Kittykat

"Vlinderr zei: Hoi, Bedankt voor jullie reacties! Het is inderdaad het stigma waar ik bang voor ben. Ik heb besloten na oud en nieuw met mijn vriend naar de huisarts te gaan om een verwijzing te vragen. Met ambulant bedoelde ik dat je eens in de zoveel tijd naar de instelling gaat. Verwarrende term, sommige instellingen gebruiken het inderdaad anders. Groetjes, Klik om te vergroten... Heb in het noorden nog niet veel andere instellingen kunnen vinden dan vnn. Er zijn er wel veel in Zwolle , als je bereid bent wat verder te reizen. Succes!"

"Beste forumers, Sommige van jullie zullen mij nog wel kennen van enkele maanden geleden toen ik mijn verhaal over mijn vriend deed. Nu zijn we ongeveer een half jaar verder en ik kan zeggen dat het het laatste half jaar zo goed gaat als mogelijker wijs mogelijk is. Dit houd in dat mijn vriend het laatste half jaar geen baclofen of andere medicatie heeft genomen . Er geen overdosissen , agressie , manipulatie of iets dergrlijks meer aan de orde zijn geweest. En hij al een paar maanden een baan heeft. Dus het gaat super vergeleken met eerst . Wil dat zeggen dat hij drugsvrij is? Nee, dat niet . Ik zou kunnen zeggen dat hij zichzelf nu redelijk in de hand heeft. Dit allemaal nog op eigen kracht zonder hulp, aangezien onze zoektocht naar de juiste hulp ook echt een ellenlange weg is. Als het goed is gaat het binnen nu en een paar weken van start. Het enige wat hij nu gebruikt is coke. Maar dat blijft ook een terugkerend dingetje en daar gaat mijn vraag dan ook over. Hij blijft liegen over zijn gebruik hiervan. En ik krijg daar vreselijke buikpijn van, omdat ik het idee heb dat zo lang je daarover niet eerlijk kan zijn tegenover jezelf en je omgeving je eigenlijk ergens toch nog niet zover bent om echt te willen stoppen. Je moet jezelf op een gegeven moment toch beschermen tegen jezelf. Of zie ik dit nou verkeerd? Die leugens ondermijnen dat wat hij wel bereikt heeft en dat is al veel . Het maakt mij ook bang want ik kan en wil dat wat eerder gebeurd is niet meer mee maken. Wat vinden jullie? Er zitten hier vast mensen die in hetzelfde schuitje hebben gezeten als hij en mij kunn en vertellen of ik dit juist zie of dat ik het van een andere kant moet zien of iets dergelijks. Ik weet ik dat een verslaving eenhardnekkig iets is en dat het ook over 5 of 10 jaar kan terug komen , dat het nooit helemaal weg gaat. Is eerlijkheid dan niet de basis voor de minste ellende of is dat wishfull thinking van mij."

"Beste forumers, Ben al dagen jullie forum aan het door spitten maar kan niet precies vinden wat ik zoek. Of misschien bestaat het juiste antwoord niet, waar ik bang voor ben maar waag toch een poging. Mijn vriend was/is verslaafd aan zo'n beetje alles wat er maar te krijgen is. Heb dit geaccepteerd en nooit iets van gezegd behalve dat het leefbaar moet blijven. En kon hem wegsturen naar zijn eigen huis waardoor het dus redelijk leefbaar door bleef. Hij is4 mnd geleden zijn huis uitgezet en woont nu dus bij mij. Nu is hij uit zich zelf twee maanden geleden gestopt met eerst methadon,daarna bruin en daarna alle andere zaken ghb, ritalin snuiven, oxazepam enz. Gewoon cold turkey , was heftig maar ging super goed. Enige waar hij niet mee stopte was coke basen . Dit nam nu wel toe, maar het was iig leefbaar en hij was niet steeds zo wappie , agressief , nachten niet slapen zo als voorheen zodat ik hem weg moest sturen naar zijn eigen huis . Wel merkte ik dat hij steeds minder deed , afviel en erg mat was. Heb dit uitgesproken en vroeg hem wat het plezier vh basen nu nog en dat hij toch wel moest proberen te minderen omdat het ook nog eens onbetaalbaar was en hij er niet gelukkiger door leek te worden. Hij. Snapte dit en zou minderen. Deed hij ook maar bleef een punt van aandacht. Hij haalt elke maand een voorraadje coke en daar moet hij het dan meedoen. Nu is enkele dagen geleden het volgende gebeurd; hij heeft zijn coke laten vallen en heeft lang niet alles kunnen redden. Met als gevolg nu dus geen coke meer. Nu ligt hij dus al dagen depressief op de bank, chagrijnig , ongelukkig , opgefokt enz. Wat moet ik hier nu mee. Ik snap dat dit een gedwongen afkick in principe is en niet v gekozen . Maar hij gaat hier zo slecht mee om in vergelijking met alle andere afkick die veel heftiger lichamelijk iig was. Zelf zou ik denken of proberen om dit on te buigen dat dit een mooi begin is om te minderen ook omdat hij dit zelf wilde. Probeer hem te steunen maar weet niet precies hoe. Word afgebekt, genegeerden heeft een vibe om zich heen hangen waar een paard de hik van krijgt en ik ook. Eerst konden we altijd praten maar lukt nu ook niet , kom niet binnen. Voor mij is dit zo ook erg moeilijk en ga dadelijk echt uit m'n dak en ben bang dat ik dan dingen ga doen/zeggen waar door de zaken er niet beter op worden. Ik weet niet hoe ik hem nu het beste kan helpen/ steunen. Hem gewoon maar laten of toch blijven proberen contact met hem te krijgen. Weiger om ons geld v eten en huur te gebruiken hiervoor. En ik zelf , waar kan ik heen om mijn eigen pijn en verdriet kwijt te kunnen. Deel dit niet met vrienden ."

