#1
Maar detox is alleen ontgiftiging en in de gaten houden van binne komendemensen
Maar er word altijd besproke dit of dat zou je moeten doen
Maar er word altijd besproke dit of dat zou je moeten doen
Wat en hoe steun je iemand die verslaafd/afkickt?
96 antwoorden
51 weergaven
18-5-2026
#2
Ik heb niet veel input te leveren, behalve dat er een gigantisch psychologisch verschil zit tussen zelf een besluit nemen, en ergens toe gedwongen worden,
Er zijn legio rokers die het 'prima' vinden om 12+ uur in een vliegtuig te zitten, zonder die alternatieve nicotinekauwgumdingen. Maar zodra ze op een feestje zijn (met de 'belofte': hier roken we normaal), zullen ze toch flink boos worden op iedereen die ze verbied een peuk op te steken.
Je vriend baalt er van dat hij 'zijn peuk' niet op kan steken, terwijl op de uitnodiging naar het 'feest' nog wel stond 'binnen roken is toegestaan'. (lees als: hij wist dat hij coke mocht gebruiken, maakte een fout en moet opeens gedwongen stoppen). Natuurlijk is dit geen rationeel gedrag, diep van binnen weet je vriend dondersgoed dat hij beter af is zonder een cocaïneverslaving, maar zo vóelt het voor hem nu natuurlijk niet.
Ik weet niet hoeveel dagen er nog in 'die maand' van je vriend zitten, maar wellicht is het een optie om bij een arts medicatie te vragen die de ontwenningsverschijnselen verzacht. Ik weet niet hoe welwillend ze daarin zijn, maar in Amerika doen ze het blijkbaar vaker. (maar to be honest, een land waar ze drive-through apotheken hebben is niet het beste voorbeeld dat ik had kunnen kiezen.)
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2994240/
In ieder geval veel sterkte, wellicht kun je door mijn reactie in ieder geval wat beter begrijpen waarom hij hier zo 'overdreven' op reageert.
(En misschien staat op deze website nog interessante informatie: https://www.verslaafdaanjou.nl/ )
Er zijn legio rokers die het 'prima' vinden om 12+ uur in een vliegtuig te zitten, zonder die alternatieve nicotinekauwgumdingen. Maar zodra ze op een feestje zijn (met de 'belofte': hier roken we normaal), zullen ze toch flink boos worden op iedereen die ze verbied een peuk op te steken.
Je vriend baalt er van dat hij 'zijn peuk' niet op kan steken, terwijl op de uitnodiging naar het 'feest' nog wel stond 'binnen roken is toegestaan'. (lees als: hij wist dat hij coke mocht gebruiken, maakte een fout en moet opeens gedwongen stoppen). Natuurlijk is dit geen rationeel gedrag, diep van binnen weet je vriend dondersgoed dat hij beter af is zonder een cocaïneverslaving, maar zo vóelt het voor hem nu natuurlijk niet.
Ik weet niet hoeveel dagen er nog in 'die maand' van je vriend zitten, maar wellicht is het een optie om bij een arts medicatie te vragen die de ontwenningsverschijnselen verzacht. Ik weet niet hoe welwillend ze daarin zijn, maar in Amerika doen ze het blijkbaar vaker. (maar to be honest, een land waar ze drive-through apotheken hebben is niet het beste voorbeeld dat ik had kunnen kiezen.)
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2994240/
Propranolol. The beta-blocker, propranolol, appears to be promising for the treatment of patients who present for treatment with severe cocaine withdrawal symptoms. Beta blockers are primarily used to treat angina and hypertension, though they are often used to control anxiety and agitation.11,12 During cocaine withdrawal, patients are sensitive to the effects of adrenalin and noradrenalin, and this may contribute to the anxiety and restlessness they feel.13 As a beta-blocker, propranolol may be able to reduce the anxiety associated with cocaine withdrawal as well as reduce some of the more uncomfortable symptoms of cocaine craving. Beta-blockers may also be able to reduce some of the rewarding properties of cocaine. In a human laboratory trial, the beta blocker carvedilol reduced cocaine self-administration in nontreatment-seeking, cocaine-dependent subjects.14
In ieder geval veel sterkte, wellicht kun je door mijn reactie in ieder geval wat beter begrijpen waarom hij hier zo 'overdreven' op reageert.
(En misschien staat op deze website nog interessante informatie: https://www.verslaafdaanjou.nl/ )
#3
Beste forumers,
Ben al dagen jullie forum aan het door spitten maar kan niet precies vinden wat ik zoek.
Of misschien bestaat het juiste antwoord niet, waar ik bang voor ben maar waag toch een poging.
Mijn vriend was/is verslaafd aan zo'n beetje alles wat er maar te krijgen is.
Heb dit geaccepteerd en nooit iets van gezegd behalve dat het leefbaar moet blijven.
En kon hem wegsturen naar zijn eigen huis waardoor het dus redelijk leefbaar door bleef.
Hij is4 mnd geleden zijn huis uitgezet en woont nu dus bij mij.
Nu is hij uit zich zelf twee maanden geleden gestopt met eerst methadon,daarna bruin en daarna alle andere zaken ghb, ritalin snuiven, oxazepam enz.
Gewoon cold turkey , was heftig maar ging super goed.
Enige waar hij niet mee stopte was coke basen .
Dit nam nu wel toe, maar het was iig leefbaar en hij was niet steeds zo wappie , agressief , nachten niet slapen zo als voorheen zodat ik hem weg moest sturen naar zijn eigen huis .
Wel merkte ik dat hij steeds minder deed , afviel en erg mat was.
Heb dit uitgesproken en vroeg hem wat het plezier vh basen nu nog en dat hij toch wel moest proberen te minderen omdat het ook nog eens onbetaalbaar was en hij er niet gelukkiger door leek te worden.
Hij. Snapte dit en zou minderen.
Deed hij ook maar bleef een punt van aandacht.
Hij haalt elke maand een voorraadje coke en daar moet hij het dan meedoen.
Nu is enkele dagen geleden het volgende gebeurd; hij heeft zijn coke laten vallen en heeft lang niet alles kunnen redden.
Met als gevolg nu dus geen coke meer.
Nu ligt hij dus al dagen depressief op de bank, chagrijnig , ongelukkig , opgefokt enz.
Wat moet ik hier nu mee.
Ik snap dat dit een gedwongen afkick in principe is en niet v gekozen .
Maar hij gaat hier zo slecht mee om in vergelijking met alle andere afkick die veel heftiger lichamelijk iig was.
Zelf zou ik denken of proberen om dit on te buigen dat dit een mooi begin is om te minderen ook omdat hij dit zelf wilde.
Probeer hem te steunen maar weet niet precies hoe.
Word afgebekt, genegeerden heeft een vibe om zich heen hangen waar een paard de hik van krijgt en ik ook.
Eerst konden we altijd praten maar lukt nu ook niet , kom niet binnen.
