Synchroniciteit - Deel je ervaring(en)

Dit topic was 6 jaar niet in gepost!?

Wtf!!

Mijn 2e persoonlijkheid en ik dachten tegelijk: wat in de koortsdroom is dit voor topic?

MK-ULTRA zei:

Dit gebeurt mij alleen (zover ik me herinner) met mensen waar ik een sterke band mee heb. We zijn verbonden en pikken elkaars gedachten op lijkt het, je zou kunnen zeggen dat dit bij je partner komt omdat je elkaar kent en een beetje uit patronen kan inschatten wat er gezegd gaat worden, maar dit gebeurt zonder dat er eerst contact was.

Klik om te vergroten...

Het meisje in kwestie zit ik erg op 1 lijn mee. Ken haar nog niet lang, maar denk dat dat irrelevant is. Draait denk ik meer om op dezelfde golflengte zitten.

MK-ULTRA zei:

Net een filmpje proberen te vinden waarin het over een experiment ging waarbij 2 deeltjes gescheiden werden, en als ze deeltje 1 veranderden, reageerde deeltje 2 hierop, zonder nog verbonden te zijn.

Klik om te vergroten...

Quantum entanglement.

Ze zijn dus wél verbonden. Ook al zien we het niet. De connectie is waarschijnlijk door de waarnemer (jezelf).

MK-ULTRA zei:

Het alles is 1 verhaal scoort weer puntjes .

Klik om te vergroten...

Het zal dat ook blijven doen. We zijn daadwerkelijk onlosmakelijk verbonden met elkaar, alles en iedereen. Alles wat je doet heeft invloed op alles, hoe klein dan ook. Butterfly effect.

Ik had gisteren een bijzondere. Ik ga momenteel door Twinflame Separation (misschien voor altijd, inmiddels al een jaar - ben inmiddels volop bezig met het individualisation proces en snap waar het om gaat, redelijk in de overgave, ook met dank aan fijne journeys met plantmedicijnen.

Een paar maanden geleden ontmoette ik iemand (professioneel) die precies dezelfde energie had als deze twinflame, dezelfde soort grappen, contradictions. Hij gaf me een 'pretpakket' (met veel soorten drugs), samen met zijn partner. Waar het einde van mijn Twinflamejourney vorig jaar zo pijnlijk was (exclusdion), raakte dit precies die wond, om het te helen.

Maar toen gisteren, mailde die mij dat hij 11:11ish er zou zijn. 11:11 was altijd de standaard syncho/grap met mijn twin. Had hem hier nooit over verteld (vertel niet zoveel), maar het was een grappig moment. Geen diepere betekenis, maar het was ergens wel troostend.

Nee, we weten het niet.

En dat is een verklaring eigenlijk ook: een theorie omdat je het eigenlijk niet weet.

Misschien zat er nog een stukje LSD-zegel in één van onze broekzakken zodat onze wasmachines telepathisch communiceren?

Ah joh dat gebeurd zo vaak. Niet overal dingen achter zoeken.

Ja ja dubbelpost, maar er zit een week tussen.

Vanmiddag op het werk begin ik een ringtone van een collega te neuriën. Een seconde daarna gaat zijn telefoon over met die ringtone. Ik dacht, hmm dat is best wel toevallig. Volstrekt te verklaren natuurlijk, want zijn telefoon gaat wel 5 keer op een dag, dus dat kan net op de seconde samenvallen met mijn neuriën wat ik toch ook wel 3x per dag doe. Niet zo bijzonder dus.

Maar dan later op de middag gebeurt exact hetzelfde nog een keer. Dus ik zo'n gevoel van dit is een beetje té toevallig aan het worden... Wat gebeurt hier?

Maar toen heb ik er even goed over nagedacht en ik denk dat ik een verklaring heb: de signalen die binnenkomen in de mobiel van mijn collega en de signalen die binnenkomen in mijn hersenen komen uiteindelijk van dezelfde plek.

