#1
Met welke medicatie kun je lsd opheffen?
Zweevteev's landingsproces
264 antwoorden
108 weergaven
18-5-2026
#2
Opheffen zal niet echt gaan. Met een Benzo of Antipsychoticum zal het een stuk minder / relaxter worden. Maar ook oppervlakkiger.Met welke medicatie kun je lsd opheffen?
Maar voordat je daar aan begint kun je proberen jezelf over te geven aan de trip of afleiding te zoeken met je tripsitter als je die hebt. Als je je er tegen verzet kan het onaangenaam worden. Maar wat men "bad trips" noemt, zijn vaak het meest leerzaam. LSD is een veilig middel fysiek gezien dan, maar als je mentale veiligheid in het geding komt is een kalmeringstabletje wel verstandig. Maar beter doseer je gewoon niet te hoog.
#3
Laat het een les zijn zou ik zeggen. Hoe vervelend het ook was. De boodschap lijkt me duidelijk.Ik heb het echt uitgeschreeuwd van de hoofdpijn. Ik ben nog nooit zo dichtbij een punt geweest dat ik gewoon helemaal van de planeet was door de hoofdpijn en misseljkheid die ervaarde. We moesten de nacht overnachten op de intensive care. Ze mochten me niks geven buiten 1x paracetamol, ook m'n normale medicatie kreeg ik niet. Via via via heb hebben m'n beste vriendin en ik medicatie van iemand anders gekregen zodat ik we in ieder geval konden slapen, anders had ik echt heel fucking ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd. Nu gaat het goed in hoeverre dat mogelijk is.
Vriend van de dealer die de zegels verkocht heeft aan hem gevraagd om hij nog een zegel van 'm kon kopen, zodat we het naar het lab konden laten sturen. Zijn reactie: hij werd boos op hem. 😂 We weten genoeg.
Geen (ongeteste) drugs gebruiken.
#4
Ik heb het echt uitgeschreeuwd van de hoofdpijn. Ik ben nog nooit zo dichtbij een punt geweest dat ik gewoon helemaal van de planeet was door de hoofdpijn en misseljkheid die ervaarde. We moesten de nacht overnachten op de intensive care. Ze mochten me niks geven buiten 1x paracetamol, ook m'n normale medicatie kreeg ik niet. Via via via heb hebben m'n beste vriendin en ik medicatie van iemand anders gekregen zodat ik we in ieder geval konden slapen, anders had ik echt heel fucking ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd. Nu gaat het goed in hoeverre dat mogelijk is.
Vriend van de dealer die de zegels verkocht heeft aan hem gevraagd om hij nog een zegel van 'm kon kopen, zodat we het naar het lab konden laten sturen. Zijn reactie: hij werd boos op hem. 😂 We weten genoeg.
Wat een ervaring zeg
Ben wel eens benieuwd wat jullie binnen hebben gekregen.
Maar top dat jullie naar het ziekenhuis gegaan zijn dus. Want je blijft niet voor niks een nacht op de IC.
Hoe reageerde ze eigenlijk in het ziekenhuis toen je de SEH binnen kwam? Vraag me altijd af of daar enige vorm van begrip is voor alcohol maar zeker voor drugs problemen?
#5
Ik heb niet snel een oordeel over iemand.Ik heb het echt uitgeschreeuwd van de hoofdpijn. Ik ben nog nooit zo dichtbij een punt geweest dat ik gewoon helemaal van de planeet was door de hoofdpijn en misseljkheid die ervaarde. We moesten de nacht overnachten op de intensive care. Ze mochten me niks geven buiten 1x paracetamol, ook m'n normale medicatie kreeg ik niet. Via via via heb hebben m'n beste vriendin en ik medicatie van iemand anders gekregen zodat ik we in ieder geval konden slapen, anders had ik echt heel fucking ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd. Nu gaat het goed in hoeverre dat mogelijk is.
Vriend van de dealer die de zegels verkocht heeft aan hem gevraagd om hij nog een zegel van 'm kon kopen, zodat we het naar het lab konden laten sturen. Zijn reactie: hij werd boos op hem. 😂 We weten genoeg.
Je bent al een tijdje mentaal onstabiel, je gaat vervolgens (ongeteste) lsd nemen waar het fout mee afloopt, je gaat naar het ziekenhuis en regelt achter de rug van het medisch personeel via via medicatie?
Mis ik iets of is dit allemaal onverantwoord?
Dit is geen aanval, eerder echt een kritische vraagstelling naar jou toe.
#6
Fijn om weer wat van je te lezen!
Alleen jammer van de omstandigheden.
Beetje bekomen van de schrik?
Alleen jammer van de omstandigheden.
Beetje bekomen van de schrik?
#7
Om 12u30 hadden we het genomen en vrij kort erna zeg ik zo: "Uhm, ligt het aan mij of smaakt dit heel vreemd? Een beetje metaalachtig of zo? Het verdooft ook mijn tong." Zij vond het ook heel vreemd smaken. Even later zeg ik: "[naam], ik heb een heel sterk vermoeden dat dit mogelijk foute boel is. Dit is geen LSD denk ik. Ik denk dat we mogelijk naar het ziekenhuis moeten." We hebben het 2 á 3 uur geprobeerd uit te zitten, maar het ging heel snel heel erg slecht en besloten we hulp in te schakelen.Wat een ervaring zeg
Ben wel eens benieuwd wat jullie binnen hebben gekregen.
Maar top dat jullie naar het ziekenhuis gegaan zijn dus. Want je blijft niet voor niks een nacht op de IC.
Hoe reageerde ze eigenlijk in het ziekenhuis toen je de SEH binnen kwam? Vraag me altijd af of daar enige vorm van begrip is voor alcohol maar zeker voor drugs problemen?
We hebben eerst 2x de crisisdienst gebeld en daar werden we niet serieus genomen en werden we behandeld alsof we niks over LSD zouden weten en wat er gebeurde er "gewoon bij hoorde," hoe vaak ik ook zei dat ik zeker wist dat het geen LSD was en ik eerst nog even een thesisverdediging moest houden over waarom het geen LSD was, wat ik dacht wat het mogelijk wel zou kunnen zijn o.b.v. de symptomen die we hadden en waarom we mogelijk in levensgevaar zouden zijn en we dus dringend hulp nodig hadden. We wilden gewoon weten wat we moesten doen om hulp te krijgen. Die chick aan de telefoon moest nog even half lachend een denigrerende opmerking maken en toen brak ik en had ik ineens een onophoudelijke huilbui en was m'n beste vriendin 'm helemaal de pan uit geflipt aan de telefoon. 2 keer dat we belden (minuten erna) kregen we iemand anders aan de telefoon en en die was misschien zelfs nog erger dan de eerste. Ik weet het niet meer. 3e keer hadden we een spoedpost in de buurt gebeld en die mensen aan de telefoon deden werkelijk ons best om zo goed mogelijk te begrijpen i.p.v. snarky kutopmerkingen maken alsof we achterlijk zijn. Ik weet niet meer precies wat er toen gezegd werd, maar volgens mij kwam het neer op dat ze gingen kijken naar welke spoedpost het beste konden gaan of zo, dus toen liepen we ineens buiten hand in hand buiten, heel de tijd in and out of conciousness, paniekaanvallen, huilaanvallen. Toen waren we in het ziekenhuis, daar ging het gelukkig wel ietsje beter met m'n beste vriendin, maar de hoofdpijn en de misselijkheid hebben me echt door laten draaien. Ik wilde eerst proberen om het inderdaad gewoon uit te zitten, want ik moest van mezelf wakker blijven om te wachten tot ik mijn laptop had, zodat ik wel gewoon mijn opdracht voor de deadline zou kunnen inleveren, maar dat was echt al lang niet meer mentaal en fysiek mogelijk met hoe ik er een uur later bij zat. M'n beste vriendin kon het niet aanzien, dus toen vroeg ze of ik zeker wist of ik niet toch de medicatie wilde hebben i.p.v. nog voor een onbepaalde tijd wachten op een onbekend besluit van de dokter. Ik kon niet meer, dus die keuze was snel gemaakt.
Dat ik via iemand anders mijn eigen medicatie van 400mg quetapine heb gefixt, 2 paracetamollen (deden ze uren moeilijk over), een OTC-antihistaminicum en 10mg oxazepam om wat sneller in slaap te komen, heb ik mezelf 100% een deugd mee gedaan. Als het aan hen lag, dan had ik heel de nacht gecrepeerd, want ik moest het gewoon "uitnuchteren." Toen ik de zoveelste pijnaanval had en er voor mij door de mensen om me heen op de assistentieknop gedrukt was, kwam er een dokter of verpleger binnen om te vragen wat er was. Iemand zei toen dus dat ik zo liep te creperen van de hoofdpijn en diegene zei toen: "Oh, ja, maar ze tript toch gewoon?" en liep toen gewoon weer weg. Wat ben ik dankbaar voor het feit dat er de gehele trip mensen bij zijn geweest die volledig nuchter waren en ook woord voor woord, actie voor actie hebben meegekregen hoe wij gisteren zijn behandeld door "hulpverleners," want het was zo surrealistisch absurd dat ik meermaals bevestiging heb moeten vragen aan de mensen die nuchter waren of ik psychotisch aan het worden was en dat zij me direct zeiden dat wat ik dacht dat er gaande was werkelijk zo gebeurd was. De hele ervaring was een horrorfilm waar gewoon geen einde aan kwam.je gaat naar het ziekenhuis en regelt achter de rug van het medisch personeel via via medicatie?
Dus om hier kort op te antwoorden: ze reageerden zeker begripvoller in het echt dan aan de telefoon, maar ook bij bepaalde hulpverleners in persoon was empathie echt nergens te vinden. Het vooroordeel dat je sowieso wel koekoek moet zijn en dus niet al te serieus genomen hoeft te worden als je hulp vraagt voor intoxicatie van een psychedelicum is me gisteren glashelder geworden.Hoe reageerde ze eigenlijk in het ziekenhuis toen je de SEH binnen kwam?
Dat het er een keer zat aan te komen dat ik eens goed slecht zou gaan door het gebruiken van ongeteste shit zat er zeker wel aan te komen hoor. Wat dat betreft is het zeker een waardevolle les geweest waarvan ik die kennelijk op deze manier heb moeten ervaren, maar hoe wij gisteren behandeld zijn geweest door bepaalde mensen van de crisisdienst, spoedpost en door bepaalde mensen die we dachten te kunnen vertrouwen, is echt walgelijk. De ervaring was echt wel traumatisch genoeg los van dat we behandeld werden als 2 drugsverslaafde borderliners die gewoon een showtje wilden opzetten vanwege aandachttekort.
Het is jammer dat ik geen zegel ga krijgen om te te sturen naar het lab, maar ja. 't Is een les.
#8
Dikke vette tekst 💪💪💪❤️ Ondanks dat het beladen is 🤗Dit is het slotgedicht dat ik geschreven heb over hoe ik de zorg beleefd heb het afgelopen half jaar (waarschuwing: 't is best een heftig gedicht waar suïcide en zelfbeschadiging concreet benoemd worden). Toen me verteld werd dat ik "uitbehandeld" zou zijn, was ik er echt helemaal klaar mee en als het aan mij gelegen had, was ik volledig uit zorg gegaan, want mijn vertrouwen (wat al super laag was), was toen gewoon onherstelstelbaar beschadigd. De realiteit is echter helaas dat ik zonder hulpverling gauw genoeg weer in crisis zal raken, nog voordat ik überhaupt voor elkaar weet te krijgen om me officieel gedistantieerd te hebben van de geestelijke gezondheidszorg, dus ik ga toch wel een draaideurpatiënt blijven heel m'n leven.
