Ik weet niet waar ik goed aan doe.. even van me afschrijven..

Ik heb nu geen tijd om uitgebreider te reageren helaas, maar je bent hier op de goede plek om alles even van je af te schrijven.
Je zit in een erg lastig pakket waarbij je alleen maar kan kiezen tussen kwaden...

Hoe staat hij zelf tegenover hulp in een kliniek door middel van een opname? Wellicht een idee om bij de huisarts de urgentie duidelijk te maken en gelijk in te schrijven voor een kliniek?

Zoals je al aangeeft ligt het probleem diep. Niet alleen het gebruik van middelen moet een oplossing voor komen, maar ook voor de onderliggende problemen die hij heeft waardoor hij grijpt naar de drank en drugs. Dit is zijn manier van ontsnappen aan zijn gevoelens. Dit kan zo ver gaan dat de drank en de drugs op nummer 1 komen te staan. Dit is natuurlijk voor jou (en de kinderen) erg moeilijk om aan te zien.

Hij zal hulp moeten willen en accepteren. Er is maar één manier hoe hij hier uit kan komen en dat is als hij dat zelf wil. Jij en anderen kunnen hem steunen en helpen, maar hij zal het zelf moeten doen en willen. Natuurlijk ga je niet zomaar weg bij iemand die je liefhebt en waar je van houd. Ten koste van wat moet dit gaan is iets wat ongetwijfeld vaak door je hoofd gaat en een verslaving kan iemand zo inpalmen dat het lijkt alsof diegene er weinig/niets om geeft of een hoop mooie woorden tegen je zegt, maar weinig daden laat zien.

Wellicht even zonder de kinderen een gesprek met hem aangaan over de situatie zoals deze voor jou is en een poging doen de ernst hiervan goed over te laten komen. Ik denk dat je dit ongetwijfeld al vaak hebt gedaan, maar praten is toch echt de oplossing. Wellicht dat de huisarts hem ook kan doorverwijzen voor de onderliggende mentale problemen. Denk ook aan jezelf en wat voor tol dit van je eist. Is dit het allemaal waard om er zelf mogelijk ook aan onderdoor te gaan? Sommige zullen vinden dat je bij hem weg moet gaan, anderen weer niet. Voor jou zal het misschien voelen alsof je hem in de steek laat, terwijl aan de andere kant ook weer heel goed te begrijpen zou zijn als je voor jezelf en de kinderen kiest, want dit kan jou en de opvoeding schaden.

Ik wil je in ieder geval heel veel sterkte wensen met deze moeilijke situatie waar je in zit en ik hoop dat hij hulp op korte termijn wil accepteren en zich op wil laten nemen. Als je dingen van je af wilt schrijven, kom dan gerust naar dit forum. Er zijn (helaas) genoeg anderen die het zelfde doorstaan als jij of hebben doorstaan die je hopelijk kunnen helpen. Je verhaal alleen al kwijt kunnen voelt vaak al fijn.

Heel erg bedankt het is prettig om te weten dat ik hier welkom ben.
Ik moet er ook bij zeggen, als hij niet drinkt is het een geweldige vent. Hij helpt me overal bij, we kunnen samen lachen, huilen, we hebben het goed.. totdat de duivel weer komt en hij die op dat moment niet kan verslaan.
Dat maakt het ook wel lastig om keuzes te maken zegt maar. Want je laat iemand niet zomaar in de steek inderdaad, maar hoeveel mag dit van je vragen?
Ik merk verschil wanneer hij er wel en niet is aan mezelf en de kinderen.. dat vind ik erg.. als ik geen grenzen stel, denkt hij dan niet dat het een vrijbrief is om 3x in de week de hort op te gaan?
Ik vind het prima hoor als hij eens een x weg gaat voor de leuk want dat hoort erbij maar in deze omstandigheden niet.
Idd wat je zegt, hij moet leren om met zijn emoties om te gaan en dat is niet naar het bier rennen..
Al zoveel voorgesteld, ga eens met iemand sporten, boksen, of wat dan ook.. bel iemand op en ga er eens naar toe.. waarom moet er altijd bier in het spel zijn? Ik begrijp dat oprecht niet.. we hebben er ook vaak goede en eerlijke gesprekken over en dat is fijn. Maar dat neemt de pijn niet weg en zijn acties ook niet.
Gisteren heb ik al het een en ander gekeken en de wachtlijst is volgens mij niet zo heel erg lang, de keuze ligt bij hem wat te doen..
Natuurlijk wil ik niet zonder hem maar dit sloopt mij ook..
Altijd maar de vraag komt hij naar huis, en zo ja in welke staat?
Op mijn woorden letten omdat hij anders weg gaat, mijn gezicht goed houden want mijn rozekoekenlook zeg maar kan ook nog wel eens een reden zijn om te vertrekken.
Hij vermijdt bewust bepaalde plekken omdat hij weet waar hij anders beland..
Het is zo verrot moeilijk...