Hier nog een leuke, ik vertel mijn zusje (na enige twijfel, wil niet dat ze denkt dat ik een junk begin te worden, hehe) dat ik gisteren voor het eerst ketamine heb geprobeerd, zegt ze: "Ey, ik ook!" Blijkbaar hebben we tegelijkertijd onze snuif- en ketamine-ontgroening doorgemaakt zonder dit van elkaar te weten.

Ik heb niet alles gelezen want ben al de hele nacht wakker van de speed. Samen lekker chillen met mijn vriend.
Ik schrijf ook op mijn tablet dus mijn excuus voor spelfouten en eventueel verwarde uitgelegde verhalen.

Rationalist ben ik zeer zeker. Ik zou willen zeggen dat ik niet geloof in toeval, dingen gebeuren gewoon en men moest het een naam geven omdat mensen zo zijn.
In geval van materiele dingen ben ik het met voorgangers eens. Je hebt een liedje in je hoofd en dat hoor je op de radio. Hoe vaak heb je dat liedje in je hoofd gehad dat het niet op de radio was? Watbetreft tijd kijken op de telefoon heb ik geen ervaring, ik vergeet meestal mdteen wat de tijd was.

Wat mensen betreft word het veel interessanter.
Ik heb meerdere theorien.

1: telepathie is in kleine mate bewezen, dus daarom kan die persoon bellen waar je aan denkt.

2: hive mind die geevolueerd is. Mieren werken perfect samen en uiteindelijk stammen we allemaal van hetzelfde beestje, dus wellicht dat wij mensen ook nog een soort van hive mind hebben waardoor we aanvoelen als iemand aan ons denkt.

3: soort higs boson veld maardan voor de ziel. Alles trilt, dus laten we even aannemen dat onze ziel ook trilt op een bepaalde frequentie. Stel je nu een onzichtbaar veld voor waar onze zielen op trilen. Zie dit als radiogolven die over afstand muziek brengen. Om dan even te pushen, geesten kunnen vast blijven zitten op dit veld, tijdelijk of langer. Vandaar het geloof in geesten. (In de meeste gevallen zal het een psychose zijn maar geesten is toffer om te geloven)

4: net als bij materieel, gewoon toeval.

5: tijd, ales moet nog komen, gebeurt nu en is al geweest. Dan is er dus meer sprake van deja vu misschien. Je kunt op een manier een glimpse opvangen van wat al geweest is zonder daar bewustbvan te zijn. Welicht via meditatie omdat je dan alleen het "zijn" ervaart.

6: ik heb momenteel geen andere ideeen wat ik best jammer vind, leuk topic om over na te denken.

7: puur toeval zou ik voor willen gaan met mensen die er graag een betekenis aan willen geven. Het lijkt me heel tof alz het een hive mind achtig betreft of telepathie, maar wetenschappelijk gezien is toeval het meest aannemelijke dus ga ik daarin mee.

Voorbeeld van bstekenis willen geven.
Mijn tante was overleden en savonds springt er tot 2 keer toe een lamp aan. Mijn moeder in tranen van blijdschap omdat zehet als teken zag,alles is goed met mijn tante. Ik wil dat graag geloven maar dat kan ik niet. Voor mijn moeder is het steun dus ik zal haar ook niet zeggen dat ze dom is. In hoeverre moetje allez wetenschappelijk verklaren als menssn steun/geloof halen uit dit soort toevalligheden? Naar mijn mening niet, laat ze geloven en laat het ze helpen.

Ik zou graag willen geloven in het spirituele, maar ik vind het moeilijk om dat alleen op geloof te doen en zonder bewijzen. Ik heb een keer geesten gehoord bij mijn vader thuis, ik was bang en euforisch tegelijk. Ik hoorde het met mijn eigen oren, helaas was ik te schijterig om te kijken. Niet lang daarna begon ik op een dag meerdere malen een bepaalde geur te ruiken die er duidelijk niet was. Vervolgens liet de dokter mijn droom in duigen vallen want door kut voelen had ik blijkbaar last van een psychose, daarna nog 2 keer meegemaakt dat ik me ervan bewust was. Dus de optie geesten werd duidelijk minder waarschijnlijk.

