Synchroniciteit - Deel je ervaring(en)

Hebben jullie het ook al eens gehad? Een collectieve hallucinatie? Waar je met meerdere op helemaal dezelfde golflengte komt en hetzelfde ervaart? Hetzelfde ziet? Ik had vroeger een drugsmaatje en wij kenden elkaar meer dan tien jaar. Wanneer wij samen drugs namen zagen, dachten en ervoeren wij hetzelfde.

Als je dan doorwinterde psychonauten in één kamer zet en ze aan het praten laat, hoevelen sluiten elkaars zinnen dan niet aan? Hoeveel bevestigende knikken en commentaren volgen elkaar niet op in zo'n avond? Is het omdat wij uit dezelfde stof gemaakt zijn, of is het omdat er "extern" een "veld" is waarop je dan "instemt" ? Of zijn het gewoon de drugs? Or a little bit of them all?

Dat heb ik nog niet ervaren geloof ik, maar ik trip dan ook meestal alleen.

Mijn visie is dat we letterlijk uit hetzelfde materiaal zijn gemaakt ja. Dat waar ik (en ieder ander wezen) nu naar kijk(t) het verenigd veld van bewustzijn is. Omdat er nergens echte grenzen zijn tussen "dingen". Dingen komen pas ogenschijnlijk in bestaan wanneer wij (ons verstand eigenlijk) dit verenigde veld opdelen door met het rationele verstand grenzen te stellen en daardoor objecten te creëren. Maar losstaande dingen kunnen niet bestaan. Een losstaand iets bestaat alleen als een abstractie in het voorstellingsvermogen. Je hand bijvoorbeeld, kan niet bestaan zonder de ruimte er omheen. Daarom zijn de ruimte om je hand en je hand zelf geen twee dingen, maar 1 "ding". En zo geldt dat voor alles. Er is nergens een harde grens te vinden tussen twee objecten. Als je die connectie tussen dingen of anders gezegd: die absentie van grenzen tussen dingen begint te zien is synchroniciteit niet meer zo'n vergezocht iets. Als alles in werkelijkheid 1 geheel, 1 beweging is, waarom zou dit geheel dan niet in staat zijn om als 1 geheel te bewegen? (In plaats van allemaal afzonderlijke dingen)

Synchronistische gebeurtenissen zijn in staat om ons naar die manier van irrationeel kijken te leiden (als je bereid bent je rationele mind tijdelijk te negeren), maar imo komt daarna pas de echte verwondering: wat is dit veld/geheel? Hoe is het in de eerste plaats mogelijk dat er ervaring is? Hoe kan het dat ik hier ben als dat wat ervaring kent? Uit het niets. Dat is de echte magie, het echte wonder wat mij betreft. Ik weet niet meer wie het zei, maar daarbij vergeleken zijn wonderen als water in wijn veranderen en over water lopen child's play.

Zelf zou ik ook geneigd zijn te reageren dat het toeval is en dat veel van de gevallen helemaal niet zo heel toevallig zijn en dat de kans veel groter is dan 1/1000000. Bijvoorbeeld met de tijd op de klok, je telt 11:11 uiteraard mee, maar ook 11:10, 11:09 misschien en mogelijk ook 11:12 worden dan meegeteld. Vaak zeg je dingen op hetzelfde moment omdat het er ook het juiste moment voor is. Verder gebeuren er zo ongelooflijk veel dingen dat er ook ongelooflijk veel uitzonderlijke dingen gebeuren. Het zou eerder raar zijn als er niets uitzonderlijks gebeurt.

Dat gezegd hebbende haha, hier mijn bevinden, want ik heb de afgelopen dagen wel een aantal 'synchroniciteit' ervaringen.

- Ik wilde naar de supermarkt gaan met een vriend van me. We staan op het punt om naar buiten te gaan maar allebei lopen we nog even snel ergens anders een. Ik pak een smintje en wil hem aanbieden. Hij doet precies hetzelfde. We lopen bijn a tegen elkaar aan met allebei een doosjes smint in onze handen.
- Gister wilde ik gaan slapen. Ik vraag hoe laat het is. 11:11, dezelfde tijd die eerder in dit topic als voorbeeld gegeven was.

