#1
Hahaha, ja schaam me dood voor die periode. Dat is gelukkig inmiddels al wel weer 15 jaar geleden. Een duivel was ik!Mijn broer kon haast niet ademhalen als hij niet ook 600 keer per minuut op de linkermuisknop drukte voor dat League of Legends-gedoe… Voordat de PC kapot was, zat hij altijd dat spel te spelen (tenzij iemand een van mijn zussen erop zat), non-stop ook. Woedend als hij moest stoppen, natuurlijk… Maar zoals jij vast herkent is die prikkelbaarheid over zaken die niets met gamen te maken hebben misschien wel het destructiefst. Woedend en chagrijnig niet omdat je moet stoppen, maar omdat je zusje tijdens het avond eten iets te veel geluid maakt met haar mond, bijvoorbeeld… Toen hij voor zijn eigen laptop had gespaard ging het logischerwijs verder achteruit, want nu zat hij ongestoord op zijn kamer. Ik heb veel kunnen leren door naar hem en zijn fouten te kijken. Net als bij jou is het gewoon overgegaan, een gameverslaving is volgens mij echt moeilijk om lang vol te houden! Games blijven voor meeste mensen niet heel lang interessant om te een of andere reden…
Aah, dat zijn de zeer gewilde varianten 😯. Ik kan me goed herinneren dat mijn basisschool een hele korte periode een knikkerverbod had opgesteld, omdat de mooie zeldzame knikkers van sommige kinderen continu werden gestolen, en de Verenigde Alliantie van Rechtvaardige & Proactieve Sterke Mama’s (geen idee of het een naam had eigenlijk, maar je kent ze wel: van die bemoeial moeders die problemen ópzoeken..) wilde dat het stopte, door knikkeren helemaal maar te verbieden… Maar ja, als knikkers niet mee naar school mogen dan is er wel wat anders om mee te spelen, en zo verplaatst het probleem zich altijd… Duurde dus niet lang voordat we weer mochten knikkeren 🤣
EDIT: holy shit wat off-topic… @ me maar in een klets topic als je erop in gaat, dan houden we het hier een beetje zuiver hahaha