Synchroniciteit - Deel je ervaring(en)

Mindless zei:

Niet aan de oppervlakte nee, maar alles in je directe perceptie fungeert als een poort naar een diepere werkelijkheid. Je kunt geluiden bijvoorbeeld terug tracen naar hun bron, of visuele percepties, of sensaties, of gedachten. Dat bedoel ik met directe perceptie volgen. Het is niet zomaar een gevoel dat je hebt volgen (als in: dat geeft me een goed gevoel dus ik ga in die richting, dat geeft me een slecht gevoel dus dat ontwijk ik). Nee, daar heb ik het hier niet over. Ik heb het over je directe perceptie aanschouwen en de eigenlijke vibratie van licht/geluid terug tracen naar dat waar het uit komt. Het is in zekere zin ware wetenschap: puur weten, niet kennis vergaren.

Klik om te vergroten...

Hoe werkt dit voor jou dan? Kan je het beeldend maken voor me?

Het is heel simpel. Bijvoorbeeld, je luistert naar muziek. Maar je luistert niet casually. Je luistert met volle aandacht. En nog niet eens naar het 'muzieknummer' per se, maar de feitelijke geluiden. De trillingen in de lucht. Als je dit doet, merk je vanzelf dat je meer details gaat horen. De geluiden worden je hele beleving en worden onbeschrijfelijk mooi. Tot je op een bepaald punt zo 1 bent geworden met de geluiden/vibraties dat je ziet dat hetgeen dat trilt/vibreert jijzelf bent. Niet als een persoon natuurlijk, maar als het vormloze "spul" dat vibreert.

Iedereen is in mindere of meerdere mate opgegaan in muziek op die manier, alleen kun je hier heel erg diep in gaan en dat is ook een vereiste om jezelf te verliezen in die ervaring. En geluid is 1 manier, maar alle andere percepties zijn ook vibraties van die zelfde substantie die je zelf bent.

Klinkt raar misschien, maar als het gebeurd is er een overweldigend gevoel van 'o ja natuurlijk!! Ik was weer in slaap gevallen en droomde dat ik een persoon was...'

Fenne zei:

Ik ben eigenlijk wel eens met de eerste die posten...Het is maar net wat je wil zien en wil geloven. En toch....Bestaat synchroniciteit.

WO opgeleid, dus alle shit moest onderbouwd worden met onderzoek, cijfers en daardoor verklaarbaar zijn (zo ben ik trouwens wel deels. Opleiding is toch ergens goed voor haha). Maar soms werkt iets bij die persoon en bij die persoon niet. Ik vind het persoonlijk te zonde om alles kapot te analyseren en vind dat de pracht van het leven verpest wordt als je bij veel denkt dat het statistiek is oid. Soms is het gewoon zoals het is en dan is het toch gaaf om van dat gevoel, die gedachte te genieten? Omarm dat het mooi is wat er gebeurd.

Klik om te vergroten...

Ik vind het zo zonde dat veel mensen schijnen te denken dat WO opgeleid zijn per definitie betekent dat je er een bepaalde starre levensvisie op nahoudt. Dat ik het feit van het bestaan van toeval kan accepteren betekent dan toch helemaal niet dat ik als persoon alles continu ‘kapot’ aan het analyseren ben? Integendeel. Ik zoek juist niet naar allerlei alternatieve verklaringen voor de dingen die ik meemaak. Ik beleef ze. En verwonder me. Vooral tijdens trips. De ratio erachter ken ik dan misschien wel, in m’n achterhoofd, maar dat doet er verder niet toe en speelt geen rol in het moment. Het leven is meer dan ratio. En dat is echt precies dezelfde conclusie als die waar jullie ook bij uitkomen, alleen kiezen jullie een andere (en in mijn beleving een nogal omslachtige en ontkennende) weg om tot dat punt te komen.

Het is jouw eigen invulling dat de beleving ‘kapot’ is als je er een logische verklaring achter kent. Voor mij hebben deze dingen niks met elkaar te maken. Logica en ervaring vullen elkaar aan. Geven twee gelijkwaardige perspectieven op hetzelfde fenomeen, kwantitatief en kwalitatief. Mooi toch.

