Haha, misschien in een volgend leven danBij die mug ging het al niet helemaal goed, bij de edele stilte ging het compleet mis.
Pas pour moi.
Samadhi is inderdaad een heel diepe focus die allerlei liefdevolle welwillendheid met zich meebrengt. Dat komt omdat die liefde al in ons zit, maar dat we daarvan steeds afgeleid worden door allerlei ((zelf)kritische) gedachten. Als je geest zeer gefocust is dan komen die gedachten niet meer op, waardoor er ruimte onstaat voor kalmte en liefdevolle welwillendheid. Die bewustzijnsstaat wordt ook dikwijls 'gelijkmoedigheid' genoemd, omdat je gevoel (gemoedstoestand) steeds kalm en liefdevol blijft ongeacht de omstandigheid. Je gemoedstoestand blijft dan gelijk.Ik heb het vanmorgen opgezocht en het schijnt samhadi te heten. Wat dat omschrijft ervoer ik ook.
Thnx voor de verhelderende uitleg en wat je zegt klopt helemaal...was inderdaad een gevoel wat je graag vast wil houden maar maar iets besloot dat het wel weer mooi was geweest. Maar het was een hele bijzondere ervaring iig. Ik merkte vandaag inderdaad dat het langzaam minder werd, althans in stond vanmorgen als herboren op en merkte tot nu nog steeds wel een bepaalde kalmte. Ik zie dit onbewuste gebeuren wel als een teken dat ik na 5 jaar het toch weer moet gaan oppakken. Het bevrijd zijn van dat lijden wat ik echt elke dag wel ervaar v anwege ptss is daarin wel het uitgangspunt. Nu heb ik er geen moeite voor hoeven doen en hoop dat als ik het mediteren doorzet dat dat in enige mate blijft. De enige keren dat ik deze kalmte de afgelopen 20 iaar heb ervaren is onder invloed geweest. Van drugs of benzos maar tot op zekere hoogte. Stoer van mijn brein dat dat zonder middelen nog een niveautje hoger kan hahaSamadhi is inderdaad een heel diepe focus die allerlei liefdevolle welwillendheid met zich meebrengt. Dat komt omdat die liefde al in ons zit, maar dat we daarvan steeds afgeleid worden door allerlei ((zelf)kritische) gedachten. Als je geest zeer gefocust is dan komen die gedachten niet meer op, waardoor er ruimte onstaat voor kalmte en liefdevolle welwillendheid. Die bewustzijnsstaat wordt ook dikwijls 'gelijkmoedigheid' genoemd, omdat je gevoel (gemoedstoestand) steeds kalm en liefdevol blijft ongeacht de omstandigheid. Je gemoedstoestand blijft dan gelijk.
Het kan inderdaad heel aangenaam om zo'n ervaring te hebben. Een valkuil is helaas wel dat je de neiging kunt krijgen om dat fijne gevoel vast te houden. Dat is een valkuil omdat het je nooit lukt. Alles is eindig, dus ook je fijne liefdevolle welwillendheid. Het is dus onvermijdelijk dat je je ook weer wat minder fijn gaat voelen. Toch is het mogelijk om je steeds vaker zo kalm en liefdevol te voelen. Maar daar zul je voor moeten oefenen. Zodra je een diepe staat van focus bereikt kun je dat weer meemaken.
Dit is waarom er bij de retraîte eerst vijf dagen anapana-meditatie wordt gedaan. Zodat je geest heel kalm en gefocust is, waardoor je beter kan waarnemen dat alles tijdelijk is. Alles is onbestendig.
Ik denk in brede zin dat ik dankzij mijn tripervaring wel bekend ben met introspectie. Voor sommigen kan het heel confronterend zijn om jezelf tegen te komen. Ik vind dat confronterende juist leuk en dat zie ik als een gunstige gelegenheid om meer over mezelf te weten te komen.
Zo'n welwillende, nieuwsgierige, houding helpt zeker wel bij de meditatie, en voornamelijk op de momenten dat het lastig wordt. Maar ik zal niet zeggen dat je zo'n houding specifiek door psychedelica automatisch krijgt. Ik denk eerder dat het andersom is. Mensen die het leuk vinden om de confrontatie met hun eigen denken aan te gaan, die zijn meer geneigd om psychedelica te gebruiken.
