Synchroniciteit - Deel je ervaring(en)

Nee, we weten het niet.

En dat is een verklaring eigenlijk ook: een theorie omdat je het eigenlijk niet weet.

Misschien zat er nog een stukje LSD-zegel in één van onze broekzakken zodat onze wasmachines telepathisch communiceren?

Ah joh dat gebeurd zo vaak. Niet overal dingen achter zoeken.

Ja ja dubbelpost, maar er zit een week tussen.

Vanmiddag op het werk begin ik een ringtone van een collega te neuriën. Een seconde daarna gaat zijn telefoon over met die ringtone. Ik dacht, hmm dat is best wel toevallig. Volstrekt te verklaren natuurlijk, want zijn telefoon gaat wel 5 keer op een dag, dus dat kan net op de seconde samenvallen met mijn neuriën wat ik toch ook wel 3x per dag doe. Niet zo bijzonder dus.

Maar dan later op de middag gebeurt exact hetzelfde nog een keer. Dus ik zo'n gevoel van dit is een beetje té toevallig aan het worden... Wat gebeurt hier?

Maar toen heb ik er even goed over nagedacht en ik denk dat ik een verklaring heb: de signalen die binnenkomen in de mobiel van mijn collega en de signalen die binnenkomen in mijn hersenen komen uiteindelijk van dezelfde plek.

Hier nog een leuke, ik vertel mijn zusje (na enige twijfel, wil niet dat ze denkt dat ik een junk begin te worden, hehe) dat ik gisteren voor het eerst ketamine heb geprobeerd, zegt ze: "Ey, ik ook!" Blijkbaar hebben we tegelijkertijd onze snuif- en ketamine-ontgroening doorgemaakt zonder dit van elkaar te weten.

Ik heb niet alles gelezen want ben al de hele nacht wakker van de speed. Samen lekker chillen met mijn vriend.
Ik schrijf ook op mijn tablet dus mijn excuus voor spelfouten en eventueel verwarde uitgelegde verhalen.

Rationalist ben ik zeer zeker. Ik zou willen zeggen dat ik niet geloof in toeval, dingen gebeuren gewoon en men moest het een naam geven omdat mensen zo zijn.
In geval van materiele dingen ben ik het met voorgangers eens. Je hebt een liedje in je hoofd en dat hoor je op de radio. Hoe vaak heb je dat liedje in je hoofd gehad dat het niet op de radio was? Watbetreft tijd kijken op de telefoon heb ik geen ervaring, ik vergeet meestal mdteen wat de tijd was.

Wat mensen betreft word het veel interessanter.
Ik heb meerdere theorien.

1: telepathie is in kleine mate bewezen, dus daarom kan die persoon bellen waar je aan denkt.

2: hive mind die geevolueerd is. Mieren werken perfect samen en uiteindelijk stammen we allemaal van hetzelfde beestje, dus wellicht dat wij mensen ook nog een soort van hive mind hebben waardoor we aanvoelen als iemand aan ons denkt.

3: soort higs boson veld maardan voor de ziel. Alles trilt, dus laten we even aannemen dat onze ziel ook trilt op een bepaalde frequentie. Stel je nu een onzichtbaar veld voor waar onze zielen op trilen. Zie dit als radiogolven die over afstand muziek brengen. Om dan even te pushen, geesten kunnen vast blijven zitten op dit veld, tijdelijk of langer. Vandaar het geloof in geesten. (In de meeste gevallen zal het een psychose zijn maar geesten is toffer om te geloven)

4: net als bij materieel, gewoon toeval.

5: tijd, ales moet nog komen, gebeurt nu en is al geweest. Dan is er dus meer sprake van deja vu misschien. Je kunt op een manier een glimpse opvangen van wat al geweest is zonder daar bewustbvan te zijn. Welicht via meditatie omdat je dan alleen het "zijn" ervaart.

6: ik heb momenteel geen andere ideeen wat ik best jammer vind, leuk topic om over na te denken.

7: puur toeval zou ik voor willen gaan met mensen die er graag een betekenis aan willen geven. Het lijkt me heel tof alz het een hive mind achtig betreft of telepathie, maar wetenschappelijk gezien is toeval het meest aannemelijke dus ga ik daarin mee.

