DrugsForum.nl

Rozekoekje zei:

Precies 4 weken verder en dit is nu de tweede week van de behandeling. De behandeling was wat verlaat gestart door miscommunicatie. In de afgelopen weken heeft hij niet gedronken en niet gebruikt, dat vind ik knap. Ook zijn verjaardag heeft hij niet gedronken terwijl andere mensen wel dronken. Hij daagde zichzelf uit op een goede manier en doet dat nog steeds. Het zal ongetwijfeld onwijs moeilijk zijn maar elke overwinning is er 1.
De behandeling ervaart hij als positief en niet als pfff ik moet er weer heen. Tuurlijk zijn het lange dagen, zowel voor hem als voor mij maar het is voor een goed doel.
Volgende week komt denk ik het moeilijke deel want dan komt hij persoonlijk aan bod en in de weken daarna moet ook ik een inbreng leveren over hoe ik alles heb ervaren. Ook dat zal niet makkelijk zijn maar met de hulp er bij gaat dat ons wel lukken.
Gisteren heb ik zijn werkmap doorgelezen, hij wilde het met me delen en ik vind het rete interessant. Het geeft meer inzicht en de uitgebreide uitleg over de werking van verslaving is fijn.
We zijn er nog lang niet en tuurlijk zijn er nog moeilijke momenten maar het begin is goed

Klik om te vergroten...

Wat fijn om te lezen, en het is zeker een goed begin. Ik hoop dat je ons af een toe blijft updaten

Flualhamdulillam zei:

Vergeten we hoe belangrijk het is dat ouders mentaal gezond blijven?

Klik om te vergroten...

In dit verhaal is in ieder geval 1 van de 2 ouders, namelijk de vader, blijkbaar getraumatiseerd met een lange geschiedenis van misbruik van alcohol en coke. Zijn vrouw geeft aan dat zijn gedrag heel veel problemen gaf, met name toen er kinderen kwamen.

Dus in dit geval - en in vergelijkbare gevallen die ik bedoel, waarin het mij gevaarlijk lijkt dat deze ouder(s) en de kinderen bij elkaar leven hebben we het niet over twee ouders die allebei mentaal gezond zijn.

whitesugar zei:

Maar het gaat erom dat je niet moet oordelen over dingen die je niet zeker weet hoe ze in elkaar steken. Al snap ik je bezorgdheid over kinderen.

Klik om te vergroten...

Dat is de grens een beetje, wat mij betreft. Over de keuzes van 2 (of meer) volwassenen oordeel ik minder snel;
Maar als er kinderen zijn waar volwassenen voor verantwoordelijk zijn wat sneller.

whitesugar zei:

En ik ben het met je eens dat mannen minder met hun pik moeten denken. En vrouwen minder met hun baarmoeder? Gebeurd dat vaak dan?

Klik om te vergroten...

Ik denk dat mensen, zowel mannen als vrouwen, biologisch ook gedreven worden door onze hormonen. Soms is dat nog best leuk ook nog.

Geen idee of de kinderwens van veel vrouwen puur biologisch is, of dat het sociaal/maatschappelijk is waar het vandaan komt. Ik neig naar het laatste.
De vrouwen waar ik mee bevriend ben en die bewust kiezen om geen kinderen te nemen worden vaak behandeld of ze melaats zijn of het wordt niet serieus genomen met opmerkingen als 'wacht maar' terwijl ze er juist heel bewust over na hebben gedacht. Vaak meer door andere vrouwen dan door mannen.

Is het oordelend als ik vrouwen wil zien, met talenten en capaciteiten die op meer en ook op andere terreinen liggen dan verzorgend?; en dat het automatisme dat vrouwen vooral een moeder-rol zouden moeten aannemen die vrouwen denigreert tot veredelde broedmachines?

Rozekoekje zei:

Ik was redelijk over m'n irritatie punt heen totdat je in je bericht weer over het wel of niet krijgen van kinderen begint. Het is nogal een hekel punt voor je geloof ik maar ik ben er wel klaar mee.

