Synchroniciteit - Deel je ervaring(en)

Het is heel simpel. Bijvoorbeeld, je luistert naar muziek. Maar je luistert niet casually. Je luistert met volle aandacht. En nog niet eens naar het 'muzieknummer' per se, maar de feitelijke geluiden. De trillingen in de lucht. Als je dit doet, merk je vanzelf dat je meer details gaat horen. De geluiden worden je hele beleving en worden onbeschrijfelijk mooi. Tot je op een bepaald punt zo 1 bent geworden met de geluiden/vibraties dat je ziet dat hetgeen dat trilt/vibreert jijzelf bent. Niet als een persoon natuurlijk, maar als het vormloze "spul" dat vibreert.

Iedereen is in mindere of meerdere mate opgegaan in muziek op die manier, alleen kun je hier heel erg diep in gaan en dat is ook een vereiste om jezelf te verliezen in die ervaring. En geluid is 1 manier, maar alle andere percepties zijn ook vibraties van die zelfde substantie die je zelf bent.

Klinkt raar misschien, maar als het gebeurd is er een overweldigend gevoel van 'o ja natuurlijk!! Ik was weer in slaap gevallen en droomde dat ik een persoon was...'

Maar een audiofiel is nog steeds 'iemand'. Een persoon met een voorkeur voor muziek/geluiden van hoge kwaliteit. Dat is niet waar ik het over heb. De persoon verdwijnt in de muziek, wordt de muziek. Er is niet meer iemand die naar muziek luistert, maar slechts de muziek zelf.

Exact, we houden een deur dicht. Zelfs al heb je ervaren waar ik het over heb. Zelfs al heb je die glimp, dat 'satori' moment gehad, daarna sluiten we de deur, want we hebben gezien dat je "daar" niet meer zoals "hier" dingen kunt 'hebben'. Je kunt niet meer kennis toe eigenen en vasthouden aan jezelf. Op dat moment zelf is dit juist de grote verlossing, want je ziet dat het vasthouden (aan alles) de oorzaak was van alle problemen. Maar als persoon is datzelfde loslaten het meest ondenkbare en dus proberen we te vergeten wat we heben gezien en gaan we verder met dingen (objecten, personen, kennis, ervaringen) toe eigenen aan onszelf, hopende dat dat ons ooit het geluk geeft dat we zoeken.

Om ook even een brug te slaan naar dit topic:

De muziek waarin je opgaat is niet slechts de muziek die je aan hebt staan op je speakers. Grenzen tussen verschillende dingen verdwijnen en er wordt gezien dat de hele wereld meer muziek/film is dan een dimensie van tijd/ruimte. En met dat is er synchroniciteit. Alles werkt samen volgens een hogere orde en willekeur verdwijnt.

In mijn perceptie ben je dan gewoon een audiofiel. En ja, die horen meer trillingen. Die mensen geven een shitload aan geld uit aan boxen om het nog meer binnen te laten komen, dus ze stoppen er ook effort in. In dat geval zou je ook kunnen stellen dat mensen met een drang naar spiritualiteit zich ook doorontwikkelen en zodoende meer signalen opvangen. Ik heb in mijn leven 1 spirituele ervaring gehad en dat was onder invloed van Ayahuasca. Ik vond het zeer interessant, maar heb achteraf gezien wel het idee dat ik een bepaalde 'deur' dichthoud om het niet echt binnen te laten komen. Wellicht komt het met de tijd. Deze dialoog vond ik overigens wel interessant. Ik kom zo nu en dan even spieken.

A young woman I was treating had, at a critical moment, a dream in which she was given a golden scarab. While she was telling me this dream, I sat with my back to the closed window. Suddenly I heard a noise behind me, like a gentle tapping. I turned round and saw a flying insect knocking against the window-pane from the outside. I opened the window and caught the creature in the air as it flew in. It was the nearest analogy to a golden scarab one finds in our latitudes, a scarabaeid beetle, the common rose-chafer (Cetonia aurata), which, contrary to its usual habits had evidently felt the urge to get into a dark room at this particular moment. I must admit that nothing like it ever happened to me before or since.

Synchronicity: An Acasual Principle (1952)
The Collected Works of C.G. Jung
Paragraph 843

In een bepaalde periode in mijn leven waarin ik veel persoonlijke stress ervaarde had ik te maken met een aantal wat verontrustende fenomenen.
Ik was heel diep in gedachten verzonken, of eigenlijk meer in een raar hersenspinsel betrekking hebbende op mijn toendertijd deplorabele mentale gesteldheid. Ik was alleen in mijn huis. Plotseling werd er 2 keer keihard op de deur van mijn kamer geslagen. Ik wist dat er niemand in huis was aangezien ik de enige daar wonende persoon was. En toen ik op de gang keek was er dan ook niemand.
Elke keer wanneer ik op mijn horloge keek, of wanneer ik in de stad was en naar de kerkklok keek, of welke klok dan ook, was het 12 minuten na 12. Of 2 minuten voor 2. Of 16:16. Of 20:20. Steeds dit soort getallen. Ik werd er aardig onrustig van die maanden en het dwong me na te denken over de mogelijke betekenis er van..