De gesprekken die hij nu heeft vind hij oke, hij had het niet verwacht maar het komt aan zeg maar. Er komt dan ook een gebroken man thuis. Maar hij vind het heel zwaar. Ik weet niet of hij intensieve hulp wilt wat ik nu van hem heb gevraagd.. ik kan niet anders zeggen dan dat ik dat natuurlijk wel hoop..

Zeehond zei:

Ik heb er zelf geen ervaringen mee, maar ik geloof juist dat iemand wel kan veranderen.
Die verhalen horen we te weinig.

Klik om te vergroten...

Dat geloof ik niet @Zeehond, mensen kunnen wel leren en groeien maar veranderen doen ze (als volwassenen, en hij is 50) niet.
Verhalen van veranderingen horen we minder, omdat ze er waarschijnlijk niet zijn.
Het goeie nieuws is, dat het ook niet hoeft zover ik het inschat, bedoeling is dat de vader stopt met drinken en coke gebruiken en gestopt blijft. Da's al moeilijk zat, dan een ander karakter ontwikkelen.

En dan maar hopen dat dat het was, waardoor er na negen (9) liter bier dit soort dingen gebeurden:

Rozekoekje zei:

Op dat moment dronk hij nog wel 18 halve liters bier per dag.. dat was thuis.. dan had ik het er niet over wat hij nog in de kroeg dronk.. ik heb altijd gezegd, je moet doen waar jij gelukkig van wordt, als dat bier en coke is, prima maar dan zonder mij, even goede vrienden.
Het ging goed, het drinken werd steeds minder, met Ups en vele downs. Ik heb veel geaccepteerd de afgelopen jaren. Misschien wel teveel, je wilt blijven steunen, vind het zielig en bent nog niet sterk genoeg om grenzen aan te geven.
Hij had een uitspatting toen ik van onze eerste zwanger was, wilde me toen met 34 weken zwangerschap op straat zetten..
Praten praten praten.. toch weer verder samen. Hij ging vaak weg als we ruzie hadden en kwam dan thuis als tiran.. dan kon ik het ontgelden.. dat werd steeds minder gelukkig.
Ons kindje werd geboren en het ging een stuk beter. Met vlagen was er nog wel eens wat maar ok..

Klik om te vergroten...

En ik wil niemand de grond in boren of een put in praten maar het gaat hier dus wel om twee kleine kinderen van nog geen 3 jaar oud.

Die kleintjes zijn wel aan het veranderen, groeien en ontwikkelen en dat is niet even op pauze te zetten tot pa (en ma) eens klaar zijn met hun eigen problemen.

Een aantal puntjes..
Het voelt alsof wordt gezegd dat er niet goed voor mijn/onze kinderen wordt gezorgd en dat vind ik bijzonder kwetsend ja. Het maakt me ook boos eerlijk gezegd. Maar goed, ik zal me vasthouden aan de gedachte dat het van iedereen maar woorden zijn en je hier niet op de bank zit en dan een mening kan vormen.
Als mijn kindjes 'savonds met een glimlach op hun gezichtjes gaan slapen en ook wakker worden met een glimlach is dat het belangrijkste, wat een ieder hier er ook van mag denken.
Het is lastig om een mening te vormen over alleen de woorden die je hier ziet staan. Naast mijn verhaal is er namelijk ook nog het verhaal en de beleving van mijn man en die lezen jullie nergens.
Alles is geschreven op het moment van mijn beleving en in mijn volle emotie.

Ook is het niet de bedoeling om het karakter van mijn man te veranderen maar de manier waarop hij tegen bepaalde dingen aan kijkt, triggers leert herkennen, trauma therapie en omgaan met emoties. Allerlei dingen die hem kunnen helpen, maar dat staat los van zijn karakter. Het is een ziekte en hij krijgt hulp.

