#1
Weinig behoefte nog om hier van alles over mezelf te delen.
Begrijpelijk, op een openbaar forum.
Als je maar weet dat je goed bezig bent!
Terugval in benzo's, controleverlies.
1105 antwoorden
366 weergaven
18-5-2026
Begrijpelijk, op een openbaar forum.
Als je maar weet dat je goed bezig bent!
#2
Echt vanaf het moment dat ik begon te slapen zonder wiet slaap ik al dramatisch. Onrustig, intense dromen, vaak wakker en rusteloze benen. Daarna nog eens de Quetiapine eraf..
Momenteel in de nabehandeling, m'n 3e week. Dat kost me zoveel energie, en ik kom maar niet tot rust 's nachts. Ik heb 's ochtends spierpijn in m'n benen van de rusteloze benen.
M'n ademhaling lijkt wel chronisch hoog te zitten, veel rare pijntjes in m'n lijf en om het nog allemaal erger te maken de nodige paniekaanvallen. Gevolgd door een intense vermoeidheid die ik echt niet eerder heb gekend, slapte en me ogen vallen haast dicht.
Het paradoxale is dat ik dus 's nachts weer Onrustig ben en niet tot rust kom! Verschrikkelijk gewoon....
Nu 34 dagen clean, maar niet kalm in ieder geval. Het is nog net zo onhanteerbaar als toen in gebruik, en net zo machteloos dus de trek is gigantisch! Ik wil echt naar huis eigenlijk, om maar te kunnen slapen. Want ik weet als ik zelf de touwtjes in handen neem ik wel zal slapen hoor. Ik wil vluchten, alles in mij schreeuwt ga naar huis! Pak het zelf maar aan want hier kunnen ze je niet helpen.
Wat een strijd nog zeg. 9 maanden clean van de Benzodiazepines, 34 dagen van de wiet en zo'n 3 weken van de Quetiapine.
Momenteel in de nabehandeling, m'n 3e week. Dat kost me zoveel energie, en ik kom maar niet tot rust 's nachts. Ik heb 's ochtends spierpijn in m'n benen van de rusteloze benen.
M'n ademhaling lijkt wel chronisch hoog te zitten, veel rare pijntjes in m'n lijf en om het nog allemaal erger te maken de nodige paniekaanvallen. Gevolgd door een intense vermoeidheid die ik echt niet eerder heb gekend, slapte en me ogen vallen haast dicht.
Het paradoxale is dat ik dus 's nachts weer Onrustig ben en niet tot rust kom! Verschrikkelijk gewoon....
Nu 34 dagen clean, maar niet kalm in ieder geval. Het is nog net zo onhanteerbaar als toen in gebruik, en net zo machteloos dus de trek is gigantisch! Ik wil echt naar huis eigenlijk, om maar te kunnen slapen. Want ik weet als ik zelf de touwtjes in handen neem ik wel zal slapen hoor. Ik wil vluchten, alles in mij schreeuwt ga naar huis! Pak het zelf maar aan want hier kunnen ze je niet helpen.
Wat een strijd nog zeg. 9 maanden clean van de Benzodiazepines, 34 dagen van de wiet en zo'n 3 weken van de Quetiapine.
#3
Aah lieve Raver, wat kut zeg!!! Virtuele hug. ♥️😘
#4
Wens je veel kracht en moed toe <3 (en ook gun ik je wat rust in die onmenselijke chaos)
#5
Ik ben momenteel zeer dicht op het moment dat ik de handdoek in de ring gooi wat betreft mijn huidige opname hier. Thuis Quetiapine pakken!
Puur omdat ik volledig ben uitgeput. Overdag ben ik zo moe dat geen prikkels kan verdragen. Geluid komt harder binnen, gesprekken kosten me verschrikkelijk veel energie en het lukt me gewoon niet meer om precies uit te leggen hoe slecht ik me voel. Ik heb er de energie niet voor. Vanaf het moment dat ik begon te slapen zonder wiet en Quetiapine is mijn slaapkwaliteit drastisch verminderd.