Toeval, het bestaat. Echt.

Nee, we weten het niet.

En dat is een verklaring eigenlijk ook: een theorie omdat je het eigenlijk niet weet.

Roze olifant zei:

Nou, ik teken voor die perfecte levenspartner hoor. Maar dan niet in de letterlijke zin van perfectie, dat lijkt me nogal creepy en daar zou ik mezelf dan nogal schraal bij voelen afsteken.

Klik om te vergroten...

Wat we willen is vaak niet wat we nodig hebben.

Je klootzak van een baas die je in je nek zit kan juist je "soulmate" zijn, omdat hij je waarschijnlijk confronteert met de dingen die je moet leren. Daarentegen kan een romantische relatie je hele spirituele voortgang tot een halt brengen (hoeft niet natuurlijk, maar ik denk in bijna alle gevallen wel. Wie in een romantische relatie is nou geïnteresseerd in zijn alleen-zijn ontdekken?) De ziel is niet geïnteresseerd in romantische liefde, alleen in het groeien naar onvoorwaardelijke liefde. "Soulmate" is best wel een ironische naam. Ego-mate is een betere naam...

Maar serieus: iedereen is je soulmate!

Wat ik wel geloof is dat als je een bepaald niveau van spirituele volwassenheid bereikt, er een kans is op een relatie gebaseerd op hogere waarden met iemand die ook op dat niveau zit en in die zin precies goed voor je is. Niet een romantische relatie die gebaseerd is op afhankelijkheid, een gevoel van gebrek, compleet willen worden gemaakt door de ander, hebberigheid. Maar op het delen van de liefde die je al ervaart wanneer je alleen bent. Ik voel mij niet op dat niveau, maar wie weet ooit. Geen haast.

Zojuist wilde ik mijn wasmachine leeghalen. Zeiknat. Gewoon niet gecentrifugeerd. Zeg dat dat op de chat tegen Roze Olifant, blijkt dat zij exact hetzelfde probleem zojuist ook had. Wait... what?!

Misschien zat er nog een stukje LSD-zegel in één van onze broekzakken zodat onze wasmachines telepathisch communiceren?

Ah joh dat gebeurd zo vaak. Niet overal dingen achter zoeken.

Ja ja dubbelpost, maar er zit een week tussen.

Vanmiddag op het werk begin ik een ringtone van een collega te neuriën. Een seconde daarna gaat zijn telefoon over met die ringtone. Ik dacht, hmm dat is best wel toevallig. Volstrekt te verklaren natuurlijk, want zijn telefoon gaat wel 5 keer op een dag, dus dat kan net op de seconde samenvallen met mijn neuriën wat ik toch ook wel 3x per dag doe. Niet zo bijzonder dus.

Maar dan later op de middag gebeurt exact hetzelfde nog een keer. Dus ik zo'n gevoel van dit is een beetje té toevallig aan het worden... Wat gebeurt hier?

Maar toen heb ik er even goed over nagedacht en ik denk dat ik een verklaring heb: de signalen die binnenkomen in de mobiel van mijn collega en de signalen die binnenkomen in mijn hersenen komen uiteindelijk van dezelfde plek.

Hier nog een leuke, ik vertel mijn zusje (na enige twijfel, wil niet dat ze denkt dat ik een junk begin te worden, hehe) dat ik gisteren voor het eerst ketamine heb geprobeerd, zegt ze: "Ey, ik ook!" Blijkbaar hebben we tegelijkertijd onze snuif- en ketamine-ontgroening doorgemaakt zonder dit van elkaar te weten.

Ik heb niet alles gelezen want ben al de hele nacht wakker van de speed. Samen lekker chillen met mijn vriend.
Ik schrijf ook op mijn tablet dus mijn excuus voor spelfouten en eventueel verwarde uitgelegde verhalen.

Rationalist ben ik zeer zeker. Ik zou willen zeggen dat ik niet geloof in toeval, dingen gebeuren gewoon en men moest het een naam geven omdat mensen zo zijn.
In geval van materiele dingen ben ik het met voorgangers eens. Je hebt een liedje in je hoofd en dat hoor je op de radio. Hoe vaak heb je dat liedje in je hoofd gehad dat het niet op de radio was? Watbetreft tijd kijken op de telefoon heb ik geen ervaring, ik vergeet meestal mdteen wat de tijd was.