Titel: Uitbehandeld
Je bent zo lui
Je bent zo dom
Genenloterij
en wat ik won:
een stem die zegt
leg jezelf om
Ga het proberen
Hoe het begon:
sneed in mijn pols,
maar kon niet verder
Het bloed bleef stromen
Het werd steeds erger
Het werd donker
om me heen
Het was te laat
Ik viel meteen
Ben ik al dood
of nog in leven?
Ben ik verlost
of blijf ik streven
naar een moment,
langer dan even,
waarin mijn hart
het zal begeven?
Ik kwam weer bij
Ik ben nog hier,
maar voor wat,
puur voor de sier?
Ik ben beschadigd
Had al geen waarde
Had nooit een doel
voor hier op aarde
Een paar uur later
ging weer mijn wekker
Ik moet echt naar school,
maar voel me niet lekker
Ben weer gaan liggen
Baal als een stekker:
malfunctionerend,
dus werd steeds gekker
Het ging goed
Toen ging het slecht
Weiger te leven
in dit gevecht
Overleven houdt
mijn wonden ongehecht
Keer op keer
kom ik hier terecht
Kan dit niet meer
Ik neem een pil
Kan dit niet meer
Tien door mijn keel
Kan dit niet meer,
maar geen geschreeuw
Een doodse stilte
is wat ik wil
In mijn geheugen
zitten gaten
Zou het me heugen,
zou ik me haten
Ieder die weet,
zal me verlaten
Mijn tweede poging:
het mocht niet baten
Ben in herstel
Ben teruggevallen
Ben in herstel
Ga het vergallen
Ben in herstel
Zelfhaat blijft schallen
dat al mijn tranen
hen niet bevallen
Ben in herstel
Word ik ooit beter?
Groepstherapie
werkt voor geen meter
Voor alles contrageïndiceerd,
omdat me veel te veel mankeert
Waar ik ook kom: zit er verkeerd
Ben niet te redden; ik ben verpest
heb ik van jongs af aan geleerd
Ben niet in herstel
Ik takel heel snel af
Trok zelf aan de bel
Ik wil nu nog geen graf,
maar ik werd niet gehoord
Ik kreeg de grootste straf:
ik wil, maar kan geen zelfmoord plegen,
want daarvoor ben ik te laf
Ik ben niet in herstel,
maar ik ga ook niet achteruit
Ik ben gestagneerd
en die waarheid: die is luid
Het stemmetje in mijn hoofd
krijgt mijn lichaam soms verdoofd
Lig op bed, in pure doodsangst,
voor wat de toekomst mij belooft
Ik ga weer achteruit
Ik word niet geloofd
Het komt echt wel goed
Je wordt niet beroofd
van je potentie en je waarde
Dat doen ze je niet aan
Het doemscenario dat je schetst;
dat zal nooit echt bestaan
Oost, west,
thuis? Heb ik niet,
maar heb ik altijd begeerd
Ik zie, zie, wat jij liever niet ziet;
heb mezelf nu écht zwaar bezeerd
Ik zie, zie in jouw ogen
irritatie, geen verdriet
Sorry dat je op dit moment
niet zo van je werk geniet
Je bent waardeloos
Je bent een hopeloos geval
Omdat niemand je wil hebben,
val je tussen schip en wal
Niemand zal je gaan zoeken,
daar beneden in jouw dal
Uit de autopsie is gebleken:
suïcide door een vrije val
#9
Heel mooi en ook heel aangrijpend @Zweevteev . Ben er echt stil van nu..
#10
Sterkte Zweevteev! Hoop voor je dat je de oorzaak van dat (toch wel) extreme gebruik op een fijne manier kunt wegnemen!
#11
Ja, 't moest er ooit eens van komen dat ik dit topic zou maken. Heb er echt vaak aan gedacht, maar ik denk dat ik het telkens niet deed, omdat ik er toch niet helemaal klaar voor was om echt even een langere periode te stoppen met drugs: alle drugs (m.u.v. 20mg dexamfetamine).
De reden dat ik specifiek vandaag dit topic aanmaak, is omdat het de afgelopen 2 weken extreem bergafwaarts met me gegaan is en ik nu pas écht helemaal het besef heb van hoeveel erger mijn drugsgebruik mijn mentale staat gemaakt heeft. Ik heb nu zoiets van: ja, no fucking shit dat ik nu 2 weken achter elkaar de leipste stemmingswisselingen ooit heb gehad, terwijl ik in de afgelopen maand:
- abrupt gestopt ben met 45mg mirtazapine, omdat ik me ook met de mirtazepine compleet miserabel voelde en mezelf had aangepraat dat het vast niet veel erger zou kunnen zijn als ik gewoon meteen zou stoppen.
- in minder dan twee weken tijd bijna 3 volledige strips tramadol opgemaakt heb en telkens 150mg of 200mg in één keer nam, terwijl ik dit niet nam voor pijnstilling, maar gewoon voor de high. Dit heb ik natuurlijk ook niet afgebouwd of zo, want ik volgde dezelfde redenering als bij het stoppen van mirtazapine slikken: ik voel me al fucking kut, dus erger dan dit kan het vast niet worden als ik in één keer stop na bijna iedere dag tramadol genomen te hebben.
- (vorige week) 2x, met 2 dagen ertussen, expres een overdosis aan benzodiazepinen heb geslikt. De eerste keer was het 3mg flunitrazepam + 60mg temazepam + 10mg diazepam, terwijl ik normaliter 20mg temazepam per dag slik. De tweede keer was het 2mg flunitrazepam + 40mg temazepam + 400mg diphenhydramine. De dag voor de eerste overdosis had ik ook, omdat ik niet kon slapen en compleet wanhopig was, geautomutileerd, terwijl ik dit bijna een jaar niet meer gedaan had.
Nu gebruik ik sinds zaterdag alleen nog maar 20mg dexamfetamine, 40mg temazepam en tezamen ook 100mg diphenhydramine (omdat ik van de 40mg temazepam niks meer voel, goh, hoe zou dat nou komen). Ik weet dat de slaapdosis van diphenhydramine eigenlijk 50mg is en dat hoger doseren dan ook geen nut heeft, maar ik heb het gisteren toch gedaan, omdat ik wanhopig was en mezelf aangepraat had dat het misschien toch een verschil zou maken.
Soit, mijn slaapmedicatie werkt dus niet meer en naast dat goede slaaphygiëne sowieso belangrijk is, is het voor mij nu al helemaal belangrijk, omdat ik anders dus mijn slaapritme verpest en daarmee de mogelijkheid om MBT (intensieve therapie van 3 dagen per week, waar ik al maanden voor op de wachtlijst sta) te volgen op het spel zet. Ik zit nu in een proefperiode van 10 weken en het is verplicht om dus op een vaste dag een soort van voorlichting over MBT bij te wonen. Dit doen ze om te checken of de inhoud van MBT daadwerkelijk aansluit bij wat je nodig hebt en of je ook daadwerkelijk komt opdagen. Ik had vandaag moeten gaan, maar ik was al 40 uur wakker en ik durfde niet nóg een dag mijn dexamfetamine te slikken, ondanks dat ik niet geslapen had. Dat zou me sowieso wakker gehouden hebben, zodat ik naar die voorlichting kon gaan, maar 40 uur wakker zijn + dexamfetamine slikken is echt vragen om een psychotische ervaring, dus toen ik aanvoelde dat ik eindelijk kon gaan slapen rond 06:00, besloot ik dat te doen en niet te gaan. Er werd vandaag tegen me gezegd dat ik dit echt niet weer kan doen, want dat kan ook niet als ik MBT ga volgen. Het hele punt van MBT is dat je betrokken blijft bij de groep en als je niet komt, dan mis je gewoon heel veel cruciale dingen. Ik wil niet een therapie, waar ik al maanden op wacht en waarvan ik echt denk dat het me kan helpen, op het spel zetten voor drugs. Dat gaat me echt te ver en daarom heb ik vandaag besloten om sowieso geen illegale drugs meer te gebruiken, geen onnodige medicatie slikken en ook geen alcohol en cannabis te gebruiken. Ook nog stoppen met roken vind ik nu nog wel te moeilijk, dus dat laat ik voor wat het is, maar al de rest wil ik echt mee kappen.
Dit is al extreem zwaar en ik weet dat het nog veel erger gaat worden ook. Ik heb in de afgelopen 7 dagen 3x geautomutileerd, terwijl er normaliter maanden tussen zitten. Ik ben totaal de controle over mijn emoties kwijt. Mijn leven is momenteel een nachtmerrie, maar ik denk dat dit besluit me wel gaat helpen op de langere termijn. Het duurde even, maar ik heb daar sinds vandaag wel vertrouwen in.
Dus ja, wie dit boeiend vind kan dit topic volgen. Ik ga dit gewoon gebruiken als een soort van openbaar dagboek.
Groetjes,
Zweevteev 🧚♀️
De reden dat ik specifiek vandaag dit topic aanmaak, is omdat het de afgelopen 2 weken extreem bergafwaarts met me gegaan is en ik nu pas écht helemaal het besef heb van hoeveel erger mijn drugsgebruik mijn mentale staat gemaakt heeft. Ik heb nu zoiets van: ja, no fucking shit dat ik nu 2 weken achter elkaar de leipste stemmingswisselingen ooit heb gehad, terwijl ik in de afgelopen maand:
- abrupt gestopt ben met 45mg mirtazapine, omdat ik me ook met de mirtazepine compleet miserabel voelde en mezelf had aangepraat dat het vast niet veel erger zou kunnen zijn als ik gewoon meteen zou stoppen.
- in minder dan twee weken tijd bijna 3 volledige strips tramadol opgemaakt heb en telkens 150mg of 200mg in één keer nam, terwijl ik dit niet nam voor pijnstilling, maar gewoon voor de high. Dit heb ik natuurlijk ook niet afgebouwd of zo, want ik volgde dezelfde redenering als bij het stoppen van mirtazapine slikken: ik voel me al fucking kut, dus erger dan dit kan het vast niet worden als ik in één keer stop na bijna iedere dag tramadol genomen te hebben.
- (vorige week) 2x, met 2 dagen ertussen, expres een overdosis aan benzodiazepinen heb geslikt. De eerste keer was het 3mg flunitrazepam + 60mg temazepam + 10mg diazepam, terwijl ik normaliter 20mg temazepam per dag slik. De tweede keer was het 2mg flunitrazepam + 40mg temazepam + 400mg diphenhydramine. De dag voor de eerste overdosis had ik ook, omdat ik niet kon slapen en compleet wanhopig was, geautomutileerd, terwijl ik dit bijna een jaar niet meer gedaan had.
Nu gebruik ik sinds zaterdag alleen nog maar 20mg dexamfetamine, 40mg temazepam en tezamen ook 100mg diphenhydramine (omdat ik van de 40mg temazepam niks meer voel, goh, hoe zou dat nou komen). Ik weet dat de slaapdosis van diphenhydramine eigenlijk 50mg is en dat hoger doseren dan ook geen nut heeft, maar ik heb het gisteren toch gedaan, omdat ik wanhopig was en mezelf aangepraat had dat het misschien toch een verschil zou maken.
