#1
Ik vind het zo zonde dat veel mensen schijnen te denken dat WO opgeleid zijn per definitie betekent dat je er een bepaalde starre levensvisie op nahoudt. Dat ik het feit van het bestaan van toeval kan accepteren betekent dan toch helemaal niet dat ik als persoon alles continu ‘kapot’ aan het analyseren ben? Integendeel. Ik zoek juist niet naar allerlei alternatieve verklaringen voor de dingen die ik meemaak. Ik beleef ze. En verwonder me. Vooral tijdens trips.De ratio erachter ken ik dan misschien wel, in m’n achterhoofd, maar dat doet er verder niet toe en speelt geen rol in het moment. Het leven is meer dan ratio. En dat is echt precies dezelfde conclusie als die waar jullie ook bij uitkomen, alleen kiezen jullie een andere (en in mijn beleving een nogal omslachtige en ontkennende) weg om tot dat punt te komen.
Nee hoor
Om iets moois te ervaren of aannemen dat het zo is, hoef je inderdaad niet te weten hoe het werkt.Op die specifieke momenten is het niet zo relevant, de ergens in een laatje van je brein opgeslagen wetenschap dat dit ‘associatief denken’ heet en een gevolg is van verstoring van neurotransmitters. En dat waarschijnlijk duizenden mensen op de planeet op dat specifieke moment exact hetzelfde meemaken. Want wat je voelt, voel je. Maar op andere momenten vind ik het dan wel weer handig om die kennis even uit het laatje te halen. Omdat ik het niet nodig vind om de (voor mij) feiten te ontkennen want ze storen me niet. Maar ook zodat ik een beetje met beide benen op de grond blijf staan en in deze maatschappij kan functioneren, waar men over het algemeen nou eenmaal niet zoveel kan aanvangen met ‘dingen die gecommuniceerd worden door iets veel diepers dan getallen.’
Ik snap oprecht niet waarom ik een keuze zou moeten maken tussen twee manieren om ons ‘zijn’ te onderzoeken en ontdekken als ik ze ook samen kan hebben.![:)]()