Ik had er nog eentje maar die ben ik kwijt. Door te zeggen dat het toevallig is en kansberekening erbij te betrekken geef je een verklaring, die voor mij aannemelijk is. Je kunt het ook verklaren door synchroniciteit, maar dan vraagt het concept synchroniciteit ook om verdere uitleg. Er is geen goed en fout, maar meestal wordt het eenvoudigste 'model' gekozen om te verklaren die de minste aannames doen en de grootste verklarende kracht heeft. Dat betekent echter niet dat dit ook een juiste verklaring van de werkelijkheid is.

"Entia non sunt praeter necessitatem multiplicanda"
https://nl.wikipedia.org/wiki/Ockhams_scheermes

Ook bovenstaande stelling is slechts een mening natuurlijk

Vandaag had ik ook een momentje hoor, was aan het mediteren en had een timer op 20 minuten gezet. Vanwege de benauwde warmte begon het zweet op mijn voorhoofd te staan en op het moment dat ik mijn ogen opende om even het zweet van mijn hoofd te vegen ging de timer af.

Niet dat ik het direct relativeerde ofzo, helemaal niet zelfs, maar snap nog steeds niet helemaal wat hier nou zo bijzonder aan is. Het zorgde bij mij niet voor verwondering in ieder geval en was totaal niet bezig met het rationeel te verklaren of iets dergelijks.

Had vandaag ook een mooie:

Ik keek op de klok op exact de seconde dat 13:36 overging naar 13:37 haha.


Wat er zo bijzonder is aan synchronistische gebeurtenissen? Het zijn (voor mij) de momenten wanneer de geest en de wereld van materie elkaar ontmoeten. Momenten waarop de fysieke materiële wereld redenen geeft dat het misschien niet van 'matter', maar van 'mind' gemaakt is. Je denken (en dat van anderen) heeft direct (in real-time) invloed op de wereld om je heen. Of je de stap neemt en die mogelijkheid in acht neemt of dat je je geloof in de materiële wereld in stand houdt is dan aan jou. Wanneer materie in één keer veranderd in min of meer gedachten, wordt alles in potentie mogelijk. Dan is verwondering niet zo moeilijk.

Misschien was je niet bewust bezig dit voorval rationeel te verklaren, maar we zijn (op de achtergrond) constant bezig onze ervaring rationeel te verklaren. Nu ik hier zit dit te typen ben ik bezig dit rationeel te verklaren door te denken dat ik hier zit dit te typen.

Mindless zei:

Ik keek op de klok op exact de seconde dat 13:36 overging naar 13:37 haha.

Klik om te vergroten...

Dit heb ik elke dag wel een keer. Kijk waarschijnlijk teveel op de klok.

Trouwens. Heb achteraf nog wel even over je topic na zitten denken. Nog steeds vind ik persoonlijk synchronistische gebeurtenissen zoals die van hierboven niet echt bijzonder. Maar wat ik wél heel bijzonder vond is dat ik tijdens mijn LSD-trip die 'telepathie' (vage term maar ik kan het niet anders verwoorden dan dat) heb ervaren met Sanne. Ik had het idee dat we dezelfde gedachten hadden. En die ook van elkaar wisten zonder uit te spreken. Had het gevoel dat zij al las wat ik typte voor ik het had verstuurd. Achteraf bleek zij hetzelfde te hebben gehad, terwijl we het allebei tijdens de trip niet bewust uitgesproken hebben. Het werd nog maffer toen ik haar ervaringen zelf ook begon te zien. Dus dan zei zij bijvoorbeeld 'mijn shag smaakt naar een man met een snor die staat te roken op de vluchtstrook naast zijn auto', en dan zag ik dat. En hoewel ik van haar geen informatie had gekregen over hoe dat 'plaatje' er verder uitzag (bijvoorbeeld welke kleur de auto had, of de man links of rechts in het plaatje stond, op welk stripfiguur hij leek, hoe de omgeving eruit zag, in welk land/werelddeel het leek te zijn, etc.) kon ik dat achteraf toch vrijwel exact zeggen. En alles klopte, het was bijna creepy.

Ik wijd het nog altijd gewoon aan het effect van de LSD, en wat ik hier beschrijf is natuurlijk ook niet het type synchroniciteit waar jij op doelt in dit topic, maar ik vond het gewoon heel bizar dat het erop leek dat we synchroon lopende gedachtenpatronen hadden op dat moment. Hoe zie jij dit dan, als ik vragen mag?

