Maar die vragen zijn wel belangrijk, die zijn juist belangrijk. Het is belangrijk jezelf die vraag te blijven stellen, want het is niet goed bij iemand te blijven die niet gaat veranderen.. ik zeg niet dat hij nooit gaat veranderen dat weet ik niet maar als hij niet veranderd is het verstandig niet bij zo iemand te blijven..
Eens !
Positief willen blijven is één ding, herhaaldeijk naïef blijven iets anders.
Ook al is het mooi dat hij nu hulp heeft geaccepteerd en er een club hulpverlenende mensen vol goede bedoelingen mee bezig is, heeft hij het wel weer voor elkaar dat het om hem en zijn verslaving draait.
ik maak me zorgen over de kinderen in zo'n situatie waarin zijn verslavingsproblematiek centraal staat, met vooral zijn therapie en vandaar uit partner-gesprekken en gezinsgesprekken.
Wie gaat er dan eigenlijk onafhankelijk naar de kinderen kijken, en denkt vanuit wat
voor hen nodig is;
Niet voor hem;
Niet voor haar;
Niet voor hun relatie;
Niet voor de gezins-eenheid:
Maar puur naar de kleine individuutjes die hier sowieso niet om gevraagd hebben maar er in werden geboren.
Een volwassene mag het zelf weten als die een disfunctionele relatie aan wil gaan, of het wil (blijven) proberen met een 'klus-woning'.
Die vrijheid houdt wat mij betreft op als er kinderen in het spel zijn.
Ik heb te vaak - in werk en privé - meegemaakt dat zo tussen de 5 tot 10 jaar na een vergelijkbare crisis, de kinderen uit een relatie met spanningen, problemen en een onveilig gevoel, vervolgens maar een stickertje borderline, stemmingsstoornis, autisme-spectrum-stoornis (maar nooit PTSS valt me dan vaak op...) opgeplakt krijgen.
Terwijl je als onmachtige en onhandige toeschouwer primair voelt dat de kinderen uit zo'n situatie moeten, en de ouders met hun kopjes tegen elkaar geduwd (!) mogen worden omdat die wel heel vaak met hun eigen problemen en elkaar bezig zijn...
Sorry
@Rozekoekje als ik heel hard klink of als dit jou kwetst maar dat laatste zij dan zo.
Wat mij betreft: kids first.
Je partner was groot genoeg om zelf aan middelen te beginnen tot het zich ontwikkelde tot een probleem waar jij maar vooral je kinderen onder te lijden kunnen hebben;
Dan is hij ook groot genoeg om - als hij dat wil - zijn stinkende best te doen dat weer te veranderen, hoe moeilijk dat ook is.
Je als vrouwelijke partner opofferen voor een man vind ik eerlijk gezegd niet heel erg geëmancipeerd en het huwelijk/de relatie centraal stellen - want och gut och gut och gut: mensen zouden als volwassenen eens ineens uit elkaar gaan en single verder leven - is wat mij betreft zelfs 19e-eeuws.
De beste stuurlui staan aan wal, maar uit die hoek zie je weer meer of sowieso andere dingen dan als je aan het varen bent.
Hou koers daar.