Voor mij is dit zo ook erg moeilijk en ga dadelijk echt uit m'n dak en ben bang dat ik dan dingen ga doen/zeggen waar door de zaken er niet beter op worden.
Ik weet niet hoe ik hem nu het beste kan helpen/ steunen.
Hem gewoon maar laten of toch blijven proberen contact met hem te krijgen.
Weiger om ons geld v eten en huur te gebruiken hiervoor.
En ik zelf , waar kan ik heen om mijn eigen pijn en verdriet kwijt te kunnen.
Deel dit niet met vrienden .
Ben al dagen jullie forum aan het door spitten maar kan niet precies vinden wat ik zoek.
Of misschien bestaat het juiste antwoord niet, waar ik bang voor ben maar waag toch een poging.
Mijn vriend was/is verslaafd aan zo'n beetje alles wat er maar te krijgen is.
Heb dit geaccepteerd en nooit iets van gezegd behalve dat het leefbaar moet blijven.
En kon hem wegsturen naar zijn eigen huis waardoor het dus redelijk leefbaar door bleef.
Hij is4 mnd geleden zijn huis uitgezet en woont nu dus bij mij.
Nu is hij uit zich zelf twee maanden geleden gestopt met eerst methadon,daarna bruin en daarna alle andere zaken ghb, ritalin snuiven, oxazepam enz.
Gewoon cold turkey , was heftig maar ging super goed.
Enige waar hij niet mee stopte was coke basen .
Dit nam nu wel toe, maar het was iig leefbaar en hij was niet steeds zo wappie , agressief , nachten niet slapen zo als voorheen zodat ik hem weg moest sturen naar zijn eigen huis .
Wel merkte ik dat hij steeds minder deed , afviel en erg mat was.
Heb dit uitgesproken en vroeg hem wat het plezier vh basen nu nog en dat hij toch wel moest proberen te minderen omdat het ook nog eens onbetaalbaar was en hij er niet gelukkiger door leek te worden.
Hij. Snapte dit en zou minderen.
Deed hij ook maar bleef een punt van aandacht.
Hij haalt elke maand een voorraadje coke en daar moet hij het dan meedoen.
Nu is enkele dagen geleden het volgende gebeurd; hij heeft zijn coke laten vallen en heeft lang niet alles kunnen redden.
Met als gevolg nu dus geen coke meer.
Nu ligt hij dus al dagen depressief op de bank, chagrijnig , ongelukkig , opgefokt enz.
Wat moet ik hier nu mee.
Ik snap dat dit een gedwongen afkick in principe is en niet v gekozen .
Maar hij gaat hier zo slecht mee om in vergelijking met alle andere afkick die veel heftiger lichamelijk iig was.
Zelf zou ik denken of proberen om dit on te buigen dat dit een mooi begin is om te minderen ook omdat hij dit zelf wilde.
Probeer hem te steunen maar weet niet precies hoe.
Word afgebekt, genegeerden heeft een vibe om zich heen hangen waar een paard de hik van krijgt en ik ook.
Eerst konden we altijd praten maar lukt nu ook niet , kom niet binnen.
Voor mij is dit zo ook erg moeilijk en ga dadelijk echt uit m'n dak en ben bang dat ik dan dingen ga doen/zeggen waar door de zaken er niet beter op worden.
Ik weet niet hoe ik hem nu het beste kan helpen/ steunen.
Hem gewoon maar laten of toch blijven proberen contact met hem te krijgen.
Weiger om ons geld v eten en huur te gebruiken hiervoor.
En ik zelf , waar kan ik heen om mijn eigen pijn en verdriet kwijt te kunnen.
Deel dit niet met vrienden .
#4
Hij reageerd nu zo kortaf omdat hij nu emoties gaat voelen wat hij een lange tijd niet heeft gedaan. Hij zal ook iets met die gevoelens gaan doen, er is een reden waatom hij drugs gebruikt en gebruikt drugs als zelfmedicatie voor een bepaalde leegte, Trauma's is hier bijvoorbeeld 1 van.
Bedenk wat wij doen als we niet lekker in ons vel zitten, we pakken de telefoon, gaan tv kijken, gaan abnormaal veel werken, hier zit eigenlijk niet veel verschil in wat hij nu meemaakt, alleen zullen bij hem nu die gevoelens versterkt zijn.
Je moet wel bedenken dat het erg moeilijk kan zijn om met iemand die verslaafd is te leven, hij zal misschien dingen gaan bedenken of boos op je worden om dingen voor elkaar te krijgen, dit is natuurlijk een vorm van onmacht en wilt zichzelf weer gaan verdoven.
Hij zal weer moeten proberen om met zijn gevoelens om te leren gaan en daarover gaan praten, hij moet die gedwongen patroon van denken doorbreken wat een soort gewoonte is geworden.
Bedenk wel dat jezelf op de eerste plek zet, jij kan hem niet helpen alleen ondersteunen een luisterend oor bieden. Iemand die verslaafd is staat vaak zover buiten zichzelf dat hij niet zichzelf is en op dat moment niet denkt aan de directe omgeving.
Bedenk wat wij doen als we niet lekker in ons vel zitten, we pakken de telefoon, gaan tv kijken, gaan abnormaal veel werken, hier zit eigenlijk niet veel verschil in wat hij nu meemaakt, alleen zullen bij hem nu die gevoelens versterkt zijn.
Je moet wel bedenken dat het erg moeilijk kan zijn om met iemand die verslaafd is te leven, hij zal misschien dingen gaan bedenken of boos op je worden om dingen voor elkaar te krijgen, dit is natuurlijk een vorm van onmacht en wilt zichzelf weer gaan verdoven.
Hij zal weer moeten proberen om met zijn gevoelens om te leren gaan en daarover gaan praten, hij moet die gedwongen patroon van denken doorbreken wat een soort gewoonte is geworden.
Bedenk wel dat jezelf op de eerste plek zet, jij kan hem niet helpen alleen ondersteunen een luisterend oor bieden. Iemand die verslaafd is staat vaak zover buiten zichzelf dat hij niet zichzelf is en op dat moment niet denkt aan de directe omgeving.
#5
Hallo,
Bedankt voor je reactie .
Ik begrijp ook zeker je uitleg.
Ooit zelf onder druk geprobeerd te stoppen met roken, en dat was niet al te best voor m'n humeur .
T enige is dat ik gewoon niet weet wat ik ermee aan moet.
De grap is, ben zelf kind van twee drugsverslaafde ouders en heb aardig wat dat betreft hierin meegemaakt .
Heb hier altijd goed mee om kunnen gaan.
Maar een partner die verslaafd is , is toch blijkbaar qua gevoel voor mij anders.
Ook moet ik zeggen dat mijn ouders nooit zo gereageerd hebben als ze zonder zaten. Deze bleven wel rustig.
Heb natuurlijk wel bij anderen gezien , maar dat is natuurlijk niet het zelfde.
