#1
Heel mooi. Fijn dat je dit, ondanks het negatieve aspect, hebt mogen ervaren.
5-MeO-DMT: The God Molecule
83 antwoorden
59 weergaven
18-5-2026
#2
Februari 2020
Alles heeft geleid tot dit moment. Elke dag die ik heb geleefd, elke stap die ik heb gezet. Alle keren dat ik adem heb gehaald, elke seconde van mijn levensloop. En niet slechts mijn eigen levensloop. Want ook elke dag die jíj hebt geleefd heeft geleid tot dit doel. En niet alleen elke dag die jij hebt geleefd; elke dag die IEDEREEN heeft geleefd. Wij allemaal. Onze geboorte, onze eerste stappen, onze fouten en onze leermomenten. Onze momenten van diepe vreugde en puur verdriet. Alles wat wij hebben ervaren, van begin tot eind, komt hier samen. Dit is waar we alles voor hebben gedaan.
Het begon als een normale dag. Mijn woonkamer, mijn goede vriend naast me, een warme maaltijd en een documentaire. Daarna namen we N,N-DMT, een weloverwogen beslissing waar een goede voorbereiding aan vooraf is gegaan. Mijn trip viel mild uit, V had een indrukwekkende trip, en toen was de DMT op. Compleet uit het niets werd ik toen geroepen door de 5-MeO-DMT die ik al langer in huis had maar nog niet eerder behoefte aan had gevoeld uit te proberen. Dit spul staat bekend om zijn zeer krachtige werking en zou vijf keer sterker dan DMT moeten zijn, wat toch al geen kinderspul is. Het was mijn tijd nog niet. Tot nu. De ingeving kwam plots en de beslissing was snel gemaakt.
Afwegen is vrij zinloos op zo’n lage dosering, dus ik haal een mespuntje uit het zakje en leg het in mijn bong. Als ik de vlam erbij hou krijg ik wat rook binnen, en ik geef de bong snel aan V omdat er duidelijk iets aan zit te komen wat nu al heftiger is dan de DMT ervaring van eerder.
Het is buitenaards. Ik voel angst. Dit is volledig onbekend terrein, ik heb dit nog nooit meegemaakt. Buitenaards is het enige woord wat steeds in me opkomt. Ik ben bang, ik voel weerstand. Dit is andere koek, ik voel van alles tegelijk, kan ik nog uitstappen?? Maar voor ik het weet voel ik het ook alweer afzwakken. Tijdsbesef is onaangetast. Ik heb geen idee wat ik hiervan moet vinden. Zo kort en toch zo indrukwekkend. Buitenaards, maar niet donker of kwaads. Een compleet andere wereld waarin niets mij bekend is. Het voelt als een voorproefje. Een voorproefje van wat?
Eenmaal bijgekomen merkt V op dat er misschien nog wat 5-MeO-DMT in het pijpje zit. Zal er nog rook uit komen als ik de vlam erbij hou? Ik verwacht er niet veel meer van. Ineens ontstaat er veel rook. Ik blijf inhaleren tot mijn longen tot het randje gevuld zijn en ik echt niet meer kan. Al na een paar seconden weet ik het.
De paar seconden voor je beseft dat je doodgaat.
Instant ego-dood.
En weg.
Wat er vervolgens gebeurt is niet in taal vast te leggen en gaat het menselijke voorstellingsvermogen ver te boven. Angst is er niet. Dat kan ook niet. Ik zit er ín. Het is alsof DE knop is ingedrukt en een aaneenschakeling van gebeurtenissen wordt in een onnavolgbaar sneller-dan-het licht tempo in gang gezet welke ik met geen pen kan beschrijven, maar waar duizenden (?), miljoenen, (?) miljarden (?) verschillende dingen, verschillende tijden, verschillende codes, verschillende regeneraties, verschillende onvoorstelbaar complexe en uitgebreide mathematische berekeningen en andere niet uit te leggen verschijnselen de revue passeren. Ik ga er allemaal doorheen. Volledig. Ik word uit elkaar getrokken, vervormd, gecreëerd, verwoest, opgeblazen, vernieuwd, geruïneerd, gemaakt, in elkaar gedraaid, geboren, verwrongen, omgebouwd. Alle atomen waaruit alles is opgebouwd komen voort uit deze processen, dit alles stond al vast, tot in de kleinste details. Ik ben alle onvoorstelbare krachtige energie, ik ben een ster die geboren wordt én sterft, ik ben alles in het sterrenstelsel, ik ben ruimte en tijd.
Ineens een onvoorstelbaar verdriet. Het verdriet van alle mensen bij elkaar. Het gezamenlijke bewustzijn van alle levens die ooit hebben geleefd komt samen in mij, en ik moet er allemaal doorheen. Ik doorleef al het verdriet, alle pijn die ooit geleden is. Maar ook alle vreugde, alle liefde, alle haat en alle wanhoop. Flitsen van individuele levens, één voor één, in razendsnel tempo maar toch volledig. Niet de gebeurtenissen, wel de gevoelens. Ik voel hoe ik verkracht word. Ik voel hoe ik verkracht. Ik voel hoe ik vermoord word. Ik voel hoe ik vermoord. Ik voel hoe ik gepijnigd word. Ik voel hoe ik pijnig. Het is ondraaglijk, het is ZO ondraaglijk, het is ZO ondraaglijk dat het ondraaglijk is en dan NOG ONDRAAGLIJKER. HET IS ONDRAAGLIJK! En toch moet het gevoeld worden, is er geen greintje twijfel of angst. Puur verdriet in zijn meest ondraaglijke en complete vorm. Het moet nog verder worden opgebouwd. Datgene waar alles naartoe leeft, waar alles voor dient, gebeurt. Ondraaglijke geladen energie balt zich samen in mij, het gaat zo ondraaglijk worden dat ik uit elkaar ga barsten en iets nieuws zal ontstaan, zoals al vele malen eerder is gebeurd en nog vele malen zal gaan gebeuren. Een nieuw universum wacht op zijn gewelddadige geboorte.
