#1
Februari 2020
Alles heeft geleid tot dit moment. Elke dag die ik heb geleefd, elke stap die ik heb gezet. Alle keren dat ik adem heb gehaald, elke seconde van mijn levensloop. En niet slechts mijn eigen levensloop. Want ook elke dag die jíj hebt geleefd heeft geleid tot dit doel. En niet alleen elke dag die jij hebt geleefd; elke dag die IEDEREEN heeft geleefd. Wij allemaal. Onze geboorte, onze eerste stappen, onze fouten en onze leermomenten. Onze momenten van diepe vreugde en puur verdriet. Alles wat wij hebben ervaren, van begin tot eind, komt hier samen. Dit is waar we alles voor hebben gedaan.
Het begon als een normale dag. Mijn woonkamer, mijn goede vriend naast me, een warme maaltijd en een documentaire. Daarna namen we N,N-DMT, een weloverwogen beslissing waar een goede voorbereiding aan vooraf is gegaan. Mijn trip viel mild uit, V had een indrukwekkende trip, en toen was de DMT op. Compleet uit het niets werd ik toen geroepen door de 5-MeO-DMT die ik al langer in huis had maar nog niet eerder behoefte aan had gevoeld uit te proberen. Dit spul staat bekend om zijn zeer krachtige werking en zou vijf keer sterker dan DMT moeten zijn, wat toch al geen kinderspul is. Het was mijn tijd nog niet. Tot nu. De ingeving kwam plots en de beslissing was snel gemaakt.
Afwegen is vrij zinloos op zo’n lage dosering, dus ik haal een mespuntje uit het zakje en leg het in mijn bong. Als ik de vlam erbij hou krijg ik wat rook binnen, en ik geef de bong snel aan V omdat er duidelijk iets aan zit te komen wat nu al heftiger is dan de DMT ervaring van eerder.
Het is buitenaards. Ik voel angst. Dit is volledig onbekend terrein, ik heb dit nog nooit meegemaakt. Buitenaards is het enige woord wat steeds in me opkomt. Ik ben bang, ik voel weerstand. Dit is andere koek, ik voel van alles tegelijk, kan ik nog uitstappen?? Maar voor ik het weet voel ik het ook alweer afzwakken. Tijdsbesef is onaangetast. Ik heb geen idee wat ik hiervan moet vinden. Zo kort en toch zo indrukwekkend. Buitenaards, maar niet donker of kwaads. Een compleet andere wereld waarin niets mij bekend is. Het voelt als een voorproefje. Een voorproefje van wat?
Eenmaal bijgekomen merkt V op dat er misschien nog wat 5-MeO-DMT in het pijpje zit. Zal er nog rook uit komen als ik de vlam erbij hou? Ik verwacht er niet veel meer van. Ineens ontstaat er veel rook. Ik blijf inhaleren tot mijn longen tot het randje gevuld zijn en ik echt niet meer kan. Al na een paar seconden weet ik het.
De paar seconden voor je beseft dat je doodgaat.
Instant ego-dood.
En weg.
Wat er vervolgens gebeurt is niet in taal vast te leggen en gaat het menselijke voorstellingsvermogen ver te boven. Angst is er niet. Dat kan ook niet. Ik zit er ín. Het is alsof DE knop is ingedrukt en een aaneenschakeling van gebeurtenissen wordt in een onnavolgbaar sneller-dan-het licht tempo in gang gezet welke ik met geen pen kan beschrijven, maar waar duizenden (?), miljoenen, (?) miljarden (?) verschillende dingen, verschillende tijden, verschillende codes, verschillende regeneraties, verschillende onvoorstelbaar complexe en uitgebreide mathematische berekeningen en andere niet uit te leggen verschijnselen de revue passeren. Ik ga er allemaal doorheen. Volledig. Ik word uit elkaar getrokken, vervormd, gecreëerd, verwoest, opgeblazen, vernieuwd, geruïneerd, gemaakt, in elkaar gedraaid, geboren, verwrongen, omgebouwd. Alle atomen waaruit alles is opgebouwd komen voort uit deze processen, dit alles stond al vast, tot in de kleinste details. Ik ben alle onvoorstelbare krachtige energie, ik ben een ster die geboren wordt én sterft, ik ben alles in het sterrenstelsel, ik ben ruimte en tijd.