Dat is wel heel apart ja!

Hehe, je zegt 'Ik wijd het nog altijd gewoon aan het effect van de LSD". Alsof het dan in één keer te verklaren valt, in één keer 'gewoon' maakt. Mensen zeggen weleens: het zit maar tussen je oren. Ja... inderdaad... de hele wereld zit tussen je oren, heb je daar weleens over nagedacht denk ik dan. Dat het "gewoon" aan de LSD lag verklaart nog steeds niet dat jullie ervaringen overeenkwamen. Ook al was het allemaal voorstelling, hoe kunnen jullie dezelfde voorstelling hebben als er niet meer aan de hand is dan een drug nemen die je voorstellingsvermogen oplaait.

Roze olifant zei:

Hoe zie jij dit dan, als ik vragen mag?

Klik om te vergroten...

Nou, volgens mij heb ik mijn mening daarover hierboven al uitvoerig beschreven, maar om het even kort te zeggen:

Wat als op het frequentie niveau van onze normale wereld (de wereld van tijd waarin we als personen door het leven gaan of anders gezegd: het ego-bewustzijn) alles min of meer chaotisch verloopt. Maar wanneer we naar een hogere "dimensie" gaan, (zoals bijvoorbeeld met mediteren, een hoge mate van mindfulness of tijdens trippen) de synchroniciteit van gebeurtenissen toeneemt. Dan verandert de chaotische aard van gebeurtenissen letterlijk naar die van synchroniciteit/orde. Dingen gebeuren niet zomaar willekeurig meer, maar volgens een hogere orde en connectiviteit. En jouw eigen mate van bewustzijn speelt hier een centrale rol in. Wanneer je dergelijke synchroniciteit allemaal niet zo heel bijzonder vind, zegt dat imo dat je vooral in de frequentie zit waarbij alles chaotisch verloopt (of lijkt te verlopen) met uitzondering van dergelijke 'toevalligheden'. Dat is geen kritiek of oordeel van mijn kant, want ik zit zelf zó vaak in die modus. Echter, stap ik uit die modus, dan verdwijnt de willekeur direct en worden gebeurtenissen meer en meer synchronistisch.

Haha. Ja, je hebt stiekem wel een beetje gelijk. De LSD verklaart het nog steeds niet. xD Ik ben dan toch geneigd om te denken dat er een soort onbewust gedrag heeft plaatsvonden waardoor we elkaar 'geframed' hebben om hetzelfde te denken. Een soort cold reading bij wijze van spreken, waar mediums/zogenaamde helderzienden ook graag gebruik van maken. Zoiets. Maar ik moet zeggen dat ik het ook niet precies weet. Het voelde erg apart. Misschien wil ik het ook wel niet kunnen verklaren maar liever gewoon echt geloven dat drugs poorten kunnen openen naar werelden die niet altijd stroken met rationaliteit.

Thanks voor je mening hierover. Ik dacht dat je dit misschien anders zou zien dan het type synchroniciteit dat je zelf beschreef, omdat het hier over gedachtenpatronen gaat.

Het is gewoon zo dat ik dit in eerste instantie een beetje een zweverig topic vond (wel boeiend hoor daar niet van, maar zweverig/niet zo aan mij besteed), maar toen ging ik nog eens nadenken over dat telepathie-gevoel en toen zette het me toch ineens wat meer aan het denken. Vandaar dat ik er even op terugkwam.

Nee, ik zie dat soort synchroniciteit hetzelfde als andere vormen van synchroniciteit. Ik zie het allemaal als gebeurtenissen/ervaringen. Maakt niet uit welke vorm het aanneemt.

Ik ben ook wel een zweefteef hè?

Zweefteef of zweefkees?

Maar dat ben je wel een beetje ja, maar is niet erg, ik kan daar nog wat van leren.

Zweefkees dan.

Tja, ik kan wel wat leren van meer nuchtere personen zoals jij i guess.

Mindless zei:

Misschien was je niet bewust bezig dit voorval rationeel te verklaren, maar we zijn (op de achtergrond) constant bezig onze ervaring rationeel te verklaren. Nu ik hier zit dit te typen ben ik bezig dit rationeel te verklaren door te denken dat ik hier zit dit te typen.

