Ik keek eens rond op dit forum, en kwam er achter dat er eigenlijk geen topic over tabak was. Dan bedoel ik niet de tabak zelf, maar meer de verslaving aan de tabak, en meer het geestelijke gedeelte. Ik heb al een tijd lang heel veel informatie proberen in te winnen van internet, boeken, mensen die roken, ervaringen van mensen etc.
Voor mij ligt het zo:
Ik ben begonnen met roken vanaf mijn 15e. Het was voor een deel stoerdoenerij, maar voor een ander deel ook nieuwsgierigheid. Mijn moeder heeft me hele leven gerookt, en als je van jongs af aan al ziet dat sjekkie's plezier geven, ga je dat op een gegeven moment geloven. Hoe dan ook, ik was begonnen op mijn 15e, sinds die tijd doorgerookt. Ik raakte verslaafd. (wat natuurlijk nogal logisch is.) Wanneer het precies is begonnen weet ik niet. Niemand niet denk ik. Zoiets komt langzaam opzetten, en je weet pas dat je echt verslaafd bent als je op een gegeven moment wilt stoppen.
Wat ik begrepen heb uit de dingen die ik te weten gekomen ben is dat nicotine een zeer geraffineerde verslaving is. Het geeft niet echt een roes, of een kick. Wat dan ook heel anders werkt als veel andere drugs. Als ik rook, merk ik zelf dat ik me goed voel. Ik voel me tijdens het roken ontspannen. Rustig, gewoon relaxed. Maar als ik bekijk hoe ik me voor de sigaret voelde, en hoe ik me erna voelde, is het gewoon een grote viceuze cirkel. Ik krijg ontwenning, word onrustig, ga roken, en het verdwijnt. Maar op het moment dat ik de sigaret uitmaak, wil ik stiekem weer een nieuwe.
(kennen mensen dit? Het gevoel van, ik wil meer en meer en meer, maar na lang inhaleren krijg je ene beetje vieze smaak in je mond, maar toch wil je er nog een.)
Ik heb dus de afspraak gemaakt met mezelf om vanaf aankomende maandag niet meer te roken. Ik wil het wel, maar aan de andere kant zegt een stemmetje: 'Wat moet je maandag dan doen? In de pauze? Na het eten? Tijdens een film?' En geloof me, ik wil het echt. Maar de ja en de nee die telkens tegen elkaar op botsen maakt dit zo'n dilemma.
Cold turkey dan? Dit lijkt me geen goede optie voor mezelf. Ik weet zeker, dat als ik mezelf ga straffen door te zeggen dat ik na de huidige uitgedrukte sigaret stop, ik 20 minuten later volledig in paniek raak. 'Ik mag het niet, ik mag het niet!' En stel, dit hou ik een week vol. Dan verandert er verder niks. Ik blijf mezelf straffen door te blijven zeggen dat ik het niet mag. Ik moet zorgen dat ik het niet meer wil, maar hoe krijg ik dit voor elkaar?
De ontwenningen zijn erg mild, dat weet ik. Maar het is gewoon niet leuk. Een hunkering, een verlangen naar iets wat je niet mag doen van jezelf, is voor mij onmogelijk. De gedachte alleen dat je de rest van je leven jezelf moet straffen, en elke keer weer het roken uit de weg moet gaan. Vreselijk.
Roken is dus in principe een veroorzaker van problemen, die veroorzaakt zijn door de sigaret. Ik zal me nooit volledig kunnen ontspannen als ik blijf roken, en toch vind ik het lekker en doe ik het graag.
Een lap tekst, lees het als je er zin in hebt. Geef maar aanvullingen, stel vragen, geef antwoord op vragen, maak opmerkingen of wat dan ook. Ik ben gewoon heel gefrustreerd aan het worden.
''Waarom lukt het me niet een afkeer te creeeren tegen het roken?''