#1
Je leert volgens mij dus nóóit een gedragspatroon af.
Je kunt alleen leren, om er nóg eentje aan te leren, en deze ipv het "oud gedrag" wanneer nodig, te gebruiken.
Van middag schoot mij een voorbeeld van het verslaafd zijn, en blijven, tijdens een tripje weer tevoorschijn.
Ik heb even overwogen wat daarmee te doen.
Ik ga hem dus tóch hier neerzetten, omdat het een schrijnend voorbeeld is van het verslaafd blijven, en onder bepaalde omstandigheden tot een stevige terugval heeft geleid.
Dit voorbeeld zat erg diep weggeborgen. Maar het tripje bracht het voorbeeld aan de oppervlakte....
Het ging als volgt.
Langer geleden was ik een fervent carnavalvierder. Al de allereerste keer overigens dat ik meedeed aan het volks drinkgelag werd ik gestrekt en volkomen bezopen afgevoerd, naar dit te terzijde.
Goed.
Nu is het zo, dat in de stad, alwaar dit feest van start gaat, hrt een traditie dat met een verspreid optreden van artiesten overal in die stad het los gaat.
Ik doe, en deed uit puur lijfsbehoud allang niet meer mee, en door een toevalligheid liep ik die avond na dat straatfeest door deze stad, en struikelde zowat over de vele, vele lege plastic bierglazen die overal weggeflikkerd waren.
Dat was op zich niet erg, maar er hing een gigantische bierlucht in deze straten, erg dikke verschaald bier, en wel zó dat ik het bier ahw nog kon proeven...
En dat half uurtje in deze walmen lopen (Wat ik daar te zoeken had, weet ik nu niet eens meer, maar het moet een goede reden gehad hebben) was klaarblijkelijk genoeg, om wat raderen in mijn hersenen, die al bijna vastgeroest waren, toch weer in beweging te krijgen...
Drie of vier dagen later was het erg zonnig, en warm. (Nog altijd een situatie waarvoor ik op moet passen, en iets te drinken bij me moet hebben!l)
Het was niet meer te stuiten, en onhoudbaar. Een drang, die mij uiteindelijk toch voor een tapkast terecht deed komen, en ik heb me laten vollopen met bier. Sooodeju. Wat kan dat drankje toch ontzettend lekker zijn!
En nog enkele dagen later, wat denk je...
Crisisopname. Helemaal op weg de vernieling weer in....!
En dat gaat snel, heeeeel erg snel. Bijna net zo snel, als dat ik enkele liters bier naar binnen kan werken.
Dit gevecht weer, in de kliniek, was tot nu toe het laatste wat ik op deze manier bevochten heb.
Ik was toen al meer dan 10 jaar "droog"
Maar dat doet er dus geen donder toe.
In deze omstandigheden dus
vóór je het weet, weer foute koek.
Zo zie je maar .
Je raakt dat nooit meer kwijt.
Echt niet.
En dat carnaval?
Ik zit achter de tv.
Krijg ik er toch nog iets van mee!
Alaaf.....
Je kunt alleen leren, om er nóg eentje aan te leren, en deze ipv het "oud gedrag" wanneer nodig, te gebruiken.
Van middag schoot mij een voorbeeld van het verslaafd zijn, en blijven, tijdens een tripje weer tevoorschijn.
Ik heb even overwogen wat daarmee te doen.
Ik ga hem dus tóch hier neerzetten, omdat het een schrijnend voorbeeld is van het verslaafd blijven, en onder bepaalde omstandigheden tot een stevige terugval heeft geleid.
Dit voorbeeld zat erg diep weggeborgen. Maar het tripje bracht het voorbeeld aan de oppervlakte....
Het ging als volgt.
Langer geleden was ik een fervent carnavalvierder. Al de allereerste keer overigens dat ik meedeed aan het volks drinkgelag werd ik gestrekt en volkomen bezopen afgevoerd, naar dit te terzijde.
Goed.
Nu is het zo, dat in de stad, alwaar dit feest van start gaat, hrt een traditie dat met een verspreid optreden van artiesten overal in die stad het los gaat.
Ik doe, en deed uit puur lijfsbehoud allang niet meer mee, en door een toevalligheid liep ik die avond na dat straatfeest door deze stad, en struikelde zowat over de vele, vele lege plastic bierglazen die overal weggeflikkerd waren.
Dat was op zich niet erg, maar er hing een gigantische bierlucht in deze straten, erg dikke verschaald bier, en wel zó dat ik het bier ahw nog kon proeven...
En dat half uurtje in deze walmen lopen (Wat ik daar te zoeken had, weet ik nu niet eens meer, maar het moet een goede reden gehad hebben) was klaarblijkelijk genoeg, om wat raderen in mijn hersenen, die al bijna vastgeroest waren, toch weer in beweging te krijgen...
Drie of vier dagen later was het erg zonnig, en warm. (Nog altijd een situatie waarvoor ik op moet passen, en iets te drinken bij me moet hebben!l)
Het was niet meer te stuiten, en onhoudbaar. Een drang, die mij uiteindelijk toch voor een tapkast terecht deed komen, en ik heb me laten vollopen met bier. Sooodeju. Wat kan dat drankje toch ontzettend lekker zijn!
En nog enkele dagen later, wat denk je...
Crisisopname. Helemaal op weg de vernieling weer in....!
En dat gaat snel, heeeeel erg snel. Bijna net zo snel, als dat ik enkele liters bier naar binnen kan werken.
Dit gevecht weer, in de kliniek, was tot nu toe het laatste wat ik op deze manier bevochten heb.
Ik was toen al meer dan 10 jaar "droog"
Maar dat doet er dus geen donder toe.
In deze omstandigheden dus
vóór je het weet, weer foute koek.
Zo zie je maar .
Je raakt dat nooit meer kwijt.
Echt niet.
En dat carnaval?
Ik zit achter de tv.
Krijg ik er toch nog iets van mee!
Alaaf.....