Klik om te vergroten...

Of jij bent (on)bewust bezig er iets bijzonders van te maken. Persoonlijk heb ik het idee dat ik het gewoon observeerde en that's it.

Edit Dit klinkt misschien een beetje bot zoals ik het hierboven zei. Maar wat ik probeer te zeggen is dat omdat ik het niet als bijzonder interpreteer dat nog niet wilt zeggen dat ik het probeer te rationaliseren. Er is ook nog een tussenweg mogelijk waarin je gewoon observeert, zonder het te verbijzonderen of te rationaliseren. Iets is gewoon, zonder er een label of oordeel aan te hangen.

Zelf heb ik nu achteraf meer het idee dat ik door het mediteren meer in die tussenweg zat, het was gewoon. Is misschien een wat nihilistische kijk op mediteren hoor, maar mijn ervaringen met mediteren komen meestal meer in die hoek uit. Dat jouw ervaringen meer in de betekenisvolle hoek uitkomen is net zo legitiem, maar dat wilt niet zeggen dat dit dan bij anderen ook zo zou moeten zijn. Of dat wanneer anderen het niet betekenisvol ervaren dat ze het dan automatisch zitten te rationaliseren.

Mijn bevindingen van een aantal dagen bewuster en meer mindfull door het leven gaan, met als insteek wellicht meer gevallen van synchroniteit waar te nemen: helaas, ik kijk nog altijd op saaie momenten op de klok En niemand belt me als ik aan ze denk, stom... Maar vond wel ineens twee mooie klavertjes vier recht naast elkaar, toen ik wandelde op een plek die me gelukkig maakt, samen met een persoon die me dierbaar is. Geen synchroniteit I guess, wel een mooie bijkomstigheid van het bewuster in het moment proberen te leven mede dankzij dit topic

Psychedelibee zei:

Of jij bent (on)bewust bezig er iets bijzonders van te maken. Persoonlijk heb ik het idee dat ik het gewoon observeerde en that's it.

Klik om te vergroten...

Dat mag je denken, maar dat denk ik niet. Maar dan heb ik het over de echt bijzondere momenten alleen hè. Je hebt wel gelijk dat er ook weleens van die momenten bij zitten die ook makkelijk 'toeval' zouden kunnen zijn. Maar in het algemeen: hoe bewuster, hoe bijzonderder/magischer de wereld wordt gezien. We zijn een magisch wezen, dus als we daar bewust van worden, moet de wereld dat wel gaan weerspiegelen

Psychedelibee zei:

Edit Dit klinkt misschien een beetje bot zoals ik het hierboven zei. Maar wat ik probeer te zeggen is dat omdat ik het niet als bijzonder interpreteer dat nog niet wilt zeggen dat ik het probeer te rationaliseren. Er is ook nog een tussenweg mogelijk waarin je gewoon observeert, zonder het te verbijzonderen of te rationaliseren. Iets is gewoon, zonder er een label of oordeel aan te hangen.

Zelf heb ik nu achteraf meer het idee dat ik door het mediteren meer in die tussenweg zat, het was gewoon. Is misschien een wat nihilistische kijk op mediteren hoor, maar mijn ervaringen met mediteren komen meestal meer in die hoek uit. Dat jouw ervaringen meer in de betekenisvolle hoek uitkomen is net zo legitiem, maar dat wilt niet zeggen dat dit dan bij anderen ook zo zou moeten zijn. Of dat wanneer anderen het niet betekenisvol ervaren dat ze het dan automatisch zitten te rationaliseren.

Klik om te vergroten...

Nee ik begrijp het wel en vind het niet bot. En ik bedoel ook zeker niet dat dit bij anderen ook zo móet zijn. Maar ik denk wel dat de 'wonderlijkheid' van de wereld meer is dan alleen interpretatie. De inwaartse (transcendentale) beweging van bewustzijn is best nihilistisch te noemen. De uitwaartse terugkomende beweging (de wereld weer in) is zeker niet nihilistisch. Het universum is magisch. Als dat niet op wat voor moment dan ook ervaren wordt, dan zit daar enig rationaliseren tussen (in mijn ogen dus hè, ik wil niet weer teveel preken ).