Zoals ook wordt genoemd, inmiddels zitten we bijna 6 weken in de behandeling en plukken we daar de vruchten van. Dat mag je geloven of niet, dat is ieders eigen keuze. Het is een utopie om te denken dat het nooit meer mis zal gaan, dat hij nooit meer een druppel zal drinken. Maar hij heeft en krijgt inzicht, ook in zijn eigen aandeel naar zichzelf, naar zijn gedrag naar mij en de kinderen. Het is niet zo dat iemand morgen wakker wordt en dat het allemaal perfect is, dat gaat niet. Maar de inzet en vorderingen zijn belangrijk, maar op een enkeling hier na lijkt men dat niet te geloven. Dat is ook prima, ik ben en blijf voorzichtig maar wil en blijf dit ook positief zien. Wil je mij hierom naïef noemen? Vooral doen.

Rozekoekje zei:

Een aantal puntjes..
Het voelt alsof wordt gezegd dat er niet goed voor mijn/onze kinderen wordt gezorgd en dat vind ik bijzonder kwetsend ja. Het maakt me ook boos eerlijk gezegd. Maar goed, ik zal me vasthouden aan de gedachte dat het van iedereen maar woorden zijn en je hier niet op de bank zit en dan een mening kan vormen.
Als mijn kindjes 'savonds met een glimlach op hun gezichtjes gaan slapen en ook wakker worden met een glimlach is dat het belangrijkste, wat een ieder hier er ook van mag denken.
Het is lastig om een mening te vormen over alleen de woorden die je hier ziet staan. Naast mijn verhaal is er namelijk ook nog het verhaal en de beleving van mijn man en die lezen jullie nergens.
Alles is geschreven op het moment van mijn beleving en in mijn volle emotie.

Ook is het niet de bedoeling om het karakter van mijn man te veranderen maar de manier waarop hij tegen bepaalde dingen aan kijkt, triggers leert herkennen, trauma therapie en omgaan met emoties. Allerlei dingen die hem kunnen helpen, maar dat staat los van zijn karakter. Het is een ziekte en hij krijgt hulp.

Zoals ook wordt genoemd, inmiddels zitten we bijna 6 weken in de behandeling en plukken we daar de vruchten van. Dat mag je geloven of niet, dat is ieders eigen keuze. Het is een utopie om te denken dat het nooit meer mis zal gaan, dat hij nooit meer een druppel zal drinken. Maar hij heeft en krijgt inzicht, ook in zijn eigen aandeel naar zichzelf, naar zijn gedrag naar mij en de kinderen. Het is niet zo dat iemand morgen wakker wordt en dat het allemaal perfect is, dat gaat niet. Maar de inzet en vorderingen zijn belangrijk, maar op een enkeling hier na lijkt men dat niet te geloven. Dat is ook prima, ik ben en blijf voorzichtig maar wil en blijf dit ook positief zien. Wil je mij hierom naïef noemen? Vooral doen.

Klik om te vergroten...

2 zinnen gaan over de kinderen.
de rest niet.

Ik ben gestopt met zuipen omdat ik op het punt was aangekomen, dat als ik niet zou stoppen, ik alles wat ik toen had, kwijt zou gaan raken.
Dat was beslist geen trucje. Nee.Het werd leven of dood.
Alcohol en ik zijn geen vrienden, ik vernietig mezelf met dat spul.
Nu ben ik er al meer dan 20 jaren van af.
Helemaal. Niets meer. Zonder trucje....

Rozekoekje zei:

Het is een utopie om te denken dat het nooit meer mis zal gaan, dat hij nooit meer een druppel zal drinken.

Klik om te vergroten...

Waarom ?
En wat ga jij doen als het wel weer 'mis' kan gaan?

Zeehond zei:

Ze schrijft juist dat ze ziet dat het in positieve zin verandert, maar weet ook dat er nog een lange weg te gaan is.
Dat zegt mij wat.
Vooral die positieve verandering.
Het is een lang traject met ups en downs kan ik me voorstellen.
We hoeven het niet eens te zijn met elkaar, maar ik vind het in deze fase stellen van deze vragen en weer opperen van onzekerheden niet constructief.
Het is iets waar zij niets mee kan en wat ze zelf ook weet als ik de historie terug lees.

Ik heb er zelf geen ervaringen mee, maar ik geloof juist dat iemand wel kan veranderen.
Die verhalen horen we te weinig.