Ik hoor mijn eigen harde gehuil. De snelheid van de levens waar ik doorheen ga neemt af. De intensiteit van de levens waar ik doorheen ga neemt af. De ongelooflijke energie die door mijn lijf raast neemt af. Ontlading. Zachtheid. Licht, warmte. Na het verdriet komt nu de liefde. Ik heb liefde gegeven, in alle mogelijke vormen. Ik heb liefde ontvangen. Pure liefde in al zijn verschillende verschijningen. Ik ben de bron van alle liefde, de bron van al het licht, de bron van alle kracht. Dit is waar alle levens voor zijn geleid. Het Doel is bereikt.
Ik besef me dat ik op de bank zit. Ik besef me dat V naast me zit. Ik ben weer op aarde. Ik ben weer terug in één van mijn vele verschijningsvormen. Om verder te ervaren wat ervaren moet worden. Tot het onvermijdelijke moment komt dat we samenkomen tot de ene bron die wij zijn zodat wij zullen exploderen in het Nieuwe.
Alles heeft geleid tot dit moment. Elke dag die ik heb geleefd, elke stap die ik heb gezet. Alle keren dat ik adem heb gehaald, elke seconde van mijn levensloop. En niet slechts mijn eigen levensloop. Want ook elke dag die jíj hebt geleefd heeft geleid tot dit doel. En niet alleen elke dag die jij hebt geleefd; elke dag die IEDEREEN heeft geleefd. Wij allemaal. Onze geboorte, onze eerste stappen, onze fouten en onze leermomenten. Onze momenten van diepe vreugde en puur verdriet. Alles wat wij hebben ervaren, van begin tot eind, komt hier samen. Dit is waar we alles voor hebben gedaan.
Het begon als een normale dag. Mijn woonkamer, mijn goede vriend naast me, een warme maaltijd en een documentaire. Daarna namen we N,N-DMT, een weloverwogen beslissing waar een goede voorbereiding aan vooraf is gegaan. Mijn trip viel mild uit, V had een indrukwekkende trip, en toen was de DMT op. Compleet uit het niets werd ik toen geroepen door de 5-MeO-DMT die ik al langer in huis had maar nog niet eerder behoefte aan had gevoeld uit te proberen. Dit spul staat bekend om zijn zeer krachtige werking en zou vijf keer sterker dan DMT moeten zijn, wat toch al geen kinderspul is. Het was mijn tijd nog niet. Tot nu. De ingeving kwam plots en de beslissing was snel gemaakt.
Afwegen is vrij zinloos op zo’n lage dosering, dus ik haal een mespuntje uit het zakje en leg het in mijn bong. Als ik de vlam erbij hou krijg ik wat rook binnen, en ik geef de bong snel aan V omdat er duidelijk iets aan zit te komen wat nu al heftiger is dan de DMT ervaring van eerder.
Het is buitenaards. Ik voel angst. Dit is volledig onbekend terrein, ik heb dit nog nooit meegemaakt. Buitenaards is het enige woord wat steeds in me opkomt. Ik ben bang, ik voel weerstand. Dit is andere koek, ik voel van alles tegelijk, kan ik nog uitstappen?? Maar voor ik het weet voel ik het ook alweer afzwakken. Tijdsbesef is onaangetast. Ik heb geen idee wat ik hiervan moet vinden. Zo kort en toch zo indrukwekkend. Buitenaards, maar niet donker of kwaads. Een compleet andere wereld waarin niets mij bekend is. Het voelt als een voorproefje. Een voorproefje van wat?
Eenmaal bijgekomen merkt V op dat er misschien nog wat 5-MeO-DMT in het pijpje zit. Zal er nog rook uit komen als ik de vlam erbij hou? Ik verwacht er niet veel meer van. Ineens ontstaat er veel rook. Ik blijf inhaleren tot mijn longen tot het randje gevuld zijn en ik echt niet meer kan. Al na een paar seconden weet ik het.
De paar seconden voor je beseft dat je doodgaat.
Instant ego-dood.
En weg.
Wat er vervolgens gebeurt is niet in taal vast te leggen en gaat het menselijke voorstellingsvermogen ver te boven. Angst is er niet. Dat kan ook niet. Ik zit er ín. Het is alsof DE knop is ingedrukt en een aaneenschakeling van gebeurtenissen wordt in een onnavolgbaar sneller-dan-het licht tempo in gang gezet welke ik met geen pen kan beschrijven, maar waar duizenden (?), miljoenen, (?) miljarden (?) verschillende dingen, verschillende tijden, verschillende codes, verschillende regeneraties, verschillende onvoorstelbaar complexe en uitgebreide mathematische berekeningen en andere niet uit te leggen verschijnselen de revue passeren. Ik ga er allemaal doorheen. Volledig. Ik word uit elkaar getrokken, vervormd, gecreëerd, verwoest, opgeblazen, vernieuwd, geruïneerd, gemaakt, in elkaar gedraaid, geboren, verwrongen, omgebouwd. Alle atomen waaruit alles is opgebouwd komen voort uit deze processen, dit alles stond al vast, tot in de kleinste details. Ik ben alle onvoorstelbare krachtige energie, ik ben een ster die geboren wordt én sterft, ik ben alles in het sterrenstelsel, ik ben ruimte en tijd.