Ik denk ook niet dat je (we eigenlijk) zoveel probéren te rationaliseren, maar dat dit vooral onbewust gebeurd en vaak heel erg subtiel.

Mindless zei:

Maar in het algemeen: hoe bewuster, hoe bijzonderder/magischer de wereld wordt gezien.

Klik om te vergroten...

Dat ben ik helemaal met je eens hoor. Ik bedoelde meer die voorbeelden die je hier noemde zoals de klok die een bepaalde tijd aangeeft wanneer je erop kijkt. Of mijn voorbeeld dat toen ik mijn ogen opende met mediteren dat de timer af ging. Daar vind ik persoonlijk weinig magisch aan, ondanks dat ik er van overtuigd ben dat ik het niet onbewust rationaliseerde op dat moment.

Dat jij dat soort dingen wel magisch vind is hartstikke mooi, maar ik vind het een beetje kortzichtig en makkelijk om dan tegen mij te zeggen dat ik het dan onbewust rationaliseer omdat ik dit niet hetzelfde als jij ervaar. Ervaring en realiteit zijn subjectief en je kunt dus niet zomaar je eigen ervaring op die van een ander projecteren. Daarmee zeg je indirect dat jij de waarheid in pacht hebt en de ander niet. Dan doe je precies hetzelfde als bijvoorbeeld een christen of moslim.

Voor mijn zijn andere dingen magisch, zoals mindful door de natuur lopen ofzo en daar dus helemaal in opgaan. Of telepathie zoals hier eerder in het topic genoemd werd. Ik denk dat iedereen gewoon zijn of haar eigen invulling van magie heeft en dat is ook alleen maar mooi en goed.

Nee, iedereen heeft zijn eigen voorkeuren uiteraard, daar wil ik niet tegenin gaan. Ik zie dat ik het inderdaad nogal cru neer heb gezet, excuses. Op dat niveau is er nou eenmaal diversiteit. Maar dat zijn persoonlijke voorkeuren. Opdelen van ervaring: dit vind ik leuk, dat vind ik niet leuk. Iedereen heeft deze, maar dat is niet echt waar ik op doel.

Psychedelibee zei:

Dat jij dat soort dingen wel magisch vind is hartstikke mooi, maar ik vind het een beetje kortzichtig en makkelijk om dan tegen mij te zeggen dat ik het dan onbewust rationaliseer omdat ik dit niet hetzelfde als jij ervaar.

Klik om te vergroten...

Maar ik wil helemaal niet beweren dat ik dat altijd zo ervaar. Mijn kritiek dat mensen magie negeren is net zo goed aan mezelf gericht. Ik zie slechts in dat ik mezelf (en anderen zichzelf) voor de gek houdt wanneer magie niet aanwezig lijkt te zijn in élk moment. De momenten waar magie ervaren wordt zijn volgens mij een indicatie dat realiteit dichtbij is. Momenten waar alles kil, mechanisch, en magie-loos is zijn daarentegen een indicatie dat men de realiteit aan het negeren is en meer in het verstand is. Ik deel hier de mening van Terence McKenna: schoonheid (nauw verwant aan wonderlijkheid/magie/liefde) is het hoogste, hoger dan "waarheid" en "goedheid". Er is imo wel degelijk een soort universele schoonheid.

Ik ben het ook eens met jou dat ervaring/realiteit subjectief zijn, maar aan de andere kant denk ik dat er in realiteit ook maar 1 subject is ( ), die meer en meer ervaren wordt naarmate magie/schoonheid/liefde meer ervaren wordt.

Volgens mij denken we dan gewoon hetzelfde over magie inderdaad, maar zien die beide in andere dingen terug.

