#1
ben benieuwd hoe het gaat , @Zweevteev
Zweevteev's landingsproces
264 antwoorden
42 weergaven
18-5-2026
#2
Ben benieuwd@Mindless ik kom er vanavond op terug.
#3
Slecht.ben benieuwd hoe het gaat , @Zweevteev
Ik heb 12 dagen in detox gezeten en had oprecht de tijd van m'n leven. De groep mensen waarmee ik zat was echt heel leuk en met 2 van hen heb ik nog steeds nauw contact mee. Ik heb zelfs gevolleybald met een BN'er die er zat, lmao. Direct na de detox werd ik overgeplaatst naar klinische DGT. Daar had ik absoluut niet de tijd van mijn leven. Ik voelde me heel erg eenzaam en buiten de boot vallen. Er was niemand waarvan ik het idee had dat ik er goed mee kon levelen. Ik zat veel op mijn kamer, omdat de sfeer vaak echt om te snijden was en ik me heel boos maakte om de schijnheiligheid van sommige mensen in de groep. Beetje lopen zeiken over elkaar achter elkaars rug, maar dan vervolgens wel leuk doen, terwijl je letterlijk moet samenwonen voor een half jaar.
Na een weekje of 3 leek ik eindelijk mijn plek gevonden te hebben, maar toen kreeg ik een terugval met snijden. Daar zit nog een heel verhaal bij, maar heb geen zin om dat helemaal uit te schrijven. Lang verhaal kort: de begeleiders twijfelden over de mate van bereidwilligheid die ik zou hebben en vonden me heel moelijk behandelbaar. Dat ze me niet bereidwillig genoeg vonden maakte me echt kwaad. De dag na mijn terugval dacht ik "Oké, ik weet dat ik het verneukt heb, maar ik accepteer gewoon de feedback die ik hierover krijg en ga hier alsnog voor," maar toen waren er 2 groepsgenoten die dingen tegen me zeiden die me zo onbeschrijvelijk woest gemaakt hadden dat ik na dat blok linea recta naar mijn kamer gegaan ben, m'n shit heb ingepakt en gewoon weggegaan ben. Ik kon terug als ik de dag erna van gedachten zou veranderen, werd er tegen mij gezegd in eerste instantie, maar toen ineens toch niet (echt extreem onprofessioneel, maar goed).
Nu zit ik thuis, gebruik ik iedere week fucking veel drugs, snijd ik weer en is er geen zorgplan. Ik probeer mezelf af te leiden door kunst te maken, maar niets is goed genoeg om mee door te gaan. Er is 1 ding dat wel goed gaat en dat is dat ik genoeg eet. Ik word binnenkort opgenomen om te voorkomen dat ik nog meer van het padje afraak. Ik weet niet voor hoe lang.
#4
goed dat je dit met ons deelt , ik hoop dat die opname heel rap komt en best een tijdje duurt niet dat ik je wilt narren maar gun je alle hulp die je kan krijgen en zeker nodig hebt
#5
Ga op zoek naar een behandeling die wel past. Je hebt nu meegemaakt wat niet werkt, daardoor heb je geleerd hoe het het anders zou moeten. Laat het gerust weten als ik met je mee kan denken.Slecht.
Ik heb 12 dagen in detox gezeten en had oprecht de tijd van m'n leven. De groep mensen waarmee ik zat was echt heel leuk en met 2 van hen heb ik nog steeds nauw contact mee. Ik heb zelfs gevolleybald met een BN'er die er zat, lmao. Direct na de detox werd ik overgeplaatst naar klinische DGT. Daar had ik absoluut niet de tijd van mijn leven. Ik voelde me heel erg eenzaam en buiten de boot vallen. Er was niemand waarvan ik het idee had dat ik er goed mee kon levelen. Ik zat veel op mijn kamer, omdat de sfeer vaak echt om te snijden was en ik me heel boos maakte om de schijnheiligheid van sommige mensen in de groep. Beetje lopen zeiken over elkaar achter elkaars rug, maar dan vervolgens wel leuk doen, terwijl je letterlijk moet samenwonen voor een half jaar.
Na een weekje of 3 leek ik eindelijk mijn plek gevonden te hebben, maar toen kreeg ik een terugval met snijden. Daar zit nog een heel verhaal bij, maar heb geen zin om dat helemaal uit te schrijven. Lang verhaal kort: de begeleiders twijfelden over de mate van bereidwilligheid die ik zou hebben en vonden me heel moelijk behandelbaar. Dat ze me niet bereidwillig genoeg vonden maakte me echt kwaad. De dag na mijn terugval dacht ik "Oké, ik weet dat ik het verneukt heb, maar ik accepteer gewoon de feedback die ik hierover krijg en ga hier alsnog voor," maar toen waren er 2 groepsgenoten die dingen tegen me zeiden die me zo onbeschrijvelijk woest gemaakt hadden dat ik na dat blok linea recta naar mijn kamer gegaan ben, m'n shit heb ingepakt en gewoon weggegaan ben. Ik kon terug als ik de dag erna van gedachten zou veranderen, werd er tegen mij gezegd in eerste instantie, maar toen ineens toch niet (echt extreem onprofessioneel, maar goed).