Klik om te vergroten...

daar hebben we inderdaad niet dezelfde mening over. tuurlijk is het belangrijk positief te blijven, ik zeg ook helemaal dat iemand niet kan veranderen. ik zeg alleen dat het belangrijk is om voor jezelf te zorgen want je moet jezelf op de 1e plaatst zetten behalve natuurlijk kinderen wat @QueerMan ook al zei die gaan altijd voor. maargoed dit is mijn mening en het blijft natuurlijk haar eigen keus wat ze doet..

QueerMan zei:

Dus je koos om kinderen te nemen, van een man die zich als volgt gedroeg:

Klik om te vergroten...

hier ben ik het dan weer niet mee eens. je kunt toch niet haar de schuld geven van gedrag van haar man? tuurlijk ze heeft hem gekozen maar dat zal ze wel niet zomaar gedaan hebben. ze zal wel iets goeds in hem gezien hebben lijkt me anders kies je niet zomaar voor iemand. en nog is dit moeilijk voor ons om daarover te oordelen..

QueerMan zei:

Dat geloof ik niet @Zeehond, mensen kunnen wel leren en groeien maar veranderen doen ze (als volwassenen, en hij is 50) niet.

Klik om te vergroten...

ben ik het niet mee eens. mensen kunnen zeker wel veranderen, ook als ze ouder zijn. en leren en groeien is toch ook veranderen?

Rozekoekje zei:

Een aantal puntjes..
Het voelt alsof wordt gezegd dat er niet goed voor mijn/onze kinderen wordt gezorgd en dat vind ik bijzonder kwetsend ja. Het maakt me ook boos eerlijk gezegd. Maar goed, ik zal me vasthouden aan de gedachte dat het van iedereen maar woorden zijn en je hier niet op de bank zit en dan een mening kan vormen.
Als mijn kindjes 'savonds met een glimlach op hun gezichtjes gaan slapen en ook wakker worden met een glimlach is dat het belangrijkste, wat een ieder hier er ook van mag denken.
Het is lastig om een mening te vormen over alleen de woorden die je hier ziet staan. Naast mijn verhaal is er namelijk ook nog het verhaal en de beleving van mijn man en die lezen jullie nergens.
Alles is geschreven op het moment van mijn beleving en in mijn volle emotie.

Ook is het niet de bedoeling om het karakter van mijn man te veranderen maar de manier waarop hij tegen bepaalde dingen aan kijkt, triggers leert herkennen, trauma therapie en omgaan met emoties. Allerlei dingen die hem kunnen helpen, maar dat staat los van zijn karakter. Het is een ziekte en hij krijgt hulp.

Zoals ook wordt genoemd, inmiddels zitten we bijna 6 weken in de behandeling en plukken we daar de vruchten van. Dat mag je geloven of niet, dat is ieders eigen keuze. Het is een utopie om te denken dat het nooit meer mis zal gaan, dat hij nooit meer een druppel zal drinken. Maar hij heeft en krijgt inzicht, ook in zijn eigen aandeel naar zichzelf, naar zijn gedrag naar mij en de kinderen. Het is niet zo dat iemand morgen wakker wordt en dat het allemaal perfect is, dat gaat niet. Maar de inzet en vorderingen zijn belangrijk, maar op een enkeling hier na lijkt men dat niet te geloven. Dat is ook prima, ik ben en blijf voorzichtig maar wil en blijf dit ook positief zien. Wil je mij hierom naïef noemen? Vooral doen.

Klik om te vergroten...

sorry als ik iets gezegd heb wat kwetsend was, was helemaal niet mijn bedoeling. ik wou alleen als punt maken dat jezelf op de 1e plek zet. dat punt heb ik nu wel gemaakt denk ik

en mooi dat het beter gaat, hopen dat het zo blijft gaan!

whitesugar zei:

hier ben ik het dan weer niet mee eens. je kunt toch niet haar de schuld geven van gedrag van haar man? tuurlijk ze heeft hem gekozen maar dat zal ze wel niet zomaar gedaan hebben. ze zal wel iets goeds in hem gezien hebben lijkt me anders kies je niet zomaar voor iemand. en nog is dit moeilijk voor ons om daarover te oordelen..

Klik om te vergroten...

Nee, natuurlijk bedoel en schrijf ik niet dat het gedrag van de man haar schuld is.

