuke avond gehad. Er was wel wat alcohol maar niet zo veel dus ik had er niet zo veel moeite mee om niet te drinken.

Vriend zag een dubbelganger-achtig-iemand en meteen praatje maken, werd een leuke ontmoeting met hem en zijn vrouw. Ik ben ook wel eens alleen op die plek geweest, dan ging ik er alleen naartoe en alleen weer naar huis. Was ook prima toen maar dit is wel een heel andere beleving.

Hoewel ik soms wel wat flitsen had van, wat is dit een raar jaar geweest... heb ik ff geen moment aan GGZ gedacht en ook even niet aan mijn oom. We hebben niet zo veel geld maar af en toe iets leuks doen geeft wel veel positiviteit!

Sorry dat ik niks heb laten horen, ik zit inmiddels wederom in een kliniek. Moeilijk om er over te schrijven nu.

Alinde zei:

Er was wel wat alcohol maar niet zo veel dus ik had er niet zo veel moeite mee om niet te drinken.

Klik om te vergroten...

Dat vind ik super knap van je.
Fijn voor jou zelf vooral ook dat die craving dan niet op komt zetten

Dank je!

Het is wel apart hoe alcohol altijd bij bepaalde activiteiten hoorde. Niet altijd als 'zuipen' maar ook gewoon als consumptie. Stel dat ik het wel moeilijk had gevonden dan was vriend ook meteen met me naar buiten gegaan.

Het is ook waar je de focust legt.

Ik ben vanuit de familie helemaal gewend dat het vaak gaat over zieke mensen. Echt iets van ons dorp denk ik. Je komt iemand tegen bij de bakker, die vertelt wie er allemaal ziek is, daar ga je voor bidden in de kerk. En kaartje sturen, of plantje brengen, en bij de slager vertel je dan weer hoe het met al die zieke mensen gaat. Neef zei eens over opa: Hij praat altijd over zieke mensen of overleden mensen.

Je hoort nooit: Nou ik sprak buurman Vriens en die was me toch bij een mooi concert geweest.

Wat wel zo is... áls je dan ziek bent... dan word je dus helemaal overladen met kaartjes en plantjes en zakken drop. In het ziekenhuis pikken ze de mensen uit ons dorp er zo uit want dan hangt het helemaal vol met kaarten.

De Zandman zei:

Het is vaak zo, dat wanneer er een groep mensen bijvoorbeeld op een verjaardag, bij elkaar komt, de eerste 20 minuten praat over ziektes en alles wat daarmee samenhangt.
Daarna wordt het dan pas gezelliger....

Klik om te vergroten...

Hier gaat t nog wel langer dan 20 min door haha.

Alinde zei:

Ik ben vanuit de familie helemaal gewend dat het vaak gaat over zieke mensen. Echt iets van ons dorp denk ik. Je komt iemand tegen bij de bakker, die vertelt wie er allemaal ziek is, daar ga je voor bidden in de kerk. En kaartje sturen, of plantje brengen, en bij de slager vertel je dan weer hoe het met al die zieke mensen gaat. Neef zei eens over opa: Hij praat altijd over zieke mensen of overleden mensen.

Klik om te vergroten...

Vreselijk.
Hier word je toch krankjorum van.
Hebben jou ouders keihard gelogen of ook verteld dat hun dochter ziek is?