"Hallo, Bedankt voor je reactie . Ik begrijp ook zeker je uitleg. Ooit zelf onder druk geprobeerd te stoppen met roken, en dat was niet al te best voor m'n humeur . T enige is dat ik gewoon niet weet wat ik ermee aan moet. De grap is, ben zelf kind van twee drugsverslaafde ouders en heb aardig wat dat betreft hierin meegemaakt . Heb hier altijd goed mee om kunnen gaan. Maar een partner die verslaafd is , is toch blijkbaar qua gevoel voor mij anders. Ook moet ik zeggen dat mijn ouders nooit zo gereageerd hebben als ze zonder zaten. Deze bleven wel rustig. Heb natuurlijk wel bij anderen gezien , maar dat is natuurlijk niet het zelfde. Hoe dan ook , i'm struggeling en moet een weg hierin zien te vinden. Bedankt vd site die je mee gestuurd hebt en tijd die je genomen hebt om te antwoorden."

"Fool zei: Ik heb niet veel input te leveren, behalve dat er een gigantisch psychologisch verschil zit tussen zelf een besluit nemen, en ergens toe gedwongen worden, Er zijn legio rokers die het 'prima' vinden om 12+ uur in een vliegtuig te zitten, zonder die alternatieve nicotinekauwgumdingen. Maar zodra ze op een feestje zijn (met de 'belofte': hier roken we normaal), zullen ze toch flink boos worden op iedereen die ze verbied een peuk op te steken. Je vriend baalt er van dat hij 'zijn peuk' niet op kan steken, terwijl op de uitnodiging naar het 'feest' nog wel stond 'binnen roken is toegestaan'. (lees als: hij wist dat hij coke mocht gebruiken, maakte een fout en moet opeens gedwongen stoppen). Natuurlijk is dit geen rationeel gedrag, diep van binnen weet je vriend dondersgoed dat hij beter af is zonder een cocaïneverslaving, maar zo vóelt het voor hem nu natuurlijk niet. Ik weet niet hoeveel dagen er nog in 'die maand' van je vriend zitten, maar wellicht is het een optie om bij een arts medicatie te vragen die de ontwenningsverschijnselen verzacht. Ik weet niet hoe welwillend ze daarin zijn, maar in Amerika doen ze het blijkbaar vaker. (maar to be honest, een land waar ze drive-through apotheken hebben is niet het beste voorbeeld dat ik had kunnen kiezen.) https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2994240/ In ieder geval veel sterkte, wellicht kun je door mijn reactie in ieder geval wat beter begrijpen waarom hij hier zo 'overdreven' op reageert. (En misschien staat op deze website nog interessante informatie: https://www.verslaafdaanjou.nl/ ) Klik om te vergroten... Zal ook zeker kijken hoe dat zit met die propanol. Ben benieuwd of men dat ook geeft nadat men is afgekickt. Zag hier op het forum ook aantal medicatie voorbij komen waardoor de zucht/ flash minder wordt. Ben hier wel benieuwd naar omdat hij zich gisteren uit zich zelf heeft aangemeld v afkick kliniek. Zal hier op het forum ook even goed gaan spitten."