Waarom vinden jullie het idee van toeval zo onaantrekkelijk? Want dat zit er volgens mij toch wel vaak achter. Het is comfortabeler om te geloven dat het allemaal heel uniek en belangrijk en voorbestemd is wat we meemaken.

Ik vind dat dus niet perse zo nodig, ik heb vrede met het idee van willekeur, het doet niks af aan de uitkomst.

Mindless zei:

Ik snap je punt Bee, maar dat is imo wel een heel verstandelijke manier om het te bekijken. Is er in de allerdiepste verwondering ruimte voor analyse en statistiek? In mijn ogen raak je in de diepste verwondering juist de ratio voor een moment kwijt. Dat is het kenmerk ervan. Je voelt aan dat er iets gecommuniceerd wordt dat veel dieper is dan woorden en getallen ooit kunnen overbrengen. Natuurlijk, als je dat niet voelt dan voel je het niet. En verstandelijke appreciatie is natuurlijk niets mis mee per se. Maar het altijd rationeel willen verklaren van bepaalde dingen, is dat soms niet zonde voor de beleving van iets? Ik begrijp dat dingen verklaard kúnnen worden. Maar haalt dat niet iets weg van de ervaring? Dat je altijd in je achterhoofd blijft houden 'ik weet dat het zo werkt, dit is de statistiek erachter'.

Klik om te vergroten...

Tijdens trips heb ik veel ervaringen van synchroniteit of telepathie meegemaakt. Super bijzonder, vaak ontroerend. Pure verwondering, altijd weer opnieuw. Over hoe fascinerend trippen is, ons brein, de wereld, het universum, alles. De verbondenheid die je voelt. De antwoorden die je ineens ziet. De boodschappen die je krijgt.

Op die specifieke momenten is het niet zo relevant, de ergens in een laatje van je brein opgeslagen wetenschap dat dit ‘associatief denken’ heet en een gevolg is van verstoring van neurotransmitters. En dat waarschijnlijk duizenden mensen op de planeet op dat specifieke moment exact hetzelfde meemaken. Want wat je voelt, voel je. Maar op andere momenten vind ik het dan wel weer handig om die kennis even uit het laatje te halen. Omdat ik het niet nodig vind om de (voor mij) feiten te ontkennen want ze storen me niet. Maar ook zodat ik een beetje met beide benen op de grond blijf staan en in deze maatschappij kan functioneren, waar men over het algemeen nou eenmaal niet zoveel kan aanvangen met ‘dingen die gecommuniceerd worden door iets veel diepers dan getallen.’

Ik snap oprecht niet waarom ik een keuze zou moeten maken tussen twee manieren om ons ‘zijn’ te onderzoeken en ontdekken als ik ze ook samen kan hebben.

Zo is het... Chaos en synchroniciteit kunnen prima naast elkaar bestaan.
Zelf lijkt mij een leven waarin elke gebeurtenis een betekenis heeft totaal beklemmend.

Roze olifant zei:

Ik vind het zo zonde dat veel mensen schijnen te denken dat WO opgeleid zijn per definitie betekent dat je er een bepaalde starre levensvisie op nahoudt. Dat ik het feit van het bestaan van toeval kan accepteren betekent dan toch helemaal niet dat ik als persoon alles continu ‘kapot’ aan het analyseren ben? Integendeel. Ik zoek juist niet naar allerlei alternatieve verklaringen voor de dingen die ik meemaak. Ik beleef ze. En verwonder me. Vooral tijdens trips. De ratio erachter ken ik dan misschien wel, in m’n achterhoofd, maar dat doet er verder niet toe en speelt geen rol in het moment. Het leven is meer dan ratio. En dat is echt precies dezelfde conclusie als die waar jullie ook bij uitkomen, alleen kiezen jullie een andere (en in mijn beleving een nogal omslachtige en ontkennende) weg om tot dat punt te komen.

Klik om te vergroten...