Wat ik wel zeg, is dat het van hen allebei de verantwoordelijkheid (en dat is niet hetzelfde als 'schuld') is dat ze zwanger raakte toen hij nog aan de drank en de coke was. In de tijd dat hij zich dus ook Inclusief dat hij zich agressief gedroeg.

Die verantwoordelijkheid betekent dat ze nu verstandiger moeten gaan worden, en vanaf nu proberen het beter te doen voor de kinderen.

Dat agressieve stond in de eerste post, daarna lees ik dat ze ging draaien. O.a. dat ze nu zegt dat het na de kinderen ophield. Of dat dit haar kant van het verhaal is, maar niet van hem.
In de eerste post schrijft ze dat het toen de kinderen er al waren, het nog wel eens gebeurde. "Met vlagen was er nog wel eens wat".

En dat kan niet, niet met twee kindjes die nog geen drie jaar oud zijn;
en dan heb ik even niks aan de hulpvraag van moeder of dat ze boos op mij wordt omdat ik een spiegel voor hou.

QueerMan zei:

Nee, natuurlijk bedoel en schrijf ik niet dat het gedrag van de man haar schuld is.

Wat ik wel zeg, is dat het van hen allebei de verantwoordelijkheid (en dat is niet hetzelfde als 'schuld') is dat ze zwanger raakte toen hij nog aan de drank en de coke was. In de tijd dat hij zich dus ook Inclusief dat hij zich agressief gedroeg.

Die verantwoordelijkheid betekent dat ze nu verstandiger moeten gaan worden, en vanaf nu proberen het beter te doen voor de kinderen.

Dat agressieve stond in de eerste post, daarna lees ik dat ze ging draaien. O.a. dat ze nu zegt dat het na de kinderen ophield. Of dat dit haar kant van het verhaal is, maar niet van hem.
In de eerste post schrijft ze dat het toen de kinderen er al waren, het nog wel eens gebeurde. "Met vlagen was er nog wel eens wat".

En dat kan niet, niet met twee kindjes die nog geen drie jaar oud zijn;
en dan heb ik even niks aan de hulpvraag van moeder of dat ze boos op mij wordt omdat ik een spiegel voor hou.

Klik om te vergroten...

Je mag er van vinden wat je wilt de keren dat een van mijn kinderen aanwezig was bij een voorval is welgeteld 2x geweest. Verder hebben ze niks met eigen ogen kunnen zien of meemaken. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat ze niks van spanning hebben meegekregen want ook daar hebben we tijdens de behandeling informatie over gekregen.
Als je iets wil vinden van de situatie omtrent de kinderen mag je heus dingen vragen, maar zulke uitspraken op basis van deze info, vind ik wat voorbarig. Maar goed dat is wat ik er van vind.

whitesugar zei:

sorry als ik iets gezegd heb wat kwetsend was, was helemaal niet mijn bedoeling. ik wou alleen als punt maken dat jezelf op de 1e plek zet. dat punt heb ik nu wel gemaakt denk ik

en mooi dat het beter gaat, hopen dat het zo blijft gaan!

Klik om te vergroten...

Nee dat was niet aan jou gericht

Rozekoekje zei:

Als je iets wil vinden van de situatie omtrent de kinderen mag je heus dingen vragen, maar zulke uitspraken op basis van deze info, vind ik wat voorbarig.

Klik om te vergroten...

Thanx.

Als ik lomp overkom is dat omdat ik - zoals ik zei - vergelijkbare situaties heb meegemaakt waar de kinderen niet beter van werden tot een zelfmoordpoging van zo'n meisje aan toe, tien jaar later.
Veel van hen hebben een abonnement bij de psychische hulpverlening. Waar dat niet zo is, komt dat omdat de omgeving ingreep; soms door kinderen even op te vangen, te laten logeren ofzo of doordat het hen lukte om de ouders toch wat bij te sturen of gewone duidelijke grenzen aan te geven die voor veel mensen vanzelf spraken.
Dat bericht van die suicide-poging vergeet ik echt nooit meer zolang ik leef. En ik vraag me nog steeds wel eens af, of ik vanuit mijn plek toen nog harder mijn mond had open moeten doen over wat ik zag gebeuren.
Dus hopelijk wil je begrijpen waar mijn strengheid vandaan komt. Het is niet heel fijn om je machteloos en ongehoord te voelen en je een mogelijk ramp ziet aankomen.

