Omdat ik synchroniciteit een fascinerend verschijnsel vind, open ik hierbij een topic over dit fenomeen. Het magische aan synchroniciteit is voor mij dat het de kracht heeft om rationeel denken stil te leggen en een wonderlijke dimensie in ons te openen. Het daagt op een heel directe manier het bestaan van 'toeval' en onze rationele interpretatie van de wereld uit. Dit topic is bedoeld voor het delen van jouw ervaring(en) met synchroniciteit en om mensen er bekend(er) mee te maken. Voor degenen die niet weten wat synchroniciteit precies inhoudt, zal ik eerst een korte beschrijving geven:
Wat is synchroniciteit?
Synchroniciteit is wanneer twee (of meer) gebeurtenissen die betekenis hebben voor jou tegelijkertijd plaatsvinden en het ene niet causaal is aan het andere. Bijvoorbeeld:
- Je denkt aan een liedje, zet de radio aan en datzelfde liedje begint exact op dat moment.
- Je denkt aan een vriend/vriendin, typt een tekst in (bijvoorbeeld) whatsapp en ziet dat diezelfde vriend/vriendin exact op datzelfde moment begint een bericht aan jou te typen.
- Jij en een ander persoon zeggen een heel specifiek iets tegelijk op hetzelfde moment.
Grappig is dat velen synchroniciteit toch vaak af doen als toeval, ook al is berekend dat dergelijke gebeurtenissen kansen zijn van 1 op een miljoen, of kleiner. Deze dingen zouden dus niet of heel sporadisch moeten gebeuren, maar de meeste mensen hebben er ervaring mee en dan niet één keer, maar vele malen in hun leven. Maar omdat ze een directe aanval zijn op ons idee van hoe dingen zouden moeten zijn en dat alles rationeel te verklaren is, is het voor velen comfortabeler om het op toeval te gooien. Ik persoonlijk geloof dat hoe bewuster men in het leven staat, dat wil zeggen: hoe minder in tijd (denken aan verleden/toekomst) en hoe meer men het hier en nu bewust beleefd, hoe meer men synchroniciteit zal gaan herkennen tot men simpelweg niet meer in toeval kan geloven.
Een paar van mijn ervaringen
Om af te trappen een paar van mijn persoonlijke ervaringen met synchroniciteit:
- Ongeveer een jaar geleden zat ik op mijn werk. Drie collega's en ik zelf waren aan het werk. De radio stond niet aan en er was al een tijd niets gezegd. Ineens beginnen twee van mijn collega's op exact hetzelfde moment hetzelfde liedje te zingen. Ik kijk op dat moment naar één van mijn collega's die me met grote ogen aankeek en zei: "what the fuck!! what the fuck!! Jij hoorde het ook hè?! what the fuck!!" We lachten er om en de ene zei: "dat is wel heeel toevallig" Yeah right...
![:sweatsmile:]()
- Dit is iets wat niet één keer is gebeurd, maar tientallen keren. Vaak wanneer ik mijn zusje besluit te appen, begint zij op exact datzelfde moment mij te appen. En het is niet dat wij zoveel appen met elkaar. Soms dagen of weken niet. Maar de keren dat we appen, gebeurd dit echt vaak, te vaak. Hetzelfde had ik een keer met mijn beste vriend toen wij een tijd lang geen contact hadden gehad en ik hem wou vragen om weer eens af te spreken. Na maanden elkaar niet gesproken te hebben, wou hij mij exact op datzelfde moment exact hetzelfde vragen.
- Het kijken naar de klok op een heel specifieke tijd. Ik kijk vaak naar een klok wanneer het 13:37 uur is. Zonet pas heb ik gelezen dat dit een teken zou zijn dat je op de goede weg bent. Er zijn meerdere van deze speciale cijfer combinaties, bijvoorbeeld 11:11. Dat gebeurd bij mij dan weer niet uitzonderlijk veel, maar bij vele mensen wel.
Nu jij!
Nu ben ik benieuwd naar jullie ervaringen met synchroniciteit! Ik weet dat velen van jullie dit ook ervaren!