Soit, mijn slaapmedicatie werkt dus niet meer en naast dat goede slaaphygiëne sowieso belangrijk is, is het voor mij nu al helemaal belangrijk, omdat ik anders dus mijn slaapritme verpest en daarmee de mogelijkheid om MBT (intensieve therapie van 3 dagen per week, waar ik al maanden voor op de wachtlijst sta) te volgen op het spel zet. Ik zit nu in een proefperiode van 10 weken en het is verplicht om dus op een vaste dag een soort van voorlichting over MBT bij te wonen. Dit doen ze om te checken of de inhoud van MBT daadwerkelijk aansluit bij wat je nodig hebt en of je ook daadwerkelijk komt opdagen. Ik had vandaag moeten gaan, maar ik was al 40 uur wakker en ik durfde niet nóg een dag mijn dexamfetamine te slikken, ondanks dat ik niet geslapen had. Dat zou me sowieso wakker gehouden hebben, zodat ik naar die voorlichting kon gaan, maar 40 uur wakker zijn + dexamfetamine slikken is echt vragen om een psychotische ervaring, dus toen ik aanvoelde dat ik eindelijk kon gaan slapen rond 06:00, besloot ik dat te doen en niet te gaan. Er werd vandaag tegen me gezegd dat ik dit echt niet weer kan doen, want dat kan ook niet als ik MBT ga volgen. Het hele punt van MBT is dat je betrokken blijft bij de groep en als je niet komt, dan mis je gewoon heel veel cruciale dingen. Ik wil niet een therapie, waar ik al maanden op wacht en waarvan ik echt denk dat het me kan helpen, op het spel zetten voor drugs. Dat gaat me echt te ver en daarom heb ik vandaag besloten om sowieso geen illegale drugs meer te gebruiken, geen onnodige medicatie slikken en ook geen alcohol en cannabis te gebruiken. Ook nog stoppen met roken vind ik nu nog wel te moeilijk, dus dat laat ik voor wat het is, maar al de rest wil ik echt mee kappen.
Dit is al extreem zwaar en ik weet dat het nog veel erger gaat worden ook. Ik heb in de afgelopen 7 dagen 3x geautomutileerd, terwijl er normaliter maanden tussen zitten. Ik ben totaal de controle over mijn emoties kwijt. Mijn leven is momenteel een nachtmerrie, maar ik denk dat dit besluit me wel gaat helpen op de langere termijn. Het duurde even, maar ik heb daar sinds vandaag wel vertrouwen in.
Dus ja, wie dit boeiend vind kan dit topic volgen. Ik ga dit gewoon gebruiken als een soort van openbaar dagboek.
Groetjes,
Zweevteev 🧚♀️
#12
First things first: ik heb nog altijd geen drugs gebruikt m.u.v. mijn voorgeschreven medicatie en het roken van sigaretten en het is echt fucking verschrikkelijk.
Mijn psychiater belde me gisteren onverwachts om te vragen of ik de nacht hiervoor geslapen had, wat ik niet had. Het moment dat ik afgelopen zondag wakker werd t/m nu heb ik in totaal tussen de 5,5 uur en 7 uur geslapen. Als ik één nacht niet kan slapen, dan besluit ik om de daaropvolgende ochtend toch mijn (lis)dexamfetamine te slikken, omdat ik anders 1) overdag ga slapen en mijn hele ritme naar de klote gaat en 2) ik me gewoon standaard heel erg depressief en de afgelopen tijd ook standaard suïcidaal als ik mijn dexamfetamine een dag niet neem, dus kan je nagaan hoe ik me voel als ik een nacht niet heb kunnen slapen, ook mijn dexamfetamine niet neem en dan nog mezelf moet forceren om het slapen uit te stellen tot een uur of 22:00, zodat ik weer een gezond slaapritme heb. Dat is niet te doen zonder te automutileren of andere drugs te gaan gebruiken. Het is ook niet door de dexamfetamine dat ik 's nachts niet kan slapen, want na een nacht doorgehaald te hebben slik ik het gewoon om 08:00 en drink ik daarnaast geen koffie o.i.d. Het komt door heel erg veel andere dingen, echt te veel om allemaal op te noemen, maar laten we zeggen dat de combinatie van hypersensitief zijn, getraumatiseerd zijn, een emotiedisregulatie hebben, in de afgelopen paar maanden heel veel stressvolle situaties hebben moeten ondergaan in een korte tijd en recent een gigantische terugval in tramadol-, benzodiazepinen- en diphenhydraminegebruik en bij alle middelen abrupt ermee gestopt zijn of een veel lagere dosis verder gebruiken (dat is alleen bij de benzodiazepinen, aangezien ik 20mg temazepam op voorschrift krijg) allemaal niet echt helpt met in slaap vallen of überhaupt een oprechte poging doen om te gaan slapen, want dat durf ik gewoon niet, omdat ik bang ben dat ik dan alleen maar ga denken aan mezelf snijden of ga piekeren over hele nare dingen. Dan leid ik mezelf echt veel liever af door te schrijven, zoals nu bijvoorbeeld.
In ieder geval: ik ben heel huiverig met mijn psychiater om een ophoging vragen van mijn temazepam of vragen om spoedmedicatie, zoals flunitrazepam, omdat ik gewoon niet wil dat hij denkt dat ik een hogere dosis wil om er high van te worden of zo. Ik heb uiteindelijk wel vorige week flunitrazepam gekregen, 10 pillen van 1mg, maar heb gisteren gewoon eerlijk toegegeven dat ik dat onnodig vaak gebruikt heb en dan ook nog eens expres overgedoseerd heb en dat ik dus mijn flunitrazepam uit beheer gegeven heb aan mijn begeleiders en het alleen maar mag slikken op avonden vóór hele belangrijke afspraken de volgende dag. Hij zei toen dat hij het oké vond als ik het ook gewoon de komende dagen slik, omdat ik anders gewoon 3 van de 4 dagen in de week niet slaap en als ik dan slaap is het vaak veel te kort. Dit wilde ik niet, want dan heb ik dus geen medicatie meer voor momenten dat ik het écht nodig heb, maar toen zei hij dat ik me daar geen zorgen over hoefde te maken en dat hij ervoor zorgt dat ik sowieso flunitrazepam zal hebben voor die afspraken.
Nou, dat was dus een onverwachtse meevaller, dus ik keek uit naar eindelijk sinds 3 dagen gewoon écht voldoende te kunnen slapen, maar nee hoor. Ik neem het in om 21:00, ga lekker in bed liggen en voel me al heel snel moe worden, dus ik geef me gewoon compleet over aan dat gevoel en leg m'n telefoon weg en doe het licht uit. Ik val rond 22:00 en vervolgens word ik compleet uit mezelf om 00:30 weer wakker. Heb met dus echt een leipe mental breakdown gehad en een hele bijbel naar mijn psychiater gestuurd en alles toegegeven m.b.t. m'n tramadolbinge, m'n benzodiazepine-overdoses, m'n totaal debiele beslissingen om mezelf vrijwillig een diphenhydraminedelier te geven, terwijl ik vlak ervoor al een benzodiazepine-overdosis genomen heb en dat al meer dan genoeg was om mezelf KO te krijgen voor driekwart dag. Het had letterlijk geen functie. De keren hiervoor dat ik hoog gedoseerd had op diphenhydramine was ook i.c.m. benzodiazepine (2,5mg lorazepam), maar daar viel ik niet van in slaap en dat deed ik dan met de intentie om daadwerkelijk het effect mee te maken van de DPH. Dat was ook gewoon compleet onverantwoord en schadelijk hoor, maar dit was dan nét wat logischer in mijn hoofd dan wat ik laatst 2x gedaan heb.
Ik zit er letterlijk momenteel aan te denken om het gewoon weer diphenhydramine te doen, maar dan zonder een benzodiazepine erbij. Ben echt de afweging aan het maken van of mezelf snijden, of overdoseren op diphenhydramine, of gewoon allebei.
Ik wil echt zo fucking graag slapen jongens. Ik ga weer een poging wagen.
Mijn psychiater belde me gisteren onverwachts om te vragen of ik de nacht hiervoor geslapen had, wat ik niet had. Het moment dat ik afgelopen zondag wakker werd t/m nu heb ik in totaal tussen de 5,5 uur en 7 uur geslapen. Als ik één nacht niet kan slapen, dan besluit ik om de daaropvolgende ochtend toch mijn (lis)dexamfetamine te slikken, omdat ik anders 1) overdag ga slapen en mijn hele ritme naar de klote gaat en 2) ik me gewoon standaard heel erg depressief en de afgelopen tijd ook standaard suïcidaal als ik mijn dexamfetamine een dag niet neem, dus kan je nagaan hoe ik me voel als ik een nacht niet heb kunnen slapen, ook mijn dexamfetamine niet neem en dan nog mezelf moet forceren om het slapen uit te stellen tot een uur of 22:00, zodat ik weer een gezond slaapritme heb. Dat is niet te doen zonder te automutileren of andere drugs te gaan gebruiken. Het is ook niet door de dexamfetamine dat ik 's nachts niet kan slapen, want na een nacht doorgehaald te hebben slik ik het gewoon om 08:00 en drink ik daarnaast geen koffie o.i.d. Het komt door heel erg veel andere dingen, echt te veel om allemaal op te noemen, maar laten we zeggen dat de combinatie van hypersensitief zijn, getraumatiseerd zijn, een emotiedisregulatie hebben, in de afgelopen paar maanden heel veel stressvolle situaties hebben moeten ondergaan in een korte tijd en recent een gigantische terugval in tramadol-, benzodiazepinen- en diphenhydraminegebruik en bij alle middelen abrupt ermee gestopt zijn of een veel lagere dosis verder gebruiken (dat is alleen bij de benzodiazepinen, aangezien ik 20mg temazepam op voorschrift krijg) allemaal niet echt helpt met in slaap vallen of überhaupt een oprechte poging doen om te gaan slapen, want dat durf ik gewoon niet, omdat ik bang ben dat ik dan alleen maar ga denken aan mezelf snijden of ga piekeren over hele nare dingen. Dan leid ik mezelf echt veel liever af door te schrijven, zoals nu bijvoorbeeld.
In ieder geval: ik ben heel huiverig met mijn psychiater om een ophoging vragen van mijn temazepam of vragen om spoedmedicatie, zoals flunitrazepam, omdat ik gewoon niet wil dat hij denkt dat ik een hogere dosis wil om er high van te worden of zo. Ik heb uiteindelijk wel vorige week flunitrazepam gekregen, 10 pillen van 1mg, maar heb gisteren gewoon eerlijk toegegeven dat ik dat onnodig vaak gebruikt heb en dan ook nog eens expres overgedoseerd heb en dat ik dus mijn flunitrazepam uit beheer gegeven heb aan mijn begeleiders en het alleen maar mag slikken op avonden vóór hele belangrijke afspraken de volgende dag. Hij zei toen dat hij het oké vond als ik het ook gewoon de komende dagen slik, omdat ik anders gewoon 3 van de 4 dagen in de week niet slaap en als ik dan slaap is het vaak veel te kort. Dit wilde ik niet, want dan heb ik dus geen medicatie meer voor momenten dat ik het écht nodig heb, maar toen zei hij dat ik me daar geen zorgen over hoefde te maken en dat hij ervoor zorgt dat ik sowieso flunitrazepam zal hebben voor die afspraken.
