#1
Het is nogal een lang verhaal geworden, bijna eerder een dagboek dan een hulpvraag. Dus hier alvast de samenvatting.
TL;DR – Ik ben verslaafd, heb een ambulant traject gevolgd, ben actief bij NA en blijf steeds terugvallen. Heeft er iemand tips/adviezen voor hulp (klinische opname of juist ambulant, welke klinieken wel/niet, alle tips zijn welkom)
Ik ben al lange tijd niet meer op dit forum geweest. Ik heb hier in het verleden jarenlang rondgeneusd zonder account en veel geleerd over de kant van middelen. Met een schuin oog keek ik ook weleens mee naar de verslavingsforums omdat het me interesseerde. Maarja, dat zou mij nooit gebeuren. Ik was zó voorzichtig……
Tot dat dus wel degelijk gebeurde. Vanuit ketamine richting de RC dissociatieven, vervolgens steeds meer uppers om te kunnen functioneren en af en toe wat benzo’s om te kunnen slapen. Lichamelijke gewenning aan benzo’s heb ik tot nog toe weten te voorkomen.
Half november ben ik in een belachelijke staat thuis gekomen met ongeveer 12 verschillende middelen in mijn systeem (alcohol, wiet, 2cb, 2fa, 2fma, dck, o-pce, 2fdck, clonazolam, flunitrazolam en ik ben er een paar vergeten [waarschijnlijk nog meer disso’s]). Ik woon nog thuis en mijn ma voelde aan dat er iets niet goed was. Daarop heeft ze mijn vader wakker gemaakt en meegenomen naar beneden om mij te confronteren.
Ik zal proberen globaal te omschrijven wat er daarna is gebeurd. Ik heb hun hulpaanbod aangenomen en ben in behandeling gegaan via een ambulant traject, wat destijds veelal via zoom gebeurde. De intake was vrij snel (begin januari) en de week daarop kon de behandeling starten.
Vanaf half november tot de kerstvakantie clean kunnen blijven. Toen heb ik (eigenlijk bewust) een terugval gehad. Ik wist dat het hierna klaar zou zijn en wilde toch nog een paar middelen ‘af kunnen vinken’. Toen heb ik voor het eerst 3mmc, a-php, a-pihp en mdphp gebruikt, waar ik inmiddels wel een beetje spijt van heb.
Tijdens mijn behandeling ben ik ook met NA in aanraking gekomen, waar ik inmiddels redelijk mijn plek weet te vinden. Toch lukt het nog niet helemaal om goed in herstel te komen. Ik blijf geregeld terugvallen op voornamelijk de middelen a-php en a-pihp. Deze geven bij vlagen soms zulke idiote zucht dat ik in no-time weer middelen in huis haal. En de terugvallen worden vaak ook heviger vanwege gewenning aan het middel. Inmiddels tot het punt dat ik deze middelen injecteer.
Tot het gisterenavond weer eens bijna helemaal mis ging. Ik had mijn vloeistof voorbereid (steriliseren etc.) van een nieuwe batch van een niet nader te noemen, relatief nieuwe, betrouwbare vendor die bekend staat om zijn persoonlijke afhandeling. (mocht je dit lezen, bedankt voor het briefje waarin je je zorgen uit over mijn bestellingen)
Vervolgens had ik een (naar mijn idee kleine hoeveelheid) vloeistof ingespoten. Toen ik de rush voelde opkomen ging dat veel sneller dan normaal en het was echt té intens. Ik voelde mijn hart flink bonzen en dacht dat dit mis zou gaan. Met moeite ben ik naar boven gestrompeld om hulp te vragen. Eenmaal boven voelde ik mijn hart niet meer bonzen en had ik naar mijn idee ook geen pols meer. Wél pijn op de borst en uitstraling naar linkerarm. 112 is gebeld en de ambulance is gekomen. Uiteindelijk bleef de boel wel functioneren, maar ik ben door het oog van de naald gekropen. Saturatie was erg laag, maar dit trok bij. Hartfilmpje was in orde. De ambulancebroeders hebben me wel nadrukkelijk verzocht hulp te gaan zoeken, want ze maakten het ook vaak genoeg mee waar de afloop anders is.