Ik sta eigenlijk weer op hetzelfde punt als 3 jaar geleden. Volledig opgebrand, ik kan het niet meer aan.
Al meermaals de noodklok geuit hier, help me alsjeblieft. Maar ik besef nu dat ik hier nu niet op de juiste plek ben. Ik weet dat ik niet meer kan gebruiken, ik weet dat ik verslaafd ben en ik weet wat er voor nodig is om clean te blijven. Maar dan moet ik daar wel de energie voor hebben.
Het paradoxale is dat ik 's nachts niet tot rust kan komen. De fysieke onrust blijft aanwezig, ik droom heel heftig en blijft maar draaien. Dit terwijl ik in een halve slaap / wakker trance verkeer. Elke dag voel ik me weer slechter dan de dag ervoor, nog vermoeider, nog meer pijn in mijn lijf.
Ik kan dit niet meer aan. Fack man. Hoe nu verder!? Ik heb al zoveel shit op me bordje gehad. Ten koste van wat? Langzaam begint het in te dalen dat ik misschien niet meer beter zal worden.
Puur omdat ik volledig ben uitgeput. Overdag ben ik zo moe dat geen prikkels kan verdragen. Geluid komt harder binnen, gesprekken kosten me verschrikkelijk veel energie en het lukt me gewoon niet meer om precies uit te leggen hoe slecht ik me voel. Ik heb er de energie niet voor. Vanaf het moment dat ik begon te slapen zonder wiet en Quetiapine is mijn slaapkwaliteit drastisch verminderd.
Ik sta eigenlijk weer op hetzelfde punt als 3 jaar geleden. Volledig opgebrand, ik kan het niet meer aan.
Al meermaals de noodklok geuit hier, help me alsjeblieft. Maar ik besef nu dat ik hier nu niet op de juiste plek ben. Ik weet dat ik niet meer kan gebruiken, ik weet dat ik verslaafd ben en ik weet wat er voor nodig is om clean te blijven. Maar dan moet ik daar wel de energie voor hebben.
Het paradoxale is dat ik 's nachts niet tot rust kan komen. De fysieke onrust blijft aanwezig, ik droom heel heftig en blijft maar draaien. Dit terwijl ik in een halve slaap / wakker trance verkeer. Elke dag voel ik me weer slechter dan de dag ervoor, nog vermoeider, nog meer pijn in mijn lijf.
Ik kan dit niet meer aan. Fack man. Hoe nu verder!? Ik heb al zoveel shit op me bordje gehad. Ten koste van wat? Langzaam begint het in te dalen dat ik misschien niet meer beter zal worden.
#6
Aaah verdomme. Zó kut dit. 🥺 Mijn WhatsApp staat open voor je hè! Weet dat!!! Denk aan jou. ❤️🩹
#7
De werking van citalopram is me wat onduidelijk, maar is dat is wel vaker zo als er sprake is van meerdere factoren.
Je kan eens een balletje opwerpen over een switch, mits je dat zelf wil.
Antidepressiva zijn niet zaligmakend, maar dat is ook niet de bedoeling.
Maar ze horen wel voldoende te helpen.
Zeker in jouw geval gaat het makkelijker zijn als de 'basisstemming' ok is.
Dat heeft weer z'n weerslag op de drang tot verdoven oid.
Je kan eens een balletje opwerpen over een switch, mits je dat zelf wil.
Antidepressiva zijn niet zaligmakend, maar dat is ook niet de bedoeling.
Maar ze horen wel voldoende te helpen.
Zeker in jouw geval gaat het makkelijker zijn als de 'basisstemming' ok is.
Dat heeft weer z'n weerslag op de drang tot verdoven oid.
#8
Voorlopig even klaar met afbouwen. Overschakelen is ook niet zomaar iets met SSRI's.