Hoe dan ook , i'm struggeling en moet een weg hierin zien te vinden.
Bedankt vd site die je mee gestuurd hebt en tijd die je genomen hebt om te antwoorden.
Bedankt voor je reactie .
Ik begrijp ook zeker je uitleg.
Ooit zelf onder druk geprobeerd te stoppen met roken, en dat was niet al te best voor m'n humeur .
T enige is dat ik gewoon niet weet wat ik ermee aan moet.
De grap is, ben zelf kind van twee drugsverslaafde ouders en heb aardig wat dat betreft hierin meegemaakt .
Heb hier altijd goed mee om kunnen gaan.
Maar een partner die verslaafd is , is toch blijkbaar qua gevoel voor mij anders.
Ook moet ik zeggen dat mijn ouders nooit zo gereageerd hebben als ze zonder zaten. Deze bleven wel rustig.
Heb natuurlijk wel bij anderen gezien , maar dat is natuurlijk niet het zelfde.
Hoe dan ook , i'm struggeling en moet een weg hierin zien te vinden.
Bedankt vd site die je mee gestuurd hebt en tijd die je genomen hebt om te antwoorden.
#6
Een detox is inderdaad maar voor een korte periode en is puur om het ontgiften van het lichaam, vaak volgt er een andere afdeling voor mensen die de detox hebben gehad.Maar detox is alleen ontgiftiging en in de gaten houden van binne komendemensen
Maar er word altijd besproke dit of dat zou je moeten doen
Vanuit daar kan er gezocht worden naar dagbesteding, vervolg behandeling, therapies.
Maar wat ik wil te zeggen helaas kan je op die afdelingen ook afleiding zoeken waardoor je op een manier eigenlijk weer weg loopt van je zelf.
Er zijn natuurlijk een aantal gevallen waar het wel bij helpt maar dit helaas maar een kleine percentage.
Voor mensen die lang verslaafd zijn en verschillende trauma's hebben is het ontzettend moeilijk om deze mensen te helpen.
#7
Heb je er weleens gezeten?Een detox is inderdaad maar voor een korte periode en is puur om het ontgiften van het lichaam, vaak volgt er een andere afdeling voor mensen die de detox hebben gehad.
Vanuit daar kan er gezocht worden naar dagbesteding, vervolg behandeling, therapies.
Maar wat ik wil te zeggen helaas kan je op die afdelingen ook afleiding zoeken waardoor je op een manier eigenlijk weer weg loopt van je zelf.
Er zijn natuurlijk een aantal gevallen waar het wel bij helpt maar dit helaas maar een kleine percentage.
Voor mensen die lang verslaafd zijn en verschillende trauma's hebben is het ontzettend moeilijk om deze mensen te helpen.
Niet de detox maar afdelingen therapieën etc?
#8
Het zijn gewoon vervolg opnames. Therapieen worden helaas bijna niet meer gegeven door de crisis.
Helaas is er bij veel organisaties een tekort aan personeel of worden veel dingen afgeschaft.
Nee wel voor een organisaties gewerkt die klinieken heeft.
Helaas is er bij veel organisaties een tekort aan personeel of worden veel dingen afgeschaft.
Nee wel voor een organisaties gewerkt die klinieken heeft.
#9
Ben het met je eens dat de verslavingszorg faalt.Geen enkel probleem we helpen je graag.
Ik heb in de verslavingszorg 10 jaar gewerkt ik weet heel goed hoe de huidige verslavingszorg met deze problematiek omgaat.
Mijn mening helaas op de verkeerde manier, detox is altijd goed maar mits je niks aan je mindset doet en emoties verwerkt blijf je achter iets aan hollen wat je eigenlijk toch geen rust brengt.
Ik probeer zelf wat meer out of the box te denken en meer te zoeken naar andere oplossingen die misschien beter kunnen werken.
Ik had al 1 optie gegeven.
Wat ook een mogelijke optie is een soort meditatie retreat van ongeveer 10 dagen waar ook niet gesproken wordt.
Dit is natuurlijk iets wat niet in ieders straatje ligt.
Dit is mijn inziens wel een van de betere oplossingen omdat je deze keer niet kan weg rennen van je gevoelens wat je normaal altijd doet door drugs te pakken of andere afleidingen die de meeste mensen hebben.
Je hebt bijvoorbeeld vipassana wat tegenwoordig ook in een aantal gevangenissen wordt toegepast in verschillende landen. Dit is bijvoorbeeld een mooie documentaire waar ze dit toepassen.
Bij een verslaving is de default mode network vervroot en overactief, dit is het gebied in de hersenen dat heel de tijd tegen je praat.
Een aantal voorbeelden zijn; wat doe ik aan, wat ben ik lelijk, ik heb kleine oren, ik heb morgen geen zin om naar die afspraak te gaan, je hebt die drugs nodig anders voel je niet goed, ik ben depressief.
Bij drugs of ook bij alle andere zaken zoals fitness, gokken, veel likes krijgen op facebookkomt er dopamine vrij dit is een soort beloningssysteem waardoor je gelukkiger voelt.
Op een geven moment kan dit op een bepaalde manier worden opgeslagen en wordt dit elke keer een terug komende dwangmatige gedachten en een zucht naar die dopamine.
Als je bij jezelf bekijkt zijn we eigenlijk zo vaak naar dat stemmetje aan het luisteren dat we hier niet meer met onze gedachtes in het heden zijn.
Hoevaak heb je zelf wel niet gek gemaakt over iets dat je de volgende dag moest doen terwijl dit allemaal meeviel.
Op een geven moment denk je dat je misschien echt lelijk bent, je niks waard bent, je de drugs nodig hebt.
Bij meditatie leer je hersenen te trainen door meer te observeren en die gedachtes te laten gaan en meer in het nu te zijn.
De hersenen kan je trainen hetzelfde als de rest van je lichaam.
Dit is natuurlijk wel iets wat uit jezelf moet komen en niet vanuit een ander.
Ook moet je gewoon medicijn en drugs vrij zijn.
Het is 10 dagen niet praten, weinig eten, weinig slapen en 10 uur mediteren per dag.
Heb dit aan alle kanten al bij m'n ouders en de verslaafden daarom heen gezien.
Er is vaak ook een antipathie tegen nieuwe out off de box methodes.
Zelf vind ik wat jij aandraagt ook betere methodes .
Vraag mij alleen af of hij hier aan toe is. Wilde paar weken geleden met hem naar yoga en dat wilde hij niet.
Maar zal het aan hem laten zien.
Tof , dit zo!
#10
Liefde heeft ook een nare donkere kant!
Ik gaf alles wat ze willen
Kan nog wel meer aandragen doet er niet toe
Maar zelfs toen er dingen werden besproken cq afgedwongen die totaal tegen mij princiepen in gaat
maar toch accepteeerde ik heb
Tot de maat vol was alleen uit huis gehaalt wat van mij was en ja heel stom ook de eerst mooie armband die ze heeft gehad in haar leven voor het half jaar samen zijn
Van der pols gerukt
Alles gewist en geblokt
Met welk nummer lze ook belde opgehangen
Ze heeft 3 kinderen totaal en we waren altijd bezig lol trappen huiswerk...