Wat mensen betreft word het veel interessanter.
Ik heb meerdere theorien.

1: telepathie is in kleine mate bewezen, dus daarom kan die persoon bellen waar je aan denkt.

2: hive mind die geevolueerd is. Mieren werken perfect samen en uiteindelijk stammen we allemaal van hetzelfde beestje, dus wellicht dat wij mensen ook nog een soort van hive mind hebben waardoor we aanvoelen als iemand aan ons denkt.

3: soort higs boson veld maardan voor de ziel. Alles trilt, dus laten we even aannemen dat onze ziel ook trilt op een bepaalde frequentie. Stel je nu een onzichtbaar veld voor waar onze zielen op trilen. Zie dit als radiogolven die over afstand muziek brengen. Om dan even te pushen, geesten kunnen vast blijven zitten op dit veld, tijdelijk of langer. Vandaar het geloof in geesten. (In de meeste gevallen zal het een psychose zijn maar geesten is toffer om te geloven)

4: net als bij materieel, gewoon toeval.

5: tijd, ales moet nog komen, gebeurt nu en is al geweest. Dan is er dus meer sprake van deja vu misschien. Je kunt op een manier een glimpse opvangen van wat al geweest is zonder daar bewustbvan te zijn. Welicht via meditatie omdat je dan alleen het "zijn" ervaart.

6: ik heb momenteel geen andere ideeen wat ik best jammer vind, leuk topic om over na te denken.

7: puur toeval zou ik voor willen gaan met mensen die er graag een betekenis aan willen geven. Het lijkt me heel tof alz het een hive mind achtig betreft of telepathie, maar wetenschappelijk gezien is toeval het meest aannemelijke dus ga ik daarin mee.

Voorbeeld van bstekenis willen geven.
Mijn tante was overleden en savonds springt er tot 2 keer toe een lamp aan. Mijn moeder in tranen van blijdschap omdat zehet als teken zag,alles is goed met mijn tante. Ik wil dat graag geloven maar dat kan ik niet. Voor mijn moeder is het steun dus ik zal haar ook niet zeggen dat ze dom is. In hoeverre moetje allez wetenschappelijk verklaren als menssn steun/geloof halen uit dit soort toevalligheden? Naar mijn mening niet, laat ze geloven en laat het ze helpen.

Ik zou graag willen geloven in het spirituele, maar ik vind het moeilijk om dat alleen op geloof te doen en zonder bewijzen. Ik heb een keer geesten gehoord bij mijn vader thuis, ik was bang en euforisch tegelijk. Ik hoorde het met mijn eigen oren, helaas was ik te schijterig om te kijken. Niet lang daarna begon ik op een dag meerdere malen een bepaalde geur te ruiken die er duidelijk niet was. Vervolgens liet de dokter mijn droom in duigen vallen want door kut voelen had ik blijkbaar last van een psychose, daarna nog 2 keer meegemaakt dat ik me ervan bewust was. Dus de optie geesten werd duidelijk minder waarschijnlijk.

I want to believe.

Ik was net mijn hele leven aan het heroverwegen en toen zag ik een boek liggen in een gratis bieb in Aussie, Revolution van Russel Brand, en het gaat precies over alle onderwerpen waarvoor ik me momenteel interesseer (oftewel fuck de politiek, meditatie is awesome, focus is meer eenheidsgevoel). Dat was geen toeval hoor!

Ik geloof sowieso niet zo in toeval.

Soms wou ik dat ik het eerder met mijn ex had uitgemaakt en langer in Londen was blijven wonen, maar als ik dat had gedaan had ik geen LSD met Skittles gedaan en hadden we nooit wat gekregen (of misschien later). En dan had ik ook niet één van mijn beste vriendinnen leren kennen, terwijl er zoveel is gebeurd dankzij onze vriendschap. Als ik Skittles eerder had leren kennen dan nu, hadden we waarschijnlijk megaveel ruzie gehad omdat onze leefstijl een paar jaar geleden te veel uit elkaar lag. Als mijn beste vriendin die ene jongen niet had ontmoet, was ze niet naar Australië verhuisd en was ik er nooit op reis geweest. Uiteindelijk had toch alles moeten zijn zoals het ging.

Trouwens, ik had het er nog met een vriendin over. Hoe kan het toch dat ik zenuwachtig word als zij zenuwachtig is? Waarom neem ik dat van haar over? Hoe kan het in het algemeen dat sommige mensen gevoelig zijn voor emoties van anderen?