#9
Lieve Raver, ik heb niet heel veel nuttigs te zeggen maar ik wil je wel graag een hart onder de riem steken ![:redheart:]()
Jammer dat je het gevoel hebt je gedachten niet te kunnen delen op de plek waar je zit, zonder dat dat gevolgen heeft. Juist dat delen kan zo ontzettend helpend zijn als er goed op gereageerd wordt. Maar ik weet dat dat laatste in elk geval vroeger niet altijd gebeurde.
Anderhalf jaar geleden had ik dezelfde angst, gebaseerd op ervaringen uit het verleden. Uiteindelijk heb ik het naar mijn ene behandelaar gemaild vlak voor ik een afspraak had met de andere, met de opmerking dat ik er niet over wilde praten maar wel vond dat ze het moesten weten. De behandelaar waar ik een afspraak mee had heeft net zo lang zitten prikken en peuteren tot ik het daar uitsprak. Hij vroeg me wat mijn angst was in het delen van die gedachten, dus ik vertelde dat ik bang was dat door die gedachten de behandeling stopgezet zou worden en dat ik dan nooit ergens zou komen.
Ik zal nooit vergeten wat zijn reactie was en die wil ik vanuit de grond van mijn hart met je delen:
"Die gedachten en de optie om het te doen zijn jouw achterdeur, jouw veiligheid. Die achterdeur gaan we helemaal niet dicht timmeren, dat is niet aan ons. We kunnen je alleen uitnodigen om dit traject met ons aan te gaan en ik hoop van harte dat je dat doet. Als je er na dit traject nog steeds uit wil stappen dan is dat jouw keuze, je bent ons geen verantwoording schuldig".
Mijn inziens zou elke zorginstelling er zo in moeten staan.
Deze gedachten en gevoelens mogen er zijn Raver. Mensen om je heen, waaronder wij, kunnen je alleen maar uitnodigen om ook dit traject aan te blijven gaan en te blijven delen. Je last kunnen we niet voor je dragen, maar misschien kunnen we hem wel wat voor je verlichten. En dat geld ook voor de mensen om je heen in het echte leven. Het voelt nu uitzichtloos, maar je zit midden in een afkicktraject, zoals je je nú voelt gaat voorbij.
Hou je taai man
Jammer dat je het gevoel hebt je gedachten niet te kunnen delen op de plek waar je zit, zonder dat dat gevolgen heeft. Juist dat delen kan zo ontzettend helpend zijn als er goed op gereageerd wordt. Maar ik weet dat dat laatste in elk geval vroeger niet altijd gebeurde.
Anderhalf jaar geleden had ik dezelfde angst, gebaseerd op ervaringen uit het verleden. Uiteindelijk heb ik het naar mijn ene behandelaar gemaild vlak voor ik een afspraak had met de andere, met de opmerking dat ik er niet over wilde praten maar wel vond dat ze het moesten weten. De behandelaar waar ik een afspraak mee had heeft net zo lang zitten prikken en peuteren tot ik het daar uitsprak. Hij vroeg me wat mijn angst was in het delen van die gedachten, dus ik vertelde dat ik bang was dat door die gedachten de behandeling stopgezet zou worden en dat ik dan nooit ergens zou komen.
Ik zal nooit vergeten wat zijn reactie was en die wil ik vanuit de grond van mijn hart met je delen:
"Die gedachten en de optie om het te doen zijn jouw achterdeur, jouw veiligheid. Die achterdeur gaan we helemaal niet dicht timmeren, dat is niet aan ons. We kunnen je alleen uitnodigen om dit traject met ons aan te gaan en ik hoop van harte dat je dat doet. Als je er na dit traject nog steeds uit wil stappen dan is dat jouw keuze, je bent ons geen verantwoording schuldig".
Mijn inziens zou elke zorginstelling er zo in moeten staan.