Liet ze mij ook bellen
Oke bedenk me nu wat @Psychedelibee
Bedoelt met dinge aanhalen of overige info delen dus zal het afkappen
Mijn tip stop op 75 graden ( 100 graden is kookpunt) en las dat een ontspanning in even tijdelijk jullie eigen moment
Tis pijnlijk hoor je beste vriend je maatje dat gene wat hem hield er altijd was nooit boos werd of oordeelde ga z maar door
Dat Is nu eigenlijk dood
Hopenlijk komt die de eerste 2 maanden Goed door
je hebt zonder op te letten en elke dag bezig zijn sneller een terugval dan dat Je wilt
Denk daar alvast iver na tis een heel process en hij bekijkt eigenlijj alleen de website nog naar
Laat hem elke morgen zichzelf aankijken in de spoegel en hardop *naam* vandaag niet!!!
Dank voor je reactie en het delen.
Het helpt me om de zaken in de juiste proporties te blijven zien.
Merk dat ik het soms anders kwijt raak. Thanks hiervoor.
#11
Lieve forumers,
Wilde vandaag een berichtje plaatsen dat ik voorzichtig optimistisch was .
Vanaf zaterdag liep alles een stuk beter. Meneer was vrolijk , vroeg niet om drugs en gebruikte alleen de baclofen.
Gisteren vroeg hij of tie wat mocht halen omdat tie t toch nog aardig moeilijk had omdat hij nog niet op de juiste dosis baclofen zat.
Voelde me klem gezet en het kostte me aardig wat moeite om nee te zeggen omdat wat hij zei waar was .
Maar heb toch nee gezegd.
Vroeg het meerdere keren maar ik was stellig en het bleef nee.
Verwachtte weer boze reacties maar nee hij accepteerde het en bleef gewoon rustig en vrolijk.
Dus ik was toch licht optimistisch en wilde jullie dit vandaag vertellen.
We moesten vanmorgen naar de huisarts om de vertellen hoe het ging en om de dosis te verhogen.
M'n vriend wilde oxa en temazepam mee voor het rustig worden en slapen.
Mij leek het geen goed idee omdat ik weet hoe hij daar eerst mee omging , en dat was niet best.
At rustig een strip v 50 Mg a 10 st in een keer op en wist dan totaal niet meer wat tie deed en of spoot het ook nog eens d'r bij.
Dit weet de huisarts ook.
Maar beiden vonden omdat hij er nu zo bij was dat dit moest kunnen.
Helaas dus niet.
Waren nog niet thuis en meneer ging gelijk naar de wc.
Kwam eruit en ik zag t al...
Daarna begon het gesodemieter over wit weer.
Heb meerdere keren duidelijk gezegd dat t gewoon niet meer ging gebeuren.
Hem ook gezegd dat hij weg moest gaan . Dit zou hij doen en pakte zijn tas. Het uiteindelijke liedje was dat hij steeds zei dat hij zou gaan maar bleef zitten en bleef vragen , smeken , huilen om wit. Eerst nog redelijk rustig maar hoe vaker ik nee zei des te kwader hij werd.
Op een gegeven moment werd ik zodra ik nee zei de kamer door geduwd op de grond geduwd enz.dit is voor het eerst dat hij zo lichamelijk wordt.
Uiteindelijk pakte hij zijn medicatie van mij af en zei dat hij wegging .
Dus ik zeg prima , ga aub.
Wat doet tie, bovenop wat hij al genomen had neemt tie nog een hand vol vd troep.
Zeg tegen hem dat hij nu toch echt moet gaan. Waarop hij helemaal begint te flippen wn m'n halve huis verbouwt . Slaat met zijn vuist door het raam en daarna liag natuurlijk heel z'n hand open. Bloedden als een rund, overal glas en bloed. Heb hem verbonden en daarna is hij in slaap gevallen hier op de bank .
Ik begrijp d'r helemaal niets van hoe dat zo ineens om kan slaan.
Herkent 1 van jullie dit?
Ik hoop dat als hij wakker wordt dat tie dan nuchter genoeg is om gewoon weg te gaan.
Al weet ik niet waarheen...
Heb ook t gevoel dat die handvol extra pillen en door m'n raam slaan ook een soort manipulatie is zodat hij niet weg kan/hoeft .
Want uiteindelijk kon tie niet eens meer lopen . Wat denken jullie?
Ten eerste wil ik zeggen dat ik heel veel respect voor je heb dat je het zolang volhoud.
Klinkt misschien hard wat ik zeg. Maar als hij jou aanvalt en zwaar agressief word en nog weigert je huis te verlaten. Bel dan de politie om hem te verwijderen uit je huis. Is moeilijk dat weet ik. Maar jij en je veiligheid staan op nummer 1. Je bent op deze manier niet meer veilig in je eigen huis dat kun je niet accepteren. Dat is mijn mening sorry.
#12
Lieve forumers,
Wilde vandaag een berichtje plaatsen dat ik voorzichtig optimistisch was .
Vanaf zaterdag liep alles een stuk beter. Meneer was vrolijk , vroeg niet om drugs en gebruikte alleen de baclofen.
Gisteren vroeg hij of tie wat mocht halen omdat tie t toch nog aardig moeilijk had omdat hij nog niet op de juiste dosis baclofen zat.
Voelde me klem gezet en het kostte me aardig wat moeite om nee te zeggen omdat wat hij zei waar was .
Maar heb toch nee gezegd.
Vroeg het meerdere keren maar ik was stellig en het bleef nee.
Verwachtte weer boze reacties maar nee hij accepteerde het en bleef gewoon rustig en vrolijk.
Dus ik was toch licht optimistisch en wilde jullie dit vandaag vertellen.
We moesten vanmorgen naar de huisarts om de vertellen hoe het ging en om de dosis te verhogen.
M'n vriend wilde oxa en temazepam mee voor het rustig worden en slapen.
Mij leek het geen goed idee omdat ik weet hoe hij daar eerst mee omging , en dat was niet best.
At rustig een strip v 50 Mg a 10 st in een keer op en wist dan totaal niet meer wat tie deed en of spoot het ook nog eens d'r bij.
Dit weet de huisarts ook.
Maar beiden vonden omdat hij er nu zo bij was dat dit moest kunnen.
Helaas dus niet.
Waren nog niet thuis en meneer ging gelijk naar de wc.
Kwam eruit en ik zag t al...
Daarna begon het gesodemieter over wit weer.
Heb meerdere keren duidelijk gezegd dat t gewoon niet meer ging gebeuren.
