#1
Hi @PsilocylonerMijn positie ligt ergens te midden van die van jullie, zo lijkt het. Ik zoek een trip op wanneer ik me er klaar voor voel. In vrijwel uitsluitend alle gevallen gaat het hierbij om, zoals je zegt, een situatie waarin ik voel dat alle parameters goed staan voor een fijne, of laat ik zelf zeggen rustige, gegronde ervaring waarbij ik voldoende open sta en draagkracht heb om dat wat zal komen te kunnen dragen. Wanneer ik optimaal at peace of mind ben en in het huidige moment, in het hier en nu, weet te zijn. Enkele malen heb ik echter ook een trip opgezocht juist wanneer ik met iets in de knel zat, in de hoop hierin een stap verder te kunnen komen. Dit levert soms niet de meest fijne of comfortabele ervaringen op, maar zeker wel leerzame en onmisbare. Echter, ook wanneer ik tripte op momenten dat (ik dacht dat) alle parameters goed stonden, heb ik wel eens moeilijke ervaringen gehad, maar ook voor mij lijken deze 'beproevingen' inderdaad de meest waardevolle te zijn geweest. Ze komen harder binnen en dwingen daarmee op een bepaalde manier een urgentie af voor integratie, zo lijkt het. Soms krijg ik met de zachte hand boodschappen die maar niet echt door lijken te dringen en daardoor naar verloop van tijd vervliegen. Soms komt een dergelijke boodschap met een ferme tik, waarna de ingratie na afloop een veel natuurlijker verloop heeft. Het lijkt dan wat meer vanzelf te gaan, gewoon omdat het meer indruk heeft gemaakt.
Ik heb zelf een aantal beduidend minder fijne ervaringen gehad met begeleiding in ceremoniële settings, helaas. Niks in de orde van trauma of iets dergelijks, maar gewoon verre van optimaal en uiteindelijk echt mijn geld niet waard. Ondergedoseerd worden door een begeleider die onderliggend angstig lijkt te zijn voor wat kan komen, alsmede gewoon te weinig aandacht, onder meer op een moment dat ik er echt even uit was en ik het erg lastig had met mezelf, waarbij ze me min of meer links hebben laten liggen na herhaaldelijk mijn moeilijkheden te hebben aangegeven. Was -in mindere mate- bij ayahuasca, maar vooral mijn laatste keer huachuma bij diezelfde aanbieder.
Niet alleen door mijn persoonlijke ervaringen, maar door wat ik heb gelezen in het algemeen, alsmede mijn kijk of het traditionele sjamanisme, ben ik erg skeptisch met betrekking tot het Westers sjamanisme. Een sjamaan wordt je niet zomaar. Dit vergt vele oeroude rituelen, inwijdingen, trainingen door hen van vorige generaties die ongeschreven kennis op je overbrengen die vele generaties lang van generatie op generatie is overgedragen. In sjamanisme wordt gewerkt met spirits, met energieën, met archaïsche aspecten als archetypen en symboliek uit het collectieve onbewustzijn. Een westerse begeleider is geen sjamaan. Dit wil ik toch wel met klem benadrukken. Ik ken een Nederlandse opleiding tot sjamanisme. Deze opleiding duurt 4 jaar. Je ondergaat zelf wel een aantal ceremonies... maar in de Amazone ben jij écht geen sjamaan na 4 jaar! Ook na zo'n opleiding vind ik het dat je je sjamaan zou mogen noemen. Ik vind het soms eigenlijk maar gevaarlijk...
Dit heb ik ook gehoord. Ik heb dit bovendien met andere middelen dan 5-MeO-DMT ook zo ervaren. De onbewerkte plantmedicijnen hebben een bezieling. Ik weet dat niet iedereen openstaat voor dit gegeven, maar het is een niet te ontkennen feit. De plant spirit begeleidt je. Ik denk dat synthetishce 5-MeO-DMT zich verhoudt tot bufu-secretie zoals geëxtraheerde DMT of, in iets minder mate, changa, zich verhouden tot ayahuasca, zuivere mescaline zich verhoudt tot huachuma en 4-AcO-DMT of zuivere psilocybine zich verhouden tot paddo's of truffels. Alle missen zij dat stukje zeer subtiele, maar o zo essentiële stukje bezieling welke de persoon met een open geest en een open hart door de ervaring zal leiden en gedurende de reis zal beschermen.
