#1
Filosofie
Synchroniciteit - Deel je ervaring(en)
109 antwoorden
57 weergaven
18-5-2026
#2
Filosofie
Oké, dat verklaart een groot deel. Toch ben ik ervan overtuigd dat het als filosoof ook een doel kan zijn om op een voor ‘leken’ redelijk begrijpelijke manier je punt duidelijk te maken.
#3
Nu geef je jezelf te weinig credit en Johnny Snow echt veel te veel. Zijn zinnen zijn veel te lang en krom opgebouwd door het gebrek aan fatsoenlijke interpunctie en grammatica. Gooi daar nog eens het onnodig gebruik van ingewikkelde termen bij en je krijgt een warrig verhaal wat waarschijnlijk alleen in zijn hoofd echt te volgen is.
Ik kan veel volgen, maar iets wat zo beroerd geschreven is neem ik niet eens de moeite voor.
Met zijn interpunctie en grammatica is volgens mij niet zoveel mis hoor. Buiten dat is het voor mij wel abracadabra. Toch nodigt het me wel uit zijn posts eens grondig te bestuderen. Ik vind het wel interessant, denk ik.
#4
Misschien, maar ik kan er dus niet veel van volgen en ik denk dat dat niet alleen aan de schrijfwijze ligt, maar ook aan mijn vermogen (en desinteresse) om het te ontcijferen.Nu geef je jezelf te weinig credit en Johnny Snow echt veel te veel. Zijn zinnen zijn veel te lang en krom opgebouwd door het gebrek aan fatsoenlijke interpunctie en grammatica. Gooi daar nog eens het onnodig gebruik van ingewikkelde termen bij en je krijgt een warrig verhaal wat waarschijnlijk alleen in zijn hoofd echt te volgen is.
Ik kan veel volgen, maar iets wat zo beroerd geschreven is neem ik niet eens de moeite voor.
Ik zeg dit voorzichtig en bedoel het niet verkeerd, maar ik denk dat mensen die intellectueel sterk zijn (dus heel goed zijn in dat ontcijferen/verbanden leggen) weleens kunnen doorschieten in hun eigen complexe systeem van denken en het dan inderdaad soms zo is dat alleen zijzelf (en een selecte groep andere intellectuelen) écht volledig begrijpen waar ze het over hebben. Dat bedoelde ik met dat ik het knap vond dat iemand de skills heeft om zo complex te denken, maar dat is niet aan mij besteedt. Ik zoek altijd eenvoud (al zou je dat misschien ook weer niet denken met mijn lappen tekst hier soms...) Als het niet valt te begrijpen zonder hard na te denken interesseert het me persoonlijk niet.
#5
Het gaat om de doelgroep waarvoor je schrijft hè... Een professor zal toch echt op een hele andere manier een stuk schrijven wanneer het in de krant komt ten opzichte van wanneer een artikel gepubliceerd wordt in een wetenschappelijke journal bijvoorbeeld. De kunst is je schrijfwijze zo aan te passen dat andere doelgroepen het ook snappen. Dat geldt ook voor vaktermen. Ik kan je vaktermen best volgen, maar toch had je er ook meer gebruikelijke termen in kunnen zetten, wat je verhaal of argumenten niet had afgezwakt.Mijn syntax leverde mij nochtans een doctoraat op...
Ze maken het lezen en begrijpen van je tekst anders onnodig lastig. En dat lijkt me toch niet de bedoeling. Vaker een nieuwe zin beginnen helpt enorm om het begrijpelijker te maken. Misschien dat dit bij filosofie niet zo belangrijk is, maar net zoals bij roze olifant ben ik gewend dat wetenschappelijke artikelen ook zo kort en bondig mogelijk moeten met veel punten ertussen om onnodig lange zinnen te voorkomen.Lange zinnen zijn daarom niet krom en ik besteed veel aandacht aan interpunctie.
Sorry daarvoor, was niet zo bot bedoeld als dat ik het heb opgeschreven.Laffe aanval van je.
Maar ik haak persoonlijk wel af op de manier hoe jij je teksten schrijft. En dat komt niet omdat ik je punten niet kan volgen, maar omdat ik ze gewoon zeer vervelend leesbaar vind door die enorm lange zinnen.
#6
Ik zeg dit voorzichtig en bedoel het niet verkeerd, maar ik denk dat mensen die intellectueel sterk zijn (dus heel goed zijn in dat ontcijferen/verbanden leggen) weleens kunnen doorschieten in hun eigen complexe systeem van denken en het dan inderdaad soms zo is dat alleen zijzelf (en een selecte groep andere intellectuelen) écht volledig begrijpen waar ze het over hebben.