Voorbeeld van bstekenis willen geven.
Mijn tante was overleden en savonds springt er tot 2 keer toe een lamp aan. Mijn moeder in tranen van blijdschap omdat zehet als teken zag,alles is goed met mijn tante. Ik wil dat graag geloven maar dat kan ik niet. Voor mijn moeder is het steun dus ik zal haar ook niet zeggen dat ze dom is. In hoeverre moetje allez wetenschappelijk verklaren als menssn steun/geloof halen uit dit soort toevalligheden? Naar mijn mening niet, laat ze geloven en laat het ze helpen.

Ik zou graag willen geloven in het spirituele, maar ik vind het moeilijk om dat alleen op geloof te doen en zonder bewijzen. Ik heb een keer geesten gehoord bij mijn vader thuis, ik was bang en euforisch tegelijk. Ik hoorde het met mijn eigen oren, helaas was ik te schijterig om te kijken. Niet lang daarna begon ik op een dag meerdere malen een bepaalde geur te ruiken die er duidelijk niet was. Vervolgens liet de dokter mijn droom in duigen vallen want door kut voelen had ik blijkbaar last van een psychose, daarna nog 2 keer meegemaakt dat ik me ervan bewust was. Dus de optie geesten werd duidelijk minder waarschijnlijk.

I want to believe.

Ik was net mijn hele leven aan het heroverwegen en toen zag ik een boek liggen in een gratis bieb in Aussie, Revolution van Russel Brand, en het gaat precies over alle onderwerpen waarvoor ik me momenteel interesseer (oftewel fuck de politiek, meditatie is awesome, focus is meer eenheidsgevoel). Dat was geen toeval hoor!

Ik geloof sowieso niet zo in toeval.

Soms wou ik dat ik het eerder met mijn ex had uitgemaakt en langer in Londen was blijven wonen, maar als ik dat had gedaan had ik geen LSD met Skittles gedaan en hadden we nooit wat gekregen (of misschien later). En dan had ik ook niet één van mijn beste vriendinnen leren kennen, terwijl er zoveel is gebeurd dankzij onze vriendschap. Als ik Skittles eerder had leren kennen dan nu, hadden we waarschijnlijk megaveel ruzie gehad omdat onze leefstijl een paar jaar geleden te veel uit elkaar lag. Als mijn beste vriendin die ene jongen niet had ontmoet, was ze niet naar Australië verhuisd en was ik er nooit op reis geweest. Uiteindelijk had toch alles moeten zijn zoals het ging.

Trouwens, ik had het er nog met een vriendin over. Hoe kan het toch dat ik zenuwachtig word als zij zenuwachtig is? Waarom neem ik dat van haar over? Hoe kan het in het algemeen dat sommige mensen gevoelig zijn voor emoties van anderen?

ZERO- zei:

Trouwens, ik had het er nog met een vriendin over. Hoe kan het toch dat ik zenuwachtig word als zij zenuwachtig is? Waarom neem ik dat van haar over? Hoe kan het in het algemeen dat sommige mensen gevoelig zijn voor emoties van anderen?

Klik om te vergroten...

Dat is empathie, voelen wat de ander voelt. Dient een sterk sociaal nut, draagt bijvoorbeeld bij aan het groepsgevoel/bindt mensen, evolutionair psychologen hebben er waarschijnlijk nog tig andere verklaringen voor.

Het blijft natuurlijk iets bijzonders maar het is dus wel gewoon prima te verklaren.

Dat is toch geen verklaring? Dat is een (mogelijke) reden waarom empathie zou bestaan. Wat voor nut het zou dienen. Niet een verklaring hoe het kan dat het moment dat jij de kamer binnenloopt ik direct jouw hele vibe oppik.

Mindless zei:

Dat is toch geen verklaring? Dat is een (mogelijke) reden waarom empathie zou bestaan. Wat voor nut het zou dienen. Niet een verklaring hoe het kan dat het moment dat jij de kamer binnenloopt ik direct jouw hele vibe oppik.

Klik om te vergroten...

Ja, das waar. Maar empathie heeft hierdoor wel deels een biologische basis. Spiegelneuronen in het brein maken het mogelijk om andermans gedrag te begrijpen, voelen wat iemand anders voelt. Ze worden o.a. actief als een ander een bepaalde emotie ervaart, imiteren die emotie als het ware.

Dan heb je wel nog het hele nature-nurture debat (in hoeverre de werking van die neuronen bij de geboorte al vaststaat en in hoeverre hij door leren tijdens het leven tot stand komt), ik ben verder geen kenner ofzo maar boeiend is het wel. Mensen met autisme zouden bijvoorbeeld volgens een theorie ook minder spiegelneuronen hebben en daardoor meer moeite hebben met sociale interactie.