Nee hoor Zo heb ik het niet bedoeld. Als WO wordt je opgeleid om over alles en nog wat na te denken. Kritisch te zijn op je kritiek. Overal is een 'wetenschappelijke' verklaring voor, met cijfers. Het is wat moeilijker denk ik om te geloven dat sommige dingen gewoon zo zijn. Ik vind dat het ergens ook een keuze is. Je kan een verklaring aannemen of omarmen dat het gewoon iets is. Beide is goed, aangezien we niet praten in waarden.

Roze olifant zei:

Op die specifieke momenten is het niet zo relevant, de ergens in een laatje van je brein opgeslagen wetenschap dat dit ‘associatief denken’ heet en een gevolg is van verstoring van neurotransmitters. En dat waarschijnlijk duizenden mensen op de planeet op dat specifieke moment exact hetzelfde meemaken. Want wat je voelt, voel je. Maar op andere momenten vind ik het dan wel weer handig om die kennis even uit het laatje te halen. Omdat ik het niet nodig vind om de (voor mij) feiten te ontkennen want ze storen me niet. Maar ook zodat ik een beetje met beide benen op de grond blijf staan en in deze maatschappij kan functioneren, waar men over het algemeen nou eenmaal niet zoveel kan aanvangen met ‘dingen die gecommuniceerd worden door iets veel diepers dan getallen.’

Ik snap oprecht niet waarom ik een keuze zou moeten maken tussen twee manieren om ons ‘zijn’ te onderzoeken en ontdekken als ik ze ook samen kan hebben.

Klik om te vergroten...

Om iets moois te ervaren of aannemen dat het zo is, hoef je inderdaad niet te weten hoe het werkt.

Fenne zei:

Nee hoor Zo heb ik het niet bedoeld. Als WO wordt je opgeleid om over alles en nog wat na te denken. Kritisch te zijn op je kritiek. Overal is een 'wetenschappelijke' verklaring voor, met cijfers. Het is wat moeilijker denk ik om te geloven dat sommige dingen gewoon zo zijn. Ik vind dat het ergens ook een keuze is. Je kan een verklaring aannemen of omarmen dat het gewoon iets is. Beide is goed, aangezien we niet praten in waarden.



Om iets moois te ervaren of aannemen dat het zo is, hoef je inderdaad niet te weten hoe het werkt.

Klik om te vergroten...

Vaak, en vooral bij bepaalde dingen is het juist heel goed inderdaad niet te proberen te analyseren... Mysterie is voor mij essentieel in het leven... ik vind het inspirerend...

Roze olifant zei:

Het is jouw eigen invulling dat de beleving ‘kapot’ is als je er een logische verklaring achter kent. Voor mij hebben deze dingen niks met elkaar te maken. Logica en ervaring vullen elkaar aan. Geven twee gelijkwaardige perspectieven op hetzelfde fenomeen, kwantitatief en kwalitatief. Mooi toch.

Klik om te vergroten...

Persoonlijk zie ik dit anders. Ik maak onderscheid tussen 'zijn'/ervaring en denken/logica/rationaliteit omdat het eerste primair is. Zijn is altijd aanwezig tijdens denken, maar denken is niet altijd aanwezig tijdens zijn. Daarom zie ik ze zelf niet als gelijkwaardig. Niet vanuit een voorkeur, maar op basis van dat feit. Het ene is constant, het andere is een tijdelijk fenomeen. Vandaar dat ik rationaliteit niet gebruik wanneer het op existentiële zaken aankomt, omdat het alleen bestaat tijdens denken.

Maar dat is mijn opvatting en dat wil ik niet opdringen aan een ander.

Roze olifant zei:

Maar ook zodat ik een beetje met beide benen op de grond blijf staan en in deze maatschappij kan functioneren, waar men over het algemeen nou eenmaal niet zoveel kan aanvangen met ‘dingen die gecommuniceerd worden door iets veel diepers dan getallen.’

Klik om te vergroten...

True.

Je kunt concepten blijven gebruiken ook al weet je dat het slechts dat zijn: concepten. Tijd is een illusie, dat betekent niet dat ik het concept van tijd niet meer gebruik.

Roze olifant zei:

Ik snap oprecht niet waarom ik een keuze zou moeten maken tussen twee manieren om ons ‘zijn’ te onderzoeken en ontdekken als ik ze ook samen kan hebben.

