Vind het niet slecht klinken!
Gezien de poes klinkt het eigenlijk best goed.
Het advies van je psychiater begrijp ik wel; mirtazapine is in lage dosissen sterk slaapverwekkend maar hoe hoger de dosis hoe meer het stimulerend gaat werken.
Dus je ziet regelmatig dat 7,5 mg sterker slaapverwekkend werkt dan 15 mg.
Maar dat is een beetje trial and error.
Vind gezien je depressieve symptomen 15 mg toch geen slecht idee.
Verhogen naar 30 kan altijd nog.
Gebruik je een SSRI?
Dat wist ik niet, dat het op hogere doseringen stimulerend wordt, al zag ik dat maf genoeg wel bij mijn kat terug toen ze nog leefde. Ze kreeg de laatste jaren af en toe een kwartje mirtazapine tegen slechte eetlust, bij katten werkt het sterk acuut eetlustopwekkend. Zij raakte er altijd op een vreemde manier tegelijkertijd of afwisselend gestimuleerd (met vlagen onrustig, soms wat âloopyâ, zich repeterend gedrag, vaak meer miauwen) en gesedeerd ((nog) meer slapen) door, haha.
Mijn moeder gebruikt het haar angststoornis, slechts op hele lage dosis, ik dacht maar 3.5 mg, bij haar merk ik heel duidelijk de angstremming. Zij slaapt er ook beter door.
Opzich zou dat stimulerende wel te verklaren zijn aangezien mirtazapine ook op noradrenaline werkt. Het is een apart middel. Lijkt een beetje atypisch. Ik gebruik geen SSRI. Ik heb in het verleden tijdens een depressieve periode wel een andere SNRI voorgeschreven gekregen (duloxetine), dat werd wel echt ingezet tegen de depressie dus op behoorlijke dosis. Daar kreeg ik vervelende fysieke bijwerkingen van en werd ik extreem lethargisch van - nog meer dan je sowieso al bent in een depressie, echt zombiestate, geen succes, dus ik ben toen na een maand overgezet op bupropion. Met een pure SSRI heb ik dus geen ervaring. Maar omdat ik eerder zoân slechte ervaring heb met duloxetine, ben ik nu een beetje voorzichtig met het ophogen van de mirtazapine. Al besef ik dat dit ook weer verschillende middelen zijn.
Gecondoleerd met het overlijden van je poes.
Ook dat nog erbij.
Gelukkig ervaar je nog niet veel last van ontwenningsverschijnselen.
Zou het kunnen komen omdat je relatief weinig bromo slikte (2,5 mg)? Of hebben ze daar niks van gezegd?
Ik weet even niet hoe sterk ontwenning is op lage dosis bij bromo, maar kan me voorstellen dat als je een lage hoeveelheid neemt de afkick ook minder zwaar is.
Dankjewel. Poes was echt mijn jarenlange vriendinnetje. Mijn lieve omaatje. Leeg, leeg huis. Groot verdriet. De keerzijde van liefde, dus ook wel dankbaar dat ze in mijn leven heeft mogen zijn. â€ïž En âblijâ voor haar dat ik sterk genoeg was om de beslissing voor haar te maken toen het moest, ook al gaat het zo in tegen wat je zelf wil, dat laatste mag niet meer relevant zijn als het nodig is.
Ik hoop inderdaad dat de afbouw relatief meevalt omdat ik de dosis bromazolam nooit opgehoogd heb. Soms gebruikte ik er een halfje pyrazolam bij (overdag, bij sterke angst) maar dat was sporadisch, dus niet voldoende voor een afhankelijkheid. Maar ik hou er ook rekening mee dat de staart het moeilijkst gaat zijn.
Sounds good. En Benzo afbouw is niet per sé voor iedereen zwaar he. Maar vaak is het voor degenen die er last van hebben ook gelijk enorm zwaar.
Ik merk wel dat het naast lichamelijk ook wel een soort mentale afhankelijkheid was geworden. Ik had de afgelopen week momenten dat ik mijn eigen gevoel (met name dus verdriet) even Ă©cht niet trok, normaal zou ik dan vrij gemakkelijk een halfje benzo of een glaasje wijn pakken. Dat beide op die momenten niet doen (gisteren zelfs een enkel glaasje wijn afgeslagen bij mân ouders), voelt ergens heel onnatuurlijk, âleegâ, hoe bizar dat ook klinkt. Echt zo van: ik voel dit nu, het is te heftig, en ik âmagâ er niks tegen doen, dus ik moet dit blijven voelen, terwijl het niet te doen is; heh? Een soort error. Ik weet dan even niet wat ik met mezelf en het moment aan moet. I guess dat dit âcravingâ is. Best raar, want dat heb ik nog nooit in mân leven ervaren. Ik besef dat ik veel te makkelijk ben gaan denken over verdoven. En dan is mân kat er nu óók nog niet om troost en knuffels bij te zoeken.
In die zin is er wel sprake van een soort ontwenning. En ik houd er rekening mee dat fysiek het zware nog zou kĂșnnen komen (en dat volhouden ook nog een moeilijke wordt).
Het is ook gewoon beoordelen, omdat ik zelf met mijn emoties los van de benzo-afbouw al niet baseline ben. Het wĂĄs al donker de laatste weken, en hier komt de schaduw van kattenverdriet nog overheen. Heb echt het idee dat dat even alle plek inneemt, dus ook die van mijn normale angst. (En het scheelt ook dat de bedrijfsarts het goed vindt dat ik even niet solliciteer nu i.v.m. de toenemende depressieve klachten de laatste weken, veel van mijn angsten zijn werkgerelateerd.)
Dus is even afwachten hoe de toekomst eruit ziet, maar ik leef nu een beetje dag per dag.