![:wink:]()
Ik vind dat je, zonder op het minst dit sleutelaspect van dit concept in vraag te stellen en je zomaar, zonder reden lijkt het mij, zonder zelfs bij te hebben stilgestaan, je gewoon van nature aanneemt en uitgaat van de correctheid van het concept toeval.
Neem nu even iets anders, de orde in de chaos bv., wat ik als voorbeeld neem omdat het binnen ons huidig paradigma als correct bekeken wordt en toch, moest dit geen bekende en aanvaard als voor waar zijn zou de beschrijving je meteen - net als nu, enkel schenk je er nu zo geen aandacht aan - opvallen als een contradictio in terminis; wat heus niet waar kan zijn!
Nu terzake, heb je zo willekeurig chaotisch geordende synchronisatie al eens overwogen als niet contradictorisch concept? Want volgens de chaos theorie is er wel degelijk orde in de chaos, dus zou ook orde in de synchronisatie zijn! Een voorbeeld dat toeval niet zou uitsluiten zou bv. het tegen een persoon aanwandelen (bijna) frontaal, en tegelijk zet je per toeval elks een pas links, en daaruit volgt logisch dat beide personen, zeer gedetermineerd door na actie a komt de tegenovergestelde actie b, de personen handelen op auto-pilot en zo stappen ze enkele keren, juist om elkaar door te laten, elks telkens een stap in dezelfde richting en zo kunnen ze beiden nog steeds niet verder vooruit.
Beeld je nu eens in wat een enorme paradigma-wissel het zou zijn moest toeval niet bestaan en deze synchronisatie een gepredetermineerde soort copy-cat dans des levens zou zijn, want niet alles behoeft een reden in een wereld waarin toeval besaat, dus deze dans zou een uiting van een ons cognitief te boven gaande, niet gepersonaliseerd intellect (ik spreek nu hypothetisch). Beeld je eens in dat er, laten we trachten het meer werelds te houden maar toch, proberen om anti-toeval argumenten aan te brengen, want dat zou een stap vooruit zijn in de dans des levens die het transcendent intellect ons doet opvoeren als leuke vorm, stiekem ook voel je je wat rood worden, doch goedlachse vorm van interactie met een onbekende. Zoiets bv...
Neem nu aan dat dat intellect uit ons voortkomt en dat we door een signaal dat we onbewust van de ander oppikken, bv. de kant naar waar de ander diens ogen kijken om een stap die kant op te zetten (anticipatie) en jij daardoor onbewust ook (rapport, psychologische term) een stap die kant opzet, dat is al wat nodig is om die transcendente intelligentie tot een rationeel iets om te gooien!
Als we zo alles zouden kunnen verklaren, en dit is een eerste aanwijzing dat het al minstens mogelijk is om waarschijnlijke meerdere anti-toeval argumenten te vinden en zo komen we uit bij een nog specialere - in mijn ogen - vorm van synchronisatie, namelijk: gedetermineerde. Mijn persoonlijke onmogelijk zover gebleken de juistheid - maar dit is ook zo met toeval! - hiervan apodictisch te bewijzen als zijnde waar... Toch als men kijkt naar alle uitermate erg stipte met soms helemaal geen overschot van tijd, ruimte, etc natuurlijke, zonder menselijk ingrijpen dingen die voorvallen en toch altijd weer exact schijnen te zijn (afhankelijk van welke schaal men kiest te hanteren is exact niet geheel exact maar ook relatief, het ligt niet exact vast hoe exact exact is, vanaf welke limiet, telt bv. het verschil van een Nano-seconde? Soms misschien wel, echter voor al onze gewone zaken die zich in deze wereld afspelen is nauwkeurig tot op ene seconde als exact te beschouwen (ook iets om over na te denken), nu, tot op een Nano-seconde is elke sequentie in dit experiment geldend als exact is een persoonlijke invulling van een exacte term, de term exact zelf is niet exact definiëren, da's mooi!