Apart dat mijn spiegelneuronen actief worden zonder dat ik de ander zie dan.

Ik neem aan dat die theorie erop gebaseerd is dat je door middel van perceptie de emotie van een ander afleest aan het gezicht(?) Dat is vaak niet hoe het bij mij werkt, al kan dat ook. Ik voel eerder de atmosfeer van de omgeving. Ik voel bijvoorbeeld ook dat er mensen in de ruimte zijn, ook al zijn ze compleet stil. En kent niet iedereen het gevoel dat iemand achter je naar je kijkt en dat je je dan omdraait en dat dat ook echt zo is? Dergelijke verklaringen op biologisch vlak doen het voor mij niet om dat soort redenen.

Het zijn wel verklaringen, maar ze geven mij nooit het gevoel dat ik ook maar iets wijzer word van hoe het echt zit.

Mindless zei:

Apart dat mijn spiegelneuronen actief worden zonder dat ik de ander zie dan.

Ik neem aan dat die theorie erop gebaseerd is dat je door middel van perceptie de emotie van een ander afleest aan het gezicht(?) Dat is vaak niet hoe het bij mij werkt, al kan dat ook. Ik voel eerder de atmosfeer van de omgeving. Ik voel bijvoorbeeld ook dat er mensen in de ruimte zijn, ook al zijn ze compleet stil. En kent niet iedereen het gevoel dat iemand achter je naar je kijkt en dat je je dan omdraait en dat dat ook echt zo is? Dergelijke verklaringen op biologisch vlak doen het voor mij niet om dat soort redenen.

Het zijn wel verklaringen, maar ze geven mij nooit het gevoel dat ik ook maar iets wijzer word van hoe het echt zit.

Klik om te vergroten...

Ik denk wel dat het bij spiegelneuronen gaat om imitatie dus ik denk dat er dan vanuit wordt gegaan dat je de persoon ziet, ja, maar ik ben daar niet volledig zeker van. Mijn studie is inmiddels alweer jaren geleden. Ik reageerde op de vraag van ZERO hoe het mogelijk is dat je zenuwachtig wordt als een vriend/vriendin dat is, en waarom de ene persoon gevoeliger is voor de emotie van een ander dan de andere persoon. Verklaringen daarvoor liggen waarschijnlijk in deze hoek.

De dingen die jij beschrijft zijn, dat is volgens mij wat anders, dat gaat niet meer over empathie maar meer over intuïtie of iets dergelijks. Dat heb ik zelf overigens ook, het aanvoelen van atmosferen, zou zelf denken dat er dan toch bepaalde ‘cues’ zijn die je onbewust oppikt, maar wat daar achterliggende verklaringen voor zijn weet ik ook niet precies.

Ik vind dat ook wel onvoldoende verklaring hoor, die spiegelneuronen. Want ik word uiteraard ook zenuwachtig omdat ik haar zenuwachtig zie doen, maar ik denk dat ik het even goed zou voelen als ik niet naar haar zou kijken. We waren drie weken lang nonstop samen dus toen zij op date ging was ik even zenuwachtig als zij....

ZERO- zei:

Ik vind dat ook wel onvoldoende verklaring hoor, die spiegelneuronen. Want ik word uiteraard ook zenuwachtig omdat ik haar zenuwachtig zie doen, maar ik denk dat ik het even goed zou voelen als ik niet naar haar zou kijken. We waren drie weken lang nonstop samen dus toen zij op date ging was ik even zenuwachtig als zij....

Klik om te vergroten...

Maar ik heb ook nergens gezegd dat empathie alléén tot stand komt door spiegelneuronen. Gedrag is super complex en nooit zwart-wit, zoals al gezegd is het bijna altijd ook een combi van nature/nurture, een biologische basis + nog een hele hoop extra’s aan aangeleerd gedrag. Anyway. Meevoelen met de ander is een van de mooiste eigenschappen van een goede vriendschap. Dat is iets wat zeker is, wat de precieze verklaring ervoor dan ook is.