Klik om te vergroten...

Je hoeft ook geen keuze te maken, maar imo onderzoek je met het ene objecten en met het andere het subject. Ik doe ook beide, want ik denk ook veel. Maar ik geloof niet dat het subject onderzocht kan worden als een object. Natuurlijk, je kunt dit wel doen maar alles wat dit imo zal brengen is meer (gedachte)objecten.

Rayyar zei:

Zo is het... Chaos en synchroniciteit kunnen prima naast elkaar bestaan.

Zelf lijkt mij een leven waarin elke gebeurtenis een betekenis heeft totaal beklemmend.

Klik om te vergroten...

Ja daar zeg je wel wat. Misschien kiezen we er opzettelijk voor willekeur te ervaren?

Maar is dat niet jezelf voor de gek houden?
Ik "wil" geloven, en doe dat tot op zekere hoogte ook. Heb vooral tijdens trips ook geweldige, voor mij bovennatuurlijke ervaringen meegemaakt en die hebben mijn kijk op het leven veranderd. Ik geloof in het grotere geheel en dat alles één is. Maar soms (vaak) zijn onverklaarbare zaken die ik meemaak uiteindelijk toch logisch te verklaren. En ja, dat haalt de magie weg, en is een domper, maar ik ga mezelf ook niet bewust voor de gek houden.

Net zoiets als het geloof, vroeger geloofden veel meer mensen in God omdat ze geen verklaring voor zaken hadden en het geloof geruststellend was. Maar toen kwam er wetenschap en bleek er toch een hoop niet te kloppen aan de bijbel en het scheppingsverhaal, de aarde bleek niet het middelpunt van het universum te zijn etc. Dus door wetenschap blijken een hoop 'mysteries' toch geen mysteries te zijn.
Ik zou het daarom naïef van mezelf vinden om iets als een mysterie of 'teken' of bevestiging van iets groters te zien, zonder eerst rationele verklaringen uit te sluiten.

NiandraLades zei:

Maar is dat niet jezelf voor de gek houden?

Klik om te vergroten...

Ik zal je een vooreeld geven. Wanneer een kunstenaar een werk maakt, kan hij gaan analyseren waarom hij het maakt, hoe het mentaal tot stand kwam, etc. Als hij daar eenmaal uit is heeft hij met mysterie ontrafeld, maar daarmee is het mysterie ook weg. En daarmee zijn inspiratie.

Mindless zei:

Oké nu al de tweede keer dat ik iemand app die ik weken niet heb gesproken en ze seconden daarvoor aan mij dacht.

Had dit eerder ook veel met mijn zusje en mijn beste vriend.

Ik geloof dat dit absoluut meer dan toeval is.

Klik om te vergroten...

Dit gebeurt mij alleen (zover ik me herinner) met mensen waar ik een sterke band mee heb. We zijn verbonden en pikken elkaars gedachten op lijkt het, je zou kunnen zeggen dat dit bij je partner komt omdat je elkaar kent en een beetje uit patronen kan inschatten wat er gezegd gaat worden, maar dit gebeurt zonder dat er eerst contact was.

Net een filmpje proberen te vinden waarin het over een experiment ging waarbij 2 deeltjes gescheiden werden, en als ze deeltje 1 veranderden, reageerde deeltje 2 hierop, zonder nog verbonden te zijn.

Het alles is 1 verhaal scoort weer puntjes .

Oké nu al de tweede keer dat ik iemand app die ik weken niet heb gesproken en ze seconden daarvoor aan mij dacht.

Had dit eerder ook veel met mijn zusje en mijn beste vriend.

Ik geloof dat dit absoluut meer dan toeval is.

Dit topic was 6 jaar niet in gepost!?

Wtf!!

Mijn 2e persoonlijkheid en ik dachten tegelijk: wat in de koortsdroom is dit voor topic?

MK-ULTRA zei:

Dit gebeurt mij alleen (zover ik me herinner) met mensen waar ik een sterke band mee heb. We zijn verbonden en pikken elkaars gedachten op lijkt het, je zou kunnen zeggen dat dit bij je partner komt omdat je elkaar kent en een beetje uit patronen kan inschatten wat er gezegd gaat worden, maar dit gebeurt zonder dat er eerst contact was.