Nou, dat was dus een onverwachtse meevaller, dus ik keek uit naar eindelijk sinds 3 dagen gewoon écht voldoende te kunnen slapen, maar nee hoor. Ik neem het in om 21:00, ga lekker in bed liggen en voel me al heel snel moe worden, dus ik geef me gewoon compleet over aan dat gevoel en leg m'n telefoon weg en doe het licht uit. Ik val rond 22:00 en vervolgens word ik compleet uit mezelf om 00:30 weer wakker. Heb met dus echt een leipe mental breakdown gehad en een hele bijbel naar mijn psychiater gestuurd en alles toegegeven m.b.t. m'n tramadolbinge, m'n benzodiazepine-overdoses, m'n totaal debiele beslissingen om mezelf vrijwillig een diphenhydraminedelier te geven, terwijl ik vlak ervoor al een benzodiazepine-overdosis genomen heb en dat al meer dan genoeg was om mezelf KO te krijgen voor driekwart dag. Het had letterlijk geen functie. De keren hiervoor dat ik hoog gedoseerd had op diphenhydramine was ook i.c.m. benzodiazepine (2,5mg lorazepam), maar daar viel ik niet van in slaap en dat deed ik dan met de intentie om daadwerkelijk het effect mee te maken van de DPH. Dat was ook gewoon compleet onverantwoord en schadelijk hoor, maar dit was dan nét wat logischer in mijn hoofd dan wat ik laatst 2x gedaan heb.
Ik zit er letterlijk momenteel aan te denken om het gewoon weer diphenhydramine te doen, maar dan zonder een benzodiazepine erbij. Ben echt de afweging aan het maken van of mezelf snijden, of overdoseren op diphenhydramine, of gewoon allebei.
Ik wil echt zo fucking graag slapen jongens. Ik ga weer een poging wagen.
#13
Ja, slapen gaat 'm dus echt niet worden. Ik heb wat berekeningen gemaakt in plaats daarvan.
- Vanaf het moment dat ik zondagmiddag wakker werd (ongeveer 15:30) t/m de laatste keer dat ik ontwaakte uit een slaap (vandaag 00:30), heb ik ongeveer tussen de 5,5 en 7 uur geslapen. Tussen zondag 15:30 en vandaag 00:30 heeft 81 uur gezeten.
- Een gezonde hoeveelheid slaap is gemiddeld genomen tussen de 6 en 8 uur (zal niet exact zo zijn waarschijnlijk, maar dit rekent nu wat makkelijker). 24÷6=4 en 24÷8=3, dus de meeste mensen slapen 1/4e (= 25%) of 1/3e (= 33%) deel van een gehele dag. Met 5,5 uur heb ik op 81 uur een slaappercentage van 6,8% en met 7 uur is het 8,6%.
Uitgaande van dat ik 7 uur geslapen zou hebben en die 8,6% dus zou vergelijken met die 33%, aangezien ik van mezelf volgens mij wel ongeveer zo'n hoeveelheid slaap per nacht nodig heb om echt optimaal te kunnen functioneren (maar dat is echt een wilde gok, want ik heb al slaapproblemen sinds m'n 14e en de laatste keer dat ik langdurig een vast slaap-waakritme heb gehad kan ik me niet eens meer herinneren), had ik het gevoel dat die 8,6% eigenlijk best wel meeviel en toen begon ik te twijfelen aan of ik niet veel te veel mijn slaapgebrek de schuld geef van dat ik me nu fysiek zo miserabel voel en het eigenlijk vooral door de drugs van de afgelopen 3 weken komt en ik nu gewoon voor het eerst in m'n leven daadwerkelijk fysieke afkickverschijnselen aan het ervaren ben. Of is het beide en is het heel raar dat ik het gevoel heb dat ongeveer 7 uur geslapen hebben in 81 uur niet super weinig is? Ik ben echt gewoon een beetje verward merk ik.
Heb vandaag een afspraak met m'n psychiater staan, dus zal dit ook wel benoemen.
Heb trouwens noch DPH gedaan, noch geautomutileerd, dus dat is wel fijn. In plaats daarvan ben ik gewoon heel de tijd op m'n telefoon dingen aan het typen en worden m'n vrienden en hulpverleners straks wakker met een halve bijbel aan leeswerk.
- Vanaf het moment dat ik zondagmiddag wakker werd (ongeveer 15:30) t/m de laatste keer dat ik ontwaakte uit een slaap (vandaag 00:30), heb ik ongeveer tussen de 5,5 en 7 uur geslapen. Tussen zondag 15:30 en vandaag 00:30 heeft 81 uur gezeten.
- Een gezonde hoeveelheid slaap is gemiddeld genomen tussen de 6 en 8 uur (zal niet exact zo zijn waarschijnlijk, maar dit rekent nu wat makkelijker). 24÷6=4 en 24÷8=3, dus de meeste mensen slapen 1/4e (= 25%) of 1/3e (= 33%) deel van een gehele dag. Met 5,5 uur heb ik op 81 uur een slaappercentage van 6,8% en met 7 uur is het 8,6%.
Uitgaande van dat ik 7 uur geslapen zou hebben en die 8,6% dus zou vergelijken met die 33%, aangezien ik van mezelf volgens mij wel ongeveer zo'n hoeveelheid slaap per nacht nodig heb om echt optimaal te kunnen functioneren (maar dat is echt een wilde gok, want ik heb al slaapproblemen sinds m'n 14e en de laatste keer dat ik langdurig een vast slaap-waakritme heb gehad kan ik me niet eens meer herinneren), had ik het gevoel dat die 8,6% eigenlijk best wel meeviel en toen begon ik te twijfelen aan of ik niet veel te veel mijn slaapgebrek de schuld geef van dat ik me nu fysiek zo miserabel voel en het eigenlijk vooral door de drugs van de afgelopen 3 weken komt en ik nu gewoon voor het eerst in m'n leven daadwerkelijk fysieke afkickverschijnselen aan het ervaren ben. Of is het beide en is het heel raar dat ik het gevoel heb dat ongeveer 7 uur geslapen hebben in 81 uur niet super weinig is? Ik ben echt gewoon een beetje verward merk ik.
Heb vandaag een afspraak met m'n psychiater staan, dus zal dit ook wel benoemen.
Heb trouwens noch DPH gedaan, noch geautomutileerd, dus dat is wel fijn. In plaats daarvan ben ik gewoon heel de tijd op m'n telefoon dingen aan het typen en worden m'n vrienden en hulpverleners straks wakker met een halve bijbel aan leeswerk.
#14
Ik ben dus naar GGZ geweest afgelopen donderdag en het ging zo slecht met me dat ik, voor het eerst in de 6 maanden dat ik in een maatschappelijke opvang woon, ik een van mijn begeleiders naar m'n kamer heb laten komen, omdat ik me raar voelde en het idee had dat er misschien iets ergs ging gebeuren als ik zelfstandig met het OV naar het ziekenhuis ging en ik dus te bang was om te gaan. Ze had me toen gebracht en vanaf het moment dat we 5 minuten van huis af waren, had ik echt geen flauw idee meer waar we waren en begon ik me af te vragen of ze me wel echt naar het ziekenhuis aan het brengen was, want naar mijn idee leek het alsof we in the middle of nowhere waren. Toen ik aankwam bij het ziekenhuis en naar de voorkant van het ziekenhuis liep, merkte ik dat ik het ziekenhuis niet meer goed herkende. Alles leek heel raar en anders. Het leek alsof het ziekenhuis ineens veel kleiner/smaller geworden was en dat de hele setting van het ziekenhuis radicaal veranderd was en dat ik er überhaupt nog nooit geweest was. Hier kreeg ik bijna een paniekaanval door, maar dit trok al snel weg. Mijn gevoelens veranderden echt per minuut van onverschillig naar paranoïde naar intens verdrietig naar gerustgesteld. Er was echt geen touw aan vast te knopen.
Maar goed, lang verhaal kort: het ging na mijn ziekenhuis afspraken zo slecht met mij dat ik ook weer door een begeleider opgehaald was en toen we thuis waren heeft zij voor mij de crisisdienst gebeld, omdat ik zelf niet aan mijn psychiater en ambulant hulpverlener durfde te vragen of het mogelijk was om misschien even medisch geëvalueerd te worden op verzoek van mijn begeleiders, want ik had door de gesprekken die ik met ze voerde het gevoel dat ze me totaal niet serieus namen, ondanks dat ik er echt compleet fucked up bij zat. M'n psychiater zei ook letterlijk dat ik er echt niet goed uitzag en dat hij dan alsnog na 20 minuten het gesprek beëindigde, zonder mij te vragen hoe ik me nou eigenlijk voelde bij alles wat hij zei, wekte extreem veel argwaan bij me op. Hij zei ook dat hij niet meer wilde dat ik de temazepam slikte i.c.m. flunitrazepam en dat ik alleen nog maar 1mg flunitrazepam mocht slikken per dag t/m dinsdag en dat ik vanaf dan moest proberen zonder. Ik heb uiteindelijk maar gewoon besloten om te doen wat hij zegt, maar naar mijn idee klinkt binnen 6 dagen afbouwen van het onderstaande naar helemaal geen benzodiazepinen meer, niet heel realistisch:
- al maanden niets meer voelen van mijn temazepam, dit aangegeven hebben en toch nog een tijdje door moeten gaan.
- vorige week woensdag en zaterdag 2 vrij grote overdoses te hebben gehad, wetende dat mijn voorschrift dus eigenlijk maar 20mg temazepam was. Woensdag: 3mg flunitrazepam + 60mg temazepam + 10mg diazepam. Zaterdag: 2mg flunitrazepam + 40mg temazepam + 10mg diazepam (deze was ik in m'n beginpost vergeten) + 400mg diphenhydramine.
- maandag t/m donderdag zo goed als niet geslapen hebben, maar wel maandag + dinsdag 40mg temazepam en woensdag + donderdag 20mg temazepam genomen te hebben.
Ik ben echt doodsbang voor volgende week. Ik weet echt niet hoe hij, dit allemaal wetende, van mij verwacht dat ik genoeg slaap ga kunnen krijgen en geen last ga hebben van afkickverschijnselen, maar ja, nogmaals, ik heb me hier maar gewoon bij neergelegd en ga niet meer met hem in discussie of m'n eigen plan trekken, want hij heeft me voorheen wel echt goed geholpen en ik vind hem een goede psychiater, dus ik dwing mezelf om hier vertrouwen in te hebben.
Hij heeft me hele strenge voorwaarden gegeven voor het blijven krijgen van medicatie van hem, namelijk dat ik dus absoluut niets anders gebruik dan mijn medicatie, alleen maar zijn voorgeschreven doses slik en dit iedere dag, ook in het weekend, om vaste tijden doe. Dit is me sindsdien iedere dag gelukt en ik heb er op zich ook wel vertrouwen in dat dit, zolang ik de flunitrazepam mag slikken, ook wel zal blijven lukken. Hoe dat vanaf volgende week woensdag is, is echter een ander verhaal...