Daarnaast heb ik tijdens mijn psychedelische trips enkele keren een ego-dood meegemaakt. Dat is ook nuchter mogelijk met vipassana, maar dan gebeurt het meestal alleen bij zeer gevorderde beoefenaars. Zo'n moment dat je je zelfbesef compleet verliest is zeer bepalend voor je kijk op de realiteit. In de vipassana-meditatie is het uiteindelijke doel om je te gaan realiseren dat alles in de realiteit bestaat uit veranderlijke processen, die dus ook weer ophouden. Het wereldschokkende voor veel mensen is dat hun identiteit als 'jezelf' ook volledig bestaat uit losse, tijdelijke, processen, die weliswaar een zekere samenhang vertonen, maar desalniettemin los van elkaar staan als bewegende delen. In die zin bestaat er geen vaste 'ik', maar slechts een verzameling van eindige processen (anatta). Een ego-dood is een van de stadia die nodig is om je dit ten volle te gaan beseffen.
Als gevorderd tripper heb ik dit al enkele keren meegemaakt, waardoor ik die theorie intuïtiever begrijp.
Wel is het zo dat psychedelica verwarring veroorzaken bij die ervaring. De voornaamste valkuil daarvan is dat je achteraf verkeerde conclusies kunt gaan trekken op basis van je verwarde ervaring. Dan kan het bijvoorbeeld voorkomen dat je het diepe inzicht wat je hebt opgedaan gaat zien als De Waarheid met Hoofdletters. Zo'n opvatting kan juist weer een belemmering zijn voor de vipassana omdat het een cognitieve conditionering is die je juist zult moeten leren loslaten.
Interessant.Ik heb toevallig vannacht echt iets heel leips meegemaakt aangaande meditatie. Ik heb dit vroeger wel vaak gedaan maar nooit de 'ultieme' staat bereikt zeg maar.
Vannacht kwam ik ineens , niet bewust ik zat nieuws te lezen in bed en deed even mijn ogen dicht, in een hele diepe meditatie staat terecht. Ik voelde mijn pijnappelklier tintelen leek het. Ik kreeg ineens een vredig gevoel wat ik met bijvoorbeeld xtc geeneens behaald heb. Ik was gewoon nuchter overigens. Ik bekeek de wereld vanaf een afstandje en vroeg mij in die staat ad
F wat het gevolgen van de oorlogen zouden zijn of waar de wereld naar toe ging, en kreeg toen een nog vrediger gevoel. Dit hield zo denk ik een minuut of 10 aan, mijn belevingsgevoel was alsof het uren duurde. Toen ik mijn ogen weer open deed zag ik een heel klein bolletje licht even hangen en weg bewegen om mijn kast heen (room divider). Vanmorgen toen ik wakker werd voelde ik mij als herboren. Ik begrijp er nog steeds vrij weinig van. Ik heb het vanmorgen opgezocht en het schijnt samhadi te heten. Wat dat omschrijft ervoer ik ook.
Het is echt zo vreemd hoe dat ging ik las iets over Trump en kreeg een zwaar irritatie , boos / woede gevoel over wat die allemaal uitspookt met zn matties en ineens kwam ik in die staat terecht. Leip!
Die laatste zin van het einde van jouw retraite, bevrijd van het lijden is ook wat ik nu ervaar. Want daar zat ik een paar dagen heel zwaar in. Slecht slapen ook.
Het lokt dysforie uit.Ik ben nog wel benieuwd naar je slechte ervaring hiermee eigenlijk. Niet om je te overtuigen, hoor. Want als het je niet helpt dan lijkt me inderdaad dat je er niet mee doorgaat. Maar ik vind het wel interessant om ook wat andere dingen te horen over hoe mensen het ervaren.
Het lokt dysforie uit.
Ik word onrustig, daarna prikkelbaar, chagrijnig en iets dat dicht tegen agressiviteit aanligt.
Vroeger ooit eens een 'brain machine' geprobeerd met dezelfde reacties plus angst.
Meditatie is redelijk populair in m'n vriendenkring dus af en toe proberen ze me na lang aandringen weer eens over te halen om iets te proberen.
