#1
LadyM zei:Pfffff...nou daar ben ik dan weer...bijna een half jaar na het posten van mijn bericht.....
Vind het nog steeds erg lastig, en ben nu voor de zoveelste keer mijn laatste joint aan het roken..wetende dat ik morgen weer moet gaan werken, weer fucked up ga opstaan maar ja....moest en zou perse een 5je halen omdat ik lekker met mijn jointje de kampioenswedstrijd wou kijken..pfffff het slaat helemaal nergens op en begin mezelf erom te haten!![:angry:]()
Ga begin volgende maand een weekje op vakantie, maar wil dan al zwaar geminderd zijn zodat ik op zijn minst een beetje kan genieten en niet de eerste 2 dagen super sjaggo ben...wou sowieso al zwaar geminderd zijn na oud en nieuw maar ja..dan is het ineens weer mei en bedenk je dat je weer bijna halverwege het jaar bent en geen moer van je voornemens hebt uitgevoerd door jawel, mijn grote vriend de joint....
Het ergste is dat ik weet dat het zoveel dingen voor me zou oplossen en mijn kijk op het leven zoveel zou kunnen veranderen..maar ben tegelijkertijd ook zo bang voor de nare shit die naar boven zal komen..voel me zo kut over mezelf....krijg het maar niet voor elkaar....vet gaan sporten ipv vet gaan zitten blowen..het zit er gewoon zo in....verslaving is gewoon fokking lastig...pfff respect voor de mensen die het hebben overwonnen...echt waar!
Dus ik ga hier gewoon een dagboekje maken, hoop ik op reacties, want hier zijn er mensen die snappen wat je doorgaat trying to kill that habit... en eerlijk zijn als ik weer terugval (dat hield me vorige keer natuurlijk weer tegen om terug te komen) neem ik me heilig voor om morgen weer te gaan werken, niet dat ik me ziek had gemeld voor/door (excessief) blowen maar omdat ik last heb van mijn rug en omdat het niet lekker loopt op mijn werk (organisatorische problemen, grafsfeer etc) en ik moeite heb om mijn emoties te scheiden van de inhoud in duscussies die ik heb/krijg en blabla, niet interessant, ik dwaal af..maar het zit me dwars vandaar!Had vorige week een aanvaring/uitbarsting en dat was uitgesproken en ik had vrijgenomen vrijdag zodat ik long weekend had (kdag vrij natuurlijk) maar toen schoot het weer in mijn rug en ben dus thuis gebleven..en had me wederom voorgenomen om te nokken met die joint en deze vrije dagen gebruiken om te kunnen slapen en te resetten maar niets van gekomen natuurlijk....vandaag weer niet maar MOET van mezelf morgen gaan werken, en MOET mezelf gaan inschrijven op die sportschool wat ik al veels te lang voor me uitschuif en niet doe en uiteraard NIET naar de coffeeshop gaan en morgen na het sporten lekker gaan slapen om vrijdag fris en fruitig op werk aan te komen...maar dan is het weekend en dan?!
Ow ow ow ik zit nu alweer allemaal dingen te bedenken waardoor ik vh weekend wel weer mag en het zal tegenkomen of waar het normaal is of zelfs wel van me verwacht word dat ik wiet bij me heb op een verjaardag en bij de voorbereidingen daarvan en vind ik het zelfs wel lekker om te doen voor ik dr ga helpen enzo...ach ja niet teveel in 1 keer...eerst morgen de beloftes aan mezelf waarmaken!
Maar goed, de mensen die vorig jaar reageerde, hoe zit het met jullie?
En zijn er misschien nieuwe mensen die zich herkennen in mijn verhaal en ook willen stoppen?
Ik lees jullie graag!
Hey LadyM
Ontzettend herkenbaar allemaal, maar vooral niet opgeven! Je wil om te stoppen zal uiteindelijk
overwinnen van de verslaving. Ik wou dat ik een gouden tip voor je had, maar we varen wat dat betreft in het zelfde schuitje. Ik ben ook heer en meester in het verzinnen van domme excuses om weer wat wiet te kopen.
Ik blow zelf nu vanaf mn 19e echt dagelijks, ik ben nu 25 en wil er dol graag vanaf en net als velen heb ik ook het stoppen onderschat, "aah dat doe ik wel even" yea right. Na meerdere pogingen doen om te stoppen ben ik toch maar eens naar de huis arts gegaan op aandringen van familie. Die gaf mij een verwijs brief voor een soort afkick kliniek hier in de stad. Dat is nu ongeveer een maand geleden en heb er nog steeds niks mee gegaan, maar blow ondertussen wel vrolijk door (nouja vrolijk). Ik merk vooral dat ik steeds meer teleurgesteld raak in mezelf. Naast dat ik de afgelopen 5jaar als semi-zombie door het leven ben gegaan heb ik ook niet veel bereikt in die jaren. Ik word zelfs een beetje moe van mezelf nu ik dit zo type, ik heb dit verhaaltje al 100x aal mezelf verteld. Maar van je af schrijven helpt wel.
Ik wil nog 1x heel graag op eigen houtje proberen te stoppen, omdat ik weet dat ik het kan. Daarmee bedoel ik zonder kliniek, maar met vrienden en familie. Niemand is verantwoordelijk voor mijn blow gedrag behalve ik en er is ook niemand die het kan stoppen behalve ik. Ik hoop dat jij de kracht zult vinden om uiteindelijk de joints naast je neer te leggen. Net zoals ik dat voor mezelf hoop.
Heel veel sterkte en succes aan een ieder die probeert te stoppen!
En je bent niet alleen.