Nu zit ik thuis, gebruik ik iedere week fucking veel drugs, snijd ik weer en is er geen zorgplan. Ik probeer mezelf af te leiden door kunst te maken, maar niets is goed genoeg om mee door te gaan. Er is 1 ding dat wel goed gaat en dat is dat ik genoeg eet. Ik word binnenkort opgenomen om te voorkomen dat ik nog meer van het padje afraak. Ik weet niet voor hoe lang.
#6
Wat een gezweet voor jou tussen wal en schip.
Vreselijk wat erg voor je. Dat dit mogelijk is in Nederland. Sterkte
Vreselijk wat erg voor je. Dat dit mogelijk is in Nederland. Sterkte
#7
Update: ik studeer weer na 4 jaar afwisselend thuis zitten en therapie volgen. Het gaat goed. Het tempo ligt wel echt heel hoog, dus achterlopen gebeurt al snel. Er was afgelopen weekend iets heel naars gebeurd en ik heb daardoor 5 dagen helemaal niks aan m'n studie kunnen doen. Hoeveel impact dat heeft op m'n vermogen om te kunnen begrijpen waar het over gaat tijdens de hoorcolleges is echt heel erg groot, dus dat vind ik wel echt heel kut. Ik hoop dat het me lukt om m'n achterstanden in te halen en als het niet lukt, dat ik het mezelf niet al te kwalijk neem. Ik heb net samen met m'n beste⁷ vriendin iets genomen waarvan we dachten dat 😐het LSD was, maar noooooohjeeenneeee dit is geen LSD en we zijn echt gruwelijk bad gegaan zeg. Jezus. We overwregen om zo naar het ziekenhuis binnen te lopen. Dit is echt niet normaal.
#8
Wat een heftig verhaal om te lezen.
Vooral omdat je je zo super shit voelt en je zmp's hebt ondernomen. Ik ben voor jou blij dat je nu opgenomen bent en ik hoop dat je de beste hulp krijgt, want dat verdien je. Veel kracht
Vooral omdat je je zo super shit voelt en je zmp's hebt ondernomen. Ik ben voor jou blij dat je nu opgenomen bent en ik hoop dat je de beste hulp krijgt, want dat verdien je. Veel kracht
#9
We lopen nu naar het ziekenhyua. Hoe traumatisrrnd dit is is is niet normaal
#10
Ik heb net samen met m'n beste⁷ vriendin iets genomen waarvan we dachten dat 😐het LSD was, maar noooooohjeeenneeee dit is geen LSD en we zijn echt gruwelijk bad gegaan zeg. Jezus. We overwregen om zo naar het ziekenhuis binnen te lopen. Dit is echt niet normaal.
Ai dit klinkt heftig
Hoe gaat het nu met jullie?
Update: Lees net dat jullie naar ziekenhuis gaan
Sterkte en ik duim dat het goed komt.
#11
Niemand nam ons serieus
#12
We worden gek
In de zin van volledige mentale controle verlies? Psychose?
#13
We worden gekAi dit klinkt heftig
Hoe gaat het nu met jullie?
#14
Het komt goed. Morgen is het allemaal weer voorbij.
#15
Ik heb het echt uitgeschreeuwd van de hoofdpijn. Ik ben nog nooit zo dichtbij een punt geweest dat ik gewoon helemaal van de planeet was door de hoofdpijn en misseljkheid die ervaarde. We moesten de nacht overnachten op de intensive care. Ze mochten me niks geven buiten 1x paracetamol, ook m'n normale medicatie kreeg ik niet. Via via via heb hebben m'n beste vriendin en ik medicatie van iemand anders gekregen zodat ik we in ieder geval konden slapen, anders had ik echt heel fucking ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd. Nu gaat het goed in hoeverre dat mogelijk is.In de zin van volledige mentale controle verlies? Psychose?
Vriend van de dealer die de zegels verkocht heeft aan hem gevraagd om hij nog een zegel van 'm kon kopen, zodat we het naar het lab konden laten sturen. Zijn reactie: hij werd boos op hem. 😂 We weten genoeg.
#16
Met welke medicatie kun je lsd opheffen?
#17
Opheffen zal niet echt gaan. Met een Benzo of Antipsychoticum zal het een stuk minder / relaxter worden. Maar ook oppervlakkiger.Met welke medicatie kun je lsd opheffen?
Maar voordat je daar aan begint kun je proberen jezelf over te geven aan de trip of afleiding te zoeken met je tripsitter als je die hebt. Als je je er tegen verzet kan het onaangenaam worden. Maar wat men "bad trips" noemt, zijn vaak het meest leerzaam. LSD is een veilig middel fysiek gezien dan, maar als je mentale veiligheid in het geding komt is een kalmeringstabletje wel verstandig. Maar beter doseer je gewoon niet te hoog.