Dit is voor mij al de zoveelste wake-up call, ik heb al vaker gedacht ‘dat was kantje boord’. En toch heb ik moeite met clean blijven. Daarnaast doet het ook veel met mijn omgeving natuurlijk. Het is waanzin, echt complete waanzin om zó als verslaafde door het leven te gaan. Ik wil stoppen, dat wilde ik hiervoor al, maar toch blijven er geregeld terugvallen komen.
Een van de dingen die lastig voor mij is, is het aanleren van structuur. Daarnaast is bij mijn afgelopen behandeling ADD vastgesteld, waarna het advies is gegeven voor medicamenteuze behandeling. Ik was daar eerst een beetje op tegen omdat ik dan juist weer amfetamineachtige stoffen zou krijgen, maar de psycholoog adviseerde om het toch te proberen. Voornamelijk omdat ze kon merken dat ik zelf al wat trucen had ingebouwd om structuur te houden om met die ADD om te gaan (voornamelijk op gebied van studie/werk). Toch denk ik dat het verstandig is dat ik ook hiermee nog meer aan de slag ga.
Een ander punt dat het vernoemen waard is, is dat ik voorheen studie en werk eigenlijk altijd op prio 1 plaatste. Tijdens mijn behandeling heb ik wel gezien dat dit anders moet. (het koste ze nogal wat moeite om me daarvan te overtuigen) Een erg drukke periode op werk is voor mij ook een flinke trigger geweest voor een heftige terugval waarna ik herstel niet meer écht goed heb op weten te pakken. Inmiddels heb ik vakantie en dat geeft wat ruimte, maar een full-time baan combineren met herstel is misschien toch minder haalbaar dan ik dacht.
Mijn ouders zouden graag zien dat ik kies voor een klinische opname. Het liefst een waar ook juist de familieleden in betrokken worden. Ik vind het zelf nog lastig om dit te accepteren en weet niet goed hoe ik dit met werk moet gaan regelen. Ze weten op werk dat het bij mij privé niet helemaal lekker loopt, en heb daardoor al iets aan vrije ruimte gekregen de afgelopen maanden. Maar het wordt toch lastig om dit uit te leggen vrees ik.
Zelf zie ik in een klinische opname voornamelijk de meerwaarde dat mijn cyclus goed doorbroken wordt en ik een bepaalde structuur moet gaan volgen. Misschien dat dit helpt. Maar ik vrees ook een beetje voor de periode daarna, dat het verschil dan weer zo groot is en een terugval alsnog zo gebeurd is.
Verder denk ik dat ik in mijn vorige behandeling al wat dingen heb geleerd om meer inzicht te krijgen in mijn verslaving (functieanayse, gezonde copingsmechanismen, etc.) En ik weet niet zo goed wat ik kan verwachten en wat ik verder kan leren als ik een nieuwe behandeling start. Daarnaast ben ik een beetje sceptisch dat niet alle instanties even goed up-to-date zijn wat betreft verslavingszorg. (zo kom ik nog weleens tegen dat mensen na een paar maanden behandeling door de psycholoog wordt aangeraden om voorzichtig weer eens wat alcohol te gaan drinken…..)
Concreet:
Mijn vraag is eigenlijk of er forumleden zijn die tips kunnen geven of ervaringen kunnen delen. Bijvoorbeeld of klinische opname wél degelijk meerwaarde heeft en misschien goede ervaringen hebben met bepaalde klinieken (en het betrekken van de directe omgeving).
Normaal zou ik hiervoor de zoekfunctie gebruiken en uren het forum afstruinen. Maar ik vrees dat ik mezelf dan weer in een ‘rabbit hole’ gooi waar ik morgenochtend pas uitkom.
Ohja en nog even dit:
Ja ik had mijn dosissen af moet wegen! Maar mijn milligrammenweegschaal is al een tijdje geleden van mij afgenomen en ik heb inmiddels een dusdanige tolerantie dat het meestal wel goed gaat. Maarja, ik was even de wet van murphy vergeten. Zo had ik een week of 2/3 terug nog een fikse (t)overdosis 3-me-pcp te pakken. Ook zo’n goedje wat je echt niet zonder weegschaal moet nemen. (FYI: een toverdosis 3-meo-pcp is vele malen leuker dan een toverdosis 3-me-pcp. In elk geval in mijn ervaring)
Het is jammer dat ik het zo ver heb laten komen. Ik was eerst juist altijd degene die in de vriendenkring altijd iedereen wees op netjes afwegen, drugs testen, oppassen met riskante combinaties, etc. Maar je kan hard afglijden in korte tijd....
