Ik sprak enige dagen geleden met
@Mindless die mij vertelde dat de meest waardevolle trips voor hem die trips waren welke een bepaalde mate van strijd in zich hadden. Met name de zeer zware beproevingen. Dit vind ik een interessante zienswijze. Ik hou er rekening mee dat dit ook voor jou zou kunnen gelden.
Voor mij persoonlijk kies ik altijd de weg van de minste weerstand. Wanneer alle parameters goed staan en ik de kans op een fijne ervaring heb geoptimaliseerd. Dit is dus mogelijk een verschil in zienswijze of persoonlijke voorkeur aangaande wat het beste voor je werkt.
Mijn positie ligt ergens te midden van die van jullie, zo lijkt het. Ik zoek een trip op wanneer ik me er klaar voor voel. In vrijwel uitsluitend alle gevallen gaat het hierbij om, zoals je zegt, een situatie waarin ik voel dat alle parameters goed staan voor een fijne, of laat ik zelf zeggen rustige, gegronde ervaring waarbij ik voldoende open sta en draagkracht heb om dat wat zal komen te kunnen dragen. Wanneer ik optimaal at peace of mind ben en in het huidige moment, in het hier en nu, weet te zijn. Enkele malen heb ik echter ook een trip opgezocht juist wanneer ik met iets in de knel zat, in de hoop hierin een stap verder te kunnen komen. Dit levert soms niet de meest fijne of comfortabele ervaringen op, maar zeker wel leerzame en onmisbare. Echter, ook wanneer ik tripte op momenten dat (ik dacht dat) alle parameters goed stonden, heb ik wel eens moeilijke ervaringen gehad, maar ook voor mij lijken deze 'beproevingen' inderdaad de meest waardevolle te zijn geweest. Ze komen harder binnen en dwingen daarmee op een bepaalde manier een urgentie af voor integratie, zo lijkt het. Soms krijg ik met de zachte hand boodschappen die maar niet echt door lijken te dringen en daardoor naar verloop van tijd vervliegen. Soms komt een dergelijke boodschap met een ferme tik, waarna de ingratie na afloop een veel natuurlijker verloop heeft. Het lijkt dan wat meer vanzelf te gaan, gewoon omdat het meer indruk heeft gemaakt.
Ik hoop dat je na verloop van tijd nogmaals een ervaring met dit middel aangaat, maar dan onder begeleiding van een sjamaan in een ceremoniële setting. Ik ken een zeer betrouwbare sjamaan die met zijn vrouw ceremonies geeft. Dit zijn zeer lieve (en zeer ervaren) mensen die je mogelijk advies kunnen geven welke stappen je het beste kunt zetten om je ervaring zo goed mogelijk te integreren. Stuur maar een pm wanneer je hun adres wil hebben. Ik weet dat zij daarnaast ook mensen begeleiden (in een Bufo ceremonie) die een traumatische ervaring hebben gehad (in algemene zin- mensen met verslaving bijvoorbeeld). Soms doen zij dit zelfs gratis.
Ik heb zelf een aantal beduidend minder fijne ervaringen gehad met begeleiding in ceremoniële settings, helaas. Niks in de orde van trauma of iets dergelijks, maar gewoon verre van optimaal en uiteindelijk echt mijn geld niet waard. Ondergedoseerd worden door een begeleider die onderliggend angstig lijkt te zijn voor wat kan komen, alsmede gewoon te weinig aandacht, onder meer op een moment dat ik er echt even uit was en ik het erg lastig had met mezelf, waarbij ze me min of meer links hebben laten liggen na herhaaldelijk mijn moeilijkheden te hebben aangegeven. Was -in mindere mate- bij ayahuasca, maar vooral mijn laatste keer huachuma bij diezelfde aanbieder.
Niet alleen door mijn persoonlijke ervaringen, maar door wat ik heb gelezen in het algemeen, alsmede mijn kijk of het traditionele sjamanisme, ben ik erg skeptisch met betrekking tot het Westers sjamanisme. Een sjamaan wordt je niet zomaar. Dit vergt vele oeroude rituelen, inwijdingen, trainingen door hen van vorige generaties die ongeschreven kennis op je overbrengen die vele generaties lang van generatie op generatie is overgedragen. In sjamanisme wordt gewerkt met spirits, met energieën, met archaïsche aspecten als archetypen en symboliek uit het collectieve onbewustzijn. Een westerse begeleider is geen sjamaan. Dit wil ik toch wel met klem benadrukken. Ik ken een Nederlandse opleiding tot sjamanisme. Deze opleiding duurt 4 jaar. Je ondergaat zelf wel een aantal ceremonies... maar in de Amazone ben jij écht geen sjamaan na 4 jaar! Ook na zo'n opleiding vind ik het dat je je sjamaan zou mogen noemen. Ik vind het soms eigenlijk maar gevaarlijk...
Sommige deskundigen zeggen dat Bufo een veel meer veilige ervaring geeft dan 5-meO-DMT. Een uitspraak van iemand (een therapeute die patiënten Bufo geeft in trauma-heling) was dat zij bij eigen inname van 5-meO-DMT (dus de synthetische RC vorm) sterk het gevoel had dat zij er alleen voor stond. Dat de leidende beschermende geest van Bufo afwezig was en dat zij zich minder veilig voelde. Ik heb zelf geen ervaring met de synthetische 5-meO-DMT, maar ik weet van mijn Bufo ervaring dat het zeer veilig voelde. Het is als de terugkeer naar moeder natuur. Helend in elke vorm. Ik zeg dit omdat ik hoop dat je dit gaat ervaren.
Dit heb ik ook gehoord. Ik heb dit bovendien met andere middelen dan 5-MeO-DMT ook zo ervaren. De onbewerkte plantmedicijnen hebben een bezieling. Ik weet dat niet iedereen openstaat voor dit gegeven, maar het is een niet te ontkennen feit. De plant spirit begeleidt je. Ik denk dat synthetishce 5-MeO-DMT zich verhoudt tot bufu-secretie zoals geëxtraheerde DMT of, in iets minder mate, changa, zich verhouden tot ayahuasca, zuivere mescaline zich verhoudt tot huachuma en 4-AcO-DMT of zuivere psilocybine zich verhouden tot paddo's of truffels. Alle missen zij dat stukje zeer subtiele, maar o zo essentiële stukje bezieling welke de persoon met een open geest en een open hart door de ervaring zal leiden en gedurende de reis zal beschermen.
Tot slot een vraag aan je. Ik heb iemand eens de uitspraak horen doen dat men beter lijkt te reageren op de middelen die afkomstig zijn uit het gebied waar zij zijn geboren en getogen. Zelfs in de Amazone en de Andes zouden westerlingen meer moeite hebben met ayahuasca of huachuma bijvoorbeeld, omdat ze niet optimaal zijn gefinetuned met de energieën van deze planten. Ik vraag me af of het werkelijk zo is dat we ons beter zouden kunnen richten op de plantmedicijnen die inheems zijn op ons eigen Europese vasteland, of dat het feit dat wij de zuid-Amerikaanse (evenals Afrikaanse plantmedicijnen wellicht, zoals iboga) minder goed kunnen handelen louter te maken heeft met de westerse wijze waarop wij zijn gesocialiseerd, waarbij alle aandacht voor het transpersoonlijke eigenlijk vervlogen is, waardoor we daar in algemene zin gewoon moeilijker mee om kunnen gaan met ons alledaagse bewustzijn.