Ineens een onvoorstelbaar verdriet. Het verdriet van alle mensen bij elkaar. Het gezamenlijke bewustzijn van alle levens die ooit hebben geleefd komt samen in mij, en ik moet er allemaal doorheen. Ik doorleef al het verdriet, alle pijn die ooit geleden is. Maar ook alle vreugde, alle liefde, alle haat en alle wanhoop. Flitsen van individuele levens, één voor één, in razendsnel tempo maar toch volledig. Niet de gebeurtenissen, wel de gevoelens. Ik voel hoe ik verkracht word. Ik voel hoe ik verkracht. Ik voel hoe ik vermoord word. Ik voel hoe ik vermoord. Ik voel hoe ik gepijnigd word. Ik voel hoe ik pijnig. Het is ondraaglijk, het is ZO ondraaglijk, het is ZO ondraaglijk dat het ondraaglijk is en dan NOG ONDRAAGLIJKER. HET IS ONDRAAGLIJK! En toch moet het gevoeld worden, is er geen greintje twijfel of angst. Puur verdriet in zijn meest ondraaglijke en complete vorm. Het moet nog verder worden opgebouwd. Datgene waar alles naartoe leeft, waar alles voor dient, gebeurt. Ondraaglijke geladen energie balt zich samen in mij, het gaat zo ondraaglijk worden dat ik uit elkaar ga barsten en iets nieuws zal ontstaan, zoals al vele malen eerder is gebeurd en nog vele malen zal gaan gebeuren. Een nieuw universum wacht op zijn gewelddadige geboorte.
Ik hoor mijn eigen harde gehuil. De snelheid van de levens waar ik doorheen ga neemt af. De intensiteit van de levens waar ik doorheen ga neemt af. De ongelooflijke energie die door mijn lijf raast neemt af. Ontlading. Zachtheid. Licht, warmte. Na het verdriet komt nu de liefde. Ik heb liefde gegeven, in alle mogelijke vormen. Ik heb liefde ontvangen. Pure liefde in al zijn verschillende verschijningen. Ik ben de bron van alle liefde, de bron van al het licht, de bron van alle kracht. Dit is waar alle levens voor zijn geleid. Het Doel is bereikt.
Ik besef me dat ik op de bank zit. Ik besef me dat V naast me zit. Ik ben weer op aarde. Ik ben weer terug in één van mijn vele verschijningsvormen. Om verder te ervaren wat ervaren moet worden. Tot het onvermijdelijke moment komt dat we samenkomen tot de ene bron die wij zijn zodat wij zullen exploderen in het Nieuwe.
Alles heeft geleid tot dit moment. Elke dag die ik heb geleefd, elke stap die ik heb gezet. Alle keren dat ik adem heb gehaald, elke seconde van mijn levensloop. En niet slechts mijn eigen levensloop. Want ook elke dag die jíj hebt geleefd heeft geleid tot dit doel. En niet alleen elke dag die jij hebt geleefd; elke dag die IEDEREEN heeft geleefd. Wij allemaal. Onze geboorte, onze eerste stappen, onze fouten en onze leermomenten. Onze momenten van diepe vreugde en puur verdriet. Alles wat wij hebben ervaren, van begin tot eind, komt hier samen. Dit is waar we alles voor hebben gedaan.
Het begon als een normale dag. Mijn woonkamer, mijn goede vriend naast me, een warme maaltijd en een documentaire. Daarna namen we N,N-DMT, een weloverwogen beslissing waar een goede voorbereiding aan vooraf is gegaan. Mijn trip viel mild uit, V had een indrukwekkende trip, en toen was de DMT op. Compleet uit het niets werd ik toen geroepen door de 5-MeO-DMT die ik al langer in huis had maar nog niet eerder behoefte aan had gevoeld uit te proberen. Dit spul staat bekend om zijn zeer krachtige werking en zou vijf keer sterker dan DMT moeten zijn, wat toch al geen kinderspul is. Het was mijn tijd nog niet. Tot nu. De ingeving kwam plots en de beslissing was snel gemaakt.
Afwegen is vrij zinloos op zo’n lage dosering, dus ik haal een mespuntje uit het zakje en leg het in mijn bong. Als ik de vlam erbij hou krijg ik wat rook binnen, en ik geef de bong snel aan V omdat er duidelijk iets aan zit te komen wat nu al heftiger is dan de DMT ervaring van eerder.
Het is buitenaards. Ik voel angst. Dit is volledig onbekend terrein, ik heb dit nog nooit meegemaakt. Buitenaards is het enige woord wat steeds in me opkomt. Ik ben bang, ik voel weerstand. Dit is andere koek, ik voel van alles tegelijk, kan ik nog uitstappen?? Maar voor ik het weet voel ik het ook alweer afzwakken. Tijdsbesef is onaangetast. Ik heb geen idee wat ik hiervan moet vinden. Zo kort en toch zo indrukwekkend. Buitenaards, maar niet donker of kwaads. Een compleet andere wereld waarin niets mij bekend is. Het voelt als een voorproefje. Een voorproefje van wat?