Zelfbehoud? Behoud van het ras?
Als jij je kan verplaatsen in een ander kun je vriendschappen opbouwen. Met 2 mensen bereik je meer dan met 1 persoon, dus vriendschappen is in je voordeel. Door als Ras bevriend te zijn met elkaar en elkaar te helpen heeft het ras ook een grotere kans op overleving.
Je vertrouwt iemand pas (neemt iemand pas serieus) als je het gevoel hebt dat die persoon dat ook bij jou doet en dat hij het meent. Dus empathie is nodig daarin. Zonder vertrouwen krijg je geen vriendschap.

Menselijk gedrag is erg complex maar zo interessant! Het is niet alleen de gezichtsuitdrukking maar ook de woorden die de persoon gebruikt, de toonhoogte, de lichaamstaal etc.
Daarom is het erg moeilijk om te zeggen hoe je een vriendschap opbouwt, of hoe je dat meisje moet versieren want je moet haar kunnen lezen (op zijn minst een beetje) om door te hebben wat ze leuk vind, of ze zich op haar gemak voelt etc. Als je dat weet kun je daar rekening mee houden en dus een goede conversatie hebben.

Roze olifant zei:

Gedrag is super complex en nooit zwart-wit, zoals al gezegd is het bijna altijd ook een combi van nature/nurture, een biologische basis + nog een hele hoop extra’s aan aangeleerd gedrag. Anyway. Meevoelen met de ander is een van de mooiste eigenschappen van een goede vriendschap. Dat is iets wat zeker is, wat de precieze verklaring ervoor dan ook is.

Klik om te vergroten...

Door mijn persoonlijkheid waarin ik moeite heb me op de juiste manier in te leven in een ander, en voor een deel ook door het feit dat ik Asperger heb, vind ik socialiteit en het gedrag wat daarbij gepaard gaan gewoon 1 grote onmogelijke puzzel. Maar het is wel een fascinerende puzzel. En als er dan wederzijds begrip is tussen jij en een ander, bijvoorbeeld een goede vriend of een geliefde, en het "klopt" voor je gevoel, dan is dat voor mij een van de mooiste dingen die je kan meemaken. Het leven is op zichzelf al fantastisch, maar wordt pas echt fantastisch als je dit kunt delen met anderen die je vertrouwt. Andere mensen, unieke personen elk met een eigen wil en manier van denken, dat maakt het leven bijzonder en waard om voor te strijden.

Zweibeiner zei:

Zelfbehoud? Behoud van het ras?
Als jij je kan verplaatsen in een ander kun je vriendschappen opbouwen. Met 2 mensen bereik je meer dan met 1 persoon, dus vriendschappen is in je voordeel. Door als Ras bevriend te zijn met elkaar en elkaar te helpen heeft het ras ook een grotere kans op overleving. Je vertrouwt iemand pas (neemt iemand pas serieus) als je het gevoel hebt dat die persoon dat ook bij jou doet en dat hij het meent. Dus empathie is nodig daarin. Zonder vertrouwen krijg je geen vriendschap.

Klik om te vergroten...

Zonder enig wederzijds vertrouwen/begrip zal een relatie, of het nou een vriendschap is of een liefdesrelatie of iets anders volgens mij onontkoombaar stuk lopen. Als er geen raakvlakken zijn is er geen connectie en geen basis voor iets groters. Soms is dit pijnlijk duidelijk. Heb vaak genoeg gehad dat ik een meisje zo ontzettend geweldig vond maar dit niet wederzijds was. Dan is het verspilde moeite. Het laat ons zien dat ook al is het iets complex, in zekere zin zijn we best wel primitiev. Bas sees girl, he like. Girl sees bas, she no like. Bas cry. Dat maakt het fascinerend, zoiest complex en tegelijkertijd zo primitief eenvoudig. We zijn allemaal slechts mensen met hun brein tot beschikking, meer hebben we niet.

Misschien zweef ik teveel als een dalai lama, maar ben ook pittig hard onder invloed. Just wanna spread the love

Mindless zei:

Omdat ik synchroniciteit een fascinerend verschijnsel vind, open ik hierbij een topic over dit fenomeen. Het magische aan synchroniciteit is voor mij dat het de kracht heeft om rationeel denken stil te leggen en een wonderlijke dimensie in ons te openen. Het daagt op een heel directe manier het bestaan van 'toeval' en onze rationele interpretatie van de wereld uit. Dit topic is bedoeld voor het delen van jouw ervaring(en) met synchroniciteit en om mensen er bekend(er) mee te maken. Voor degenen die niet weten wat synchroniciteit precies inhoudt, zal ik eerst een korte beschrijving geven:

Wat is synchroniciteit?