ZERO- zei:

Trouwens, ik had het er nog met een vriendin over. Hoe kan het toch dat ik zenuwachtig word als zij zenuwachtig is? Waarom neem ik dat van haar over? Hoe kan het in het algemeen dat sommige mensen gevoelig zijn voor emoties van anderen?

Klik om te vergroten...

Dat is empathie, voelen wat de ander voelt. Dient een sterk sociaal nut, draagt bijvoorbeeld bij aan het groepsgevoel/bindt mensen, evolutionair psychologen hebben er waarschijnlijk nog tig andere verklaringen voor.

Het blijft natuurlijk iets bijzonders maar het is dus wel gewoon prima te verklaren.

Dat is toch geen verklaring? Dat is een (mogelijke) reden waarom empathie zou bestaan. Wat voor nut het zou dienen. Niet een verklaring hoe het kan dat het moment dat jij de kamer binnenloopt ik direct jouw hele vibe oppik.

Mindless zei:

Dat is toch geen verklaring? Dat is een (mogelijke) reden waarom empathie zou bestaan. Wat voor nut het zou dienen. Niet een verklaring hoe het kan dat het moment dat jij de kamer binnenloopt ik direct jouw hele vibe oppik.

Klik om te vergroten...

Ja, das waar. Maar empathie heeft hierdoor wel deels een biologische basis. Spiegelneuronen in het brein maken het mogelijk om andermans gedrag te begrijpen, voelen wat iemand anders voelt. Ze worden o.a. actief als een ander een bepaalde emotie ervaart, imiteren die emotie als het ware.

Dan heb je wel nog het hele nature-nurture debat (in hoeverre de werking van die neuronen bij de geboorte al vaststaat en in hoeverre hij door leren tijdens het leven tot stand komt), ik ben verder geen kenner ofzo maar boeiend is het wel. Mensen met autisme zouden bijvoorbeeld volgens een theorie ook minder spiegelneuronen hebben en daardoor meer moeite hebben met sociale interactie.

Apart dat mijn spiegelneuronen actief worden zonder dat ik de ander zie dan.

Ik neem aan dat die theorie erop gebaseerd is dat je door middel van perceptie de emotie van een ander afleest aan het gezicht(?) Dat is vaak niet hoe het bij mij werkt, al kan dat ook. Ik voel eerder de atmosfeer van de omgeving. Ik voel bijvoorbeeld ook dat er mensen in de ruimte zijn, ook al zijn ze compleet stil. En kent niet iedereen het gevoel dat iemand achter je naar je kijkt en dat je je dan omdraait en dat dat ook echt zo is? Dergelijke verklaringen op biologisch vlak doen het voor mij niet om dat soort redenen.

Het zijn wel verklaringen, maar ze geven mij nooit het gevoel dat ik ook maar iets wijzer word van hoe het echt zit.

Mindless zei:

Apart dat mijn spiegelneuronen actief worden zonder dat ik de ander zie dan.

Ik neem aan dat die theorie erop gebaseerd is dat je door middel van perceptie de emotie van een ander afleest aan het gezicht(?) Dat is vaak niet hoe het bij mij werkt, al kan dat ook. Ik voel eerder de atmosfeer van de omgeving. Ik voel bijvoorbeeld ook dat er mensen in de ruimte zijn, ook al zijn ze compleet stil. En kent niet iedereen het gevoel dat iemand achter je naar je kijkt en dat je je dan omdraait en dat dat ook echt zo is? Dergelijke verklaringen op biologisch vlak doen het voor mij niet om dat soort redenen.

Het zijn wel verklaringen, maar ze geven mij nooit het gevoel dat ik ook maar iets wijzer word van hoe het echt zit.

Klik om te vergroten...

Ik denk wel dat het bij spiegelneuronen gaat om imitatie dus ik denk dat er dan vanuit wordt gegaan dat je de persoon ziet, ja, maar ik ben daar niet volledig zeker van. Mijn studie is inmiddels alweer jaren geleden. Ik reageerde op de vraag van ZERO hoe het mogelijk is dat je zenuwachtig wordt als een vriend/vriendin dat is, en waarom de ene persoon gevoeliger is voor de emotie van een ander dan de andere persoon. Verklaringen daarvoor liggen waarschijnlijk in deze hoek.

De dingen die jij beschrijft zijn, dat is volgens mij wat anders, dat gaat niet meer over empathie maar meer over intuïtie of iets dergelijks. Dat heb ik zelf overigens ook, het aanvoelen van atmosferen, zou zelf denken dat er dan toch bepaalde ‘cues’ zijn die je onbewust oppikt, maar wat daar achterliggende verklaringen voor zijn weet ik ook niet precies.