#1
Ik herken je situatie wel en heb door verslaving en allerlei omstandigheden in 2009 ook mijn woning kwijt geraakt. Van vriend tot vriend want familie had ik niet en omdat ik nog gebruikte ook weinig goeie vrienden. Toch enkele die mij een aantal weken in huis namen maar door hun situatie was dit niet langdurig.
Je wil het misschien niet horen of doen maar als de optie er is en je kan het doen ga naar een opvangcentra. Ik was er zelf ook altijd huiverig over en wou het niet en was er liever niet meer dan mezelf daar aan te melden. Zou wel op straat leven tot ik erbij neerviel. Maar door een straathoekwerker toch de stap gezet. Elke dag volhouden en blijven aanmelden. Ze zeggen altijd dat het vol zit maar voor iemand die echt wil is er altijd een crisisplaats over. Via politie was ik direct in een crisiswoning voor enkele weken en van daaruit naar een mannenopvang. Was daar best een "leuke" ervaring want ik zat tussen mensen die allemaal hetzelfde probleem hadden. Geen dak boven hun hoofd en de middelen niet om zelf dat dak op te bouwen of bekostigen. Er was begrip in de groep mensen die er was. Ik heb nog mensen op social media staan die het allemaal nu goed stellen maar die zich toen ook in een uitzichtloze situatie bevonden.
Als die keus er ook is in Nederland neem ze dan. Laat je kop niet hangen met zwarte gedachten en spinsels in je hoofd. Je hebt hier een topic gestart. Diep in jezelf wil je er komen en dat kan je zeker en vast. Geen enkel mens hoeft zichzelf dood te wensen door dergelijke tegenslagen. Blijven vechten het zal met tijd beloond worden!
Je wil het misschien niet horen of doen maar als de optie er is en je kan het doen ga naar een opvangcentra. Ik was er zelf ook altijd huiverig over en wou het niet en was er liever niet meer dan mezelf daar aan te melden. Zou wel op straat leven tot ik erbij neerviel. Maar door een straathoekwerker toch de stap gezet. Elke dag volhouden en blijven aanmelden. Ze zeggen altijd dat het vol zit maar voor iemand die echt wil is er altijd een crisisplaats over. Via politie was ik direct in een crisiswoning voor enkele weken en van daaruit naar een mannenopvang. Was daar best een "leuke" ervaring want ik zat tussen mensen die allemaal hetzelfde probleem hadden. Geen dak boven hun hoofd en de middelen niet om zelf dat dak op te bouwen of bekostigen. Er was begrip in de groep mensen die er was. Ik heb nog mensen op social media staan die het allemaal nu goed stellen maar die zich toen ook in een uitzichtloze situatie bevonden.
Als die keus er ook is in Nederland neem ze dan. Laat je kop niet hangen met zwarte gedachten en spinsels in je hoofd. Je hebt hier een topic gestart. Diep in jezelf wil je er komen en dat kan je zeker en vast. Geen enkel mens hoeft zichzelf dood te wensen door dergelijke tegenslagen. Blijven vechten het zal met tijd beloond worden!