Ineens een onvoorstelbaar verdriet. Het verdriet van alle mensen bij elkaar. Het gezamenlijke bewustzijn van alle levens die ooit hebben geleefd komt samen in mij, en ik moet er allemaal doorheen. Ik doorleef al het verdriet, alle pijn die ooit geleden is. Maar ook alle vreugde, alle liefde, alle haat en alle wanhoop. Flitsen van individuele levens, één voor één, in razendsnel tempo maar toch volledig. Niet de gebeurtenissen, wel de gevoelens. Ik voel hoe ik verkracht word. Ik voel hoe ik verkracht. Ik voel hoe ik vermoord word. Ik voel hoe ik vermoord. Ik voel hoe ik gepijnigd word. Ik voel hoe ik pijnig. Het is ondraaglijk, het is ZO ondraaglijk, het is ZO ondraaglijk dat het ondraaglijk is en dan NOG ONDRAAGLIJKER. HET IS ONDRAAGLIJK! En toch moet het gevoeld worden, is er geen greintje twijfel of angst. Puur verdriet in zijn meest ondraaglijke en complete vorm. Het moet nog verder worden opgebouwd. Datgene waar alles naartoe leeft, waar alles voor dient, gebeurt. Ondraaglijke geladen energie balt zich samen in mij, het gaat zo ondraaglijk worden dat ik uit elkaar ga barsten en iets nieuws zal ontstaan, zoals al vele malen eerder is gebeurd en nog vele malen zal gaan gebeuren. Een nieuw universum wacht op zijn gewelddadige geboorte.
Ik hoor mijn eigen harde gehuil. De snelheid van de levens waar ik doorheen ga neemt af. De intensiteit van de levens waar ik doorheen ga neemt af. De ongelooflijke energie die door mijn lijf raast neemt af. Ontlading. Zachtheid. Licht, warmte. Na het verdriet komt nu de liefde. Ik heb liefde gegeven, in alle mogelijke vormen. Ik heb liefde ontvangen. Pure liefde in al zijn verschillende verschijningen. Ik ben de bron van alle liefde, de bron van al het licht, de bron van alle kracht. Dit is waar alle levens voor zijn geleid. Het Doel is bereikt.
Ik besef me dat ik op de bank zit. Ik besef me dat V naast me zit. Ik ben weer op aarde. Ik ben weer terug in één van mijn vele verschijningsvormen. Om verder te ervaren wat ervaren moet worden. Tot het onvermijdelijke moment komt dat we samenkomen tot de ene bron die wij zijn zodat wij zullen exploderen in het Nieuwe.
#3
Heftig!
Mooi dat je dit met ons deelt. Zorg goed voor jezelf![:redheart:]()
![:kissingheart:]()
Mooi dat je dit met ons deelt. Zorg goed voor jezelf
#4
NAWOORD
Het was voornamelijk een staat van intense liefde, vrede, verwondering en shock waarin ik nadien verkeerde. De ervaring was te veel om te bevatten, woorden schoten te kort en nadenken over morgen zou morgen wel komen.
De volgende dag had ik een feest en nam ik 150 microgram 1P-LSD. Deze trip gaf me constante flashbacks naar de 5-MeO-DMT ervaring. Alsof ik het steeds opnieuw beleefde, maar dan in het klein en minder intens. Daarna was ik moe, bevredigd en op.
Een dag later begon het gewone leven weer. Maar er was iets veranderd. Als ik over straat liep voelde ik de emoties van mensen om me heen alsof het mijn eigen emoties waren. Het verhaal van de buurman, het klaagpraatje van de buurvrouw. Ik begreep ze ineens volkomen, voelde de emoties alsof het mijn eigen leven betrof. Ik kon me inleven in iedereen en kon op geen enkele persoon in de wereld boos zijn omdat ik alle beweegredenen van iedereen tot me kreeg en kon doorgronden.
Het was te veel. Als alle emoties van anderen binnenkomen als je eigen emoties word je gek. Ik voelde me extreem verward, angstig, euforisch, nietig, geliefd, triestig, dankbaar en eenzaam. Ik voelde alles tegelijk. Dit kon ik niet aan. Ik was bang de grip op de dagelijkse realiteit te verliezen. Ik maakte mijn wereldje zo klein mogelijk, zorgde dat er niets van wereldnieuws bij me kon komen, maakte geen contact met mensen behalve een select groepje vrienden. Ik wist niet wat ik met mijzelf aan moest. Concentreren op verplichte zaken lukte niet meer dus ik was een paar dagen uit de running. De gedachte dat ik nog zo veel lessen moet leren, zo veel problemen op moet lossen en nog zo veel moet ervaren maakte mij moedeloos. Te veel om te bevatten. Of ik begin bij mijn eigen problemen of die van een ander maakt niet uit, het is hetzelfde. Hoe veel levens gaan er nog overheen voor alles geleerd is? En ik weer opnieuw door die ondraaglijke ervaring heen moet, met perfecte liefde als resultaat, maar ondraaglijk desalniettemin? En met welk doel? En wat dan?
Zo veel vragen.
Hoewel deze ervaring zeer positief is raak ik 5-MeO-DMT niet meer aan. Ik heb tijd nodig om weer te aarden.
Het was voornamelijk een staat van intense liefde, vrede, verwondering en shock waarin ik nadien verkeerde. De ervaring was te veel om te bevatten, woorden schoten te kort en nadenken over morgen zou morgen wel komen.
De volgende dag had ik een feest en nam ik 150 microgram 1P-LSD. Deze trip gaf me constante flashbacks naar de 5-MeO-DMT ervaring. Alsof ik het steeds opnieuw beleefde, maar dan in het klein en minder intens. Daarna was ik moe, bevredigd en op.