Klik om te vergroten...

Ik wil alleen laten weten dat ik je helemaal begrijp.

QueerMan zei:

Dat is de grens een beetje, wat mij betreft. Over de keuzes van 2 (of meer) volwassenen oordeel ik minder snel;
Maar als er kinderen zijn waar volwassenen voor verantwoordelijk zijn wat sneller.

Ik denk dat mensen, zowel mannen als vrouwen, biologisch ook gedreven worden door onze hormonen. Soms is dat nog best leuk ook nog.

Geen idee of de kinderwens van veel vrouwen puur biologisch is, of dat het sociaal/maatschappelijk is waar het vandaan komt. Ik neig naar het laatste.
De vrouwen waar ik mee bevriend ben en die bewust kiezen om geen kinderen te nemen worden vaak behandeld of ze melaats zijn of het wordt niet serieus genomen met opmerkingen als 'wacht maar' terwijl ze er juist heel bewust over na hebben gedacht. Vaak meer door andere vrouwen dan door mannen.

Is het oordelend als ik vrouwen wil zien, met talenten en capaciteiten die op meer en ook op andere terreinen liggen dan verzorgend?; en dat het automatisme dat vrouwen vooral een moeder-rol zouden moeten aannemen die vrouwen denigreert tot veredelde broedmachines?

Klik om te vergroten...

Ik vind dat het iedereen zijn eigen keus is of je kinderen wilt of niet. En als je dat als vrouw zijnde niet wil, dan niet toch? Weet niet wat het probleem is.

ik heb het een beetje gelezen en het enigste wat ik erover kan zeggen: is dat ik hoop dat het goed gaat met je man en jou lijkt me lastig om beide dit allemaal mee te maken wens je heel veel geluk toe

QueerMan zei:

Dat geloof ik niet @Zeehond, mensen kunnen wel leren en groeien maar veranderen doen ze (als volwassenen, en hij is 50) niet.
Verhalen van veranderingen horen we minder, omdat ze er waarschijnlijk niet zijn.
Het goeie nieuws is, dat het ook niet hoeft zover ik het inschat, bedoeling is dat de vader stopt met drinken en coke gebruiken en gestopt blijft. Da's al moeilijk zat, dan een ander karakter ontwikkelen.

En dan maar hopen dat dat het was, waardoor er na negen (9) liter bier dit soort dingen gebeurden:

En ik wil niemand de grond in boren of een put in praten maar het gaat hier dus wel om twee kleine kinderen van nog geen 3 jaar oud.

Die kleintjes zijn wel aan het veranderen, groeien en ontwikkelen en dat is niet even op pauze te zetten tot pa (en ma) eens klaar zijn met hun eigen problemen.

Klik om te vergroten...

Helemaal mee eens!
Een karakter is niet te veranderen.
Al helemaal niet na 50 (!) jaar dit in de praktijk te moeten gaan brengen.
Je houding e n gedrag zijn enigszins bij te sturen, maar dan heb je het gehad.

In deze kwestie:
Als hij zijn verslaving kan stoppen, coke en drank, dan neem ik mijn Boonie Hat voor hem af. Laten we wel wezen, dit is echt heel erg moeilijk, dat weten we allemaal, maar voor je kinderen, daarvoor heb je toch ontiegelijk veel over...

Dus, De verslaving moet eruit.
Jazeker.
Absoluut.
Heel veel Sterkte aan allen!

Rozekoekje zei:

Ik vind zeker dat je kritische vragen mag stellen. Ik vind alleen niet dat je kan en mag veroordelen, zo komt het op mij over, op woorden die hier staan maar wat niet het complete verhaal is. Je weet namelijk niet hoe wij met onze kinderen om gaan, je weet niet hoe zij zich voelen, hoe zij zich uiten, je bent hier namelijk niet. En dat is wat ik ongepast vind.