Ditzelfde geldt natuurlijk voor mensen die claimen spiritueel te zijn. En nog erger; zij putten enkel en alleen uit zichzelf. Dus het is pure perceptie.
#7
Ik begrijp je punt, maar denk daar iets anders over.
Het is niet zo dat mensen die zich bezighouden met spiritualiteit allemaal heel andere dingen zeggen. Er is een duidelijke overeenkomst tussen wat gezegd wordt en dat niet over een paar jaren, maar over duizenden jaren van geschiedenis en dat globaal over de hele wereld, zij het via verschillende culturele uitingen. Als je je er in verdiept, zie je dat je eigen inzichten en openbaringen exact overeenkomen met die van mensen door de eeuwen heen.
En puur onze eigen perceptie is denk ik juist dé weg omdat onze eigen directe perceptie het punt van contact met de realiteit is: het nu, dat wat is. En hoe kun je als je op zoek bent naar echte antwoorden over je eigen bestaan uit de kennis van een ander putten? Alleen een dwaas ziet de wereld volgens het idee van een ander. Een ander kan je slechts een kant op wijzen, maar je moet zelf kijken.
Het is overigens wel zo dat spiritueel ingestelde mensen (waaronder ikzelf) toch vaak dingen weer te complex maken. Het is ook eigen aan taal: het (over)compliceren van dingen. Maar spiritualiteit zelf is het simpelste dat er is. Als mensen spiritualiteit niet begrijpen, dan is dat omdat ze er over nadenken. Het mag voor een leek op spiritueel gebied hetzelfde lijken, maar ik zie dat als iets heel anders dan wanneer een stel knappe koppen discussiëren over een complex onderwerp. Daarvoor moet je namelijk iets leren (en de capaciteit daarvoor hebben) en bij spiritualiteit gaat het over alles afleren dat je geleerd is tijdens je leven(s) en het leven zelf door jou te laten bewegen/spreken. Iets dat iedereen kan, mits men bereid is kennis op te geven.
Het is niet zo dat mensen die zich bezighouden met spiritualiteit allemaal heel andere dingen zeggen. Er is een duidelijke overeenkomst tussen wat gezegd wordt en dat niet over een paar jaren, maar over duizenden jaren van geschiedenis en dat globaal over de hele wereld, zij het via verschillende culturele uitingen. Als je je er in verdiept, zie je dat je eigen inzichten en openbaringen exact overeenkomen met die van mensen door de eeuwen heen.
En puur onze eigen perceptie is denk ik juist dé weg omdat onze eigen directe perceptie het punt van contact met de realiteit is: het nu, dat wat is. En hoe kun je als je op zoek bent naar echte antwoorden over je eigen bestaan uit de kennis van een ander putten? Alleen een dwaas ziet de wereld volgens het idee van een ander. Een ander kan je slechts een kant op wijzen, maar je moet zelf kijken.
Het is overigens wel zo dat spiritueel ingestelde mensen (waaronder ikzelf) toch vaak dingen weer te complex maken. Het is ook eigen aan taal: het (over)compliceren van dingen. Maar spiritualiteit zelf is het simpelste dat er is. Als mensen spiritualiteit niet begrijpen, dan is dat omdat ze er over nadenken. Het mag voor een leek op spiritueel gebied hetzelfde lijken, maar ik zie dat als iets heel anders dan wanneer een stel knappe koppen discussiëren over een complex onderwerp. Daarvoor moet je namelijk iets leren (en de capaciteit daarvoor hebben) en bij spiritualiteit gaat het over alles afleren dat je geleerd is tijdens je leven(s) en het leven zelf door jou te laten bewegen/spreken. Iets dat iedereen kan, mits men bereid is kennis op te geven.
#8
Ik begrijp je punt, maar denk daar iets anders over.
Het is niet zo dat mensen die zich bezighouden met spiritualiteit allemaal heel andere dingen zeggen. Er is een duidelijke overeenkomst tussen wat gezegd wordt en dat niet over een paar jaren, maar over duizenden jaren van geschiedenis en dat globaal over de hele wereld, zij het via verschillende culturele uitingen. Als je je er in verdiept, zie je dat je eigen inzichten en openbaringen exact overeenkomen met die van mensen door de eeuwen heen.
Ik denk dat dit gewoon inherent is aan het 'mens-zijn'. In zekere zin zit spiritualiteit dus in iedereen; het is enkel de vraag of je er iets mee wil doen. Maar los van dat, ik vind dat spirituele mensen soms ook erg kunnen doordraven. In dat geval luister ik liever naar iemand met een wetenschappelijke achtergrond.
En puur onze eigen perceptie is denk ik juist dé weg omdat onze eigen directe perceptie het punt van contact met de realiteit is: het nu, dat wat is.