Een dag later begon het gewone leven weer. Maar er was iets veranderd. Als ik over straat liep voelde ik de emoties van mensen om me heen alsof het mijn eigen emoties waren. Het verhaal van de buurman, het klaagpraatje van de buurvrouw. Ik begreep ze ineens volkomen, voelde de emoties alsof het mijn eigen leven betrof. Ik kon me inleven in iedereen en kon op geen enkele persoon in de wereld boos zijn omdat ik alle beweegredenen van iedereen tot me kreeg en kon doorgronden.
Het was te veel. Als alle emoties van anderen binnenkomen als je eigen emoties word je gek. Ik voelde me extreem verward, angstig, euforisch, nietig, geliefd, triestig, dankbaar en eenzaam. Ik voelde alles tegelijk. Dit kon ik niet aan. Ik was bang de grip op de dagelijkse realiteit te verliezen. Ik maakte mijn wereldje zo klein mogelijk, zorgde dat er niets van wereldnieuws bij me kon komen, maakte geen contact met mensen behalve een select groepje vrienden. Ik wist niet wat ik met mijzelf aan moest. Concentreren op verplichte zaken lukte niet meer dus ik was een paar dagen uit de running. De gedachte dat ik nog zo veel lessen moet leren, zo veel problemen op moet lossen en nog zo veel moet ervaren maakte mij moedeloos. Te veel om te bevatten. Of ik begin bij mijn eigen problemen of die van een ander maakt niet uit, het is hetzelfde. Hoe veel levens gaan er nog overheen voor alles geleerd is? En ik weer opnieuw door die ondraaglijke ervaring heen moet, met perfecte liefde als resultaat, maar ondraaglijk desalniettemin? En met welk doel? En wat dan?
Zo veel vragen.
Hoewel deze ervaring zeer positief is raak ik 5-MeO-DMT niet meer aan. Ik heb tijd nodig om weer te aarden.
#5
Wauw ❤️ gewoon wauw! Bedankt voor het delen.
#6
Interessant, jouw ervaring, of beter gezegd, de conclusie die je trekt uit je ervaring, komt overeen met die van veel psychonauten, inclusief een klein beetje (ik ben helemaal nog niet zo ervaren) met de mijne.
't Is zeer graag gedaan![:)]()
mooi stukje butterfly effect en determinisme.
Voelde je dan ook fysieke pijn, of was die pijn vooral mentaal? Ik vraag me soms af of, als je heel diep tript, of je ook fysieke pijn kunt voelen. Dat is een klein beetje een schrik van mij. Want aangezien trippen je zicht, gehoor, enzovoort overneemt, waarom ook niet je gevoel? Al leert ervaring me dat pijn slechts een hersenimpuls is als je tript (pijn die je "echte lichaam" voelt tenminste, heb nog nooit pijn-hallucinatie door trippen gehad).
Veel succes met terug aarden! Het zal zeker lukken, je zit vermoedelijk in een afterglow die vanzelf over gaat.
Alles heeft geleid tot dit moment. Elke dag die ik heb geleefd, elke stap die ik heb gezet. Alle keren dat ik adem heb gehaald, elke seconde van mijn levensloop. En niet slechts mijn eigen levensloop. Want ook elke dag die jíj hebt geleefd heeft geleid tot dit doel.
't Is zeer graag gedaan
Ik voel hoe ik verkracht word. Ik voel hoe ik verkracht. Ik voel hoe ik vermoord word. Ik voel hoe ik vermoord. Ik voel hoe ik gepijnigd word. Ik voel hoe ik pijnig. Het is ondraaglijk, het is ZO ondraaglijk, het is ZO ondraaglijk dat het ondraaglijk is en dan NOG ONDRAAGLIJKER. HET IS ONDRAAGLIJK! En toch moet het gevoeld worden, is er geen greintje twijfel of angst.
Voelde je dan ook fysieke pijn, of was die pijn vooral mentaal? Ik vraag me soms af of, als je heel diep tript, of je ook fysieke pijn kunt voelen. Dat is een klein beetje een schrik van mij. Want aangezien trippen je zicht, gehoor, enzovoort overneemt, waarom ook niet je gevoel? Al leert ervaring me dat pijn slechts een hersenimpuls is als je tript (pijn die je "echte lichaam" voelt tenminste, heb nog nooit pijn-hallucinatie door trippen gehad).
Veel succes met terug aarden! Het zal zeker lukken, je zit vermoedelijk in een afterglow die vanzelf over gaat.
#7
Weer mooi geschreven ! Heftige ervaring.
#8
Holy shit @NiandraLades, jij bent echt hardcore bezig de laatste tijd! Ik snap wel dat je even een pauze neemt nu. Prachtig geschreven weer uiteraard!
Je report doet me op veel punten denken aan dit report.
Hoeveel kun je nog meer ervaren met trippen na zo'n ervaring vraag ik me af...
De verlossing ligt er denk ik in om niet meer in gedachten die tijdslijn bij te houden. Om enkel je aandacht te geven aan wat hier nu is. Als je nu oké bent, neem je dat oké zijn mee naar het volgende moment en is dat het enige dat bestaat voor jou.![:)]()
In het moment zelf is er niemand die door een ervaring heen moet en is er geen doel behalve het moment zelf.
Maar ik herken mij heel erg in dat denken. In alvast uitkijken naar het moment dat alles perfect zal zijn en de lange weg die eerst nog afgelegd moet worden om daar te komen. Sommige boeddhisten bijvoorbeeld denken al te weten dat ze nog zoveel honderden levens moeten lijden om uiteindelijk tot Nirvana te komen. Is dat dan niet puur de geest die zichzelf kwelt en niet ziet dat de verlossing alleen hier en nu kan zijn, vraag ik mij af?
Je report doet me op veel punten denken aan dit report.