I want to believe.

Ik was net mijn hele leven aan het heroverwegen en toen zag ik een boek liggen in een gratis bieb in Aussie, Revolution van Russel Brand, en het gaat precies over alle onderwerpen waarvoor ik me momenteel interesseer (oftewel fuck de politiek, meditatie is awesome, focus is meer eenheidsgevoel). Dat was geen toeval hoor!

Ik geloof sowieso niet zo in toeval.

Soms wou ik dat ik het eerder met mijn ex had uitgemaakt en langer in Londen was blijven wonen, maar als ik dat had gedaan had ik geen LSD met Skittles gedaan en hadden we nooit wat gekregen (of misschien later). En dan had ik ook niet één van mijn beste vriendinnen leren kennen, terwijl er zoveel is gebeurd dankzij onze vriendschap. Als ik Skittles eerder had leren kennen dan nu, hadden we waarschijnlijk megaveel ruzie gehad omdat onze leefstijl een paar jaar geleden te veel uit elkaar lag. Als mijn beste vriendin die ene jongen niet had ontmoet, was ze niet naar Australië verhuisd en was ik er nooit op reis geweest. Uiteindelijk had toch alles moeten zijn zoals het ging.

Trouwens, ik had het er nog met een vriendin over. Hoe kan het toch dat ik zenuwachtig word als zij zenuwachtig is? Waarom neem ik dat van haar over? Hoe kan het in het algemeen dat sommige mensen gevoelig zijn voor emoties van anderen?

ZERO- zei:

Trouwens, ik had het er nog met een vriendin over. Hoe kan het toch dat ik zenuwachtig word als zij zenuwachtig is? Waarom neem ik dat van haar over? Hoe kan het in het algemeen dat sommige mensen gevoelig zijn voor emoties van anderen?

Klik om te vergroten...

Dat is empathie, voelen wat de ander voelt. Dient een sterk sociaal nut, draagt bijvoorbeeld bij aan het groepsgevoel/bindt mensen, evolutionair psychologen hebben er waarschijnlijk nog tig andere verklaringen voor.

Het blijft natuurlijk iets bijzonders maar het is dus wel gewoon prima te verklaren.

Dat is toch geen verklaring? Dat is een (mogelijke) reden waarom empathie zou bestaan. Wat voor nut het zou dienen. Niet een verklaring hoe het kan dat het moment dat jij de kamer binnenloopt ik direct jouw hele vibe oppik.

Mindless zei:

Dat is toch geen verklaring? Dat is een (mogelijke) reden waarom empathie zou bestaan. Wat voor nut het zou dienen. Niet een verklaring hoe het kan dat het moment dat jij de kamer binnenloopt ik direct jouw hele vibe oppik.

Klik om te vergroten...

Ja, das waar. Maar empathie heeft hierdoor wel deels een biologische basis. Spiegelneuronen in het brein maken het mogelijk om andermans gedrag te begrijpen, voelen wat iemand anders voelt. Ze worden o.a. actief als een ander een bepaalde emotie ervaart, imiteren die emotie als het ware.

Dan heb je wel nog het hele nature-nurture debat (in hoeverre de werking van die neuronen bij de geboorte al vaststaat en in hoeverre hij door leren tijdens het leven tot stand komt), ik ben verder geen kenner ofzo maar boeiend is het wel. Mensen met autisme zouden bijvoorbeeld volgens een theorie ook minder spiegelneuronen hebben en daardoor meer moeite hebben met sociale interactie.

Apart dat mijn spiegelneuronen actief worden zonder dat ik de ander zie dan.