Tot slot een vraag aan je. Ik heb iemand eens de uitspraak horen doen dat men beter lijkt te reageren op de middelen die afkomstig zijn uit het gebied waar zij zijn geboren en getogen. Zelfs in de Amazone en de Andes zouden westerlingen meer moeite hebben met ayahuasca of huachuma bijvoorbeeld, omdat ze niet optimaal zijn gefinetuned met de energieën van deze planten. Ik vraag me af of het werkelijk zo is dat we ons beter zouden kunnen richten op de plantmedicijnen die inheems zijn op ons eigen Europese vasteland, of dat het feit dat wij de zuid-Amerikaanse (evenals Afrikaanse plantmedicijnen wellicht, zoals iboga) minder goed kunnen handelen louter te maken heeft met de westerse wijze waarop wij zijn gesocialiseerd, waarbij alle aandacht voor het transpersoonlijke eigenlijk vervlogen is, waardoor we daar in algemene zin gewoon moeilijker mee om kunnen gaan met ons alledaagse bewustzijn.
Allereerst, geweldige post waarin je Jung quote. Ik was het er helemaal mee eens.
De quote van Jung was impressive. Mag ik vragen in welk boek ik dit kan vinden?
De quote van Jung sluit ook goed aan bij je vraagstelling omtrent westers sjamanisme denk ik.
Het is helemaal waar dat we in het westen onze roots in de natuur, onze connectie met de diepste lagen in ons zelf kwijt zijn geraakt. De tekst van Jung was interessant in dit opzicht. Ik had het niet eerder zo gedetailleerd overdacht dat de huidige spiritueel deplorabele staat waarin we als individueel mens en als mensheid in totaal verkeren, zo direct is terug te leiden naar het moment waarin we de wetenschap de positie van natuur-verbinding deden vervangen. Zeer verhelderend inzicht.
In dit opzicht heb ik ook beslist mijn twijfels bij veel westerse sjamanen, omdat ze (we) de spirituele achtergrond, wortels missen, welke ons de noodzakelijke bagage meegeven om kennis tot ons te nemen en vervolgens over te dragen.
Ik denk dat we wat dat betreft allemaal (inclusief westerse sjamanen) in de spirituele kinderschoenen staan.
Het komt daarbij helemaal aan op intentie en processing. Hoe pas je kennis toe. Dat hangt daarmee sterk af van de betreffende persoon die zich sjamaan noemt. Ik denk dat sjamanen traditioneel de positie in een maatschappij hadden, van leidraad, begeleider. Veel mensen interesseren zich voor zaken die we spiritueel noemen, maar hebben niet het inzicht om bepaalde ervaringen cq energieën een plaats te geven. Ondanks dat we onze roots verloren zijn, denk ik dat door het innemen van de juiste positie, samen met bepaalde persoonlijke kwaliteiten, sjamanen ook (of juist) in onze maatschappij heel veel goed werk kunnen verrichten. Maar het zijn wat dat betreft baby-steps, omdat het ook voor sjamanen relatief nieuw terrein is.
Het vraagt wat dat betreft een groter geheel van kwaliteiten- onder andere ervaring en inzicht in connectie met ons diepste zelf/connectie met de natuur (al of niet met behulp van entheogene middelen), psychologisch inzicht en een grote mate van empathie. Dat is niet makkelijk en niet voor iedereen weggelegd. Alleen enthousiasme (of nog erger de drang naar zelfbevestiging) brengt iemand er niet zeg maar.
Het probleem in deze maatschappij is ook helaas dat werkelijk alles gerelateerd wordt aan geld. Hoe haalbaar is iets, economisch. Wat dat betreft kunnen we aan Jung’s notie ‘dat wetenschap religie heeft vervangen’ economie toevoegen.
Daarom ook zijn er wannabe-guru’s en sjamanen. Omdat sommigen stoppen met willen leren / bescheiden zijn en een bepaalde pose innemen die hen financieel of ego gewin geeft.
Ik denk persoonlijk dat de connectie met onze diepere lagen universeel is. Dat het niet uitmaakt waar het middel vandaan komt. Maar dat het meer onze disconnectie met ‘spiritualiteit’ is welke ervoor zorgt dat het moeilijker door kan komen. Ik ben er wel van overtuigd dat sommige middelen beter werken voor ‘connectie’, maar dat dat los staat van waar het vandaan komt.