Hoeveel kun je nog meer ervaren met trippen na zo'n ervaring vraag ik me af...
Is dat ook niet de horror, om het zo te zien? Om alles voor je te plaatsen op een tijdslijn en eraan te denken dat je daar allemaal nog doorheen moet? Dat is een centraal thema in mijn eigen leven geweest. Zowel in grote dingen als bijvoorbeeld het doorkomen van een werkdag, of zelfs het doen van huishoudelijke klusjes. Dat soort denken heeft mij alleen maar leed bezorgd en grote delen van mijn leven tot een ware hel gemaakt.Hoe veel levens gaan er nog overheen voor alles geleerd is? En ik weer opnieuw door die ondraaglijke ervaring heen moet, met perfecte liefde als resultaat, maar ondraaglijk desalniettemin? En met welk doel? En wat dan?
Zo veel vragen.
De verlossing ligt er denk ik in om niet meer in gedachten die tijdslijn bij te houden. Om enkel je aandacht te geven aan wat hier nu is. Als je nu oké bent, neem je dat oké zijn mee naar het volgende moment en is dat het enige dat bestaat voor jou.
Maar ik herken mij heel erg in dat denken. In alvast uitkijken naar het moment dat alles perfect zal zijn en de lange weg die eerst nog afgelegd moet worden om daar te komen. Sommige boeddhisten bijvoorbeeld denken al te weten dat ze nog zoveel honderden levens moeten lijden om uiteindelijk tot Nirvana te komen. Is dat dan niet puur de geest die zichzelf kwelt en niet ziet dat de verlossing alleen hier en nu kan zijn, vraag ik mij af?
#9
Als er zoiets zou bestaan als een "trip-report-restaurant" en ik had iets mogen bestellen uit het "Trip-report-menu" dan zou een 5-meo DMT tripreport van @NiandraLades hoog op mijn verlanglijstje staan! En nu krijg ik hem zomaar op een natte woensdagochtend in mijn schoot geworpen.
Ik ben eigenlijk veel te druk op mijn werk om hier rond te snuffelen maar dit report moest ik gewoon even lezen! Ik verzin zo wel een oplossing voor mijn werk... Prachtig geschreven weer Niandra! Klinkt, zoals verwacht bij 5-meo DMT, waanzinnig heftig. Ik ben hier duidelijk nog niet aan toe... Vond je het inderdaad (veel) heftiger dan nn-DMT en DPT? Zou je het mensen aanraden? En hoe gaat het nu met je?
Dikke knuffel!
Eik
Ik ben eigenlijk veel te druk op mijn werk om hier rond te snuffelen maar dit report moest ik gewoon even lezen! Ik verzin zo wel een oplossing voor mijn werk... Prachtig geschreven weer Niandra! Klinkt, zoals verwacht bij 5-meo DMT, waanzinnig heftig. Ik ben hier duidelijk nog niet aan toe... Vond je het inderdaad (veel) heftiger dan nn-DMT en DPT? Zou je het mensen aanraden? En hoe gaat het nu met je?
Dikke knuffel!
Eik
#10
Dankjewel! Ik zat niet meer in mijn lichaam, dus was niet in staat fysieke pijn te voelen. Ik zou het ook niet 'mentaal' noemen, want het had niet te maken met denken of hersenprocessen; het was puur gevoel, puur emotie. De emotie van het verkracht worden, de emotie van het vermoorden, in zijn meest pure vorm.Voelde je dan ook fysieke pijn, of was die pijn vooral mentaal? Ik vraag me soms af of, als je heel diep tript, of je ook fysieke pijn kunt voelen. Dat is een klein beetje een schrik van mij. Want aangezien trippen je zicht, gehoor, enzovoort overneemt, waarom ook niet je gevoel? Al leert ervaring me dat pijn slechts een hersenimpuls is als je tript (pijn die je "echte lichaam" voelt tenminste, heb nog nooit pijn-hallucinatie door trippen gehad).
Veel succes met terug aarden! Het zal zeker lukken, je zit vermoedelijk in een afterglow die vanzelf over gaat.
Wanneer ik diep trip zonder ego-dood ervaring ik soms wel hevige fysieke pijn. Ik heb wel eens in een LSD trip ervaren dat ik urenlang bijna zou stikken en dat voelde mentaal en fysiek niet anders van zo'n daadwerkelijke ervaring (vermoed ik, want het is me nooit niet-trippend overkomen). Het fysieke component hoort er ook bij als je in je lichaam zit.
Het aarden voelt tegenstrijdig; enerzijds wil ik en moet ik aarden om de dagelijkse gang van zaken weer op te pakken en ook verder te gaan met leven, ervaren en lessen opdoen. Ik weet nu weer beter welke doelen ik heb en waar ik aan ga werken. Anderzijds weet ik dat het gevoel steeds verder af zal zwakken, en dat ik dan weer ga twijfelen, de weg kwijt ga raken, weer zal vallen en opnieuw zal zoeken. Het blijft een eeuwige worsteling. Inzichten opdoen is het begin, bij integreren ligt de grote uitdaging.
#11
Daarom ben ik nu ook even klaar. Normaliter ben ik de eerste die roept dat je nooit genoeg kunt trippen om jezelf te ontdoen van alles wat niet van jou is, los te komen van je omgeving en het proces van leren en ervaring opdoen te versnellen. Ik heb mijn hele leven op deze doorbraak gewacht en voelde al langer dat ik iets moest forceren. Ik heb het nu gekregen. Het is meer dan dat ik ooit om had durven vragen en besef me dat ik enorm bevoorrecht ben. Maar als ik mijzelf niet volledig wil verliezen hierin moet ik nu stoppen.Holy shit @NiandraLades, jij bent echt hardcore bezig de laatste tijd! Ik snap wel dat je even een pauze neemt nu. Prachtig geschreven weer uiteraard!