Deze gedachten en gevoelens mogen er zijn Raver. Mensen om je heen, waaronder wij, kunnen je alleen maar uitnodigen om ook dit traject aan te blijven gaan en te blijven delen. Je last kunnen we niet voor je dragen, maar misschien kunnen we hem wel wat voor je verlichten. En dat geld ook voor de mensen om je heen in het echte leven. Het voelt nu uitzichtloos, maar je zit midden in een afkicktraject, zoals je je nú voelt gaat voorbij.
Hou je taai man
#10
En blijf alsjeblieft als je het nergens anders delen kan, hier proberen wel dingen te delen.
We zijn dan wel anonieme forumleden, maar daarachter zitten echte mensen die, hoe gek dat ook lijkt, daadwerkelijk om jou geven.
Net zoals jij om ons geeft.
Jij hebt me een hele duidelijke helpende boodschap gestuurd, waardoor ik nu niet langer alcohol gebruik als alternatief tijdens mijn cannabis-onthouding.
Nogmaals bedankt daarvoor. 💚
We zijn dan wel anonieme forumleden, maar daarachter zitten echte mensen die, hoe gek dat ook lijkt, daadwerkelijk om jou geven.
Net zoals jij om ons geeft.
Jij hebt me een hele duidelijke helpende boodschap gestuurd, waardoor ik nu niet langer alcohol gebruik als alternatief tijdens mijn cannabis-onthouding.
Nogmaals bedankt daarvoor. 💚
#11
Jullie zijn mijn steun en toeverlaat. Ik kan eigenlijk nergens anders zo diep mijn emoties en gedachten delen als dat ik hier doe. Dat zal ik dan ook met momenten blijven doen.
@Mevrouw Pløp bedankt.
@Hippie Langwaus bedankt.
@Mevrouw Pløp bedankt.
@Hippie Langwaus bedankt.
#12
Jullie zijn mijn steun en toeverlaat. Ik kan eigenlijk nergens anders zo diep mijn emoties en gedachten delen als dat ik hier doe. Dat zal ik dan ook met momenten blijven doen.
En jij bedankt voor je openheid.
Je bent een dappere strijder die door hete vuren kan gaan.
Fijn om te weten dat je hier je gouden maar soms bloedend hart kan luchten.
Mooie community zijn we!
#13
Ben vandaag op verlof.
Man wat geeft dat veel spanning weer. M'n hoofd zit super snel helemaal vol, en dan raak ik helemaal overspoeld met spanning. Vanochtend al de dag begonnen met een mega frusterende en veel te lange dagopening in de kliniek.
Per slot van rekening net ook m'n dealer moeten afbetalen. Weer in dezelfde woning, dezelfde geuren en gesprekken. Geen trek, maar wel een vervelend gevoel erbij.
Nu thuis in m'n woning, met m'n vriendin lig ik op de bank. Niet zo goed wetende hoe of wat en wat ik nu verder wil vandaag. Lastig om het leven weer op een normale manier in te gaan delen!
Man wat geeft dat veel spanning weer. M'n hoofd zit super snel helemaal vol, en dan raak ik helemaal overspoeld met spanning. Vanochtend al de dag begonnen met een mega frusterende en veel te lange dagopening in de kliniek.
Per slot van rekening net ook m'n dealer moeten afbetalen. Weer in dezelfde woning, dezelfde geuren en gesprekken. Geen trek, maar wel een vervelend gevoel erbij.
Nu thuis in m'n woning, met m'n vriendin lig ik op de bank. Niet zo goed wetende hoe of wat en wat ik nu verder wil vandaag. Lastig om het leven weer op een normale manier in te gaan delen!
#14
Meetinkje vanavond? Even iemand bellen? Wandelingetje? Kom van die bank afBen vandaag op verlof.
Man wat geeft dat veel spanning weer. M'n hoofd zit super snel helemaal vol, en dan raak ik helemaal overspoeld met spanning. Vanochtend al de dag begonnen met een mega frusterende en veel te lange dagopening in de kliniek.