Synchroniciteit is wanneer twee (of meer) gebeurtenissen die betekenis hebben voor jou tegelijkertijd plaatsvinden en het ene niet causaal is aan het andere. Bijvoorbeeld:

- Je denkt aan een liedje, zet de radio aan en datzelfde liedje begint exact op dat moment.

- Je denkt aan een vriend/vriendin, typt een tekst in (bijvoorbeeld) whatsapp en ziet dat diezelfde vriend/vriendin exact op datzelfde moment begint een bericht aan jou te typen.

- Jij en een ander persoon zeggen een heel specifiek iets tegelijk op hetzelfde moment.

Grappig is dat velen synchroniciteit toch vaak af doen als toeval, ook al is berekend dat dergelijke gebeurtenissen kansen zijn van 1 op een miljoen, of kleiner. Deze dingen zouden dus niet of heel sporadisch moeten gebeuren, maar de meeste mensen hebben er ervaring mee en dan niet één keer, maar vele malen in hun leven. Maar omdat ze een directe aanval zijn op ons idee van hoe dingen zouden moeten zijn en dat alles rationeel te verklaren is, is het voor velen comfortabeler om het op toeval te gooien. Ik persoonlijk geloof dat hoe bewuster men in het leven staat, dat wil zeggen: hoe minder in tijd (denken aan verleden/toekomst) en hoe meer men het hier en nu bewust beleefd, hoe meer men synchroniciteit zal gaan herkennen tot men simpelweg niet meer in toeval kan geloven.


Een paar van mijn ervaringen

Om af te trappen een paar van mijn persoonlijke ervaringen met synchroniciteit:

- Ongeveer een jaar geleden zat ik op mijn werk. Drie collega's en ik zelf waren aan het werk. De radio stond niet aan en er was al een tijd niets gezegd. Ineens beginnen twee van mijn collega's op exact hetzelfde moment hetzelfde liedje te zingen. Ik kijk op dat moment naar één van mijn collega's die me met grote ogen aankeek en zei: "what the fuck!! what the fuck!! Jij hoorde het ook hè?! what the fuck!!" We lachten er om en de ene zei: "dat is wel heeel toevallig" Yeah right...

- Dit is iets wat niet één keer is gebeurd, maar tientallen keren. Vaak wanneer ik mijn zusje besluit te appen, begint zij op exact datzelfde moment mij te appen. En het is niet dat wij zoveel appen met elkaar. Soms dagen of weken niet. Maar de keren dat we appen, gebeurd dit echt vaak, te vaak. Hetzelfde had ik een keer met mijn beste vriend toen wij een tijd lang geen contact hadden gehad en ik hem wou vragen om weer eens af te spreken. Na maanden elkaar niet gesproken te hebben, wou hij mij exact op datzelfde moment exact hetzelfde vragen.

- Het kijken naar de klok op een heel specifieke tijd. Ik kijk vaak naar een klok wanneer het 13:37 uur is. Zonet pas heb ik gelezen dat dit een teken zou zijn dat je op de goede weg bent. Er zijn meerdere van deze speciale cijfer combinaties, bijvoorbeeld 11:11. Dat gebeurd bij mij dan weer niet uitzonderlijk veel, maar bij vele mensen wel.


Nu jij!

Nu ben ik benieuwd naar jullie ervaringen met synchroniciteit! Ik weet dat velen van jullie dit ook ervaren!

Klik om te vergroten...

Ik vind dat je, zonder op het minst dit sleutelaspect van dit concept in vraag te stellen en je zomaar, zonder reden lijkt het mij, zonder zelfs bij te hebben stilgestaan, je gewoon van nature aanneemt en uitgaat van de correctheid van het concept toeval.

Neem nu even iets anders, de orde in de chaos bv., wat ik als voorbeeld neem omdat het binnen ons huidig paradigma als correct bekeken wordt en toch, moest dit geen bekende en aanvaard als voor waar zijn zou de beschrijving je meteen - net als nu, enkel schenk je er nu zo geen aandacht aan - opvallen als een contradictio in terminis; wat heus niet waar kan zijn!