Je report doet me op veel punten denken aan dit report.
Hoeveel kun je nog meer ervaren met trippen na zo'n ervaring vraag ik me af...
Het report zal ik later lezen!
Dit is heel treffend. Dit is inderdaad exact waar ik tegenaan loop en wat ik los moet gaan laten. Ik wil nu ook zo snel mogelijk alles gedaan hebben, alle problemen opgelost hebben. Ik heb nog altijd eigen problemen, vele imperfecties en uitdagingen en dat is al een klus op zich, maar dan zie ik ook nog zo veel andere problemen in de wereld en mensen die zichzelf kwijt zijn geraakt, ongelukkig zijn en totaal niet open staan voor mijn denkwijze (die ik dan ook zeker niet wil opdringen en wat nog wel een aandachtspuntje is). Maar ik vraag me dan af hoe veel levens er nog voor nodig zijn voordat ze tot inzichten komen en dat maakt me moedeloos en ook gewoon heel erg ongeduldig.Is dat ook niet de horror, om het zo te zien? Om alles voor je te plaatsen op een tijdslijn en eraan te denken dat je daar allemaal nog doorheen moet? Dat is een centraal thema in mijn eigen leven geweest. Zowel in grote dingen als bijvoorbeeld het doorkomen van een werkdag, of zelfs het doen van huishoudelijke klusjes. Dat soort denken heeft mij alleen maar leed bezorgd en grote delen van mijn leven tot een ware hel gemaakt.
De verlossing ligt er denk ik in om niet meer in gedachten die tijdslijn bij te houden. Om enkel je aandacht te geven aan wat hier nu is. Als je nu oké bent, neem je dat oké zijn mee naar het volgende moment en is dat het enige dat bestaat voor jou.In het moment zelf is er niemand die door een ervaring heen moet en is er geen doel behalve het moment zelf.
Maar ik herken mij heel erg in dat denken. In alvast uitkijken naar het moment dat alles perfect zal zijn en de lange weg die eerst nog afgelegd moet worden om daar te komen. Sommige boeddhisten bijvoorbeeld denken al te weten dat ze nog zoveel honderden levens moeten lijden om uiteindelijk tot Nirvana te komen. Is dat dan niet puur de geest die zichzelf kwelt en niet ziet dat de verlossing alleen hier en nu kan zijn, vraag ik mij af?
En er zijn steeds vaker momenten waarin ik enkel het 'nu' ervaar. Ik ben op weg.
#12
Erg verstandig denk ik.Daarom ben ik nu ook even klaar. Normaliter ben ik de eerste die roept dat je nooit genoeg kunt trippen om jezelf te ontdoen van alles wat niet van jou is, los te komen van je omgeving en het proces van leren en ervaring opdoen te versnellen. Ik heb mijn hele leven op deze doorbraak gewacht en voelde al langer dat ik iets moest forceren. Ik heb het nu gekregen. Het is meer dan dat ik ooit om had durven vragen en besef me dat ik enorm bevoorrecht ben. Maar als ik mijzelf niet volledig wil verliezen hierin moet ik nu stoppen.
Het is best een heftig report. De schrijfster heeft zich tijdens de ervaring denk ik in eerste instantie heel erg afgezet tegen wat haar overkwam. Dat gedeelte herken ik niet zo in jouw report, maar wel veel andere dingen zoals het lijden zien van de gehele mensheid en dat alles samenkomt in deze ene ervaring.Het report zal ik later lezen!
Ik denk dat je "conclusies" helemaal kloppen.Dit is heel treffend. Dit is inderdaad exact waar ik tegenaan loop en wat ik los moet gaan laten. Ik wil nu ook zo snel mogelijk alles gedaan hebben, alle problemen opgelost hebben. Ik heb nog altijd eigen problemen, vele imperfecties en uitdagingen en dat is al een klus op zich, maar dan zie ik ook nog zo veel andere problemen in de wereld en mensen die zichzelf kwijt zijn geraakt, ongelukkig zijn en totaal niet open staan voor mijn denkwijze (die ik dan ook zeker niet wil opdringen en wat nog wel een aandachtspuntje is). Maar ik vraag me dan af hoe veel levens er nog voor nodig zijn voordat ze tot inzichten komen en dat maakt me moedeloos en ook gewoon heel erg ongeduldig.Ik besef me ook dat ik niet alle problemen in de wereld op kan lossen, maar hoe meer er lukken, hoe sneller we compleet zijn. Maar ik moet bij mezelf beginnen, genoeg werk te verzetten, en alles wat ik de wereld in gooi zal zijn uitwerking hebben.
En er zijn steeds vaker momenten waarin ik enkel het 'nu' ervaar. Ik ben op weg.![:)]()
Steeds terugkomen naar wat daadwerkelijk nu gebeurd haalt de 'ik' uit het hele verhaal, wat op een bepaalde manier enorm troostend is vind ik. De 'ik' die nog zoveel moet leren en doormaken bestaat helemaal niet in dit eigenlijke moment! En dat wat wel echt bestaat weet intuïtief exact hoe het moet dealen met dit moment. Wellicht omdat dit moment en alle andere momenten al gebeurd zijn en we het slechts opnieuw beleven? Zo'n vermoeden heb ik, maar wie weet...
#13
Als er zoiets zou bestaan als een "trip-report-restaurant" en ik had iets mogen bestellen uit het "Trip-report-menu" dan zou een 5-meo DMT tripreport van @NiandraLades hoog op mijn verlanglijstje staan! En nu krijg ik hem zomaar op een natte woensdagochtend in mijn schoot geworpen.