Ik weet niet of het verstandig is zoveel op je gevoel of perceptie te vetrouwen. Het leven heeft mij in ieder geval geleerd dat een mens niet altijd op zichzelf kan vertrouwen. Mocht je dat wel doen dan zou er zich een bepaalde scheefgroei kunnen ontwikkelen. Ik denk dat een balans vinden tussen spiritualieit en wetenschap een prima uitkomst zou kunnen bieden.
En hoe kun je als je op zoek bent naar echte antwoorden over je eigen bestaan uit de kennis van een ander putten? Alleen een dwaas ziet de wereld volgens het idee van een ander. Een ander kan je slechts een kant op wijzen, maar je moet zelf kijken.
Er zijn een hoop mensen die hun kennis uit de Bijbel, Koran en Thora putten en het voor zoete koek slikken. Zelf nadenken wordt in dat soort boeken volgens mij niet echt gestimuleerd. Of het allemaal dwazen zijn weet ik niet, maar het komt er mijns inziens dichtbij in de buurt, ja.
Iets dat iedereen kan, mits men bereid is kennis op te geven.
Wat krijg je daarvoor terug dan?
#9
Yep, spirituele ego's... Ben daar zelf ook vaak schuldig aan. Maar dat is natuurlijk niet spiritualiteit zelf, maar je ego die het claimt en kapot maakt, dus daar kun je spiritualiteit niet de schuld van geven.Ik denk dat dit gewoon inherent is aan het 'mens-zijn'. In zekere zin zit spiritualiteit dus in iedereen; het is enkel de vraag of je er iets mee wil doen. Maar los van dat, ik vind dat spirituele mensen soms ook erg kunnen doordraven. In dat geval luister ik liever naar iemand met een wetenschappelijke achtergrond.
Niet aan de oppervlakte nee, maar alles in je directe perceptie fungeert als een poort naar een diepere werkelijkheid. Je kunt geluiden bijvoorbeeld terug tracen naar hun bron, of visuele percepties, of sensaties, of gedachten. Dat bedoel ik met directe perceptie volgen. Het is niet zomaar een gevoel dat je hebt volgen (als in: dat geeft me een goed gevoel dus ik ga in die richting, dat geeft me een slecht gevoel dus dat ontwijk ik). Nee, daar heb ik het hier niet over. Ik heb het over je directe perceptie aanschouwen en de eigenlijke vibratie van licht/geluid terug tracen naar dat waar het uit komt. Het is in zekere zin ware wetenschap: puur weten, niet kennis vergaren.Ik weet niet of het verstandig is zoveel op je gevoel of perceptie te vetrouwen. Het leven heeft mij in ieder geval geleerd dat een mens niet altijd op zichzelf kan vertrouwen. Mocht je dat wel doen dan zou er zich een bepaalde scheefgroei kunnen ontwikkelen. Ik denk dat een balans vinden tussen spiritualieit en wetenschap een prima uitkomst zou kunnen bieden.
Ja, maar er wordt vergeten dat wetenschap voor een groot deel ook weer een religie is geworden.Er zijn een hoop mensen die hun kennis uit de Bijbel, Koran en Thora putten en het voor zoete koek slikken. Zelf nadenken wordt in dat soort boeken volgens mij niet echt gestimuleerd. Of het allemaal dwazen zijn weet ik niet, maar het komt er mijns inziens dichtbij in de buurt, ja.![:mask:]()
Vrijheid, peace of mind, onvoorwaardelijke liefde, spontaan intuïtief weten. Het is een absolute no-brainer als je weet wat de deal is (en dat is veel meer dan in woorden gezegd kan worden), maar de religie rondom wetenschap heeft kennis boven al deze dingen verheven. Niet dat wetenschap in zichzelf een verkeerd iets is, meer de cultuur daaromheen die zich bijna volledig daarop gericht heeft, ook als een soort afkeer tegen conventionele religie denk ik.Wat krijg je daarvoor terug dan?
#10
Niet aan de oppervlakte nee, maar alles in je directe perceptie fungeert als een poort naar een diepere werkelijkheid. Je kunt geluiden bijvoorbeeld terug tracen naar hun bron, of visuele percepties, of sensaties, of gedachten. Dat bedoel ik met directe perceptie volgen. Het is niet zomaar een gevoel dat je hebt volgen (als in: dat geeft me een goed gevoel dus ik ga in die richting, dat geeft me een slecht gevoel dus dat ontwijk ik). Nee, daar heb ik het hier niet over. Ik heb het over je directe perceptie aanschouwen en de eigenlijke vibratie van licht/geluid terug tracen naar dat waar het uit komt. Het is in zekere zin ware wetenschap: puur weten, niet kennis vergaren.
Hoe werkt dit voor jou dan? Kan je het beeldend maken voor me?