Nu terzake, heb je zo willekeurig chaotisch geordende synchronisatie al eens overwogen als niet contradictorisch concept? Want volgens de chaos theorie is er wel degelijk orde in de chaos, dus zou ook orde in de synchronisatie zijn! Een voorbeeld dat toeval niet zou uitsluiten zou bv. het tegen een persoon aanwandelen (bijna) frontaal, en tegelijk zet je per toeval elks een pas links, en daaruit volgt logisch dat beide personen, zeer gedetermineerd door na actie a komt de tegenovergestelde actie b, de personen handelen op auto-pilot en zo stappen ze enkele keren, juist om elkaar door te laten, elks telkens een stap in dezelfde richting en zo kunnen ze beiden nog steeds niet verder vooruit.

Beeld je nu eens in wat een enorme paradigma-wissel het zou zijn moest toeval niet bestaan en deze synchronisatie een gepredetermineerde soort copy-cat dans des levens zou zijn, want niet alles behoeft een reden in een wereld waarin toeval besaat, dus deze dans zou een uiting van een ons cognitief te boven gaande, niet gepersonaliseerd intellect (ik spreek nu hypothetisch). Beeld je eens in dat er, laten we trachten het meer werelds te houden maar toch, proberen om anti-toeval argumenten aan te brengen, want dat zou een stap vooruit zijn in de dans des levens die het transcendent intellect ons doet opvoeren als leuke vorm, stiekem ook voel je je wat rood worden, doch goedlachse vorm van interactie met een onbekende. Zoiets bv...

Neem nu aan dat dat intellect uit ons voortkomt en dat we door een signaal dat we onbewust van de ander oppikken, bv. de kant naar waar de ander diens ogen kijken om een stap die kant op te zetten (anticipatie) en jij daardoor onbewust ook (rapport, psychologische term) een stap die kant opzet, dat is al wat nodig is om die transcendente intelligentie tot een rationeel iets om te gooien!

Als we zo alles zouden kunnen verklaren, en dit is een eerste aanwijzing dat het al minstens mogelijk is om waarschijnlijke meerdere anti-toeval argumenten te vinden en zo komen we uit bij een nog specialere - in mijn ogen - vorm van synchronisatie, namelijk: gedetermineerde. Mijn persoonlijke onmogelijk zover gebleken de juistheid - maar dit is ook zo met toeval! - hiervan apodictisch te bewijzen als zijnde waar... Toch als men kijkt naar alle uitermate erg stipte met soms helemaal geen overschot van tijd, ruimte, etc natuurlijke, zonder menselijk ingrijpen dingen die voorvallen en toch altijd weer exact schijnen te zijn (afhankelijk van welke schaal men kiest te hanteren is exact niet geheel exact maar ook relatief, het ligt niet exact vast hoe exact exact is, vanaf welke limiet, telt bv. het verschil van een Nano-seconde? Soms misschien wel, echter voor al onze gewone zaken die zich in deze wereld afspelen is nauwkeurig tot op ene seconde als exact te beschouwen (ook iets om over na te denken), nu, tot op een Nano-seconde is elke sequentie in dit experiment geldend als exact is een persoonlijke invulling van een exacte term, de term exact zelf is niet exact definiëren, da's mooi!

En zou dat toeval zijn, of zouden bv. de onvolledigheidsstellingen van Gödel geëxtrapoleerd naar alle gebieden kunnen worden, zodat niets exact is afhankelijk van een of meerdere factoren en die bepalen dan of toeval bestaat - zo komen we al dicht bij een poging tot een deterministische definitie van toeval, ook al klinkt dat net als orde in de chaos zo voor 't eerst als een contradictio in terminis - volgens het huidig paradigma is zoiets best mogelijk en voor waar gehouden!

Zie ook wat mij althans opvalt, dat om dichter tot determinatie van toeval te komen ik exactheid heb afgezwakt als term, ook al zou men denken dat deze term dan versterking behoeft! Zou dat toeval zijn?

We hebben ondertussen, of je het hebt opgemerkt of niet, nu net weer met het niet behoeven van versterking van de term definitie, er al enkelijke eerder op het eerste zicht eerder tegenstrijdigheden voorbijgekomen - zou dit een vastgelegde, ergo gedetermineerde wet zijn dat een deel van het tegendeel versterkt moet worden om daarvan het tegendeel te bestendigen? Als dit zo is, dan is het erad quad demonstrandum en toont dit aan dat er voor ten minste één repetitie als sequentie die op eender wat van toepassing kan zijn er een tegendeel voor nodig is om daar het tegendeel van dus - zoals gezegd - te bestendigen.

Misschien, maar ik vind de redenering persoonlijk, als ik mag, van solide aard te zijn.