Klik om te vergroten...

Noot: je slaat de spijker op zijn kop!
Spreuk: "oordeelt niet, opdat Gij niet geoordeeld worde!"
Oordelen is m.i. voorbehouden aan een rechter, en, voor wie gelovig is, aan die Ene, die alles weet en ziet.

Wie zijn wij, die een oordeel vellen, terwijl wij lang niet a l l e feiten en omstandigheden kennen?
Zo ook in deze kwestie?
Dat oordelen, onwetend zijnde, daarover kan ik nogal in woede ontsteken!

Een mening hebben, of gedachten hebben over het een en ander, dit ligt natuurlijk op een heel ander vlak.
En vaak moet je die mening, die zienswijze, gewoon vóór je houden.
Zo denk ik hierover, ook in deze casus.

Zeehond zei:

"Ik heb geen ervaring met verslaving binnen ons gezin. Daar is geen sprake van."

Klik om te vergroten...

Wat brengt je dan hier?

jimcp zei:

Wat brengt je dan hier?

Klik om te vergroten...

Dat vind ik een rare opmerking. Alsof je me ter verantwoording roept.
Ben benieuwd wat je zegt of bedoelt.
Dat ik hier niet meer mag zijn van jou en dat dit forum alleen voor verslaafden is?
Ik ben zelf graag aardig voor anderen.

Ik ben recreatief gebruiker en heb het gebruik onder controle.
Nee, we zijn dus niet verslaafd. We vinden gebruik op z’n tijd een verrijking in ons leven. Vinden we mooi.

Ik vind dit forum juist buitengewoon interessant en ik leer dingen. Ik lees ook over zaken waar ik nooit mee te maken heb gehad.
Dat is leerzaam en ik beleef er plezier aan.
Zie ook mijn actieve bijdragen op dit forum.

Nu maar hopen dat dit antwoord voor jou voldoende is.
Ik wens je een hele mooie dag.

jimcp zei:

Wat brengt je dan hier?

Klik om te vergroten...

Wat schiet @Rozekoekje op met deze opmerking trouwens?

Zeehond zei:

Wat schiet @Rozekoekje op met deze opmerking trouwens?

Klik om te vergroten...

Noot:
Tsjaaa ikzelf denk dat het antwoord op deze vraag zal kunnen zijn:

0,000.000.1 procent van de theoretisch lineair berekende kansberekening volgens Bartjens.

Zeehond zei:

Dat vind ik een rare opmerking. Alsof je me ter verantwoording roept.
Ben benieuwd wat je zegt of bedoelt.
Dat ik hier niet meer mag zijn van jou en dat dit forum alleen voor verslaafden is?
Ik ben zelf graag aardig voor anderen.

Ik ben recreatief gebruiker en heb het gebruik onder controle.
Nee, we zijn dus niet verslaafd. We vinden gebruik op z’n tijd een verrijking in ons leven. Vinden we mooi.

Ik vind dit forum juist buitengewoon interessant en ik leer dingen. Ik lees ook over zaken waar ik nooit mee te maken heb gehad.
Dat is leerzaam en ik beleef er plezier aan.
Zie ook mijn actieve bijdragen op dit forum.

Nu maar hopen dat dit antwoord voor jou voldoende is.
Ik wens je een hele mooie dag.

Klik om te vergroten...

Allereerst bedankt voor je reactie.

Je zegt: "Ik ben recreatief gebruiker en heb het gebruik onder controle."
En nu begrijp ik waarom je hier komt.

Ja, het forum kan inderdaad interessant zijn.

Ik had even het ( wellicht paranoïde ) vermoeden dat je een soort "ramp-toerist" was.
Vandaar mijn 'rare' vraag.

Je actieve bijdragen op dit forum ga ik zeker lezen en wellicht ook becommentariëren.

Zijn we weer OK?