Klik om te vergroten...

Het meisje in kwestie zit ik erg op 1 lijn mee. Ken haar nog niet lang, maar denk dat dat irrelevant is. Draait denk ik meer om op dezelfde golflengte zitten.

MK-ULTRA zei:

Net een filmpje proberen te vinden waarin het over een experiment ging waarbij 2 deeltjes gescheiden werden, en als ze deeltje 1 veranderden, reageerde deeltje 2 hierop, zonder nog verbonden te zijn.

Klik om te vergroten...

Quantum entanglement.

Ze zijn dus wél verbonden. Ook al zien we het niet. De connectie is waarschijnlijk door de waarnemer (jezelf).

MK-ULTRA zei:

Het alles is 1 verhaal scoort weer puntjes .

Klik om te vergroten...

Het zal dat ook blijven doen. We zijn daadwerkelijk onlosmakelijk verbonden met elkaar, alles en iedereen. Alles wat je doet heeft invloed op alles, hoe klein dan ook. Butterfly effect.

Ik had gisteren een bijzondere. Ik ga momenteel door Twinflame Separation (misschien voor altijd, inmiddels al een jaar - ben inmiddels volop bezig met het individualisation proces en snap waar het om gaat, redelijk in de overgave, ook met dank aan fijne journeys met plantmedicijnen.

Een paar maanden geleden ontmoette ik iemand (professioneel) die precies dezelfde energie had als deze twinflame, dezelfde soort grappen, contradictions. Hij gaf me een 'pretpakket' (met veel soorten drugs), samen met zijn partner. Waar het einde van mijn Twinflamejourney vorig jaar zo pijnlijk was (exclusdion), raakte dit precies die wond, om het te helen.

Maar toen gisteren, mailde die mij dat hij 11:11ish er zou zijn. 11:11 was altijd de standaard syncho/grap met mijn twin. Had hem hier nooit over verteld (vertel niet zoveel), maar het was een grappig moment. Geen diepere betekenis, maar het was ergens wel troostend.

Omdat ik synchroniciteit een fascinerend verschijnsel vind, open ik hierbij een topic over dit fenomeen. Het magische aan synchroniciteit is voor mij dat het de kracht heeft om rationeel denken stil te leggen en een wonderlijke dimensie in ons te openen. Het daagt op een heel directe manier het bestaan van 'toeval' en onze rationele interpretatie van de wereld uit. Dit topic is bedoeld voor het delen van jouw ervaring(en) met synchroniciteit en om mensen er bekend(er) mee te maken. Voor degenen die niet weten wat synchroniciteit precies inhoudt, zal ik eerst een korte beschrijving geven:

Wat is synchroniciteit?

Synchroniciteit is wanneer twee (of meer) gebeurtenissen die betekenis hebben voor jou tegelijkertijd plaatsvinden en het ene niet causaal is aan het andere. Bijvoorbeeld:

- Je denkt aan een liedje, zet de radio aan en datzelfde liedje begint exact op dat moment.

- Je denkt aan een vriend/vriendin, typt een tekst in (bijvoorbeeld) whatsapp en ziet dat diezelfde vriend/vriendin exact op datzelfde moment begint een bericht aan jou te typen.

- Jij en een ander persoon zeggen een heel specifiek iets tegelijk op hetzelfde moment.

Grappig is dat velen synchroniciteit toch vaak af doen als toeval, ook al is berekend dat dergelijke gebeurtenissen kansen zijn van 1 op een miljoen, of kleiner. Deze dingen zouden dus niet of heel sporadisch moeten gebeuren, maar de meeste mensen hebben er ervaring mee en dan niet één keer, maar vele malen in hun leven. Maar omdat ze een directe aanval zijn op ons idee van hoe dingen zouden moeten zijn en dat alles rationeel te verklaren is, is het voor velen comfortabeler om het op toeval te gooien. Ik persoonlijk geloof dat hoe bewuster men in het leven staat, dat wil zeggen: hoe minder in tijd (denken aan verleden/toekomst) en hoe meer men het hier en nu bewust beleefd, hoe meer men synchroniciteit zal gaan herkennen tot men simpelweg niet meer in toeval kan geloven.