De reden dat ik nu trouwens wakker ben is niet omdat de flunitrazepam niet werkte, maar omdat iemand mij opbelde en ik 100% zeker wist dat dit dringend was, want ik heb hem deze gehele situatie uitgelegd en hij houdt altijd rekening met me. Het was inderdaad dringend, dus ik ben echt heel blij dat ik opgenomen heb en heb er vrede mee dat ik deze nacht dan maar weer 3 uur geslapen heb. Ik hoop dat ik vandaag wel gewoon weer door kan slapen en ga m'n telefoon wel echt op 'niet storen' gooien, zonder uitzonderingen, maar ik ga sowieso nog wel even uitgebreid checken bij die persoon hoe het gaat, want anders ga ik überhaupt niet kunnen slapen, ook met de flunitrazepam.
Maar goed, lang verhaal kort: het ging na mijn ziekenhuis afspraken zo slecht met mij dat ik ook weer door een begeleider opgehaald was en toen we thuis waren heeft zij voor mij de crisisdienst gebeld, omdat ik zelf niet aan mijn psychiater en ambulant hulpverlener durfde te vragen of het mogelijk was om misschien even medisch geëvalueerd te worden op verzoek van mijn begeleiders, want ik had door de gesprekken die ik met ze voerde het gevoel dat ze me totaal niet serieus namen, ondanks dat ik er echt compleet fucked up bij zat. M'n psychiater zei ook letterlijk dat ik er echt niet goed uitzag en dat hij dan alsnog na 20 minuten het gesprek beëindigde, zonder mij te vragen hoe ik me nou eigenlijk voelde bij alles wat hij zei, wekte extreem veel argwaan bij me op. Hij zei ook dat hij niet meer wilde dat ik de temazepam slikte i.c.m. flunitrazepam en dat ik alleen nog maar 1mg flunitrazepam mocht slikken per dag t/m dinsdag en dat ik vanaf dan moest proberen zonder. Ik heb uiteindelijk maar gewoon besloten om te doen wat hij zegt, maar naar mijn idee klinkt binnen 6 dagen afbouwen van het onderstaande naar helemaal geen benzodiazepinen meer, niet heel realistisch:
- al maanden niets meer voelen van mijn temazepam, dit aangegeven hebben en toch nog een tijdje door moeten gaan.
- vorige week woensdag en zaterdag 2 vrij grote overdoses te hebben gehad, wetende dat mijn voorschrift dus eigenlijk maar 20mg temazepam was. Woensdag: 3mg flunitrazepam + 60mg temazepam + 10mg diazepam. Zaterdag: 2mg flunitrazepam + 40mg temazepam + 10mg diazepam (deze was ik in m'n beginpost vergeten) + 400mg diphenhydramine.
- maandag t/m donderdag zo goed als niet geslapen hebben, maar wel maandag + dinsdag 40mg temazepam en woensdag + donderdag 20mg temazepam genomen te hebben.
Ik ben echt doodsbang voor volgende week. Ik weet echt niet hoe hij, dit allemaal wetende, van mij verwacht dat ik genoeg slaap ga kunnen krijgen en geen last ga hebben van afkickverschijnselen, maar ja, nogmaals, ik heb me hier maar gewoon bij neergelegd en ga niet meer met hem in discussie of m'n eigen plan trekken, want hij heeft me voorheen wel echt goed geholpen en ik vind hem een goede psychiater, dus ik dwing mezelf om hier vertrouwen in te hebben.
Hij heeft me hele strenge voorwaarden gegeven voor het blijven krijgen van medicatie van hem, namelijk dat ik dus absoluut niets anders gebruik dan mijn medicatie, alleen maar zijn voorgeschreven doses slik en dit iedere dag, ook in het weekend, om vaste tijden doe. Dit is me sindsdien iedere dag gelukt en ik heb er op zich ook wel vertrouwen in dat dit, zolang ik de flunitrazepam mag slikken, ook wel zal blijven lukken. Hoe dat vanaf volgende week woensdag is, is echter een ander verhaal...
De reden dat ik nu trouwens wakker ben is niet omdat de flunitrazepam niet werkte, maar omdat iemand mij opbelde en ik 100% zeker wist dat dit dringend was, want ik heb hem deze gehele situatie uitgelegd en hij houdt altijd rekening met me. Het was inderdaad dringend, dus ik ben echt heel blij dat ik opgenomen heb en heb er vrede mee dat ik deze nacht dan maar weer 3 uur geslapen heb. Ik hoop dat ik vandaag wel gewoon weer door kan slapen en ga m'n telefoon wel echt op 'niet storen' gooien, zonder uitzonderingen, maar ik ga sowieso nog wel even uitgebreid checken bij die persoon hoe het gaat, want anders ga ik überhaupt niet kunnen slapen, ook met de flunitrazepam.
#15
Waar merk je aan dat je hypersensitief bent?
#16
Waar merk je aan dat je hypersensitief bent?
- Ik ben heel erg snel overprikkeld door zowel externe factoren als mijn innerlijke belevingswereld. Dat ik gevoeliger ben voor geluid dan de gemiddelde persoon had ik al een vermoeden van, maar ik heb heel erg gemerkt dat sinds ik met zoveel andere mensen in één huis woon (waarvan bijna iedereen ook wel iets van psychische problemen heeft), dat de mensen om me heen geluid echt aanzienlijk beter kunnen verdragen dan ik. Ik ben altijd degene die moet vragen of de muziek wat zachter kan tijdens het chillen, omdat ik het gewoon echt niet trek en ik me totaal niet kan focussen op én de muziek én een gesprek dat gevoerd wordt (niet te beginnen over meerdere gesprekken door elkaar heen). Als dit te veel wordt dan moet ik of een tijdje op m'n kamer zitten om te ontprikkelen of ik ga dissociëren en heb dan vooral last van mijn eigen gedachten/gevoelens en hoor en zie nauwelijks meer wat er om me heen gebeurt. Zat eergisteren toevallig bij een huisgenoot op z'n kamer en hij had de tv aan staan, een spel op z'n telefoon en hij was een gesprek aan het voeren met me. Het geluid stond echt niet bijzonder hard en als hij sprak dan was dit gewoon te verstaan, maar mijn brein kon zoveel verschillende bronnen van geluid die door elkaar heen gingen echt niet aan en ik zei toen na 5 minuten dat ik het niets persoonlijks was, maar dat ik de prikkels in zijn kamer gewoon echt niet trok en maar gewoon op m'n eigen kamer wilde gaan zitten, ook al kwam ik juist naar hem toe, omdat ik zin had om even met 'm te praten.
- Er bestaat voor mij niet iets als "milde" emoties ervaren. Of ik ervaar emoties extreem intens, of ik ben compleet afgevlakt. Dit wisselt zich heel vaak af. Ik ben van jongs af aan al een heel emotioneel persoon geweest, dus dat ik me afgevlakt voel is zeer waarschijnlijk een gevolg van dat het mijn brein gewoon op een gegeven moment te veel wordt om zoveel intense en ook nog eens extreem vaak wisselende emoties te ervaren. Ik moet wel afvlakken, omdat ik anders gewoon het idee heb dat ik een psychose ga inschieten en ik mezelf noodgedwongen moet gaan verdoven met drugs of automutilatie om dat te voorkomen.
- Aansluitend op het ervaren van intense emoties: ik ben eigenlijk iedere dag wel opgefokt om iets dat ik hoor van mensen om me heen, wat dan niet eens bedoeld was om me op te fokken. Heb heel vaak het idee dat ik het gevoel van intense woede ervaar namens de persoon die mij iets vertelt. Ze vertellen dan over een hele nare ervaring die ze gehad hebben en ik trek het gewoon niet als ik hoor van mensen dat ze zulk intens onrecht aangedaan zijn, tenminste, ik ervaar het als heel erg intens onrecht dat per direct recht gezet moet worden, omdat ik anders heel de dag opgefokt ben. Ik heb echt een soort heldencomplex of zo. Als ik zelfverzekerd ben over dat ik iemand ergens mee kan helpen, waarvan ik vind dat diegene mijn hulp verdient, dan zet ik alles opzij en ga ik ermee aan de slag, totdat ik tussen een paar minuten en een paar uur zo overladen ben dat ik niet meer kan functioneren, waardoor ik diegene niet meer kan helpen, waardoor ik weer een faalervaring erbij heb en een extra reden heb om me opgefokt te voelen.
- Al deze bovenstaande dingen vergen ontzettend veel energie om dat vol te kunnen houden en mijn energievoorraad is gewoon echt niet groot genoeg daarvoor vaak, dus ik ben altijd ook wel gewoon moe, maar tegelijkertijd dwing ik mezelf ook om alle belangrijke dingen die er op een dag gebeurd zijn op te schrijven, zodat ik ze niet vergeet (te verwerken), maar dit zorgt ervoor dat ik over m'n eigen grenzen heen ga en uiteindelijk verschrikkelijk overprikkeld in bed eindig, met allemaal dingen die ik in m'n hoofd af ga die ik moet verwerken, om vervolgens niets echt te verwerken, doordat ik heel lang blijf nadenken hierover en amper tot niet slaap.
- Ik kan verschrikkelijk slecht tegen veranderingen, maar dit heeft ook wel te maken met dat ik gewoon ongewild een heel erg turbulent en chaotisch leven heb (dat is sowieso deels de werkelijkheid, maar ik denk ook wel dat ik het misschien wel veel turbulenter en chaotischer ervaar dan het werkelijk is). Het vervelende is dat alle grote dingen die in m'n leven veranderen dingen zijn waar ik zelf geen controle over heb, zoals dat ik ieder jaar moet dealen met dat ik meerdere keren moet wisselen van behandelaar, door ergens anders te gaan werken/zwangerschapsverlof/wisseling van behandelingen etc. Ik heb in 7 verschillende steden gewoond en ben in totaal 11 keer verhuisd. Thuis wonen was geen optie meer, dus ben ik de afgelopen paar jaar maar gewoon een beetje her en der aan het zwerven. Ik woon nu in een daklozenopvang en ik ga binnenkort naar een vervolgplek, maar ik mag daar maar 2 jaar blijven, dus de stress van moeten verhuizen, opnieuw wennen aan je omgeving etc. is ook nog lang niet voorbij en dat geeft me ongekend veel stress.
Ik kan er vast nog wel wat opnoemen, maar ik gok dat dit je vraag ook wel duidelijk genoeg beantwoord heeft. :')
#17
(Geedit)
Krijg je trouwens geen antidepressiva? Omdat je depressief word zonder dex.
Die hypersensitieviteit, hoe is dat gediagnosticeerd? Wat zegt de psycholoog er over?
Krijg je trouwens geen antidepressiva? Omdat je depressief word zonder dex.
Die hypersensitieviteit, hoe is dat gediagnosticeerd? Wat zegt de psycholoog er over?
#18
@11.2km/s vind het leuk om vragen te beantwoorden! 't Zijn bij mij alleen wel vaak meteen hele boekwerken i.p.v. enkele zinnen, dus het duurt soms even voordat ik antwoord, maar aangezien ik nu toch geïsoleerd op mijn kamer moet blijven (of nou ja, moet niet, is wel erg aanbevolen) en ik verder geen drol te doen heb, heb ik meer dan genoeg tijd om hier een beetje actief op te wezen.