Ja. Veel heftiger dan alles wat ik ooit heb gedaan. DPT valt in het niets hierbij. Terwijl ik sommige DPT trips ook als heel heftig heb ervaren, maar dit is toch van een totaal andere orde. Ik denk ook dat hier niets meer over heen zal komen.Klinkt, zoals verwacht bij 5-meo DMT, waanzinnig heftig. Ik ben hier duidelijk nog niet aan toe... Vond je het inderdaad (veel) heftiger dan nn-DMT en DPT? Zou je het mensen aanraden? En hoe gaat het nu met je?
Zou ik het mensen aanraden? Moeilijk. Ik weet nog dat ik er net uit kwam en V vroeg of hij ook een poging mocht wagen. Vol ongeloof vroeg ik: "weet je het ECHT, ECHT, ECHT zeker???? Het is ECHT heel heftig!" maar wel met een grote glimlach, want het was het allerheftigste, maar ook het allermooiste wat ik ooit had meegemaakt. (Helaas kreeg hij niet zo veel rook binnen waardoor hij wel 2 hele mooie ervaringen had, maar niet zo intens). Ik denk wel dat iedereen dit in zijn leven één keer meegemaakt zou moeten hebben. Maar het heeft de potentie je kijk op de wereld volledig te veranderen. Het kan je goed van slag maken en als je in de dagen erna moet werken, voor je kinderen moet zorgen, mee moet draaien etc, dan kan dat wel eens problemen geven. Toch is dat misschien juist nodig. Het zet dingen in beweging. Misschien zal dit de grote ommekeer teweeg kunnen brengen. Maar het valt echt niet te onderschatten. Ik denk eigenlijk dat ieder mens het op de wereld het op hetzelfde moment zou moeten doen, en vanaf dan zal de wereld nooit of te nimmer meer hetzelfde zijn.
Hoe het nu gaat? Ik voel me geweldig en soms vreselijk tegelijk. Wat ik lastig vind is dat alle kleine dingen van het leven zo onzinnig voelen bij zulke allesoverstijgende gedachten. Ik zit vol vragen, kan nergens anders aan denken dan deze ervaring, maar sta wel al weer wat meer met beide benen op de grond. Eten, slapen, bewegen en in contact blijven met mijn omgeving helpt. Zo veel om dankbaar voor te zijn.
#14
Alles wat ik over 5-Meo DMT hoor, lees en zie schreeuwt "HEFTIG!". Ik geloof niet dat ik daar nu sterk genoeg voor ben. Eerst nog maar eens wat verder experimenteren met nn-DMT. Wie weet kom ik ooit in dit leven nog toe aan 5-meo...Het is ECHT heel heftig!" maar wel met een grote glimlach, want het was het allerheftigste, maar ook het allermooiste wat ik ooit had meegemaakt.
Dat denk ik ook vaak. We leven in een tijd waar we de wereld keihard aan het verkloten zijn. De wereld warmt in waanzinnig tempo op en we zijn te verdeeld, te egoistisch en te kortzichtig om daar adequaat mee om te gaan. In de tussentijd leveren we strijd met elkaar en worden de rijksten rijker en de armen armer. 1 van de redenen dat ik zo gepassioneerd ben over psychedelica is mijn hoop/wens dat als voldoende mensen psychedelica gaan gebruiken we misschien wat beter met elkaar en onze wereld omgaan. Ik blijf gezellig met je meedromen! De werkelijkheid is soms te akelig om onder ogen te komen...Ik denk eigenlijk dat ieder mens het op de wereld het op hetzelfde moment zou moeten doen, en vanaf dan zal de wereld nooit of te nimmer meer hetzelfde zijn.![:redheart:]()
#dreambig
#15
Is dat ook niet de horror, om het zo te zien? Om alles voor je te plaatsen op een tijdslijn en eraan te denken dat je daar allemaal nog doorheen moet? Dat is een centraal thema in mijn eigen leven geweest. Zowel in grote dingen als bijvoorbeeld het doorkomen van een werkdag, of zelfs het doen van huishoudelijke klusjes. Dat soort denken heeft mij alleen maar leed bezorgd en grote delen van mijn leven tot een ware hel gemaakt.
Ik denk hier soms ook over na. Ik bedenk dan, dat als er iets zit in het soort waarheid waar dit topic over gaat (hoe heet dit eigenlijk? Karmacyclus?), dat al die levens niet per se lineair verlopen, eerder allemaal "tegelijk" misschien. Ik heb dat ook gedaan in mijn laatste 12 gram truffeltrip zoals je kon lezen, mij afvragen of de levens in een bepaalde volgorde zijn, en hoe ver ik dan zat in de hele tijdlijn. Maar ondertussen denk ik: dingen in sequentie willen zetten is iets typisch menselijks. En leidt tot logische errors. Want hoe is het mogelijk dat je gereïncarneerd zal worden tot iemand die in het verleden leefde, of zelfs tegelijk met jou in het heden, en je dingen (wijsheden/instinct?) zal meenemen die jij geleerd hebt, als de acties van iemand die voor of tegelijk met jou leeft net van invloed is op hoe je huidig leven verloopt? Ten tweede zul je ook niet denken "hoeveel levens nog?" want je huidig leven weet je niet meer.
Wanneer ik diep trip zonder ego-dood ervaring ik soms wel hevige fysieke pijn. Ik heb wel eens in een LSD trip ervaren dat ik urenlang bijna zou stikken en dat voelde mentaal en fysiek niet anders van zo'n daadwerkelijke ervaring (vermoed ik, want het is me nooit niet-trippend overkomen). Het fysieke component hoort er ook bij als je in je lichaam zit.