Hier weer een update..
Het gaat goed, de intensieve behandeling is succesvol afgerond met certificaat

Nu nazorg van 4 weken en daarna zelf naar meetings. Hij heeft 2 groepen benaderd waar hij naartoe wilt gaan.
Het familiegesprek met mijn brief voelde als een opluchting. Ik heb er heel lang, maar met succes aan gewerkt. Het moest (van mijzelf overigens) een brief worden waarin ik mijn gevoel kenbaar maakte over de afgelopen jaren maar niet een waarin ik alleen maar verwijten uitte, en dat is gelukt, ik was en ben trots op de brief. Ook al stond er niks in wat hij niet wist, toch vond ik het spannend om te doen maar achteraf nergens voor nodig. Natuurlijk was het emotioneel maar het werd goed ontvangen en het werd een fijn gesprek onder begeleiding van een psycholoog en mijn man zijn behandelaar.
Ook al is hij blij dat de lange dagen erop zitten, hij gaat het ook missen, ze hadden een hechte groep.
We zijn dichter naar elkaar toe gegroeid, meer een team dan ooit.
Hij vult me weer aan met alles, heeft oog voor kleine dingetjes en het allergrootste compliment, onze zoon zoekt heel veel contact met hem terwijl hij eerst alleen maar mij wilde.
En nee, ook nu zijn we er nog lang niet, maar ik heb goede hoop op de toekomst.

Rozekoekje zei:

Hier weer een update..
Het gaat goed, de intensieve behandeling is succesvol afgerond met certificaat
Nu nazorg van 4 weken en daarna zelf naar meetings. Hij heeft 2 groepen benaderd waar hij naartoe wilt gaan.
Het familiegesprek met mijn brief voelde als een opluchting. Ik heb er heel lang, maar met succes aan gewerkt. Het moest (van mijzelf overigens) een brief worden waarin ik mijn gevoel kenbaar maakte over de afgelopen jaren maar niet een waarin ik alleen maar verwijten uitte, en dat is gelukt, ik was en ben trots op de brief. Ook al stond er niks in wat hij niet wist, toch vond ik het spannend om te doen maar achteraf nergens voor nodig. Natuurlijk was het emotioneel maar het werd goed ontvangen en het werd een fijn gesprek onder begeleiding van een psycholoog en mijn man zijn behandelaar.
Ook al is hij blij dat de lange dagen erop zitten, hij gaat het ook missen, ze hadden een hechte groep.
We zijn dichter naar elkaar toe gegroeid, meer een team dan ooit.
Hij vult me weer aan met alles, heeft oog voor kleine dingetjes en het allergrootste compliment, onze zoon zoekt heel veel contact met hem terwijl hij eerst alleen maar mij wilde.
En nee, ook nu zijn we er nog lang niet, maar ik heb goede hoop op de toekomst.

Klik om te vergroten...

Heel fijn om te lezen! Nu met een beetje geluk alleen nog maar bergopwaarts 🍀

Rozekoekje zei:

Hier weer een update..
Het gaat goed, de intensieve behandeling is succesvol afgerond met certificaat
Nu nazorg van 4 weken en daarna zelf naar meetings. Hij heeft 2 groepen benaderd waar hij naartoe wilt gaan.
Het familiegesprek met mijn brief voelde als een opluchting. Ik heb er heel lang, maar met succes aan gewerkt. Het moest (van mijzelf overigens) een brief worden waarin ik mijn gevoel kenbaar maakte over de afgelopen jaren maar niet een waarin ik alleen maar verwijten uitte, en dat is gelukt, ik was en ben trots op de brief. Ook al stond er niks in wat hij niet wist, toch vond ik het spannend om te doen maar achteraf nergens voor nodig. Natuurlijk was het emotioneel maar het werd goed ontvangen en het werd een fijn gesprek onder begeleiding van een psycholoog en mijn man zijn behandelaar.
Ook al is hij blij dat de lange dagen erop zitten, hij gaat het ook missen, ze hadden een hechte groep.
We zijn dichter naar elkaar toe gegroeid, meer een team dan ooit.
Hij vult me weer aan met alles, heeft oog voor kleine dingetjes en het allergrootste compliment, onze zoon zoekt heel veel contact met hem terwijl hij eerst alleen maar mij wilde.
En nee, ook nu zijn we er nog lang niet, maar ik heb goede hoop op de toekomst.

