Ik was ernstig verslaafd aan cocaïne, periode 1997 - 2000. Ik was toen 29 jaar. Niet voldoende voorraad liggen hebben maakte me zelfs angstig en onrustig. Ik heb mijn verslaving geheim kunnen houden tot het einde. Niemand wist iets. Mijn geheim. Ik heb de handdoek gegooid het moment dat mijn spaargeld op was. Ik besteedde duizenden euro's per maand aan cocaïne. En het was mijn geld, ik vond dat ik er mocht mee doen wat ik wou. Maar... spaarcenten op. Voor mezelf vond ik schulden maken of stelen een brug te ver. Dus drughulp gecontacteerd en mijn partner ingelicht. Stoppen. Niet leuk. Mega depressie en niets, maar dan niets was nog leuk of interessant. Ik ben dan vrijwillig opgenomen geweest voor zes maanden in een OA, ontwenningsafdeling. Ik heb voor het eerst terug een positieve emotie beleefd bij de geboorte van mijn eerste dochter in 2002. Mijn leven had terug zin. De vlakheid was uit mijn leven verdwenen. Voor mezelf het bewijs dat een leven zonder dagelijks drugs kon. Ik heb van het jaar 2000 tot 2008 niks aangeraakt. Buiten een keer of vijf een "slip" van een dag. Nadien gebruik ik terug in het uitgaan of op feestjes of bij het swingen. Ik koop echter enkel wat ik die avond/nacht wil gebruiken zodat ik niet de dag erop kan gebruiken en het moet uitzweten. Ik varieer ook in mijn gebruik dan. Niet iedere keer cocaïne.
Motivatie? Moet uit jezelf komen. Je moet zelf beseffen dat het niet meer kan en dat je moet ingrijpen. Bij mij was het financieel een noodzaak. Ik wou bepaalde grenzen niet overschrijden. Ik wou ook mijn werk niet verliezen. Ik heb mijn werk destijds ingelicht en mocht na 8 maanden terug komen werken. Ik heb vrijwillig gekozen voor een opname. Ik was ervan overuigd dat een leven zonder cocaïne kut was en de moeite niet waard was. Na een eerste gesprek bij mijn psychiater, die een opname voorstelde om mijn patronen te doorbreken, heb ik twee dagen goed nagedacht en ja gezegd. Vond mezelf nog wat jong om uit het leven te stappen. En er zou een leven zijn na de cocaïne. Ik heb toen met mezelf de afspraak gemaakt, zes maanden het een kans geven. Niks gebruiken. Dan evalueren. Ik kon dan nog uit het leven stappen. Maar... na zes maanden was er een sprankeltje licht. Mijn hart deed terug normaal. Ik voelde me fysiek sterker. Ik had zes maanden therapeutisch leven achter de rug en voelde me ook terug iemand. Ik realiseerde ook toen pas, dat de cocaïne mijn leven had overgenomen. Het eerste in de dag dat ik deed was een lijn nemen, het laatse van de dag, was een lijn nemen. En ertussen, ook snuiven. Op het werk, thuis, bij vrienden,... Na die zes maanden, regelmaat was het woord in mijn leven. Op tijd opstaan en gaan slapen. Hobby's plannen, bepaalde plaatsen en personen vermijden... Niet meer 's nachts werken. Zorgen dat er sociale controle was. Enzovoort.
Bij mede patiënten gezien, ik ben er goed doorgekomen. Een witte raaf. Ik had alles nog, huis, partner, werk,...ben niet tot in de goot gegaan. Ben daar iets te realistisch voor en denk teveel na. Niet hervallen. Partner die me steunde. Goede psychiater. Een vrouw met empathie. Ik zie haar nu nog steeds. Zij houdt me op de rails. Zij is mijn moeder.
Van 2009 gebruik ik terug sporadisch. Door verwachtingen van het leven, gescheidden dat jaar. Ik wou mezelf af en toe iets gunnen. Ik weet wat verslaafd zijn betekent. Ik wil niet terug naar die periode. Ik heb teveel te verliezen nu. Ik heb terug een fijne partner en heb twee fantastische dochters. Ze weten van mijn verleden en weten dat ik soms eens uit de bocht ga. Maar ik heb ook andere interesses en een ander leven waar drugs niet kunnen. Bovendien is het fijn voor sporadisch, maar niet als het dagelijks wordt en je leven gaat beheersen.
Bij een cocaïne verslaving is het all the way down op termijn. Of ergens is er een moment dat je voor jezelf beslist dat je een bepaald punt niet wil overschrijden. Dat is je motivatie. Bij mij was het financieel en het feit dat ik realiseerde dat mijn leven enkel nog om cocaïne ging. Eigenlijk vrij saai. Plots had ik daar geen zin meer in. Sterven wou ik niet.
Ik ga niet hypocriet doen, ik gebruik ook af en toe, en ik vind het super, maar dagelijks gebruik is dodelijk. Het neemt je leven over en maakt je emotieloos. Het enigste dat nog beetje leuk is dan, bijnemen. Klinkt eentonig en dat is het ook.
Denk eens goed na over je leven en probeer te zien wat je nog wil in je leven en waar je wil komen. Probeer voor jezelf een vooraf bepaalde periode niet te gebruiken en kijk eens wat er veranderd is in je leven. Daar zal je je motivatie halen. Veel sterkte.
Xx