#1
Voor zover ik weet wordt al sinds de jaren '80 de Leukart reactie gebruikt om fenylaceton, p2p, apaa(n), of BMK tot amfetamine te synthetiseren. Uiteindelijk is het allemaal dezelfde syntheseroute, maar op basis van de grondstof moeten wat andere voorbereidingen gemaakt worden. Dus dat zou niet uitmaken.Maar de vraag blijft: waarom is mijn perceptie van speed zo veranderd en mijn perceptie van andere drugs niet. En niet alleen bij mij, bij velen anderen. Het blijft toch een beetje raar dat we ten aanzien van speed allemaal ouwe lullen zijn geworden, maar ten aanzien van andere drugs niet.
Dit heb ik me ook afgevraagd, maar volgens mij levert het productieproces altijd racemaat op (50/50 dex en levo dus). Dus als je meer dex of levo zou willen, moet je het racemaat eerst isomeriseren en het lijkt me sterk dat illegale laboratoria dat doen vanwege het extra werk. (Klopt wat ik hier zeg @Neo-Shulginist ? @caninus ?)
Wel is het zo dat speed neurotoxisch is, met name in hogere doseringen. Dus het kan best dat je daardoor tolerantie hebt opgelopen. Sowieso speelt er een leerproces bij langdurig gebruik van speed, waardoor de verwachtingen ook anders zijn. Ik neem even aan dat je niet de chiraliteit van de speed van vroeger hebt getest, en dat je ook niet de subjectieve effecten van toen en nu systematisch hebt vastgelegd met een gestandaardiseerde vragenlijst. Dus wat dat betreft vind ik het vermeende verschil niet erg betrouwbaar. Er kunnen allerlei verschillende verklaringen zijn en het is bijna niet te zeggen wat dan de juiste is. Wel wil ik even opmerken dat gebruikers vaak de neiging hebben om verschillen in subjectieve effecten te wijten aan de drug zelf omdat dat een makkelijke verklaring is die buiten henzelf ligt en daardoor weinig cognitieve dissonantie oplevert. Ik zou daarom aanraden om echt actief jezelf proberen af te vragen of je wel weet wat je denkt te weten en of je wel merkt wat je denkt te merken.