En zou dat toeval zijn, of zouden bv. de onvolledigheidsstellingen van Gödel geëxtrapoleerd naar alle gebieden kunnen worden, zodat niets exact is afhankelijk van een of meerdere factoren en die bepalen dan of toeval bestaat - zo komen we al dicht bij een poging tot een deterministische definitie van toeval, ook al klinkt dat net als orde in de chaos zo voor 't eerst als een contradictio in terminis - volgens het huidig paradigma is zoiets best mogelijk en voor waar gehouden!
Zie ook wat mij althans opvalt, dat om dichter tot determinatie van toeval te komen ik exactheid heb afgezwakt als term, ook al zou men denken dat deze term dan versterking behoeft! Zou dat toeval zijn?
We hebben ondertussen, of je het hebt opgemerkt of niet, nu net weer met het niet behoeven van versterking van de term definitie, er al enkelijke eerder op het eerste zicht eerder tegenstrijdigheden voorbijgekomen - zou dit een vastgelegde, ergo gedetermineerde wet zijn dat een deel van het tegendeel versterkt moet worden om daarvan het tegendeel te bestendigen? Als dit zo is, dan is het erad quad demonstrandum en toont dit aan dat er voor ten minste één repetitie als sequentie die op eender wat van toepassing kan zijn er een tegendeel voor nodig is om daar het tegendeel van dus - zoals gezegd - te bestendigen.
Misschien, maar ik vind de redenering persoonlijk, als ik mag, van solide aard te zijn.
Aan de andere kant kan je ook niet bevestigen dat ieder voorval dat tot de groep T toeval zoude moeten zijn, want je kan simpelweg niet ieder mogelijk voorval analyseren om te kijken of het op toeval berust, dus moeten we net zo goed berusten in toeval als de tegengestelde groep AT of ook anti-toeval, waar alle aan toeval tegengestelde incidenten e.d. zouden terecht komen.
Maar als je het jezelf bevraagt voor je begint aan het begrip synchronisatie, is het niet enkel onmogelijk het tegendeel te bewijzen, is het tevens mogelijk plausibele redeneringen te vormen voor anti-toeval en ook gewoon hier al even bij stil te staan, als men denkt aan de genoemde en nog zoveel, haast oneindig (nog een leuk begrip!) veel, plausibiliteit schuilt in eender welke van de twee gedachten, enkel zou een bevestiging van apodictische aard van determinatie ons veel meer leren over de wereld dan omgekeerd en tevens een erg boeiend concept zijn!
Nog een term, weliswaar valt deze nu weer wel onder het huidige paradigma, maar dat zegt niets, die je zomaar aanneemt is die van causaliteit. Wederom, het concept is plausibel maar omwille van praktische redenen onmogelijk te verifiëren, wat wil zeggen dat het wederom niet enkel daarom, maar ook omdat het kritische denken dit van ons eist, alles in vraag te stellen, namelijk het concept causaliteit, welke evengoed - en daar is wel heel solide een voorbeeld van, gewoon een mechanisme in onze hersenen zijn ergo wij de realiteit zo ervaren doch kan die heel anders blijken.
Een vrouw van middelbare leeftijd had een voor ons tot hiertoe nog steeds onbekend letsel opgelopen, beter gezegd, een letsel aan een ons onbekend deel van de hersenen, waarna deze vrouw gebeurtenissen als random aanvoelde te gebeuren en geen causaliteit meer kon ervaren - lastig als je doorheen de grenzen van de werking van onze hersenen breekt, zoals met psychedelica ook bv.; dit wijst immers aan dat causaliteit zeer wel mogelijk geen principe van de natuur/realiteit is, maar slechts een functie van onze hersenen, geen natuurwet. Als causaliteit kan wegvallen, kan toeval dat net zo goed lijkt mij!
Ik ga hier een stop nemen, hopelijk vind je iets in mijn tekst dat je aanspreekt of zelfs dat je mss een reactie waardig acht! Wie wéét! Ik duim alvast op een reactie, al was de reactie slechts: ja, ik nam concepten aan die niet op vaste grond staan zonder bij deze stil te staan! Dat is een essentieel zijnde in het kritisch redeneren; alles in vraag stellen, vaak zijn schijnbaar heel erg vanzelfsprekende zaken geheel het tegendeel daarvan! Echt waar!
Cheers!