Hem ook gezegd dat hij weg moest gaan . Dit zou hij doen en pakte zijn tas. Het uiteindelijke liedje was dat hij steeds zei dat hij zou gaan maar bleef zitten en bleef vragen , smeken , huilen om wit. Eerst nog redelijk rustig maar hoe vaker ik nee zei des te kwader hij werd.
Op een gegeven moment werd ik zodra ik nee zei de kamer door geduwd op de grond geduwd enz.dit is voor het eerst dat hij zo lichamelijk wordt.
Uiteindelijk pakte hij zijn medicatie van mij af en zei dat hij wegging .
Dus ik zeg prima , ga aub.
Wat doet tie, bovenop wat hij al genomen had neemt tie nog een hand vol vd troep.
Zeg tegen hem dat hij nu toch echt moet gaan. Waarop hij helemaal begint te flippen wn m'n halve huis verbouwt . Slaat met zijn vuist door het raam en daarna liag natuurlijk heel z'n hand open. Bloedden als een rund, overal glas en bloed. Heb hem verbonden en daarna is hij in slaap gevallen hier op de bank .
Ik begrijp d'r helemaal niets van hoe dat zo ineens om kan slaan.
Herkent 1 van jullie dit?
Ik hoop dat als hij wakker wordt dat tie dan nuchter genoeg is om gewoon weg te gaan.
Al weet ik niet waarheen...
Heb ook t gevoel dat die handvol extra pillen en door m'n raam slaan ook een soort manipulatie is zodat hij niet weg kan/hoeft .
Want uiteindelijk kon tie niet eens meer lopen . Wat denken jullie?
Wilde vandaag een berichtje plaatsen dat ik voorzichtig optimistisch was .
Vanaf zaterdag liep alles een stuk beter. Meneer was vrolijk , vroeg niet om drugs en gebruikte alleen de baclofen.
Gisteren vroeg hij of tie wat mocht halen omdat tie t toch nog aardig moeilijk had omdat hij nog niet op de juiste dosis baclofen zat.
Voelde me klem gezet en het kostte me aardig wat moeite om nee te zeggen omdat wat hij zei waar was .
Maar heb toch nee gezegd.
Vroeg het meerdere keren maar ik was stellig en het bleef nee.
Verwachtte weer boze reacties maar nee hij accepteerde het en bleef gewoon rustig en vrolijk.
Dus ik was toch licht optimistisch en wilde jullie dit vandaag vertellen.
We moesten vanmorgen naar de huisarts om de vertellen hoe het ging en om de dosis te verhogen.
M'n vriend wilde oxa en temazepam mee voor het rustig worden en slapen.
Mij leek het geen goed idee omdat ik weet hoe hij daar eerst mee omging , en dat was niet best.
At rustig een strip v 50 Mg a 10 st in een keer op en wist dan totaal niet meer wat tie deed en of spoot het ook nog eens d'r bij.
Dit weet de huisarts ook.
Maar beiden vonden omdat hij er nu zo bij was dat dit moest kunnen.
Helaas dus niet.
Waren nog niet thuis en meneer ging gelijk naar de wc.
Kwam eruit en ik zag t al...
Daarna begon het gesodemieter over wit weer.
Heb meerdere keren duidelijk gezegd dat t gewoon niet meer ging gebeuren.
Hem ook gezegd dat hij weg moest gaan . Dit zou hij doen en pakte zijn tas. Het uiteindelijke liedje was dat hij steeds zei dat hij zou gaan maar bleef zitten en bleef vragen , smeken , huilen om wit. Eerst nog redelijk rustig maar hoe vaker ik nee zei des te kwader hij werd.
Op een gegeven moment werd ik zodra ik nee zei de kamer door geduwd op de grond geduwd enz.dit is voor het eerst dat hij zo lichamelijk wordt.
Uiteindelijk pakte hij zijn medicatie van mij af en zei dat hij wegging .
Dus ik zeg prima , ga aub.
Wat doet tie, bovenop wat hij al genomen had neemt tie nog een hand vol vd troep.
Zeg tegen hem dat hij nu toch echt moet gaan. Waarop hij helemaal begint te flippen wn m'n halve huis verbouwt . Slaat met zijn vuist door het raam en daarna liag natuurlijk heel z'n hand open. Bloedden als een rund, overal glas en bloed. Heb hem verbonden en daarna is hij in slaap gevallen hier op de bank .
Ik begrijp d'r helemaal niets van hoe dat zo ineens om kan slaan.
Herkent 1 van jullie dit?
Ik hoop dat als hij wakker wordt dat tie dan nuchter genoeg is om gewoon weg te gaan.
Al weet ik niet waarheen...
Heb ook t gevoel dat die handvol extra pillen en door m'n raam slaan ook een soort manipulatie is zodat hij niet weg kan/hoeft .
Want uiteindelijk kon tie niet eens meer lopen . Wat denken jullie?
#13
Dat klinkt echt niet best Jasprina. Dat er nu ook al lichamelijk geweld aan te pas komt is nu duidelijk over de grens heen.
Zoals hardstylegabber al zegt heb je wel érg veel geduld. Maar aan de ene kant kan ik het ook wel een beetje begrijpen omdat ik een soortgelijke relatie van dichtbij mee heb gemaakt. De verslaafde (aan alcohol en wiet in dit geval) wou aan de ene kant wel geholpen worden, maar als het ook maar nét even te moeilijk werd, dan gingen alle remmen los qua zuipen/blowen en kwam het manipulatief gedrag en de leugens weer. De ander vond dit allemaal vreselijk, maar probeerde alles goed te praten tegenover anderen en zichzelf. Koste wat kost moest de relatie gered worden, hoe disfunctioneel die ook was. Tig gesprekken heb ik met haar hierover gevoerd, waarna ze na een tijdje altijd wel doorhad hoe hopeloos het was. Maar dan toch de volgende dag de oogkleppen weer op, want hij moest toch geholpen worden? Dit is zo bijna twee jaar doorgegaan. Uiteindelijk kon ze de stress niet meer aan en moest ze de relatie wel beëindigen. Ondanks dat dit in het begin moeilijk was (mede door al zijn pogingen om de relatie te redden, zodat ze verder kon zorgen voor hem), werd dat steeds makkelijker voor haar en viel er een last van haar schouders. Achteraf kan ze er niet bij hoe dit zo lang heeft kunnen doorgaan.
Nou ken ik jullie natuurlijk niet, maar ik ben bang dat het toch wel een beetje een soortgelijke situatie is. Vind je dat zelf ook niet? Is het niet eens tijd om in ieder geval een tijdje wat afstand te nemen zodat je de situatie beter kunt overzien? Van zijn kant kun je het moeilijk verwachten. Ik kende ook ooit iemand die verslaafd was aan crack. Die stond op zondagavond bij me voor de deur om te vragen of ik hem geld kon lenen voor benzine of hem naar z'n dealer wou rijden. Mijn fout was om hem binnen laten, want de eerstkomende uren kreeg ik hem niet mijn huis uit. Hij had zo'n craving, hij leek wel bezeten. En maar smeken... In zo'n staat is iemand niet voor rede vatbaar...