TL;DR – Ik ben verslaafd, heb een ambulant traject gevolgd, ben actief bij NA en blijf steeds terugvallen. Heeft er iemand tips/adviezen voor hulp (klinische opname of juist ambulant, welke klinieken wel/niet, alle tips zijn welkom)
Ik ben al lange tijd niet meer op dit forum geweest. Ik heb hier in het verleden jarenlang rondgeneusd zonder account en veel geleerd over de kant van middelen. Met een schuin oog keek ik ook weleens mee naar de verslavingsforums omdat het me interesseerde. Maarja, dat zou mij nooit gebeuren. Ik was zó voorzichtig……
Tot dat dus wel degelijk gebeurde. Vanuit ketamine richting de RC dissociatieven, vervolgens steeds meer uppers om te kunnen functioneren en af en toe wat benzo’s om te kunnen slapen. Lichamelijke gewenning aan benzo’s heb ik tot nog toe weten te voorkomen.
Half november ben ik in een belachelijke staat thuis gekomen met ongeveer 12 verschillende middelen in mijn systeem (alcohol, wiet, 2cb, 2fa, 2fma, dck, o-pce, 2fdck, clonazolam, flunitrazolam en ik ben er een paar vergeten [waarschijnlijk nog meer disso’s]). Ik woon nog thuis en mijn ma voelde aan dat er iets niet goed was. Daarop heeft ze mijn vader wakker gemaakt en meegenomen naar beneden om mij te confronteren.
Ik zal proberen globaal te omschrijven wat er daarna is gebeurd. Ik heb hun hulpaanbod aangenomen en ben in behandeling gegaan via een ambulant traject, wat destijds veelal via zoom gebeurde. De intake was vrij snel (begin januari) en de week daarop kon de behandeling starten.
Vanaf half november tot de kerstvakantie clean kunnen blijven. Toen heb ik (eigenlijk bewust) een terugval gehad. Ik wist dat het hierna klaar zou zijn en wilde toch nog een paar middelen ‘af kunnen vinken’. Toen heb ik voor het eerst 3mmc, a-php, a-pihp en mdphp gebruikt, waar ik inmiddels wel een beetje spijt van heb.
Tijdens mijn behandeling ben ik ook met NA in aanraking gekomen, waar ik inmiddels redelijk mijn plek weet te vinden. Toch lukt het nog niet helemaal om goed in herstel te komen. Ik blijf geregeld terugvallen op voornamelijk de middelen a-php en a-pihp. Deze geven bij vlagen soms zulke idiote zucht dat ik in no-time weer middelen in huis haal. En de terugvallen worden vaak ook heviger vanwege gewenning aan het middel. Inmiddels tot het punt dat ik deze middelen injecteer.
Tot het gisterenavond weer eens bijna helemaal mis ging. Ik had mijn vloeistof voorbereid (steriliseren etc.) van een nieuwe batch van een niet nader te noemen, relatief nieuwe, betrouwbare vendor die bekend staat om zijn persoonlijke afhandeling. (mocht je dit lezen, bedankt voor het briefje waarin je je zorgen uit over mijn bestellingen)
Vervolgens had ik een (naar mijn idee kleine hoeveelheid) vloeistof ingespoten. Toen ik de rush voelde opkomen ging dat veel sneller dan normaal en het was echt té intens. Ik voelde mijn hart flink bonzen en dacht dat dit mis zou gaan. Met moeite ben ik naar boven gestrompeld om hulp te vragen. Eenmaal boven voelde ik mijn hart niet meer bonzen en had ik naar mijn idee ook geen pols meer. Wél pijn op de borst en uitstraling naar linkerarm. 112 is gebeld en de ambulance is gekomen. Uiteindelijk bleef de boel wel functioneren, maar ik ben door het oog van de naald gekropen. Saturatie was erg laag, maar dit trok bij. Hartfilmpje was in orde. De ambulancebroeders hebben me wel nadrukkelijk verzocht hulp te gaan zoeken, want ze maakten het ook vaak genoeg mee waar de afloop anders is.
Dit is voor mij al de zoveelste wake-up call, ik heb al vaker gedacht ‘dat was kantje boord’. En toch heb ik moeite met clean blijven. Daarnaast doet het ook veel met mijn omgeving natuurlijk. Het is waanzin, echt complete waanzin om zó als verslaafde door het leven te gaan. Ik wil stoppen, dat wilde ik hiervoor al, maar toch blijven er geregeld terugvallen komen.