Maar volgens mij is het doel van meditatie niet dat je de behoefte krijgt om de mevrouw met de 'rustgevende' stem te wurgen.
Op ASMR doe ik het juist bijzonder goed en herken ik wel een aantal dingen uit dit topic.
Wat guided meditation is moest ik opzoeken.
Ik word al zenuwachtig van die plaatjes op die websites, dat gaat 'm niet worden.
Ooit een yogales, dat leek wel wat op concentratie meditatie, was ok maar verder had ik er niks mee.
Haha nee dat lijkt me niet zo'n goed ideeMaar volgens mij is het doel van meditatie niet dat je de behoefte krijgt om de mevrouw met de 'rustgevende' stem te wurgen.![:thinking:]()
Goed gedaan! Een uur is inderdaad echt volhouden. Maar als het goed is zul je merken dat de pijn die je ervaart bij het zitten en het opstaan al snel weer weg is. Je raakt dus niet echt geblesseerd van stilzitten.Net een uur gezeten en me heupen en knieën doen pijn echt respect voor ieder die zo lang kan zitten
Meditatie gaat juist ook over leren verdragenHaha nee dat lijkt me niet zo'n goed idee
Maar volgens mij is het doel van meditatie niet dat je de behoefte krijgt om de mevrouw met de 'rustgevende' stem te wurgen.![:thinking:]()
Zo'n welwillende, nieuwsgierige, houding helpt zeker wel bij de meditatie, en voornamelijk op de momenten dat het lastig wordt. Maar ik zal niet zeggen dat je zo'n houding specifiek door psychedelica automatisch krijgt. Ik denk eerder dat het andersom is. Mensen die het leuk vinden om de confrontatie met hun eigen denken aan te gaan, die zijn meer geneigd om psychedelica te gebruiken.
Meditatie draait volgens mij helemaal om waarnemen. Je kan tijdens het mediteren ook niks fout doen. Kijk naar de gevoelens die opkomen ( fijne of juist heel onprettige) en gedachten. Neem ze waar en accepteer ze. Verzet maakt ze alleen hardnekkiger. En hiervoor heb je meestal aardig wat tijd, geduld en oefeningen nodig. Maar het komt vaak wel goed.Oei herkenbaar
Ik heb je bericht even laten bezinken. Ik vind dit best interessant dat je dit zo ervaart en dan blijkt dat het voor ieder weer anders isKleine toelichting, ik heb een paar keer proberen te mediteren maar ik kon er geen vat op krijgen. Ik snapte het gewoon niet. Pas recent tijdens een LSD ervaring toen ik het moeilijk had lukte het mij opeens een stuk beter gek genoeg. Of je soort van gedwongen wordt zeg maar.
Als je zo lang wilt zitten in een ongemakkelijke houding is dat natuurlijk prima. Maar het is volgens mij helemaal niet nodig. Ik zit vanwege mijn benen alleen rechtop in een bank en mijn meditaties zijn nu net zo goed of beter waarschijnlijk dan ze ooit geweest zijn. Ik forceer mijn lichaam niet, kan het niet eens meer al zou ik het willen. En ik mediteer dus (met soms lange tussenpozen) al bijna veertig jaar.Net een uur gezeten en me heupen en knieën doen pijn echt respect voor ieder die zo lang kan zitten
Als je zo lang wilt zitten in een ongemakkelijke houding is dat natuurlijk prima. Maar het is volgens mij helemaal niet nodig. Ik zit vanwege mijn benen alleen rechtop in een bank en mijn meditaties zijn nu net zo goed of beter waarschijnlijk dan ze ooit geweest zijn. Ik forceer mijn lichaam niet, kan het niet eens meer al zou ik het willen.
Kortom, ondanks dat boeddhisten bepaalde houdingen aanbevelen denk ik dat je niet noodzakelijk zo moet mediteren.
Prima toch? Doen wat voor jou het beste werkt.Mijn ervaring is wel dat het hebben van een rechte rug, goed werkt voor de meditatie. Die ietwat ongemakkelijke houding helpt me daarbij omdat die m'n bekken naar voren kantelt. Als ik gewoon recht op een stoel of bank zit, krijg ik dat niet voor elkaar.
Al zegt dat misschien meer over mijn (zwakke) rugspieren 🤣
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."