Roze Olifant, dat je hier niet zo'n bijzondere dingen leest is wellicht te wijten aan het feit dat meesten er gewoon over zwijgen. Ik bedoel, how weird can it get?
ALLES is mogelijk! Maar echt alles wordt mogelijk. Via mijn trips werd ik onderworpen aan een vorm van "leerschool" en ik boekte resultaten die ik jullie voor nu even schuldig blijf. De synchroniciteit heeft hier een serieuze indruk nagelaten. Ik spreek dan niet over het samenvallen van cijfers. Maar over het samenvallen van incidentjes die elkaar zo snel opvolgde (in mijn nuchtere leven) dat ik het niet langer meer kon ontkennen. Ik zette de radio aan en het kwam op me af, via de mainstream media, via de social media, via mijn dierbaren, via alles. Ik heb "iets" te zien gekregen dat mij zo persoonlijk aangaat waarmee ik nu een heel leven zoet ben. Er is geen terugweg meer. Eerst toonde het mij iets, dan regelde het mijn nuchtere leven als een sneltrein aan een rotvaart terwijl het mij gedurig signalen gaf. Al mijn skeletten kwamen uit de kast en ik kon er niet meer van vluchten. Ik heb een leven van schijt gekend, maar toen ik om verlossing vroeg en me door de paddo liet leiden is het ook gekomen. Door het niet te aanvaarden en me er van af te keren heb ik nog lang nagesparteld in het leven. Maar ik aanvaard het nu en ik word er weer klaar voor.
Ik kan maar getuigen, er is "iets". En als je het mij vraagt was dat "iets" al hier voor de mens. De mens is misschien een product van dat "iets" wat het ook mag zijn. Of zoiets...

Wat mooi Fundamenteel!

Met leerschool bedoel je dat je lessen in je leven krijgt die precies afgestemd zijn op de dingen die je moeilijk vindt of niet? Maar je weet dat je ze moet leren. Ik maak nu ook zulke dingen mee. Heel moeilijk, maar ook heel mooi!

Verscheidene lessen. Seksueel, relationeel, over mezelf, mijn partner, wat er achter de gordijnen te vinden is buiten onze eigen "cultuursbelevenis". Rationaliteit had daar geen thuishaven.

Ik zat heel mijn leven te "mokken" met waaroms en een onrechtvaardigheidsgevoel. Tot ik eens een ruimere blik op de zaken mocht werpen. Systematisch steeg ik op de trap. Via synchroniciteit belandde mijn levenspartner in mijn leven. Ik ken haar van vroeger toen we op de middelbare school zaten. Ik danste mijn eerste slow met haar op een liedje dat zo'n 18 jaar later op mijn werk op de radio te horen was. Ik dacht aan haar en kort erna kreeg ik na 18 jaar een SMS van haar. Ze had hemel en aarde bewogen aan mijn nummer te geraken. Ik ben anti facebook en andere sociale media. Dus ik was onzichtbaar.
Bon, bij haar begon ik terug te trippen. Maar mijn trips vielen plots in een ander perspectief, ik was nu volmaakt door haar en onderging wat je een seksueel ritueel mag noemen. "Doe dit, doe dat" kreeg ik van iets hogeraf door en mensenlief, ze reageerde daar wonderwel goed op. Het was alsof ik en zij opnieuw ontmaagd werden. Het was alsof ik voor de eerste keer echt seks had. Nu was het echt één worden.

Ik tripte om de twee weken op een deftige portie en dat was "ons" moment. En ja het was een leerschool op persoonlijk vlak. Maar ik voelde mij bekeken, ik kon niet geloven dat dit inzicht van mijzelf kon komen. Iets was erbij, vraag me niet wat. Ik vermoed iets inter- extradimensioneel. Iets zeer bewust. Het was alsof ik daar op "ingetapt" was en ik werd ingeleid in een wereld zonder grenzen. Alles werd nu mogelijk. Ik wou zeker weten of ik met "iets" bewust bezig was of ik nu met "niets" bezig was behalve een mindfart. Het is vanaf het moment dat ik het begon uit te dagen zich kenbaar te maken dat de synchroniciteit waanzinnig versnelde in mijn dagdagelijks leven. Je kan enkele keren zeggen "jup dat is toeval" maar je kan maar zolang de olifant in de kamer negeren.

Maar wederom, ik ben het nog allemaal aan het plaatsen. Jaren later. Het was het meest vreemde dat me ooit overkomen is. Ik geloof toch dat er "iets" is dat even nieuwsgierig en geïnteresseerd in ons is. In het begin werd me dat niet zichtbaar, ik was nog te verbaasd. Tot ik me echt liet leiden door de trip waarna ik later zelf begon te leiden. Maar dan toch het hoofdstuk afsloot om terug die rationaliteit aan te grijpen. Want hoe vreemd kan het erop worden he?