Eenmaal bijgekomen merkt V op dat er misschien nog wat 5-MeO-DMT in het pijpje zit. Zal er nog rook uit komen als ik de vlam erbij hou? Ik verwacht er niet veel meer van. Ineens ontstaat er veel rook. Ik blijf inhaleren tot mijn longen tot het randje gevuld zijn en ik echt niet meer kan. Al na een paar seconden weet ik het.
De paar seconden voor je beseft dat je doodgaat.
Instant ego-dood.
En weg.
Wat er vervolgens gebeurt is niet in taal vast te leggen en gaat het menselijke voorstellingsvermogen ver te boven. Angst is er niet. Dat kan ook niet. Ik zit er ín. Het is alsof DE knop is ingedrukt en een aaneenschakeling van gebeurtenissen wordt in een onnavolgbaar sneller-dan-het licht tempo in gang gezet welke ik met geen pen kan beschrijven, maar waar duizenden (?), miljoenen, (?) miljarden (?) verschillende dingen, verschillende tijden, verschillende codes, verschillende regeneraties, verschillende onvoorstelbaar complexe en uitgebreide mathematische berekeningen en andere niet uit te leggen verschijnselen de revue passeren. Ik ga er allemaal doorheen. Volledig. Ik word uit elkaar getrokken, vervormd, gecreëerd, verwoest, opgeblazen, vernieuwd, geruïneerd, gemaakt, in elkaar gedraaid, geboren, verwrongen, omgebouwd. Alle atomen waaruit alles is opgebouwd komen voort uit deze processen, dit alles stond al vast, tot in de kleinste details. Ik ben alle onvoorstelbare krachtige energie, ik ben een ster die geboren wordt én sterft, ik ben alles in het sterrenstelsel, ik ben ruimte en tijd.
Ineens een onvoorstelbaar verdriet. Het verdriet van alle mensen bij elkaar. Het gezamenlijke bewustzijn van alle levens die ooit hebben geleefd komt samen in mij, en ik moet er allemaal doorheen. Ik doorleef al het verdriet, alle pijn die ooit geleden is. Maar ook alle vreugde, alle liefde, alle haat en alle wanhoop. Flitsen van individuele levens, één voor één, in razendsnel tempo maar toch volledig. Niet de gebeurtenissen, wel de gevoelens. Ik voel hoe ik verkracht word. Ik voel hoe ik verkracht. Ik voel hoe ik vermoord word. Ik voel hoe ik vermoord. Ik voel hoe ik gepijnigd word. Ik voel hoe ik pijnig. Het is ondraaglijk, het is ZO ondraaglijk, het is ZO ondraaglijk dat het ondraaglijk is en dan NOG ONDRAAGLIJKER. HET IS ONDRAAGLIJK! En toch moet het gevoeld worden, is er geen greintje twijfel of angst. Puur verdriet in zijn meest ondraaglijke en complete vorm. Het moet nog verder worden opgebouwd. Datgene waar alles naartoe leeft, waar alles voor dient, gebeurt. Ondraaglijke geladen energie balt zich samen in mij, het gaat zo ondraaglijk worden dat ik uit elkaar ga barsten en iets nieuws zal ontstaan, zoals al vele malen eerder is gebeurd en nog vele malen zal gaan gebeuren. Een nieuw universum wacht op zijn gewelddadige geboorte.
Ik hoor mijn eigen harde gehuil. De snelheid van de levens waar ik doorheen ga neemt af. De intensiteit van de levens waar ik doorheen ga neemt af. De ongelooflijke energie die door mijn lijf raast neemt af. Ontlading. Zachtheid. Licht, warmte. Na het verdriet komt nu de liefde. Ik heb liefde gegeven, in alle mogelijke vormen. Ik heb liefde ontvangen. Pure liefde in al zijn verschillende verschijningen. Ik ben de bron van alle liefde, de bron van al het licht, de bron van alle kracht. Dit is waar alle levens voor zijn geleid. Het Doel is bereikt.
Ik besef me dat ik op de bank zit. Ik besef me dat V naast me zit. Ik ben weer op aarde. Ik ben weer terug in één van mijn vele verschijningsvormen. Om verder te ervaren wat ervaren moet worden. Tot het onvermijdelijke moment komt dat we samenkomen tot de ene bron die wij zijn zodat wij zullen exploderen in het Nieuwe.