Klik om te vergroten...

Dit klinkt heel positief! Hopen dat het zo door blijft gaan!

Al een paar keer begonnen met typen, maar weet niet waar te beginnen. Na 9 maanden is het mis gegaan. Toen de horeca gesloten was, was het natuurlijk makkelijk en had ik rust. Nu is de horeca open en nu ik er over nadenk is toen de onrust bij hem weer begonnen. Hij begon weer nukkig te doen en steeds probeerde ik een gesprek aan te knopen om te kijken van wat was er. Niks aan de hand natuurlijk. Donderdagavond is de bom gebarsten. Het respectloze praten waar ik van hoopte dat het de drank/drugs was, kwam toch weer naar boven, ik gaf aan dat hij niet zo tegen me hoeft te praten, maar ik moest m'n grote bek houden want hij had niet met me op school gezeten..
Verwijt op verwijt, het sloeg nergens op.. de volgende ochtend weer vrolijk verder..
Hij wilt dingen van mij die ik hem niet meer kan en wil geven omdat er zoveel stuk is. Hij denkt dat niet drinken zonder verdere moeite alles heelt maar dat is niet zo. Dat ik ook dingen nodig heb doet er niet toe want afkicken is al een hel..
Ik heb hem gezegd dat ik niet meer voor minder doe, mijn kinderen en ik staan op 1.. oprecht kan ik nu zeggen dat ik echt alles heb gedaan wat in mijn macht lag. Maar het mocht niet baten..
Ik ben niet verantwoordelijk voor zijn stappen richting de drank en de drugs, dat gevoel ben ik gelukkig kwijt.

Ondanks dat ik de eerste stappen voor de scheiding heb gezet, ben ik zo bang.
Bang voor de toekomst, na 12 jaar weer op eigen benen staan met 2 kleintjes. Ik kan het, dat weet ik, maar toch is het beangstigend. Alhoewel ik straks trots op mezelf zal zijn, vind ik het nu eng, dood eng!!

Rozekoekje zei:

Al een paar keer begonnen met typen, maar weet niet waar te beginnen. Na 9 maanden is het mis gegaan. Toen de horeca gesloten was, was het natuurlijk makkelijk en had ik rust. Nu is de horeca open en nu ik er over nadenk is toen de onrust bij hem weer begonnen. Hij begon weer nukkig te doen en steeds probeerde ik een gesprek aan te knopen om te kijken van wat was er. Niks aan de hand natuurlijk. Donderdagavond is de bom gebarsten. Het respectloze praten waar ik van hoopte dat het de drank/drugs was, kwam toch weer naar boven, ik gaf aan dat hij niet zo tegen me hoeft te praten, maar ik moest m'n grote bek houden want hij had niet met me op school gezeten..
Verwijt op verwijt, het sloeg nergens op.. de volgende ochtend weer vrolijk verder..
Hij wilt dingen van mij die ik hem niet meer kan en wil geven omdat er zoveel stuk is. Hij denkt dat niet drinken zonder verdere moeite alles heelt maar dat is niet zo. Dat ik ook dingen nodig heb doet er niet toe want afkicken is al een hel..
Ik heb hem gezegd dat ik niet meer voor minder doe, mijn kinderen en ik staan op 1.. oprecht kan ik nu zeggen dat ik echt alles heb gedaan wat in mijn macht lag. Maar het mocht niet baten..
Ik ben niet verantwoordelijk voor zijn stappen richting de drank en de drugs, dat gevoel ben ik gelukkig kwijt.