Ik heb meerdere antidepressiva geslikt in het verleden: bupropion (150mg), escitalopram (30mg) en mirtazapine (45mg). Het was allemaal geen succes:
- Bupropion was het ergst van allemaal en daar ben ik ook na enkele dagen gewoon mee gestopt, zonder dit met mijn behandelaar overlegd te hebben, want het gewenste effect dat ik zou moeten ervaren, namelijk concentratie/focus/orde in mijn hoofd, ervaarde ik geenszins. Belangrijk om erbij te zeggen is wel dat ik bupropion niet voornamelijk voorgeschreven kreeg vanwege mijn depressie, maar omdat ik van mijn behandelaar eerst per se 3 andere ADHD-medicijnen (waaronder dus bupropion als derde keuze) voordat ik dexamfetamine mocht slikken. Bupropion wordt namelijk ook voorgeschreven als ADHD-medicijn. Ik had na nog niet eens een week gebruik alleen maar last van hartkloppingen en paniekaanvallen, waardoor ik ook nog eens suïcidaler werd dan ik al was, dus ja, daar was ik heel snel klaar mee.
- Escitalopram heb ik 9 maanden geslikt. Ik moest even nadenken over of dit nou ooit voor mij gewerkt had of niet, maar ben eigenlijk vrij zeker van wel, want als ik een medicijn echt een kans wil geven en ik merk na een maand nog steeds geen verschil, dan weiger ik het nog te slikken. Mijn dosis is wel erg vaak opgehoogd geweest. De hoogste dosis die doorgaans voorgeschreven wordt is 20mg, maar om een of andere reden mocht ik er 30mg van slikken. Ik heb geen idee meer hoe lang de spiegelopbouw geduurd heeft en hoe lang ik daadwerkelijk tevreden ben geweest met het effect ervan, maar ik denk dat ik 5 van de 9 maanden in ieder geval wel op z'n minst content was. De laatste 3 maanden had ik echter niet meer het idee dat de escitalopram nog iets voor me deed en besloot ik er weer uit mezelf mee te stoppen, want ik zag er echt het nut niet meer van in en ik ging ook nauwelijks nog naar mijn behandelaren toe, omdat ik geen vertrouwen had in dat zij mij nog konden helpen.
- Als ik het me goed herinner heb ik mirtazapine ongeveer 8 maanden geslikt. Hier ben ik afgelopen oktober mee gestopt. Wat ik hier sowieso over kan zeggen is dat mirtazapine me redelijk lang geholpen heeft met in slaap komen, alleen hield dit na zo'n 5 á 6 maanden op en begon ik mijn vraagtekens te zetten bij in hoeverre het eigenlijk überhaupt nog een gunstig effect op me had, want ik voelde me een lange tijd achter elkaar gewoon standaard ellendig. Wederom besloot ik weer abrupt te stoppen, zonder dat ik dit overlegd had met mijn psychiater, omdat ik opnieuw geen vertrouwen had in mijn behandelteam. Dit is een constant terugkomend iets, omdat ik gewoon heel veel slechte hulpverleners gehad heb die echt niet wisten waar ze mee bezig waren.
Momenteel slik ik geen antidepressivum meer en ondanks dat de stemmingswisselingen van de laatste 2 weken zo heftig waren dat zelfs ik het abnormaal en dus zorgwekkend vond, weet ik momenteel niet zo goed of ik wel weer aan een antidepressivum wil beginnen. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat het misschien wel ergens goed voor is dan ik nu mijn emoties (bijna, want ik slik nog wel 1mg flunitrazepam voor het slapen) volledig ongedempt ervaar, zoals ik ze al zeker een jaar niet meer ervaren heb. Sinds ik voor het eerst echt veel drugs begon te gebruiken in 2019 is het slechts tweemaal zo geweest dat ik een tijdje echt helemaal niks gebruikt heb en dat m'n ongedempte emoties eruit kwamen. Dit was beide keren maximaal een maandje of twee, omdat ik dan ofwel een nieuw medicijn voorgeschreven kreeg (de eerste keer was dit quetiapine, waar ik op een gegeven moment 200mg van slikte) of ik toch weer drugs begon te gebruiken (voor een redelijk lange tijd alleen cannabis en normale sigaretten, maar later ging ik ook weer amfetamine gebruiken).
Over sociaal contact:
- Sociaal contact is letterlijk het enige in mijn leven waarvan ik kan zeggen dat dat mij heel goed afgegaan is. Ik heb een heel groot sociaal netwerk (misschien inmiddels kleiner dan ik denk dat het is, maar de mensen die mij goed kennen weten hoe ik in elkaar zit en dat het niets persoonlijks is dat ik nauwelijks contact opneem met ze/zelden tot nooit mijn berichten op sociale media check) en de mensen die ik veel zie en spreek zijn de beste vrienden die ik maar had kunnen wensen. Ik ben omringd door mensen die mij de indruk geven dat ze mij daadwerkelijk (willen) begrijpen en over mijn beste vriend durf ik te zeggen dat hij me sowieso niet van de een op de andere dag zullen laten vallen. In principe verwacht ik dit eigenlijk ook niet van onze vriendengroep, die is zeer stabiel. Bij het overgrote deel van mijn vrienden ben ik hier wel erg paranoïde over, maar dat heeft niets te maken met dingen die zij doen. Dat komt volledig doordat mijn ouders mij compleet emotioneel verwaarloosd hebben en het voor mij gewoon veiliger is om ervan uit te gaan dat iedereen me op ieder moment kan verlaten. Dat is ook waarom ik vrijwel iedereen op een afstandje houdt, dan kan ik niet gekwetst worden. Ik laat wel steeds meer mensen dichterbij komen dan ik daadwerkelijk comfortabel vind en dat is beangstigend, want ik kan het proces van me aan iemand hechten niet tegenhouden, dat gebeurt gewoon. Onthechten kan ik echter wel, want dat is gewoon iets dat ik mezelf onbewust van jongs af aan al heb zitten aanleren, zodat alle traumatische dingen die mijn ouders me aangedaan hebben me niet zoveel zouden doen.
- Ik kan wel opschieten met leeftijdsgenoten, maar leeftijd is voor mij niet echt een goede voorspeller van of ik iemand zal mogen of niet; intellectueel (vind dit een beetje een stom begrip om te gebruiken, omdat het nogal ambigu is, maar goed) op hetzelfde niveau zitten is daarin bijvoorbeeld veel bepalender, aangezien ik gewoon veel betere gesprekken kan houden met mensen die een groot voorstellingsvermogen hebben i.c.m. een snel denkvermogen. Zulke kenmerken zijn echter niet gebonden aan specifieke leeftijdscategorieën en dat soort eigenschappen bieden ook echt geen garantie dat ik een persoon met dergelijke eigenschappen zal mogen. Zulke eigenschappen zorgen ervoor dat ik het veel minder snel saai vind om met iemand om te gaan en dat vergroot gewoon de kans op dat ik goed zou kunnen opschieten met iemand. Als iemand die genoemde eigenschappen niet heeft betekent dat ook absoluut niet dat ik niet zal kunnen opschieten met diegene, maar het betekent wel dat mijn sociale batterij sneller bij ze leeg raakt en ik met dat soort mensen ook nooit echt heel close zal worden, aangezien ik me gewoon te veel moet aanpassen daarvoor.
- Of ik me op mijn gemak voel in een groep hangt af van wat voor soort groep het is. Als het een groep mensen is waar ik me nauwelijks tot niet aan hoef aan te passen, dan kan ik zonder problemen heel lang met zo'n groep chillen. Ook als er maar één persoon in die groep is waar ik me niet aan hoef aan te passen en het voor de rest mensen zijn die ik wel mag, maar snel uitgeput van raak, kan ik ook best een tijdje met zo'n groep chillen, maar na een bepaalde tijd zal ik het waarschijnlijk leuker vinden om gewoon 1 op 1 te chillen met die ene persoon. In een groep waarin ik niemand ken ben ik in eerste instantie terughoudend en analyserend, aangezien ik wil weten met wat voor mensen ik te maken heb, maar ik voel me nooit verlegen of ongemakkelijk in groepen of zo. Als ik tot de conclusie ben gekomen dat er niemand in dat groepje mensen is waar ik een klik mee heb of verwacht te hebben, dan ga ik gewoon weg (als het een informele setting is tenminste, want soms is het nou eenmaal zo dat je in een zakelijke/formele setting moet dealen met mensen die je echt niet mag).
- 1 op 1 gaat niet per se beter of slechter dan in een groep. 1 op 1 met iemand chillen geeft mij de gelegenheid om iemand beter te leren kennen dan wanneer er meer mensen bij zijn en dat vind ik erg leuk, want ik ben gewoon heel nieuwsgierig naar hoe mensen in elkaar steken. Ik sta er nogal bekend (of berucht, hangt ervan af aan wie je het vraagt) om dat ik small talk geheel oversla en meteen hele doortastende en intense vragen stel en ik ervaar eigenlijk nauwelijks dat mensen dat naar vinden, in tegendeel: het trekt mensen juist aan. Ik vind 1 op 1 chillen dus vaker wel leuker dan in een groep, maar ik houd wel van wat afwisseling. Het hangt ook af van hoe ik me voel. Als ik me goed voel dan kan ik grotere groepen mensen ook beter verdragen, dus zal ik er waarschijnlijk sneller voor kiezen om met een groep te chillen dan 1 op 1.
- Ik vind dat mijn sociale vaardigheden uitstekend, want dat heeft het mogelijk gemaakt dat ik de mensen heb aangetrokken die daadwerkelijk goed voor me zijn en mijn aandacht en liefde waard zijn, maar mijn manier van interacteren zal ook ongetwijfeld iets zijn wat veel mensen juist niet kunnen waarderen, aangezien ik heel erg direct, open en compleet ongegeneerd ben en mensen die niet snel heel open (willen) zijn over henzelf mij waarschijnlijk heel raar, bot, onbeschoft, respectloos, confronterend, intimiderend of iets in die trant zullen vinden, maar ik heb zeer bewust de keuze gemaakt om me ook niet meer te begeven in groepen mensen die duidelijk een aversie hebben tegen mijn manier van converseren/contact maken. In mijn ervaring zijn dat vaak erg bekrompen en saaie mensen. Die ben ik liever arm dan rijk.
- Dat er veel mensen zijn (geweest) die tegen mij hebben gezegd dat ze me als een goede vriendin beschouwen zegt denk ik wel iets over hoe goed mijn inleving- en voorstellingsvermogen is, want als ik het grootste deel van de tijd compleet de plank mis zou slaan, dan zouden de relaties die ik heb heel wat turbulenter zijn dan nu (wat ze ook wel geweest zijn hoor, dat inleving- en voorstellingsvermogen heb ik te danken aan levenservaring, mogelijk gemaakt door eerst heel vaak op m'n bek te zijn gegaan en erachter te zijn gekomen dat ik het lang niet altijd allemaal zo goed wist als het aankwam op mensen inschatten).
- Ik vind mezelf niet makkelijk in omgang. Ik kan me wel aanpassen aan mensen die aanzienlijk anders zijn dan ik, maar vaak wil ik dat helemaal niet. Het liefst spendeer ik al mijn tijd met mensen waar ik me nauwelijks of niet aan hoef aan te passen, want dat kost mij geen energie en haal ik de meeste voldoening uit. Ik zou heel kieskeurig zijn als ik alle vrijheid zou hebben om te bepalen wie ik om me heen zou willen hebben en wie niet, maar momenteel zit ik alles behalve in de positie om daar veel controle over te hebben, dus de groep mensen waar ik tijd mee spendeer is heel erg heterogeen, maar dat is niet erg, in tegendeel: naast dat dat ook vaak heel gezellig kan zijn zorgt het ervoor dat ik eraan herinnerd blijf worden dat niet iedereen denkt en doet zoals ik en de mensen waar ik het liefst tijd mee zou spenderen. Daar kan ik wat van opsteken en zorgt er sowieso ook voor dat mijn voorstellingsvermogen verbetert, aangezien ik gewoon met heel veel verschillende soorten mensen vrij intens contact gehad heb en intense dingen heb meegemaakt. Dat vind ik heel waardevol.