Ik neem aan dat die theorie erop gebaseerd is dat je door middel van perceptie de emotie van een ander afleest aan het gezicht(?) Dat is vaak niet hoe het bij mij werkt, al kan dat ook. Ik voel eerder de atmosfeer van de omgeving. Ik voel bijvoorbeeld ook dat er mensen in de ruimte zijn, ook al zijn ze compleet stil. En kent niet iedereen het gevoel dat iemand achter je naar je kijkt en dat je je dan omdraait en dat dat ook echt zo is? Dergelijke verklaringen op biologisch vlak doen het voor mij niet om dat soort redenen.

Het zijn wel verklaringen, maar ze geven mij nooit het gevoel dat ik ook maar iets wijzer word van hoe het echt zit.

Mindless zei:

Apart dat mijn spiegelneuronen actief worden zonder dat ik de ander zie dan.

Ik neem aan dat die theorie erop gebaseerd is dat je door middel van perceptie de emotie van een ander afleest aan het gezicht(?) Dat is vaak niet hoe het bij mij werkt, al kan dat ook. Ik voel eerder de atmosfeer van de omgeving. Ik voel bijvoorbeeld ook dat er mensen in de ruimte zijn, ook al zijn ze compleet stil. En kent niet iedereen het gevoel dat iemand achter je naar je kijkt en dat je je dan omdraait en dat dat ook echt zo is? Dergelijke verklaringen op biologisch vlak doen het voor mij niet om dat soort redenen.

Het zijn wel verklaringen, maar ze geven mij nooit het gevoel dat ik ook maar iets wijzer word van hoe het echt zit.

Klik om te vergroten...

Ik denk wel dat het bij spiegelneuronen gaat om imitatie dus ik denk dat er dan vanuit wordt gegaan dat je de persoon ziet, ja, maar ik ben daar niet volledig zeker van. Mijn studie is inmiddels alweer jaren geleden. Ik reageerde op de vraag van ZERO hoe het mogelijk is dat je zenuwachtig wordt als een vriend/vriendin dat is, en waarom de ene persoon gevoeliger is voor de emotie van een ander dan de andere persoon. Verklaringen daarvoor liggen waarschijnlijk in deze hoek.

De dingen die jij beschrijft zijn, dat is volgens mij wat anders, dat gaat niet meer over empathie maar meer over intuïtie of iets dergelijks. Dat heb ik zelf overigens ook, het aanvoelen van atmosferen, zou zelf denken dat er dan toch bepaalde ‘cues’ zijn die je onbewust oppikt, maar wat daar achterliggende verklaringen voor zijn weet ik ook niet precies.

Ik vind dat ook wel onvoldoende verklaring hoor, die spiegelneuronen. Want ik word uiteraard ook zenuwachtig omdat ik haar zenuwachtig zie doen, maar ik denk dat ik het even goed zou voelen als ik niet naar haar zou kijken. We waren drie weken lang nonstop samen dus toen zij op date ging was ik even zenuwachtig als zij....

ZERO- zei:

Ik vind dat ook wel onvoldoende verklaring hoor, die spiegelneuronen. Want ik word uiteraard ook zenuwachtig omdat ik haar zenuwachtig zie doen, maar ik denk dat ik het even goed zou voelen als ik niet naar haar zou kijken. We waren drie weken lang nonstop samen dus toen zij op date ging was ik even zenuwachtig als zij....

Klik om te vergroten...

Maar ik heb ook nergens gezegd dat empathie alléén tot stand komt door spiegelneuronen. Gedrag is super complex en nooit zwart-wit, zoals al gezegd is het bijna altijd ook een combi van nature/nurture, een biologische basis + nog een hele hoop extra’s aan aangeleerd gedrag. Anyway. Meevoelen met de ander is een van de mooiste eigenschappen van een goede vriendschap. Dat is iets wat zeker is, wat de precieze verklaring ervoor dan ook is.