"Dank je !! Ook het stukje v letten op mij zelf. Daar ligt een puntje cq punt Ik weet dat was verslaafd niet bestaat. Ben kind v verslaafde ouders . Een vd twee gebruikt nu nog en is al in de 70. De uitleg over de medicatie is wel erg nuttig v mij ben daar niet echt in thuis. Weet dat het meestal in het koppie zit , daarom snap ik het ook juist niet. Heb hem nooit gevraagd om te stoppen of wat dan ook. Zou niet fair zijn in mijn ogen , wist toch dat hij verslaafd is. Hij legt zich zelf dit allemaal op en gaat daarna stressen. En juist dat snap ik dan weer niet. Pff lastig allemaal, maar thanks jullie vd support"

"Lieve forumers, Wilde vandaag een berichtje plaatsen dat ik voorzichtig optimistisch was . Vanaf zaterdag liep alles een stuk beter. Meneer was vrolijk , vroeg niet om drugs en gebruikte alleen de baclofen. Gisteren vroeg hij of tie wat mocht halen omdat tie t toch nog aardig moeilijk had omdat hij nog niet op de juiste dosis baclofen zat. Voelde me klem gezet en het kostte me aardig wat moeite om nee te zeggen omdat wat hij zei waar was . Maar heb toch nee gezegd. Vroeg het meerdere keren maar ik was stellig en het bleef nee. Verwachtte weer boze reacties maar nee hij accepteerde het en bleef gewoon rustig en vrolijk. Dus ik was toch licht optimistisch en wilde jullie dit vandaag vertellen. We moesten vanmorgen naar de huisarts om de vertellen hoe het ging en om de dosis te verhogen. M'n vriend wilde oxa en temazepam mee voor het rustig worden en slapen. Mij leek het geen goed idee omdat ik weet hoe hij daar eerst mee omging , en dat was niet best. At rustig een strip v 50 Mg a 10 st in een keer op en wist dan totaal niet meer wat tie deed en of spoot het ook nog eens d'r bij. Dit weet de huisarts ook. Maar beiden vonden omdat hij er nu zo bij was dat dit moest kunnen. Helaas dus niet. Waren nog niet thuis en meneer ging gelijk naar de wc. Kwam eruit en ik zag t al... Daarna begon het gesodemieter over wit weer. Heb meerdere keren duidelijk gezegd dat t gewoon niet meer ging gebeuren. Hem ook gezegd dat hij weg moest gaan . Dit zou hij doen en pakte zijn tas. Het uiteindelijke liedje was dat hij steeds zei dat hij zou gaan maar bleef zitten en bleef vragen , smeken , huilen om wit. Eerst nog redelijk rustig maar hoe vaker ik nee zei des te kwader hij werd. Op een gegeven moment werd ik zodra ik nee zei de kamer door geduwd op de grond geduwd enz.dit is voor het eerst dat hij zo lichamelijk wordt. Uiteindelijk pakte hij zijn medicatie van mij af en zei dat hij wegging . Dus ik zeg prima , ga aub. Wat doet tie, bovenop wat hij al genomen had neemt tie nog een hand vol vd troep. Zeg tegen hem dat hij nu toch echt moet gaan. Waarop hij helemaal begint te flippen wn m'n halve huis verbouwt . Slaat met zijn vuist door het raam en daarna liag natuurlijk heel z'n hand open. Bloedden als een rund, overal glas en bloed. Heb hem verbonden en daarna is hij in slaap gevallen hier op de bank . Ik begrijp d'r helemaal niets van hoe dat zo ineens om kan slaan. Herkent 1 van jullie dit? Ik hoop dat als hij wakker wordt dat tie dan nuchter genoeg is om gewoon weg te gaan. Al weet ik niet waarheen... Heb ook t gevoel dat die handvol extra pillen en door m'n raam slaan ook een soort manipulatie is zodat hij niet weg kan/hoeft . Want uiteindelijk kon tie niet eens meer lopen . Wat denken jullie?"

"HardstyleGabber zei: Ten eerste wil ik zeggen dat ik heel veel respect voor je heb dat je het zolang volhoud. Klinkt misschien hard wat ik zeg. Maar als hij jou aanvalt en zwaar agressief word en nog weigert je huis te verlaten. Bel dan de politie om hem te verwijderen uit je huis. Is moeilijk dat weet ik. Maar jij en je veiligheid staan op nummer 1. Je bent op deze manier niet meer veilig in je eigen huis dat kun je niet accepteren. Dat is mijn mening sorry. Klik om te vergroten... Ha weet niet of je daar respect voor moet hebben. Het is meer dat er overal gezegd word dat verslaving vallen en opstaan is . En denk ook dat dat zo is. Maar ben het met je eens dat dit gewoon veels te ver gaat dus sorry hoef je niet te zeggen. Politie bellen is voor mij een moeilijk dingetje , vanuit mijn jeugd te vaak mee gemaakt en daaruit voort komend schaamte , ook het stukje eigen boontjes doppen zit erbij in. Denk alleen dat als hij straks als hij nuchter is en hij nog steeds niet gaat ik wel zal moeten . Word al beroerd bij het idee. Alhoewel ik verwacht dat als hij nuchter is hij dan wel gaat. Het kloterige is , dat als hij nuchter is hij zo helemaal niet is/doet. En dan zich kapot schaamt en verdrietig is. Maar goed ik zie ook wel in dat dit zo niet gaat werken. Vraag me alleen af of er nog iets is of hoe waarmee ik hem nadat hij weg is kan steunen/helpen."