Qua hypersensitiviteit/hooggevoeligheid: 't is geen officiële diagnose, maar een psychiater waarmee ik gesproken heb voor een second opinion over mijn ASS-diagnose zei tegen me dat de dingen waar ik last van heb veel beter/logischer te verklaren zijn door een combinatie van verschillende dingen, waaronder hooggevoeligheid. Het is eigenlijk niet iets wat een behandelaar ooit betwijfeld heeft, of ik dat had, dat leek gewoon meteen duidelijk o.b.v. de problematiek die ik heb.
Ik heb meerdere antidepressiva geslikt in het verleden: bupropion (150mg), escitalopram (30mg) en mirtazapine (45mg). Het was allemaal geen succes:
- Bupropion was het ergst van allemaal en daar ben ik ook na enkele dagen gewoon mee gestopt, zonder dit met mijn behandelaar overlegd te hebben, want het gewenste effect dat ik zou moeten ervaren, namelijk concentratie/focus/orde in mijn hoofd, ervaarde ik geenszins. Belangrijk om erbij te zeggen is wel dat ik bupropion niet voornamelijk voorgeschreven kreeg vanwege mijn depressie, maar omdat ik van mijn behandelaar eerst per se 3 andere ADHD-medicijnen (waaronder dus bupropion als derde keuze) voordat ik dexamfetamine mocht slikken. Bupropion wordt namelijk ook voorgeschreven als ADHD-medicijn. Ik had na nog niet eens een week gebruik alleen maar last van hartkloppingen en paniekaanvallen, waardoor ik ook nog eens suïcidaler werd dan ik al was, dus ja, daar was ik heel snel klaar mee.
- Escitalopram heb ik 9 maanden geslikt. Ik moest even nadenken over of dit nou ooit voor mij gewerkt had of niet, maar ben eigenlijk vrij zeker van wel, want als ik een medicijn echt een kans wil geven en ik merk na een maand nog steeds geen verschil, dan weiger ik het nog te slikken. Mijn dosis is wel erg vaak opgehoogd geweest. De hoogste dosis die doorgaans voorgeschreven wordt is 20mg, maar om een of andere reden mocht ik er 30mg van slikken. Ik heb geen idee meer hoe lang de spiegelopbouw geduurd heeft en hoe lang ik daadwerkelijk tevreden ben geweest met het effect ervan, maar ik denk dat ik 5 van de 9 maanden in ieder geval wel op z'n minst content was. De laatste 3 maanden had ik echter niet meer het idee dat de escitalopram nog iets voor me deed en besloot ik er weer uit mezelf mee te stoppen, want ik zag er echt het nut niet meer van in en ik ging ook nauwelijks nog naar mijn behandelaren toe, omdat ik geen vertrouwen had in dat zij mij nog konden helpen.
- Als ik het me goed herinner heb ik mirtazapine ongeveer 8 maanden geslikt. Hier ben ik afgelopen oktober mee gestopt. Wat ik hier sowieso over kan zeggen is dat mirtazapine me redelijk lang geholpen heeft met in slaap komen, alleen hield dit na zo'n 5 á 6 maanden op en begon ik mijn vraagtekens te zetten bij in hoeverre het eigenlijk überhaupt nog een gunstig effect op me had, want ik voelde me een lange tijd achter elkaar gewoon standaard ellendig. Wederom besloot ik weer abrupt te stoppen, zonder dat ik dit overlegd had met mijn psychiater, omdat ik opnieuw geen vertrouwen had in mijn behandelteam. Dit is een constant terugkomend iets, omdat ik gewoon heel veel slechte hulpverleners gehad heb die echt niet wisten waar ze mee bezig waren.
Momenteel slik ik geen antidepressivum meer en ondanks dat de stemmingswisselingen van de laatste 2 weken zo heftig waren dat zelfs ik het abnormaal en dus zorgwekkend vond, weet ik momenteel niet zo goed of ik wel weer aan een antidepressivum wil beginnen. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat het misschien wel ergens goed voor is dan ik nu mijn emoties (bijna, want ik slik nog wel 1mg flunitrazepam voor het slapen) volledig ongedempt ervaar, zoals ik ze al zeker een jaar niet meer ervaren heb. Sinds ik voor het eerst echt veel drugs begon te gebruiken in 2019 is het slechts tweemaal zo geweest dat ik een tijdje echt helemaal niks gebruikt heb en dat m'n ongedempte emoties eruit kwamen. Dit was beide keren maximaal een maandje of twee, omdat ik dan ofwel een nieuw medicijn voorgeschreven kreeg (de eerste keer was dit quetiapine, waar ik op een gegeven moment 200mg van slikte) of ik toch weer drugs begon te gebruiken (voor een redelijk lange tijd alleen cannabis en normale sigaretten, maar later ging ik ook weer amfetamine gebruiken).
Over sociaal contact:
- Sociaal contact is letterlijk het enige in mijn leven waarvan ik kan zeggen dat dat mij heel goed afgegaan is. Ik heb een heel groot sociaal netwerk (misschien inmiddels kleiner dan ik denk dat het is, maar de mensen die mij goed kennen weten hoe ik in elkaar zit en dat het niets persoonlijks is dat ik nauwelijks contact opneem met ze/zelden tot nooit mijn berichten op sociale media check) en de mensen die ik veel zie en spreek zijn de beste vrienden die ik maar had kunnen wensen. Ik ben omringd door mensen die mij de indruk geven dat ze mij daadwerkelijk (willen) begrijpen en over mijn beste vriend durf ik te zeggen dat hij me sowieso niet van de een op de andere dag zullen laten vallen. In principe verwacht ik dit eigenlijk ook niet van onze vriendengroep, die is zeer stabiel. Bij het overgrote deel van mijn vrienden ben ik hier wel erg paranoïde over, maar dat heeft niets te maken met dingen die zij doen. Dat komt volledig doordat mijn ouders mij compleet emotioneel verwaarloosd hebben en het voor mij gewoon veiliger is om ervan uit te gaan dat iedereen me op ieder moment kan verlaten. Dat is ook waarom ik vrijwel iedereen op een afstandje houdt, dan kan ik niet gekwetst worden. Ik laat wel steeds meer mensen dichterbij komen dan ik daadwerkelijk comfortabel vind en dat is beangstigend, want ik kan het proces van me aan iemand hechten niet tegenhouden, dat gebeurt gewoon. Onthechten kan ik echter wel, want dat is gewoon iets dat ik mezelf onbewust van jongs af aan al heb zitten aanleren, zodat alle traumatische dingen die mijn ouders me aangedaan hebben me niet zoveel zouden doen.
- Ik kan wel opschieten met leeftijdsgenoten, maar leeftijd is voor mij niet echt een goede voorspeller van of ik iemand zal mogen of niet; intellectueel (vind dit een beetje een stom begrip om te gebruiken, omdat het nogal ambigu is, maar goed) op hetzelfde niveau zitten is daarin bijvoorbeeld veel bepalender, aangezien ik gewoon veel betere gesprekken kan houden met mensen die een groot voorstellingsvermogen hebben i.c.m. een snel denkvermogen. Zulke kenmerken zijn echter niet gebonden aan specifieke leeftijdscategorieën en dat soort eigenschappen bieden ook echt geen garantie dat ik een persoon met dergelijke eigenschappen zal mogen. Zulke eigenschappen zorgen ervoor dat ik het veel minder snel saai vind om met iemand om te gaan en dat vergroot gewoon de kans op dat ik goed zou kunnen opschieten met iemand. Als iemand die genoemde eigenschappen niet heeft betekent dat ook absoluut niet dat ik niet zal kunnen opschieten met diegene, maar het betekent wel dat mijn sociale batterij sneller bij ze leeg raakt en ik met dat soort mensen ook nooit echt heel close zal worden, aangezien ik me gewoon te veel moet aanpassen daarvoor.
- Of ik me op mijn gemak voel in een groep hangt af van wat voor soort groep het is. Als het een groep mensen is waar ik me nauwelijks tot niet aan hoef aan te passen, dan kan ik zonder problemen heel lang met zo'n groep chillen. Ook als er maar één persoon in die groep is waar ik me niet aan hoef aan te passen en het voor de rest mensen zijn die ik wel mag, maar snel uitgeput van raak, kan ik ook best een tijdje met zo'n groep chillen, maar na een bepaalde tijd zal ik het waarschijnlijk leuker vinden om gewoon 1 op 1 te chillen met die ene persoon. In een groep waarin ik niemand ken ben ik in eerste instantie terughoudend en analyserend, aangezien ik wil weten met wat voor mensen ik te maken heb, maar ik voel me nooit verlegen of ongemakkelijk in groepen of zo. Als ik tot de conclusie ben gekomen dat er niemand in dat groepje mensen is waar ik een klik mee heb of verwacht te hebben, dan ga ik gewoon weg (als het een informele setting is tenminste, want soms is het nou eenmaal zo dat je in een zakelijke/formele setting moet dealen met mensen die je echt niet mag).
- 1 op 1 gaat niet per se beter of slechter dan in een groep. 1 op 1 met iemand chillen geeft mij de gelegenheid om iemand beter te leren kennen dan wanneer er meer mensen bij zijn en dat vind ik erg leuk, want ik ben gewoon heel nieuwsgierig naar hoe mensen in elkaar steken. Ik sta er nogal bekend (of berucht, hangt ervan af aan wie je het vraagt) om dat ik small talk geheel oversla en meteen hele doortastende en intense vragen stel en ik ervaar eigenlijk nauwelijks dat mensen dat naar vinden, in tegendeel: het trekt mensen juist aan. Ik vind 1 op 1 chillen dus vaker wel leuker dan in een groep, maar ik houd wel van wat afwisseling. Het hangt ook af van hoe ik me voel. Als ik me goed voel dan kan ik grotere groepen mensen ook beter verdragen, dus zal ik er waarschijnlijk sneller voor kiezen om met een groep te chillen dan 1 op 1.
- Ik vind dat mijn sociale vaardigheden uitstekend, want dat heeft het mogelijk gemaakt dat ik de mensen heb aangetrokken die daadwerkelijk goed voor me zijn en mijn aandacht en liefde waard zijn, maar mijn manier van interacteren zal ook ongetwijfeld iets zijn wat veel mensen juist niet kunnen waarderen, aangezien ik heel erg direct, open en compleet ongegeneerd ben en mensen die niet snel heel open (willen) zijn over henzelf mij waarschijnlijk heel raar, bot, onbeschoft, respectloos, confronterend, intimiderend of iets in die trant zullen vinden, maar ik heb zeer bewust de keuze gemaakt om me ook niet meer te begeven in groepen mensen die duidelijk een aversie hebben tegen mijn manier van converseren/contact maken. In mijn ervaring zijn dat vaak erg bekrompen en saaie mensen. Die ben ik liever arm dan rijk.