Zoals eerder gezegd: op een gegeven moment moet je aan jezelf denken. Dat weet je zelf natuurlijk ook wel, maar je wilt hem helpen en ik denk ook je relatie redden? Als ik het zo hoor denk ik dat je jezelf hierin wat voor de gek houdt. Ik denk dat je het beste afstand kunt nemen nu, al is het maar tijdelijk. Middenin zo'n situatie krijg je al gauw tunnelvisie.
Veel sterkte in ieder geval. Zo te horen ben je een lief mens en verdien je dit niet.
Zoals hardstylegabber al zegt heb je wel érg veel geduld. Maar aan de ene kant kan ik het ook wel een beetje begrijpen omdat ik een soortgelijke relatie van dichtbij mee heb gemaakt. De verslaafde (aan alcohol en wiet in dit geval) wou aan de ene kant wel geholpen worden, maar als het ook maar nét even te moeilijk werd, dan gingen alle remmen los qua zuipen/blowen en kwam het manipulatief gedrag en de leugens weer. De ander vond dit allemaal vreselijk, maar probeerde alles goed te praten tegenover anderen en zichzelf. Koste wat kost moest de relatie gered worden, hoe disfunctioneel die ook was. Tig gesprekken heb ik met haar hierover gevoerd, waarna ze na een tijdje altijd wel doorhad hoe hopeloos het was. Maar dan toch de volgende dag de oogkleppen weer op, want hij moest toch geholpen worden? Dit is zo bijna twee jaar doorgegaan. Uiteindelijk kon ze de stress niet meer aan en moest ze de relatie wel beëindigen. Ondanks dat dit in het begin moeilijk was (mede door al zijn pogingen om de relatie te redden, zodat ze verder kon zorgen voor hem), werd dat steeds makkelijker voor haar en viel er een last van haar schouders. Achteraf kan ze er niet bij hoe dit zo lang heeft kunnen doorgaan.
Nou ken ik jullie natuurlijk niet, maar ik ben bang dat het toch wel een beetje een soortgelijke situatie is. Vind je dat zelf ook niet? Is het niet eens tijd om in ieder geval een tijdje wat afstand te nemen zodat je de situatie beter kunt overzien? Van zijn kant kun je het moeilijk verwachten. Ik kende ook ooit iemand die verslaafd was aan crack. Die stond op zondagavond bij me voor de deur om te vragen of ik hem geld kon lenen voor benzine of hem naar z'n dealer wou rijden. Mijn fout was om hem binnen laten, want de eerstkomende uren kreeg ik hem niet mijn huis uit. Hij had zo'n craving, hij leek wel bezeten. En maar smeken... In zo'n staat is iemand niet voor rede vatbaar...
Zoals eerder gezegd: op een gegeven moment moet je aan jezelf denken. Dat weet je zelf natuurlijk ook wel, maar je wilt hem helpen en ik denk ook je relatie redden? Als ik het zo hoor denk ik dat je jezelf hierin wat voor de gek houdt. Ik denk dat je het beste afstand kunt nemen nu, al is het maar tijdelijk. Middenin zo'n situatie krijg je al gauw tunnelvisie.
Veel sterkte in ieder geval. Zo te horen ben je een lief mens en verdien je dit niet.
#14
Ha weet niet of je daar respect voor moet hebben. Het is meer dat er overal gezegd word dat verslaving vallen en opstaan is . En denk ook dat dat zo is.Ten eerste wil ik zeggen dat ik heel veel respect voor je heb dat je het zolang volhoud.
Klinkt misschien hard wat ik zeg. Maar als hij jou aanvalt en zwaar agressief word en nog weigert je huis te verlaten. Bel dan de politie om hem te verwijderen uit je huis. Is moeilijk dat weet ik. Maar jij en je veiligheid staan op nummer 1. Je bent op deze manier niet meer veilig in je eigen huis dat kun je niet accepteren. Dat is mijn mening sorry.
Maar ben het met je eens dat dit gewoon veels te ver gaat dus sorry hoef je niet te zeggen.
Politie bellen is voor mij een moeilijk dingetje , vanuit mijn jeugd te vaak mee gemaakt en daaruit voort komend schaamte , ook het stukje eigen boontjes doppen zit erbij in.
Denk alleen dat als hij straks als hij nuchter is en hij nog steeds niet gaat ik wel zal moeten .
Word al beroerd bij het idee.
Alhoewel ik verwacht dat als hij nuchter is hij dan wel gaat.
Het kloterige is , dat als hij nuchter is hij zo helemaal niet is/doet. En dan zich kapot schaamt en verdrietig is.
Maar goed ik zie ook wel in dat dit zo niet gaat werken. Vraag me alleen af of er nog iets is of hoe waarmee ik hem nadat hij weg is kan steunen/helpen.
#15
Ha weet niet of je daar respect voor moet hebben. Het is meer dat er overal gezegd word dat verslaving vallen en opstaan is . En denk ook dat dat zo is.
Maar ben het met je eens dat dit gewoon veels te ver gaat dus sorry hoef je niet te zeggen.
Politie bellen is voor mij een moeilijk dingetje , vanuit mijn jeugd te vaak mee gemaakt en daaruit voort komend schaamte , ook het stukje eigen boontjes doppen zit erbij in.
Denk alleen dat als hij straks als hij nuchter is en hij nog steeds niet gaat ik wel zal moeten .
Word al beroerd bij het idee.
Alhoewel ik verwacht dat als hij nuchter is hij dan wel gaat.
Het kloterige is , dat als hij nuchter is hij zo helemaal niet is/doet. En dan zich kapot schaamt en verdrietig is.
Maar goed ik zie ook wel in dat dit zo niet gaat werken. Vraag me alleen af of er nog iets is of hoe waarmee ik hem nadat hij weg is kan steunen/helpen.
Ooit houd het een keer op zo simpel is het. (Toendertijd) een van me beste vrienden was drugs verslaafd. Ik deed alles voor hem om hem af te helpen van de verslaving. Nadat ie agressief naar mij begon te doen en mij meerdere keren zwaar voorloog heb ik het contact verbroken. Ik was zijn laatste vriend. Niet veel later kreeg ik een telefoontje dat ie in het ziekenhuis lag na een overdosis. De drang om hem weer te helpen was groot. Maar ik koos voor mezelf omdat ik merkte dat ik er kapot aan ging.
Je moet doen waar jij je goed bij voelt. Volg je hart, maar blijf jezelf op nummer 1 zetten. Je moet niet aan zijn verslaving kapot gaan en zeker niet het agressiefe toestaan. Wie weet beland je de volgende keer in het ziekenhuis en dan ben je te laat.
#16
Ooh men, deze komt wel binnen!Dat klinkt echt niet best Jasprina. Dat er nu ook al lichamelijk geweld aan te pas komt is nu duidelijk over de grens heen.