"Mindless zei: Dat klinkt echt niet best Jasprina. Dat er nu ook al lichamelijk geweld aan te pas komt is nu duidelijk over de grens heen. Zoals hardstylegabber al zegt heb je wel érg veel geduld. Maar aan de ene kant kan ik het ook wel een beetje begrijpen omdat ik een soortgelijke relatie van dichtbij mee heb gemaakt. De verslaafde (aan alcohol en wiet in dit geval) wou aan de ene kant wel geholpen worden, maar als het ook maar nét even te moeilijk werd, dan gingen alle remmen los qua zuipen/blowen en kwam het manipulatief gedrag en de leugens weer. De ander vond dit allemaal vreselijk, maar probeerde alles goed te praten tegenover anderen en zichzelf. Koste wat kost moest de relatie gered worden, hoe disfunctioneel die ook was. Tig gesprekken heb ik met haar hierover gevoerd, waarna ze na een tijdje altijd wel doorhad hoe hopeloos het was. Maar dan toch de volgende dag de oogkleppen weer op, want hij moest toch geholpen worden? Dit is zo bijna twee jaar doorgegaan. Uiteindelijk kon ze de stress niet meer aan en moest ze de relatie wel beëindigen. Ondanks dat dit in het begin moeilijk was (mede door al zijn pogingen om de relatie te redden, zodat ze verder kon zorgen voor hem), werd dat steeds makkelijker voor haar en viel er een last van haar schouders. Achteraf kan ze er niet bij hoe dit zo lang heeft kunnen doorgaan. Nou ken ik jullie natuurlijk niet, maar ik ben bang dat het toch wel een beetje een soortgelijke situatie is. Vind je dat zelf ook niet? Is het niet eens tijd om in ieder geval een tijdje wat afstand te nemen zodat je de situatie beter kunt overzien? Van zijn kant kun je het moeilijk verwachten. Ik kende ook ooit iemand die verslaafd was aan crack. Die stond op zondagavond bij me voor de deur om te vragen of ik hem geld kon lenen voor benzine of hem naar z'n dealer wou rijden. Mijn fout was om hem binnen laten, want de eerstkomende uren kreeg ik hem niet mijn huis uit. Hij had zo'n craving, hij leek wel bezeten. En maar smeken... In zo'n staat is iemand niet voor rede vatbaar... Zoals eerder gezegd: op een gegeven moment moet je aan jezelf denken. Dat weet je zelf natuurlijk ook wel, maar je wilt hem helpen en ik denk ook je relatie redden? Als ik het zo hoor denk ik dat je jezelf hierin wat voor de gek houdt. Ik denk dat je het beste afstand kunt nemen nu, al is het maar tijdelijk. Middenin zo'n situatie krijg je al gauw tunnelvisie. Veel sterkte in ieder geval. Zo te horen ben je een lief mens en verdien je dit niet. Klik om te vergroten... Ooh men, deze komt wel binnen! Vooral omdat ik dit ook in mijn jeugd heb mee gemaakt en mezelf toen ik 8 was al heb beloofd dit nooit zo te laten gebeuren. En bij ons thuis ging het nog een heel stuk verder. Ook heb ik dit bij een vriendin gezien en snap dus heel goed wat je zegt. Het gekke is, juist door mijn verleden ben ik helemaal niet lief en zacht. Alleen tegen kinderen . Sta bekend als een power vrouw , ironisch niet ? T is om te janken , hij is de eerste mannelijk persoon bij wie ik dit heb. Snap d'r ook geen bal van. En hier sta ik nu dan. Ben niet bang voor hem ofzo , maar weet dat er zo ongelukken gaan gebeuren . Ik stuur hem ook weg, dat is een feit. Al is t maar om hem te laten zien dat tie alles kwijt raakt en ik voor mijzelf ga hoe pijn t ook doet."