Ondanks dat ik de eerste stappen voor de scheiding heb gezet, ben ik zo bang.
Bang voor de toekomst, na 12 jaar weer op eigen benen staan met 2 kleintjes. Ik kan het, dat weet ik, maar toch is het beangstigend. Alhoewel ik straks trots op mezelf zal zijn, vind ik het nu eng, dood eng!!

Klik om te vergroten...

Ontzettend moeilijk en kut, maar zoals je zegt: je hebt alles gedaan wat je kon! En als dat nog niet genoeg is is het de enige juiste keuze om hem met zijn problemen te laten en zelf, samen met de kinderen, te kiezen voor een liefdevolle en veilige eigen weg in het leven.

Je mag nu ook al trots op jezelf zijn dame, echt!

Mevrouw Pløp zei:

Ontzettend moeilijk en kut, maar zoals je zegt: je hebt alles gedaan wat je kon! En als dat nog niet genoeg is is het de enige juiste keuze om hem met zijn problemen te laten en zelf, samen met de kinderen, te kiezen voor een liefdevolle en veilige eigen weg in het leven.

Je mag nu ook al trots op jezelf zijn dame, echt!

Klik om te vergroten...

Lief, dank je wel! 😥

Rozekoekje zei:

Al een paar keer begonnen met typen, maar weet niet waar te beginnen. Na 9 maanden is het mis gegaan. Toen de horeca gesloten was, was het natuurlijk makkelijk en had ik rust. Nu is de horeca open en nu ik er over nadenk is toen de onrust bij hem weer begonnen. Hij begon weer nukkig te doen en steeds probeerde ik een gesprek aan te knopen om te kijken van wat was er. Niks aan de hand natuurlijk. Donderdagavond is de bom gebarsten. Het respectloze praten waar ik van hoopte dat het de drank/drugs was, kwam toch weer naar boven, ik gaf aan dat hij niet zo tegen me hoeft te praten, maar ik moest m'n grote bek houden want hij had niet met me op school gezeten..
Verwijt op verwijt, het sloeg nergens op.. de volgende ochtend weer vrolijk verder..
Hij wilt dingen van mij die ik hem niet meer kan en wil geven omdat er zoveel stuk is. Hij denkt dat niet drinken zonder verdere moeite alles heelt maar dat is niet zo. Dat ik ook dingen nodig heb doet er niet toe want afkicken is al een hel..
Ik heb hem gezegd dat ik niet meer voor minder doe, mijn kinderen en ik staan op 1.. oprecht kan ik nu zeggen dat ik echt alles heb gedaan wat in mijn macht lag. Maar het mocht niet baten..
Ik ben niet verantwoordelijk voor zijn stappen richting de drank en de drugs, dat gevoel ben ik gelukkig kwijt.

Ondanks dat ik de eerste stappen voor de scheiding heb gezet, ben ik zo bang.
Bang voor de toekomst, na 12 jaar weer op eigen benen staan met 2 kleintjes. Ik kan het, dat weet ik, maar toch is het beangstigend. Alhoewel ik straks trots op mezelf zal zijn, vind ik het nu eng, dood eng!!

Klik om te vergroten...

Noot:
Wat een afschuwelijke zaak! Maar je kunt niet anders.....ook al omwille van de kinderen!
Drank maakt veel meer kapot, dan je lief is, ziehier weer het bewijs.
Alle sterkte toegewenst in deze vreselijke tijd !
Ik ben gestopt met zuipen, net toen ik alles kwijt zou gaan raken, net op tijd dus. Ik weet hoe dit is, maar soms wint de drank en moeten er knopen worden doorgehakt.
Het leven met een alcoholist is domweg haast onmogelijk, en ook voor je kinderen....
Goed gedaan!!

Ik weet niet waar ik goed aan doe.. even van me afschrijven..

Een reactie plaatsen