- Dat er veel mensen zijn (geweest) die tegen mij hebben gezegd dat ze me als een goede vriendin beschouwen zegt denk ik wel iets over hoe goed mijn inleving- en voorstellingsvermogen is, want als ik het grootste deel van de tijd compleet de plank mis zou slaan, dan zouden de relaties die ik heb heel wat turbulenter zijn dan nu (wat ze ook wel geweest zijn hoor, dat inleving- en voorstellingsvermogen heb ik te danken aan levenservaring, mogelijk gemaakt door eerst heel vaak op m'n bek te zijn gegaan en erachter te zijn gekomen dat ik het lang niet altijd allemaal zo goed wist als het aankwam op mensen inschatten).
- Ik vind mezelf niet makkelijk in omgang. Ik kan me wel aanpassen aan mensen die aanzienlijk anders zijn dan ik, maar vaak wil ik dat helemaal niet. Het liefst spendeer ik al mijn tijd met mensen waar ik me nauwelijks of niet aan hoef aan te passen, want dat kost mij geen energie en haal ik de meeste voldoening uit. Ik zou heel kieskeurig zijn als ik alle vrijheid zou hebben om te bepalen wie ik om me heen zou willen hebben en wie niet, maar momenteel zit ik alles behalve in de positie om daar veel controle over te hebben, dus de groep mensen waar ik tijd mee spendeer is heel erg heterogeen, maar dat is niet erg, in tegendeel: naast dat dat ook vaak heel gezellig kan zijn zorgt het ervoor dat ik eraan herinnerd blijf worden dat niet iedereen denkt en doet zoals ik en de mensen waar ik het liefst tijd mee zou spenderen. Daar kan ik wat van opsteken en zorgt er sowieso ook voor dat mijn voorstellingsvermogen verbetert, aangezien ik gewoon met heel veel verschillende soorten mensen vrij intens contact gehad heb en intense dingen heb meegemaakt. Dat vind ik heel waardevol.
Qua hypersensitiviteit/hooggevoeligheid: 't is geen officiële diagnose, maar een psychiater waarmee ik gesproken heb voor een second opinion over mijn ASS-diagnose zei tegen me dat de dingen waar ik last van heb veel beter/logischer te verklaren zijn door een combinatie van verschillende dingen, waaronder hooggevoeligheid. Het is eigenlijk niet iets wat een behandelaar ooit betwijfeld heeft, of ik dat had, dat leek gewoon meteen duidelijk o.b.v. de problematiek die ik heb.
#19
Ik had gisteren officieel een week geen andere drugs gebruikt m.u.v. mijn medicatie (daadwerkelijk op de voorgeschreven dosis ingenomen) en sigaretten, maar ik was vannacht de wanhoop nabij door weer niet te kunnen slapen en heb toen een CBD-joint aangeboden gekregen. Ik had met mijn psychiater afgesproken om absoluut geen drugs meer te doen, ook geen cannabis. Nu had ik sowieso geen behoefte aan cannabis, dus telkens als iemand me dat aanbood, sloeg ik het af, maar aangezien CBD niet psychoactief is, ik wanhopig was en vooraf niet nagedacht had over of ik dat dan ook per se niet zou willen gebruiken, had ik het alsnog gedaan. Vervolgens voelde ik letterlijk niks ervan en was het enige wat het me opleverde enorme buikpijn. Dit ervaarde ik als zo catastrofaal, dat ik alleen nog maar kon denken aan dat ik mezelf moest gaan snijden om enigszins te kunnen kalmeren en te kunnen slapen, terwijl ik bij iemand anders logeerde, we een bed deelden en diegene net zoals ik nog wakker was en ook wist hoe extreem slecht ik me voelde. Ik was er echt van overtuigd dat ik het niet ging halen tot het eind van de nacht, maar de wonderen zijn de wereld kennelijk nog niet uit, want ik heb niet geautomutileerd en verder ook geen andere drugs meer gebruikt om in slaap te kunnen vallen, dus dat is ergens wel hoopvol. Misschien dat ik inderdaad geen drugs nodig heb om in slaap te kunnen vallen en mezelf gewoon de tijd moet geven om überhaupt rustig genoeg te worden in m'n hoofd en de rest van m'n lichaam, waarna ik vanzelf wel in slaap val uiteindelijk.
Ik vind het hele proces van in slaap vallen gewoon echt heel moeilijk, want volledig alleen zijn met mijn eigen gedachten, zonder enige andere afleiding te hebben, is heel erg naar. Momenteel ben ik liever op een fysieke plek waar ik getriggered word door traumatische dingen die ik daar heb meegemaakt, dan dat ik 's nachts voor het slapen gaan volledig in mijn eigen hoofd zit. Ik snap echt niet hoe ik zo abrupt van het liefst zo lang en zoveel mogelijk slapen gegaan ben naar niet durven slapen, omdat mijn gedachten te macaber zijn. Dat had ik tot nu toe nog nooit eerder in m'n leven meegemaakt.
Ik vind het hele proces van in slaap vallen gewoon echt heel moeilijk, want volledig alleen zijn met mijn eigen gedachten, zonder enige andere afleiding te hebben, is heel erg naar. Momenteel ben ik liever op een fysieke plek waar ik getriggered word door traumatische dingen die ik daar heb meegemaakt, dan dat ik 's nachts voor het slapen gaan volledig in mijn eigen hoofd zit. Ik snap echt niet hoe ik zo abrupt van het liefst zo lang en zoveel mogelijk slapen gegaan ben naar niet durven slapen, omdat mijn gedachten te macaber zijn. Dat had ik tot nu toe nog nooit eerder in m'n leven meegemaakt.
#20
Ik ben vandaag 2 weken clean van alles, op sigaretten en m'n medicatie na. Ik voel me heel dood vanbinnen. Ik slik nu 200mg en de bedoeling was om dat op te bouwen naar 400mg, maar m'n psychiater zei woensdag dat we misschien toch beter even kunnen wachten met opbouwen, omdat 200mg al zeer goed voor mij werkte (de avond nadat hij gebeld had werkte het helaas al niet meer). Het effect dat we wilden bereiken met de quetiapine was dat ik weer zou kunnen slapen, dat mijn stemmingswisselingen niet zo extreem zouden zijn en dat ik weer wat meer zou kunnen eten.
Positieve effecten:
- Ik slaap weer dagelijks! Hierdoor heb ik geen last meer van psychotiche symptomen die ik eerder wel had. Dat is wel echt een heel groot voordeel.
- Ik heb geen hele heftige stemmingswisselingen meer. In plaats daarvan voel ik of helemaal niks, of ben ik een beetje opgefokt/gespannen. 't Is dus niet ideaal, maar sowieso wel beter.
- Ik snijd mezelf niet meer. De motivatie om dat te doen is er niet. Ik voel me er niet kut genoeg voor of zo.
Gebrekkige, negatieve effecten:
- De bijwerkingen zijn best wel intens. Ik heb spasmes, pijnscheuten op willekeurige plekken in m'n lichaam en tremors. Ik heb een paar dagen geleden zelfs, uit het niets, een (gelukkig maar) korte paniekaanval gehad, omdat ik een soort pijnscheut voelde bij m'n hart. Ik vermoedde dat het waarschijnlijk niets ernstigs zou zijn en na die ene pijnscheut gebeurde er ook niks meer, maar dat heeft er wel voor gezorgd dat ik aardig paranoïde was voor meer pijnscheuten en daardoor m'n slaap met een uurtje of 2 had uitgesteld.
- Mijn motivatie om dingen te ondernemen is zo goed als niet bestaand, zelfs als ik mijn dexamfetamine neem (die ik net zoals quetiapine dagelijks slik, alleen gisteren nam ik 'm niet, omdat ik toen pas heel laat opgestaan was). Ik verlaat mijn kamer zo min mogelijk en ik probeer ook zo veel uren mogelijk weg te slapen, omdat ik het gewoon heel naar vind om wakker te zijn. Ik laat dan ook expres m'n gordijn dicht en m'n licht uit, om mezelf het gevoel te geven dat het al donker is en dan wat makkelijker opnieuw in slaap zou kunnen vallen. Hoe goor ik me ook voel, zelfs douchen is me in de afgelopen 6 dagen maar 1x gelukt.
- Ik eet nog steeds amper. Dit komt sowieso deels door de dexamfetamine, maar gisteren toen ik 'm niet genomen had, had ik ook totaal geen zin in of behoefte aan eten.
- Ik voel me nog steeds suïcidaal, ondanks dat ik me heel afgevlakt voel.
Ik heb me voorgenomen om niet voor de 83e keer vroegtijdig af te haken, want het originele plan was om ook m'n dexamfetaminedosis te veranderen, namelijk van 20mg naar 10mg, alleen kon ik deze niet meteen afhalen. Wellicht dat het beter gaat zodra ik een paar dagen 10mg genomen heb i.p.v. 20mg, maar misschien ook niet. Ik ga het wel zien.
Positieve effecten:
- Ik slaap weer dagelijks! Hierdoor heb ik geen last meer van psychotiche symptomen die ik eerder wel had. Dat is wel echt een heel groot voordeel.
- Ik heb geen hele heftige stemmingswisselingen meer. In plaats daarvan voel ik of helemaal niks, of ben ik een beetje opgefokt/gespannen. 't Is dus niet ideaal, maar sowieso wel beter.
- Ik snijd mezelf niet meer. De motivatie om dat te doen is er niet. Ik voel me er niet kut genoeg voor of zo.
Gebrekkige, negatieve effecten:
- De bijwerkingen zijn best wel intens. Ik heb spasmes, pijnscheuten op willekeurige plekken in m'n lichaam en tremors. Ik heb een paar dagen geleden zelfs, uit het niets, een (gelukkig maar) korte paniekaanval gehad, omdat ik een soort pijnscheut voelde bij m'n hart. Ik vermoedde dat het waarschijnlijk niets ernstigs zou zijn en na die ene pijnscheut gebeurde er ook niks meer, maar dat heeft er wel voor gezorgd dat ik aardig paranoïde was voor meer pijnscheuten en daardoor m'n slaap met een uurtje of 2 had uitgesteld.
- Mijn motivatie om dingen te ondernemen is zo goed als niet bestaand, zelfs als ik mijn dexamfetamine neem (die ik net zoals quetiapine dagelijks slik, alleen gisteren nam ik 'm niet, omdat ik toen pas heel laat opgestaan was). Ik verlaat mijn kamer zo min mogelijk en ik probeer ook zo veel uren mogelijk weg te slapen, omdat ik het gewoon heel naar vind om wakker te zijn. Ik laat dan ook expres m'n gordijn dicht en m'n licht uit, om mezelf het gevoel te geven dat het al donker is en dan wat makkelijker opnieuw in slaap zou kunnen vallen. Hoe goor ik me ook voel, zelfs douchen is me in de afgelopen 6 dagen maar 1x gelukt.
- Ik eet nog steeds amper. Dit komt sowieso deels door de dexamfetamine, maar gisteren toen ik 'm niet genomen had, had ik ook totaal geen zin in of behoefte aan eten.
- Ik voel me nog steeds suïcidaal, ondanks dat ik me heel afgevlakt voel.
Ik heb me voorgenomen om niet voor de 83e keer vroegtijdig af te haken, want het originele plan was om ook m'n dexamfetaminedosis te veranderen, namelijk van 20mg naar 10mg, alleen kon ik deze niet meteen afhalen. Wellicht dat het beter gaat zodra ik een paar dagen 10mg genomen heb i.p.v. 20mg, maar misschien ook niet. Ik ga het wel zien.