Zoals hardstylegabber al zegt heb je wel érg veel geduld. Maar aan de ene kant kan ik het ook wel een beetje begrijpen omdat ik een soortgelijke relatie van dichtbij mee heb gemaakt. De verslaafde (aan alcohol en wiet in dit geval) wou aan de ene kant wel geholpen worden, maar als het ook maar nét even te moeilijk werd, dan gingen alle remmen los qua zuipen/blowen en kwam het manipulatief gedrag en de leugens weer. De ander vond dit allemaal vreselijk, maar probeerde alles goed te praten tegenover anderen en zichzelf. Koste wat kost moest de relatie gered worden, hoe disfunctioneel die ook was. Tig gesprekken heb ik met haar hierover gevoerd, waarna ze na een tijdje altijd wel doorhad hoe hopeloos het was. Maar dan toch de volgende dag de oogkleppen weer op, want hij moest toch geholpen worden? Dit is zo bijna twee jaar doorgegaan. Uiteindelijk kon ze de stress niet meer aan en moest ze de relatie wel beëindigen. Ondanks dat dit in het begin moeilijk was (mede door al zijn pogingen om de relatie te redden, zodat ze verder kon zorgen voor hem), werd dat steeds makkelijker voor haar en viel er een last van haar schouders. Achteraf kan ze er niet bij hoe dit zo lang heeft kunnen doorgaan.
Nou ken ik jullie natuurlijk niet, maar ik ben bang dat het toch wel een beetje een soortgelijke situatie is. Vind je dat zelf ook niet? Is het niet eens tijd om in ieder geval een tijdje wat afstand te nemen zodat je de situatie beter kunt overzien? Van zijn kant kun je het moeilijk verwachten. Ik kende ook ooit iemand die verslaafd was aan crack. Die stond op zondagavond bij me voor de deur om te vragen of ik hem geld kon lenen voor benzine of hem naar z'n dealer wou rijden. Mijn fout was om hem binnen laten, want de eerstkomende uren kreeg ik hem niet mijn huis uit. Hij had zo'n craving, hij leek wel bezeten. En maar smeken... In zo'n staat is iemand niet voor rede vatbaar...
Zoals eerder gezegd: op een gegeven moment moet je aan jezelf denken. Dat weet je zelf natuurlijk ook wel, maar je wilt hem helpen en ik denk ook je relatie redden? Als ik het zo hoor denk ik dat je jezelf hierin wat voor de gek houdt. Ik denk dat je het beste afstand kunt nemen nu, al is het maar tijdelijk. Middenin zo'n situatie krijg je al gauw tunnelvisie.
Veel sterkte in ieder geval. Zo te horen ben je een lief mens en verdien je dit niet.
Vooral omdat ik dit ook in mijn jeugd heb mee gemaakt en mezelf toen ik 8 was al heb beloofd dit nooit zo te laten gebeuren. En bij ons thuis ging het nog een heel stuk verder.
Ook heb ik dit bij een vriendin gezien en snap dus heel goed wat je zegt.
Het gekke is, juist door mijn verleden ben ik helemaal niet lief en zacht.
Alleen tegen kinderen .
Sta bekend als een power vrouw , ironisch niet ? T is om te janken , hij is de eerste mannelijk persoon bij wie ik dit heb.
Snap d'r ook geen bal van.
En hier sta ik nu dan.
Ben niet bang voor hem ofzo , maar weet dat er zo ongelukken gaan gebeuren .
Ik stuur hem ook weg, dat is een feit.
Al is t maar om hem te laten zien dat tie alles kwijt raakt en ik voor mijzelf ga hoe pijn t ook doet.
#17
Ha ja
Daarom had ik ook vandaag de rest v zijn medicatie gepakt. Durfde hem niet zo met die medicatie in deze toestand te laten gaan.
Daarom wacht ik iig totdat hij nuchter is , kan het niet voorkomen dat weet ik maar probeer r zo goed als ik kan.
Bedankt voor je reacties, iedereen btw.
Hier is de enige plaats waar ik t überhaupt durf te vertellen .
ha ja , die raak je ook goed aan. Angst nmr 1 een od. Heb ik al eens met hem meegemaakt voordat we samen waren . Heb hem toen gevonden, staat op m'n netvlies gebrand. Echt heel erg bang voor.Ooit houd het een keer op zo simpel is het. (Toendertijd) een van me beste vrienden was drugs verslaafd. Ik deed alles voor hem om hem af te helpen van de verslaving. Nadat ie agressief naar mij begon te doen en mij meerdere keren zwaar voorloog heb ik het contact verbroken. Ik was zijn laatste vriend. Niet veel later kreeg ik een telefoontje dat ie in het ziekenhuis lag na een overdosis. De drang om hem weer te helpen was groot. Maar ik koos voor mezelf omdat ik merkte dat ik er kapot aan ging.
Je moet doen waar jij je goed bij voelt. Volg je hart, maar blijf jezelf op nummer 1 zetten. Je moet niet aan zijn verslaving kapot gaan en zeker niet het agressiefe toestaan. Wie weet beland je de volgende keer in het ziekenhuis en dan ben je te laat.
Daarom had ik ook vandaag de rest v zijn medicatie gepakt. Durfde hem niet zo met die medicatie in deze toestand te laten gaan.
Daarom wacht ik iig totdat hij nuchter is , kan het niet voorkomen dat weet ik maar probeer r zo goed als ik kan.
Bedankt voor je reacties, iedereen btw.
Hier is de enige plaats waar ik t überhaupt durf te vertellen .
#18
Ooh men, deze komt wel binnen!
Vooral omdat ik dit ook in mijn jeugd heb mee gemaakt en mezelf toen ik 8 was al heb beloofd dit nooit zo te laten gebeuren. En bij ons thuis ging het nog een heel stuk verder.
Ook heb ik dit bij een vriendin gezien en snap dus heel goed wat je zegt.
Het gekke is, juist door mijn verleden ben ik helemaal niet lief en zacht.
Alleen tegen kinderen .
Sta bekend als een power vrouw , ironisch niet ? T is om te janken , hij is de eerste mannelijk persoon bij wie ik dit heb.
Snap d'r ook geen bal van.
En hier sta ik nu dan.
Ben niet bang voor hem ofzo , maar weet dat er zo ongelukken gaan gebeuren .
Ik stuur hem ook weg, dat is een feit.
Al is t maar om hem te laten zien dat tie alles kwijt raakt en ik voor mijzelf ga hoe pijn t ook doet.
Pijn zal het zeker doen, maar het hoeft nog niet over te zijn. Als je hem uit huis trapt moet je niks meer van jou kant laten komen. Laat het van hem af komen. Neem hem niet gelijk in huis maar doe het in kleine stapjes. Zo kun je echt zien of hij er echt voor wilt gaan.