Een van de dingen die lastig voor mij is, is het aanleren van structuur. Daarnaast is bij mijn afgelopen behandeling ADD vastgesteld, waarna het advies is gegeven voor medicamenteuze behandeling. Ik was daar eerst een beetje op tegen omdat ik dan juist weer amfetamineachtige stoffen zou krijgen, maar de psycholoog adviseerde om het toch te proberen. Voornamelijk omdat ze kon merken dat ik zelf al wat trucen had ingebouwd om structuur te houden om met die ADD om te gaan (voornamelijk op gebied van studie/werk). Toch denk ik dat het verstandig is dat ik ook hiermee nog meer aan de slag ga.
Een ander punt dat het vernoemen waard is, is dat ik voorheen studie en werk eigenlijk altijd op prio 1 plaatste. Tijdens mijn behandeling heb ik wel gezien dat dit anders moet. (het koste ze nogal wat moeite om me daarvan te overtuigen) Een erg drukke periode op werk is voor mij ook een flinke trigger geweest voor een heftige terugval waarna ik herstel niet meer écht goed heb op weten te pakken. Inmiddels heb ik vakantie en dat geeft wat ruimte, maar een full-time baan combineren met herstel is misschien toch minder haalbaar dan ik dacht.
Mijn ouders zouden graag zien dat ik kies voor een klinische opname. Het liefst een waar ook juist de familieleden in betrokken worden. Ik vind het zelf nog lastig om dit te accepteren en weet niet goed hoe ik dit met werk moet gaan regelen. Ze weten op werk dat het bij mij privé niet helemaal lekker loopt, en heb daardoor al iets aan vrije ruimte gekregen de afgelopen maanden. Maar het wordt toch lastig om dit uit te leggen vrees ik.
Zelf zie ik in een klinische opname voornamelijk de meerwaarde dat mijn cyclus goed doorbroken wordt en ik een bepaalde structuur moet gaan volgen. Misschien dat dit helpt. Maar ik vrees ook een beetje voor de periode daarna, dat het verschil dan weer zo groot is en een terugval alsnog zo gebeurd is.
Verder denk ik dat ik in mijn vorige behandeling al wat dingen heb geleerd om meer inzicht te krijgen in mijn verslaving (functieanayse, gezonde copingsmechanismen, etc.) En ik weet niet zo goed wat ik kan verwachten en wat ik verder kan leren als ik een nieuwe behandeling start. Daarnaast ben ik een beetje sceptisch dat niet alle instanties even goed up-to-date zijn wat betreft verslavingszorg. (zo kom ik nog weleens tegen dat mensen na een paar maanden behandeling door de psycholoog wordt aangeraden om voorzichtig weer eens wat alcohol te gaan drinken…..)
Concreet:
Mijn vraag is eigenlijk of er forumleden zijn die tips kunnen geven of ervaringen kunnen delen. Bijvoorbeeld of klinische opname wél degelijk meerwaarde heeft en misschien goede ervaringen hebben met bepaalde klinieken (en het betrekken van de directe omgeving).
Normaal zou ik hiervoor de zoekfunctie gebruiken en uren het forum afstruinen. Maar ik vrees dat ik mezelf dan weer in een ‘rabbit hole’ gooi waar ik morgenochtend pas uitkom.
Ohja en nog even dit:
Ja ik had mijn dosissen af moet wegen! Maar mijn milligrammenweegschaal is al een tijdje geleden van mij afgenomen en ik heb inmiddels een dusdanige tolerantie dat het meestal wel goed gaat. Maarja, ik was even de wet van murphy vergeten. Zo had ik een week of 2/3 terug nog een fikse (t)overdosis 3-me-pcp te pakken. Ook zo’n goedje wat je echt niet zonder weegschaal moet nemen. (FYI: een toverdosis 3-meo-pcp is vele malen leuker dan een toverdosis 3-me-pcp. In elk geval in mijn ervaring)
Het is jammer dat ik het zo ver heb laten komen. Ik was eerst juist altijd degene die in de vriendenkring altijd iedereen wees op netjes afwegen, drugs testen, oppassen met riskante combinaties, etc. Maar je kan hard afglijden in korte tijd....