Aan de andere kant kan je ook niet bevestigen dat ieder voorval dat tot de groep T toeval zoude moeten zijn, want je kan simpelweg niet ieder mogelijk voorval analyseren om te kijken of het op toeval berust, dus moeten we net zo goed berusten in toeval als de tegengestelde groep AT of ook anti-toeval, waar alle aan toeval tegengestelde incidenten e.d. zouden terecht komen.

Maar als je het jezelf bevraagt voor je begint aan het begrip synchronisatie, is het niet enkel onmogelijk het tegendeel te bewijzen, is het tevens mogelijk plausibele redeneringen te vormen voor anti-toeval en ook gewoon hier al even bij stil te staan, als men denkt aan de genoemde en nog zoveel, haast oneindig (nog een leuk begrip!) veel, plausibiliteit schuilt in eender welke van de twee gedachten, enkel zou een bevestiging van apodictische aard van determinatie ons veel meer leren over de wereld dan omgekeerd en tevens een erg boeiend concept zijn!

Nog een term, weliswaar valt deze nu weer wel onder het huidige paradigma, maar dat zegt niets, die je zomaar aanneemt is die van causaliteit. Wederom, het concept is plausibel maar omwille van praktische redenen onmogelijk te verifiëren, wat wil zeggen dat het wederom niet enkel daarom, maar ook omdat het kritische denken dit van ons eist, alles in vraag te stellen, namelijk het concept causaliteit, welke evengoed - en daar is wel heel solide een voorbeeld van, gewoon een mechanisme in onze hersenen zijn ergo wij de realiteit zo ervaren doch kan die heel anders blijken.

Een vrouw van middelbare leeftijd had een voor ons tot hiertoe nog steeds onbekend letsel opgelopen, beter gezegd, een letsel aan een ons onbekend deel van de hersenen, waarna deze vrouw gebeurtenissen als random aanvoelde te gebeuren en geen causaliteit meer kon ervaren - lastig als je doorheen de grenzen van de werking van onze hersenen breekt, zoals met psychedelica ook bv.; dit wijst immers aan dat causaliteit zeer wel mogelijk geen principe van de natuur/realiteit is, maar slechts een functie van onze hersenen, geen natuurwet. Als causaliteit kan wegvallen, kan toeval dat net zo goed lijkt mij!

Ik ga hier een stop nemen, hopelijk vind je iets in mijn tekst dat je aanspreekt of zelfs dat je mss een reactie waardig acht! Wie wéét! Ik duim alvast op een reactie, al was de reactie slechts: ja, ik nam concepten aan die niet op vaste grond staan zonder bij deze stil te staan! Dat is een essentieel zijnde in het kritisch redeneren; alles in vraag stellen, vaak zijn schijnbaar heel erg vanzelfsprekende zaken geheel het tegendeel daarvan! Echt waar!

Cheers!

Ik vind het knap hoe je zo kunt denken/schrijven, maar ik heb werkelijk geen benul waar je het allemaal over hebt. Het zal mijn gebrek aan intellect zijn... Al heb ik eerlijk gezegd ook gewoon helemaal geen interesse om op zo'n ultra-intellectuele manier naar dingen te kijken. Ik ben denk ik meer van het voelen en dat onder woorden (proberen te) brengen. Bij jouw stuk hier boven moet ik intens nadenken om het een beetje te begrijpen en dan loop ik weer stuk op het volgende en begrijp ik er niks meer van.

Misschien dat anderen je tekst wel begrijpen en kunnen reageren.

Mindless zei:

maar ik heb werkelijk geen benul waar je het allemaal over hebt. Het zal mijn gebrek aan intellect zijn...

Klik om te vergroten...

Nu geef je jezelf te weinig credit en Johnny Snow echt veel te veel. Zijn zinnen zijn veel te lang en krom opgebouwd door het gebrek aan fatsoenlijke interpunctie en grammatica. Gooi daar nog eens het onnodig gebruik van ingewikkelde termen bij en je krijgt een warrig verhaal wat waarschijnlijk alleen in zijn hoofd echt te volgen is.

Ik kan veel volgen, maar iets wat zo beroerd geschreven is neem ik niet eens de moeite voor.

Mijn syntax leverde mij nochtans een doctoraat op... En alle termen zijn vaktermen Lange zinnen zijn daarom niet krom en ik besteed veel aandacht aan interpunctie. Laffe aanval van je. Buiten een foutje hier en daar, maar kom, ik ga hier geen score op krijgen.