Wat ik je wel aanraad probeer hem even te vergeten en kom zelf weer even op adem. Je hebt een super moeilijke tijd achter de rug. Ga leuke dingen doen. En zoek bij eventuele behoefte hulp voor het verwerken van dit. Het is niet niets wat je hebt meegemaakt.
#19
Wat ik nu ga zeggen wil je wss niet horen en je doet er misschien niks mee.
ik denk dat er twee dingen kunnen gebeuren:
1. Hij gaat binnenkort dood aan een overdosis
of
2.je dumpt hem en hij komt je lastigvallen en neemt je misschien zelfs jou mee zijn dood in.
Ik hoop dat je 2 doet en jezelf goed gaat beschermen, zodat die niet meer in je buurt kan komen. Preventieve maatregelen.
hij is niet meer te redden of hij moet nu gedwongen opgenomen worden.
Zoals je zegt dat lichamelijke heeft hij nog nooit gedaan, maar iedereen weet als het 1x gebeurt kan het ook 2x gebeuren en als je nu samen met hem blijft heb je dus zijn gedrag van vandaag goedgekeurd.
Als er nu een ander vrouwtje komt met iets lekkers dan is die sowieso weg van je he en denkt die nooit meer aan je.... dat je het ff weet. Drugs staat bij hem al sowieso op nummer 1-
Neem het met een korrelzout of neem het serieus aan jou de keus. Dit is gewoon mijn mening.
Nadat ik dit heb getypt denk ik van ja is dit niet een beetje hard en moet ik dit wel zeggen, maar ik kan niet echt iets anders bedenken
(spreek wel uit ervaring, echter ken ik hem niet persoonlijk, maar de situatie wel)
ik denk dat er twee dingen kunnen gebeuren:
1. Hij gaat binnenkort dood aan een overdosis
of
2.je dumpt hem en hij komt je lastigvallen en neemt je misschien zelfs jou mee zijn dood in.
Ik hoop dat je 2 doet en jezelf goed gaat beschermen, zodat die niet meer in je buurt kan komen. Preventieve maatregelen.
hij is niet meer te redden of hij moet nu gedwongen opgenomen worden.
Zoals je zegt dat lichamelijke heeft hij nog nooit gedaan, maar iedereen weet als het 1x gebeurt kan het ook 2x gebeuren en als je nu samen met hem blijft heb je dus zijn gedrag van vandaag goedgekeurd.
Als er nu een ander vrouwtje komt met iets lekkers dan is die sowieso weg van je he en denkt die nooit meer aan je.... dat je het ff weet. Drugs staat bij hem al sowieso op nummer 1-
Neem het met een korrelzout of neem het serieus aan jou de keus. Dit is gewoon mijn mening.
Nadat ik dit heb getypt denk ik van ja is dit niet een beetje hard en moet ik dit wel zeggen, maar ik kan niet echt iets anders bedenken
(spreek wel uit ervaring, echter ken ik hem niet persoonlijk, maar de situatie wel)
#20
Heb nog
Dat is t niet, it's called hope.
Toen ik met hem ging gebruikte hij gewoon en dat vond ik prima. Als tie te lijp of wat dan ook aan kwam stuurde ik m gewoon weg.
Zelfs toen hij bij mij kwam wonen vond ik het oke dat hij gebruikte.
Maar na enige tijd heb ik wel een paar opmerkingen geplaatst omdat m'n huis er uit begon te zien als een junkenhuis, geen disrespect hiermee bedoeld. Maar t was gewoon zo.
Hierop besloot hij dus af te kicken , en toen kwam de hoop op misschien een gezamenlijke toekomst.
heb nog even nagedacht over het ' redden 'aspect.Dat klinkt echt niet best Jasprina. Dat er nu ook al lichamelijk geweld aan te pas komt is nu duidelijk over de grens heen.
Zoals hardstylegabber al zegt heb je wel érg veel geduld. Maar aan de ene kant kan ik het ook wel een beetje begrijpen omdat ik een soortgelijke relatie van dichtbij mee heb gemaakt. De verslaafde (aan alcohol en wiet in dit geval) wou aan de ene kant wel geholpen worden, maar als het ook maar nét even te moeilijk werd, dan gingen alle remmen los qua zuipen/blowen en kwam het manipulatief gedrag en de leugens weer. De ander vond dit allemaal vreselijk, maar probeerde alles goed te praten tegenover anderen en zichzelf. Koste wat kost moest de relatie gered worden, hoe disfunctioneel die ook was. Tig gesprekken heb ik met haar hierover gevoerd, waarna ze na een tijdje altijd wel doorhad hoe hopeloos het was. Maar dan toch de volgende dag de oogkleppen weer op, want hij moest toch geholpen worden? Dit is zo bijna twee jaar doorgegaan. Uiteindelijk kon ze de stress niet meer aan en moest ze de relatie wel beëindigen. Ondanks dat dit in het begin moeilijk was (mede door al zijn pogingen om de relatie te redden, zodat ze verder kon zorgen voor hem), werd dat steeds makkelijker voor haar en viel er een last van haar schouders. Achteraf kan ze er niet bij hoe dit zo lang heeft kunnen doorgaan.
Nou ken ik jullie natuurlijk niet, maar ik ben bang dat het toch wel een beetje een soortgelijke situatie is. Vind je dat zelf ook niet? Is het niet eens tijd om in ieder geval een tijdje wat afstand te nemen zodat je de situatie beter kunt overzien? Van zijn kant kun je het moeilijk verwachten. Ik kende ook ooit iemand die verslaafd was aan crack. Die stond op zondagavond bij me voor de deur om te vragen of ik hem geld kon lenen voor benzine of hem naar z'n dealer wou rijden. Mijn fout was om hem binnen laten, want de eerstkomende uren kreeg ik hem niet mijn huis uit. Hij had zo'n craving, hij leek wel bezeten. En maar smeken... In zo'n staat is iemand niet voor rede vatbaar...
Zoals eerder gezegd: op een gegeven moment moet je aan jezelf denken. Dat weet je zelf natuurlijk ook wel, maar je wilt hem helpen en ik denk ook je relatie redden? Als ik het zo hoor denk ik dat je jezelf hierin wat voor de gek houdt. Ik denk dat je het beste afstand kunt nemen nu, al is het maar tijdelijk. Middenin zo'n situatie krijg je al gauw tunnelvisie.
Veel sterkte in ieder geval. Zo te horen ben je een lief mens en verdien je dit niet.
Dat is t niet, it's called hope.
Toen ik met hem ging gebruikte hij gewoon en dat vond ik prima. Als tie te lijp of wat dan ook aan kwam stuurde ik m gewoon weg.
Zelfs toen hij bij mij kwam wonen vond ik het oke dat hij gebruikte.
Maar na enige tijd heb ik wel een paar opmerkingen geplaatst omdat m'n huis er uit begon te zien als een junkenhuis, geen disrespect hiermee bedoeld. Maar t was gewoon zo.
Hierop besloot hij dus af te kicken , en toen kwam de hoop op misschien een gezamenlijke toekomst.