Dat gaat me om de situatie waar jullie kinderen in zitten, en niet om jou en ook niet om je man. Mijn ervaring is namelijk ook dat in de hulpverlening en jeugd-zorg de belangen van ouders vaak boven dat van kinderen werden gesteld. En als ik bezorgd ben wordt ik pissig.


Maarre... als ik het toch mag vragen, hoe zag de situatie er dan feitelijk uit nog geen 3 maanden geleden?

Wat deed je man en wat riep, schreeuwde of zei hij en hoe gedroeg hij zich dan wel, als jij schrijft - en ik pik even een paar zinnen uit jouw eerste tekst:

"Op dat moment dronk hij nog wel 18 halve liters bier per dag.. dat was thuis.. dan had ik het er niet over wat hij nog in de kroeg dronk.."
"Hij had een uitspatting toen ik van onze eerste zwanger was, wilde me toen met 34 weken zwangerschap op straat zetten.."
"Hij ging vaak weg als we ruzie hadden en kwam dan thuis als tiran.. dan kon ik het ontgelden.. dat werd steeds minder gelukkig.
Ons kindje werd geboren en het ging een stuk beter. Met vlagen was er nog wel eens wat maar ok.."
"Als cadeautje kregen we onze tweede, die sliep niet, en ik ben maanden dag en nacht met hem in de weer geweest wat onze relatie natuurlijk ook niet ten goede kwam. Dat maakt dat het bij hem weer is gaan borrelen.. met als hoogtepunt of dieptepunt hoe je het noemen wilt een paar weken geleden. Stomdronken en doorgesnoven thuis komen terwijl de kids nog wakker zijn.. "

Dus hij 'zoop' en snoof nog veel meer dan 9 liter bier per dag, nog voor de kinderen er waren en daarna ging dat in ieder geval tot voor kort nog door. De hele nog korte levens van jullie kleine kinderen lang.
Wat waren die uitspattingen dan, hoe gedroeg hij zich dan toen hij - terwijl je notabene zwanger was - jou op straat wilde gooien?
Wat heeft hij dan wel gezegd, geschreeuwd of gedaan?
Hij gedroeg zich als een tiran, zei je en dan 'kon jij het ontgelden'. Dat klinkt niet alsof er alleen maar ruzie was, maar klinkt als agressie en mogelijk (huiselijk) geweld.
Hoe moest jij het dan ontgelden?

Misschien heeft twee keer na elkaar de pil gefaald, of misschien kun je die niet verdragen en waren jullie alleen aangewezen op condooms of andere (minder betrouwbare) vormen van geboortebeperking, maar anders hebben jullie toch echt in de periode dat hij in ieder geval 9 liter bier dronk en (veel) coke snoof allebei gekozen om kinderen te nemen.

Dat is geen oordeel, maar een nogal droge, gewoon feitelijke constatering.
Ik heb van jou geen enkele reden om het te denken, maar ik weet trouwens ook nog genoeg verhalen waar het besluit alleen bij de vrouw lag om zwanger te raken, door te stoppen met het innemen van de anticonceptiepil. Dat kan ook ruzies opleveren.

Waar ik in ieder geval een vervelend gevoel bij krijg, is als iemand eerst zegt dat iets A is, en daarna is het toch B of nee.. het was eigenlijk F...

Behalve dat ik het zwaar irritant vindt (dat is mijn probleem) is het ook contra-productief.
Verandering kan namelijk alleen komen door de dingen zo helder mogelijk te zien en niet voor de situatie weg te lopen.

De consequenties daarvan onder ogen zien en verantwoordelijkheid nemen, is overigens nooit weglopen.

En ik vraag me af, nu jouw man een stapel trauma's moet proberen te verwerken of in ieder geval moet leren om toch door te gaan, én af te kicken van een drank- en cocaïne-verslaving of hij de komende jaren in staat is om samen met jou zijn vader-rol te nemen.


Zo niet dan ben jij als ouder diegene die zowel Vader als Moeder zal moeten zijn voor jullie kinderen, eventueel met behulp van jullie ouders en je familie of andere verstandige mensen als dat jou kan ondersteunen.


Ik weet zeker dat je het dan echt niet alleen hoeft te doen, maar jij bent wel de enige die keuzes kan maken in het belang van jullie kinderen.

It takes a village to raise a child... is what I'm saying.

QueerMan zei:

Nee, natuurlijk bedoel en schrijf ik niet dat het gedrag van de man haar schuld is.