Per slot van rekening net ook m'n dealer moeten afbetalen. Weer in dezelfde woning, dezelfde geuren en gesprekken. Geen trek, maar wel een vervelend gevoel erbij.
Nu thuis in m'n woning, met m'n vriendin lig ik op de bank. Niet zo goed wetende hoe of wat en wat ik nu verder wil vandaag. Lastig om het leven weer op een normale manier in te gaan delen!
#15
Ja, de lat heeft niet hoog te liggen, maar inderdaad, probeer jezelf wél te mobiliseren. Boodschappen doen, koken, wandelingetje, dat soort dingen. Probeer jezelf maar een eenvoudig en haalbaar doel te stellen voor vandaag. 😘
#16
Meetinkje vanavond? Even iemand bellen? Wandelingetje? Kom van die bank af![:)]()
Wandeling gaan we zo maken, fellows al gebeld en dan is t ook even accepteren denk ik. Had vanochtend ook een oprichtingsvergadering voor een hersteldag van ons fellowship hier.
Ja, de lat heeft niet hoog te liggen, maar inderdaad, probeer jezelf wél te mobiliseren. Boodschappen doen, koken, wandelingetje, dat soort dingen. Probeer jezelf maar een eenvoudig en haalbaar doel te stellen voor vandaag. 😘
Ja precies!
#17
Per slot van rekening net ook m'n dealer moeten afbetalen. Weer in dezelfde woning, dezelfde geuren en gesprekken. Geen trek, maar wel een vervelend gevoel erbij.
Dit vind ik echt knap van je. Respect.
De dealer onder ogen zien, mogelijk in een huis waar je wiet rookt.
Maar sowieso een setting waar je veelvuldig bent geweest.
#18
Dit vind ik echt knap van je. Respect.
De dealer onder ogen zien, mogelijk in een huis waar je wiet rookt.
Maar sowieso een setting waar je veelvuldig bent geweest.
Thanks man.
Ja ik kwam daar de laatste maanden bijna elke dag. Om resin te halen en wiet uiteraard. Mijn dagelijkse uitje was daar een pure joint roken en dan knetter naar huis. Wel meteen uitgesproken dat ik niet meer van plan ben om daar nog wiet te komen halen. Vanwege een kliniekopname en stoppen met blowen.
Waarop hij wel antwoordde; jammer, had net een halve Kg Amerikaanse wiet binnen. En wiet alleen is toch het probleem niet..? 😅
#19
Wat een fucking asshole. Bah. Onwetendheid natuurlijk, maar tóch.Thanks man.
Ja ik kwam daar de laatste maanden bijna elke dag. Om resin te halen en wiet uiteraard. Mijn dagelijkse uitje was daar een pure joint roken en dan knetter naar huis. Wel meteen uitgesproken dat ik niet meer van plan ben om daar nog wiet te komen halen. Vanwege een kliniekopname en stoppen met blowen.
Waarop hij wel antwoordde; jammer, had net een halve Kg Amerikaanse wiet binnen. En wiet alleen is toch het probleem niet..? 😅
#20
Intense brainfog.
Mijn brein voelt echt nog zo ver van hoe het geweest is. De brainfog na een heftige nacht vol delirant achtige dromen. Zo niet hoe ik mezelf ken. Het is net alsof ik niet het volledige potentieel van m'n brein kan gebruiken. Alsof ik hersenschade heb.
Zo eng. Nu 10 maanden ongeveer, herkenbaar voor andere mensen?
Mijn brein voelt echt nog zo ver van hoe het geweest is. De brainfog na een heftige nacht vol delirant achtige dromen. Zo niet hoe ik mezelf ken. Het is net alsof ik niet het volledige potentieel van m'n brein kan gebruiken. Alsof ik hersenschade heb.
Zo eng. Nu 10 maanden ongeveer, herkenbaar voor andere mensen?