#18
Het kan averechts werken omdat de methode vrijwel identiek zijn aan welke aanbieder dan ook en als dat niet werkt heb je er neit zo veel aan en de keuze is vrij klein.Hoe bedoel je dat de zorg ook averechts kan werken? Omdat het zo slecht kan zijn?
Hospitalisatie is ook iets wat ik veel heb gezien en zelf ook meegemaakt heb, dat je vooral omlaag gehaald word met "kan je dat wel? Ik denk van niet" of dat je geadviseerd word om geen "risico" te nemen met bijvoorbeeld een opleiding wat je wilt proberen. Dan denk ik achteraf, welk risico?
Vooral focussen op dingen die niet goed gaan of lukken maakt je nog zieker.
Veel hulp is niet veel meer dan uurtje in de week even "praten" tijdens kantooruren.
En als ik zie wat ze daarvoor innen bij de gemeente of zorgverzekeraar schrik ik me kapot.
En dan over wachtlijsten niet te spreken.
Met comorbide problematiek een behandeling vinden die met je in zee wilt is ook al een hele klus omdat het slagingspercentage dan stukken lager ligt waardoor de score van het bedrijf omlaag gaat word het vermeden en beland je tussen wal en schip.
In de meeste gevallen word er symptoom bestrijding ingezet in vorm van medicijnen en dat vind ik eigenlijk een slechte zaak.
Het is geen hartkwaal wat je met tabletten kunt reguleren, het is een brein met gedachten, gevoelens en energie die in balans moet blijven zonder chemische toevoegingen.
Dat kost tijd, maat werk en veel discipline meestal krijg je daar de tijd niet voor wat helaas voor TS ook gebleken is.
#19
Toevoeging op wat @BrieMetDeBril hierboven zei is ook gewoon letterlijk zorgtrauma oplopen (die totaal losstaat van de problemen waarvoor je juist in zorg bent; dat heb ik nu ook). Ken iemand die zo'n traumatische, klinische opname had, dat ze nu maanden al EMDR heeft; letterlijk bijna uitsluitend om situaties uit die periode te verwerken. Ze heeft me niet durven bezoeken, omdat bekende begeleiders zien haar paniekaanvallen en/of herbelevingen geven. Ze heeft ook bijna dagelijks nachtmerries.Hoe bedoel je dat de zorg ook averechts kan werken?
#20
Bedankt voor je lang en gedetailleerd antwoord.Het kan averechts werken omdat de methode vrijwel identiek zijn aan welke aanbieder dan ook en als dat niet werkt heb je er neit zo veel aan en de keuze is vrij klein.
Hospitalisatie is ook iets wat ik veel heb gezien en zelf ook meegemaakt heb, dat je vooral omlaag gehaald word met "kan je dat wel? Ik denk van niet" of dat je geadviseerd word om geen "risico" te nemen met bijvoorbeeld een opleiding wat je wilt proberen. Dan denk ik achteraf, welk risico?
Vooral focussen op dingen die niet goed gaan of lukken maakt je nog zieker.
Veel hulp is niet veel meer dan uurtje in de week even "praten" tijdens kantooruren.
En als ik zie wat ze daarvoor innen bij de gemeente of zorgverzekeraar schrik ik me kapot.
En dan over wachtlijsten niet te spreken.
Met comorbide problematiek een behandeling vinden die met je in zee wilt is ook al een hele klus omdat het slagingspercentage dan stukken lager ligt waardoor de score van het bedrijf omlaag gaat word het vermeden en beland je tussen wal en schip.
In de meeste gevallen word er symptoom bestrijding ingezet in vorm van medicijnen en dat vind ik eigenlijk een slechte zaak.
Het is geen hartkwaal wat je met tabletten kunt reguleren, het is een brein met gedachten, gevoelens en energie die in balans moet blijven zonder chemische toevoegingen.
Dat kost tijd, maat werk en veel discipline meestal krijg je daar de tijd niet voor wat helaas voor TS ook gebleken is.
Problemen in de gezondheidszorg zijn er volgens mij al vele jaren. Begin jaren 90 is mijn toenmalige partner 14 maanden opgenomen geweest in de Viersprong in Halsteren. Wachttijden waren toen uiteraard niet zo absurd lang als nu maar toch herinner ik me dat ze vrij lang moest wachten. En toen de behandeling erop zat gaf ze een jaar later toe dat ze er niets aan had gehad..Ik weet niet hoe de Viersprong nu is eerlijk gezegd maar ik herinner me klachten van velen toen.
Zelf heb ik een tijdje in die periode bij het Riagg gezeten en ik voelde me niet erg serieus genomen..Komt zeker overeen met wat je hierboven al aangaf. Het omlaag halen van mensen.
Dit alles neemt niet weg dat de problemen nu ook volgens mij vele malen erger zijn dan in die tijd. Ik schrik elke keer weer hoor als ik verhalen lees hoe mensen met echte problemen behandeld zijn of juist helemaal niet..