Een paar van mijn ervaringen

Om af te trappen een paar van mijn persoonlijke ervaringen met synchroniciteit:

- Ongeveer een jaar geleden zat ik op mijn werk. Drie collega's en ik zelf waren aan het werk. De radio stond niet aan en er was al een tijd niets gezegd. Ineens beginnen twee van mijn collega's op exact hetzelfde moment hetzelfde liedje te zingen. Ik kijk op dat moment naar één van mijn collega's die me met grote ogen aankeek en zei: "what the fuck!! what the fuck!! Jij hoorde het ook hè?! what the fuck!!" We lachten er om en de ene zei: "dat is wel heeel toevallig" Yeah right...

- Dit is iets wat niet één keer is gebeurd, maar tientallen keren. Vaak wanneer ik mijn zusje besluit te appen, begint zij op exact datzelfde moment mij te appen. En het is niet dat wij zoveel appen met elkaar. Soms dagen of weken niet. Maar de keren dat we appen, gebeurd dit echt vaak, te vaak. Hetzelfde had ik een keer met mijn beste vriend toen wij een tijd lang geen contact hadden gehad en ik hem wou vragen om weer eens af te spreken. Na maanden elkaar niet gesproken te hebben, wou hij mij exact op datzelfde moment exact hetzelfde vragen.

- Het kijken naar de klok op een heel specifieke tijd. Ik kijk vaak naar een klok wanneer het 13:37 uur is. Zonet pas heb ik gelezen dat dit een teken zou zijn dat je op de goede weg bent. Er zijn meerdere van deze speciale cijfer combinaties, bijvoorbeeld 11:11. Dat gebeurd bij mij dan weer niet uitzonderlijk veel, maar bij vele mensen wel.


Nu jij!

Nu ben ik benieuwd naar jullie ervaringen met synchroniciteit! Ik weet dat velen van jullie dit ook ervaren!

Roze olifant zei:

Nou, ik teken voor die perfecte levenspartner hoor. Maar dan niet in de letterlijke zin van perfectie, dat lijkt me nogal creepy en daar zou ik mezelf dan nogal schraal bij voelen afsteken.

Klik om te vergroten...

Wat we willen is vaak niet wat we nodig hebben.

Je klootzak van een baas die je in je nek zit kan juist je "soulmate" zijn, omdat hij je waarschijnlijk confronteert met de dingen die je moet leren. Daarentegen kan een romantische relatie je hele spirituele voortgang tot een halt brengen (hoeft niet natuurlijk, maar ik denk in bijna alle gevallen wel. Wie in een romantische relatie is nou geïnteresseerd in zijn alleen-zijn ontdekken?) De ziel is niet geïnteresseerd in romantische liefde, alleen in het groeien naar onvoorwaardelijke liefde. "Soulmate" is best wel een ironische naam. Ego-mate is een betere naam...

Maar serieus: iedereen is je soulmate!

Wat ik wel geloof is dat als je een bepaald niveau van spirituele volwassenheid bereikt, er een kans is op een relatie gebaseerd op hogere waarden met iemand die ook op dat niveau zit en in die zin precies goed voor je is. Niet een romantische relatie die gebaseerd is op afhankelijkheid, een gevoel van gebrek, compleet willen worden gemaakt door de ander, hebberigheid. Maar op het delen van de liefde die je al ervaart wanneer je alleen bent. Ik voel mij niet op dat niveau, maar wie weet ooit. Geen haast.

Zojuist wilde ik mijn wasmachine leeghalen. Zeiknat. Gewoon niet gecentrifugeerd. Zeg dat dat op de chat tegen Roze Olifant, blijkt dat zij exact hetzelfde probleem zojuist ook had. Wait... what?!

Misschien zat er nog een stukje LSD-zegel in één van onze broekzakken zodat onze wasmachines telepathisch communiceren?

Ah joh dat gebeurd zo vaak. Niet overal dingen achter zoeken.