@Miems hoe is het met je? Ben benieuwd wat je hebt besloten gisteren. Cold turkey of afbouwen en vooral blijven of naar huis gaan? Hoop dat het naar omstandigheden goed met je gaat!
Hoi lieve meid. Helaas is het helemaal uit de hand gelopen. Ik had extreme pijn, onder de douche verloor ik ook een soort van slijmpropje metbloër(sorry heren voor deze vieze details) daar kreeg ik meer paniekaanvallen en zij namen mij niet sterieus. Tenminste van de nachtdient dan. Had ook totaal geen baby activiteit meer terwijl de baby vaak erg druk is. Ik werd toen een beetje boos en emotioneel eindstand zeiden ze ja je bent hier vrijwillig dus je kan gaan wannee je wil alleen halen we wel even je arts erbij voor eind gesprek. Die arts kwam pas na midden nacht aankakken en begon vrijwel meteen met dreigementen dat ze de crisesdienst gaat bellen en vooral ook veilig thuis op de hoogte zal brengen dat ik weg wil en dat dit vervelende gevolgen zal hebben. Ik werd zo emotioneel want moet nog maar 20 mg afbouwen dan was ik klaar,ik dacht 40 maar het was dus 20 wat ik nog moest afbouwen. Oke ik probeer dus rustig te blijven en uit te leggen wat er speelde maar zij was niet bereid om mee te werken. Ik zei laat me aub nou die laaste 20 mg thuis afbouwen met mijn gezin ik ga kapot zonder ze. Ik voelde gewoon zo een depressie opkomen,ik herkende alle tymptomen maar in haar ogen wilde ik gewoon vluchten. Ik bood ook aan elke dag te melden voor urine en bloed afname al moest dat 10 keer per dag en dat ik verder alle hulp gewoon aanneem. Maar de vrouw was echt onmogelijk. En omdat 2 medewerkers beiden iets anders zeiden was ik totaal in de war. De een zei je bent vrij om te gaan wanneer je wil want je bent vrijwillig binnengekomen en de arts zei later weer van niet. Mijn man was inmiddels gevarieerd met de auto om mij te halen die moest ik naar huis sturen. Ze heeft toen de crisesdienst gebeld en die zou via de burgemeester en rechter een bevel laten maken dat ik dus niet weg mocht, dit waren haar woorden. Ik smeekte haar me gewoon te laten gaan en die laaste stukje zure appel thuis met mijn kinderen te mogen doormaken. Geen reactie.
Zij kennen mijn geschiedenis dat je mij met dwang opsluiting echt de dood injaagd door traumatische ervaringen met mijn exman die nadat hij me helemaal kapot sloeg ook voor een paar dagen opsloot zodat ik niet weg zou gaan.
Dit legde ik ook uit maar ze had nergens begrip voor. Ze zei dus wacht maar af tot de crisesdienst komt en die gaat samen met de rechter beslissen of je mag gaan. Je zou denken dat dit het ergste deel is maar nee het werd erger. Ze vond het nodig om mij van de afdeling af te halen waar ik in elke geval al wat mensen had leren kennen met wie ik dan op zijn minst even rustig kon praten en kalm worden. Nee mevrouw kwam uit het niets met dat ik naar een andere afdeling zou gaan die gesloten is waar dwangopnamens zitten. Ja toen ze dat zei ben ik echt ingestort en gesmeekt me aub op mijn eigen kamer te laten en dat ik echt niet zou weglopen ofzo. Want hoofdgebouw was zoizo opslot maar dat ik echt doodsbang was op opgesloten te ⁿworden op een andere afdeling midden in de nacht. Geen genade ik moest per direct mee naar een gesloten afdeling. Paniekaanvallen werden met de seconde erger. Ja ga maar een filmje kijken, Netflix ofzo. Ik heb in mijn leven nooit zo een harteloze onprofessionele arts inopleiding meegen . Ook begon ze me te breken door elke keer over mijn gewicht te beginnen, je bent ook nog eens 33 weken zwangerschap,ik zie enkel bot waarop ik andwoorden geeft mij dan wat van u je kan er duidelijk genoeg missen. ( ja sorry maar het zat me echt hoog( Zij weert dat ik een maagverkleining gehad en helaas nu veelste veel bent afgevallen. Hierna ben ik dus naar een gesloten afdeling gebracht waar ik de hele nacht kapot ben gegaan, ik weet inmiddels hoe ontwenning voelt en de klachten die ik had waren zo overduidelijk van de stress die ik ervaarde uit angst opgesloten te zitten. Ik heb de hele dag wakker gezeten. Kon niet slapen
Ochtend kwam de dokter van de crisesdienst om te beoordelen of ik een gevaar vormde zoals zij hun had verteld. Ik heb toen mijn hart laten spreken en ik vertrouwde meteen op zijn kennis, alleen al de manier hoe hij tegen mij sprak waardeerde ik al zo erg, hij luisterde echt naar mij. En hij begreep eerlijk gezegd niet waarom ik daar op die afgesloten afdeling zat en niet gewoon op mijn eigen kamer. Na het horen van mijn verhaal had hij zoiets van nee sorry ik zie geen aanleiding om een gedwongen opname te vragen via de rechter. Ik zie gewoon een moeder die haar kinderen mist en ook gewoon succesvol haar detox heeft gehad. En hij snapte best dat ik die laaste verschijnselen liever thuis wilde doormaken, dat wanneer het echt rot word ik mijn kindjes kan vasthouden op daar kracht uit te halen om nuchter te blijven. Dus vrijwel meteen zei hij excuses dat je dit hebt moeten meemaken. Ik zit nu thuis en merk zeker wel dat ik ontwenning heb maar dat weegt niet zwaarder als het vergelijk met de traumatische verleden weer beleven en in combinatie met de afkick is het zeker zwaarder ben ik van mening.
Sorry echt een heel onduidelijk verhaal mwaben ben zoo vreselijk moe. Heb maar 3uur slaap gehad in de afgelopen 48 uur.