Zelfbehoud? Behoud van het ras?
Als jij je kan verplaatsen in een ander kun je vriendschappen opbouwen. Met 2 mensen bereik je meer dan met 1 persoon, dus vriendschappen is in je voordeel. Door als Ras bevriend te zijn met elkaar en elkaar te helpen heeft het ras ook een grotere kans op overleving.
Je vertrouwt iemand pas (neemt iemand pas serieus) als je het gevoel hebt dat die persoon dat ook bij jou doet en dat hij het meent. Dus empathie is nodig daarin. Zonder vertrouwen krijg je geen vriendschap.

Menselijk gedrag is erg complex maar zo interessant! Het is niet alleen de gezichtsuitdrukking maar ook de woorden die de persoon gebruikt, de toonhoogte, de lichaamstaal etc.
Daarom is het erg moeilijk om te zeggen hoe je een vriendschap opbouwt, of hoe je dat meisje moet versieren want je moet haar kunnen lezen (op zijn minst een beetje) om door te hebben wat ze leuk vind, of ze zich op haar gemak voelt etc. Als je dat weet kun je daar rekening mee houden en dus een goede conversatie hebben.

Roze olifant zei:

Gedrag is super complex en nooit zwart-wit, zoals al gezegd is het bijna altijd ook een combi van nature/nurture, een biologische basis + nog een hele hoop extra’s aan aangeleerd gedrag. Anyway. Meevoelen met de ander is een van de mooiste eigenschappen van een goede vriendschap. Dat is iets wat zeker is, wat de precieze verklaring ervoor dan ook is.

Klik om te vergroten...

Door mijn persoonlijkheid waarin ik moeite heb me op de juiste manier in te leven in een ander, en voor een deel ook door het feit dat ik Asperger heb, vind ik socialiteit en het gedrag wat daarbij gepaard gaan gewoon 1 grote onmogelijke puzzel. Maar het is wel een fascinerende puzzel. En als er dan wederzijds begrip is tussen jij en een ander, bijvoorbeeld een goede vriend of een geliefde, en het "klopt" voor je gevoel, dan is dat voor mij een van de mooiste dingen die je kan meemaken. Het leven is op zichzelf al fantastisch, maar wordt pas echt fantastisch als je dit kunt delen met anderen die je vertrouwt. Andere mensen, unieke personen elk met een eigen wil en manier van denken, dat maakt het leven bijzonder en waard om voor te strijden.

Zweibeiner zei:

Zelfbehoud? Behoud van het ras?
Als jij je kan verplaatsen in een ander kun je vriendschappen opbouwen. Met 2 mensen bereik je meer dan met 1 persoon, dus vriendschappen is in je voordeel. Door als Ras bevriend te zijn met elkaar en elkaar te helpen heeft het ras ook een grotere kans op overleving. Je vertrouwt iemand pas (neemt iemand pas serieus) als je het gevoel hebt dat die persoon dat ook bij jou doet en dat hij het meent. Dus empathie is nodig daarin. Zonder vertrouwen krijg je geen vriendschap.

Klik om te vergroten...

Zonder enig wederzijds vertrouwen/begrip zal een relatie, of het nou een vriendschap is of een liefdesrelatie of iets anders volgens mij onontkoombaar stuk lopen. Als er geen raakvlakken zijn is er geen connectie en geen basis voor iets groters. Soms is dit pijnlijk duidelijk. Heb vaak genoeg gehad dat ik een meisje zo ontzettend geweldig vond maar dit niet wederzijds was. Dan is het verspilde moeite. Het laat ons zien dat ook al is het iets complex, in zekere zin zijn we best wel primitiev. Bas sees girl, he like. Girl sees bas, she no like. Bas cry. Dat maakt het fascinerend, zoiest complex en tegelijkertijd zo primitief eenvoudig. We zijn allemaal slechts mensen met hun brein tot beschikking, meer hebben we niet.

Misschien zweef ik teveel als een dalai lama, maar ben ook pittig hard onder invloed. Just wanna spread the love