Dank voor je antwoord. Het zal me toch niet tegenhouden te trippen, dus het kan me enkel sterker maken zeker
Het aarden voelt tegenstrijdig; enerzijds wil ik en moet ik aarden om de dagelijkse gang van zaken weer op te pakken en ook verder te gaan met leven, ervaren en lessen opdoen. Ik weet nu weer beter welke doelen ik heb en waar ik aan ga werken. Anderzijds weet ik dat het gevoel steeds verder af zal zwakken, en dat ik dan weer ga twijfelen, de weg kwijt ga raken, weer zal vallen en opnieuw zal zoeken. Het blijft een eeuwige worsteling. Inzichten opdoen is het begin, bij integreren ligt de grote uitdaging.
Ik heb dat ook. Hoe langer de trip geleden is, hoe meer ik wegrationaliseer. Ik merk wel dat hoe meer ik trip, hoe minder ik geneigd ben ALLES in mijn trip af te doen als zever. Misschien is dat rationaliseren ook iets goeds. Om te helpen tegen gaan wat Mindless zegt in zijn post die ik als eerste citeerde in deze post, dat je niet blijft hangen in de vrees voor oneindigheid.
Ik besef me ook dat ik niet alle problemen in de wereld op kan lossen, maar hoe meer er lukken, hoe sneller we compleet zijn.
Klopt, en je moet sowieso niet alles op jou nemen omdat je een schakel bent in een netwerk. Ookal beïnvloed je slechts enkele mensen, en of het nu in grote of kleine mate is, ook zij gaan dan weer mensen beïnvloeden etc
Ik denk eigenlijk dat ieder mens het op de wereld het op hetzelfde moment zou moeten doen, en vanaf dan zal de wereld nooit of te nimmer meer hetzelfde zijn.![:redheart:]()
Haha, ik heb al veel over hetzelfde gefantaseerd. Allemaal tegelijk trippen kan natuurlijk niet want sommige mensen zijn een cruciale job aan het doen, maar wat als gewoon IEDEREEN eens in dezelfde periode, ook al was het maar dezelfde maand, tripte. Iedereen zou anders tegen elkaar doen. Maar dan denk ik verder na over hoe het dan verder gaat en dan kom ik tot de conclusie dat de globale afterglow uiteindelijk zou weg-ebben en alles weer zoals voorheen wordt. Net zoals dat bij onze afterglows gebeurt. Maar toch zou het nieuwe resultaat IETS beter zijn. Wisdom of the crowd IETS wijzer, net zoals mijn persoonlijkheid IETS anders is nadat ik getript heb, ook na de afterglow. Er is toch iets veranderd maar het is subtiel.
Dus eigenlijk zou dat tegelijk trippen regelmatig moeten terugkomen dan. Een globale feestdag ervan maken die jaarlijks terugkomt. Beetje bicycle day achtig
#16
Is het niet juist tegen de natuur in om te hopen dat iedereen hetzelfde wordt ?
#17
Wie praat van hetzelfde? De ene zal graag voetballen terwijl de ander graag schaakt. Maar als beide personen basiswaarden zoals "geen oorlogjes willen bevechten voor de rijkdom van iemand anders" en "niet vinden dat je over iemand anders te zeggen hebt wat voor substanties diegene wel / niet in zijn eigen lichaam mag stoppen" gemeen hebben noem ik dat goed, en niet dat iedereen saai hetzelfde is ![:)]()
#18
Wow @NiandraLades wat een geweldig mooi geschreven report. Ik leefde even helemaal mee en kan me min of meer voorstellen hoe heftig dit was geweest voor je. Ik heb nog nooit 5-MeO-DMT gerookt (alleen 2 ofzo gesnoven) en dit maakt me best nieuwsgierig. Hoe land duurde deze ervaring(en) zo ongeveer bijelkaar?
#19
Bij mij ging het precies hetzelfde. Ik had zo'n 10-12 milligram afgewogen en nam twee hits. Erg indrukwekkend, maar wat er nou precies gebeurde weet ik niet. Na zo'n 15 minuten besloot ik te kijken of er nog wat in het pijpje zat en toen had ik na een hit instant ego-dood. Wat zal het geweest zijn, 5 milligram?
Mijn meest heftige en niet te beschrijven psychedelische ervaring tot dus ver.
Mijn meest heftige en niet te beschrijven psychedelische ervaring tot dus ver.
In mijn ervaring tipt niks 5-MeO-DMT. Veeeeeel heftiger dan n,n en DPT. En alle drie de substanties heb ik toch op vrij hoge doseringen gedaan.Vond je het inderdaad (veel) heftiger dan nn-DMT en DPT? Zou je het mensen aanraden?
#20
Wauw. Ik heb weinig andere woorden voor dit report. ...
Kippenvel. Heel heftig.
Ik heb toevallig vandaag wat 5-MeO-DMT besteld. Het belandde gewoon in m’n winkelmandje, ik ga het nog lang niet nemen, eerst wat meer ervaring opdoen met DMT. Als ik dit lees weet ik ook weer even waarom.
Maar echt. WAUW. Jouw reports en de manieren waarop je ons meeneemt in je ervaring (ook al moet dat waarschijnlijk feitelijk iets onmogelijks zijn) zijn werkelijk fenomenaal.
Kippenvel. Heel heftig.
Ik heb toevallig vandaag wat 5-MeO-DMT besteld. Het belandde gewoon in m’n winkelmandje, ik ga het nog lang niet nemen, eerst wat meer ervaring opdoen met DMT. Als ik dit lees weet ik ook weer even waarom.
Maar echt. WAUW. Jouw reports en de manieren waarop je ons meeneemt in je ervaring (ook al moet dat waarschijnlijk feitelijk iets onmogelijks zijn) zijn werkelijk fenomenaal.