Wat ik wel zeg, is dat het van hen allebei de verantwoordelijkheid (en dat is niet hetzelfde als 'schuld') is dat ze zwanger raakte toen hij nog aan de drank en de coke was. In de tijd dat hij zich dus ook Inclusief dat hij zich agressief gedroeg.

Die verantwoordelijkheid betekent dat ze nu verstandiger moeten gaan worden, en vanaf nu proberen het beter te doen voor de kinderen.

Dat agressieve stond in de eerste post, daarna lees ik dat ze ging draaien. O.a. dat ze nu zegt dat het na de kinderen ophield. Of dat dit haar kant van het verhaal is, maar niet van hem.
In de eerste post schrijft ze dat het toen de kinderen er al waren, het nog wel eens gebeurde. "Met vlagen was er nog wel eens wat".

En dat kan niet, niet met twee kindjes die nog geen drie jaar oud zijn;
en dan heb ik even niks aan de hulpvraag van moeder of dat ze boos op mij wordt omdat ik een spiegel voor hou.

Klik om te vergroten...

Ah als je het zo zegt klinkt het anders.

QueerMan zei:

Thanx.

Als ik lomp overkom is dat omdat ik - zoals ik zei - vergelijkbare situaties heb meegemaakt waar de kinderen niet beter van werden tot een zelfmoordpoging van zo'n meisje aan toe, tien jaar later.
Veel van hen hebben een abonnement bij de psychische hulpverlening. Waar dat niet zo is, komt dat omdat de omgeving ingreep; soms door kinderen even op te vangen, te laten logeren ofzo of doordat het hen lukte om de ouders toch wat bij te sturen of gewone duidelijke grenzen aan te geven die voor veel mensen vanzelf spraken.
Dat bericht van die suicide-poging vergeet ik echt nooit meer zolang ik leef. En ik vraag me nog steeds wel eens af, of ik vanuit mijn plek toen nog harder mijn mond had open moeten doen over wat ik zag gebeuren.
Dus hopelijk wil je begrijpen waar mijn strengheid vandaan komt. Het is niet heel fijn om je machteloos en ongehoord te voelen en je een mogelijk ramp ziet aankomen.

Dat gaat me om de situatie waar jullie kinderen in zitten, en niet om jou en ook niet om je man. Mijn ervaring is namelijk ook dat in de hulpverlening en jeugd-zorg de belangen van ouders vaak boven dat van kinderen werden gesteld. En als ik bezorgd ben wordt ik pissig.


Maarre... als ik het toch mag vragen, hoe zag de situatie er dan feitelijk uit nog geen 3 maanden geleden?

Wat deed je man en wat riep, schreeuwde of zei hij en hoe gedroeg hij zich dan wel, als jij schrijft - en ik pik even een paar zinnen uit jouw eerste tekst:

"Op dat moment dronk hij nog wel 18 halve liters bier per dag.. dat was thuis.. dan had ik het er niet over wat hij nog in de kroeg dronk.."
"Hij had een uitspatting toen ik van onze eerste zwanger was, wilde me toen met 34 weken zwangerschap op straat zetten.."
"Hij ging vaak weg als we ruzie hadden en kwam dan thuis als tiran.. dan kon ik het ontgelden.. dat werd steeds minder gelukkig.
Ons kindje werd geboren en het ging een stuk beter. Met vlagen was er nog wel eens wat maar ok.."
"Als cadeautje kregen we onze tweede, die sliep niet, en ik ben maanden dag en nacht met hem in de weer geweest wat onze relatie natuurlijk ook niet ten goede kwam. Dat maakt dat het bij hem weer is gaan borrelen.. met als hoogtepunt of dieptepunt hoe je het noemen wilt een paar weken geleden. Stomdronken en doorgesnoven thuis komen terwijl de kids nog wakker zijn.. "

Dus hij 'zoop' en snoof nog veel meer dan 9 liter bier per dag, nog voor de kinderen er waren en daarna ging dat in ieder geval tot voor kort nog door. De hele nog korte levens van jullie kleine kinderen lang.
Wat waren die uitspattingen dan, hoe gedroeg hij zich dan toen hij - terwijl je notabene zwanger was - jou op straat wilde gooien?
Wat heeft hij dan wel gezegd, geschreeuwd of gedaan?
Hij gedroeg zich als een tiran, zei je en dan 'kon jij het ontgelden'. Dat klinkt niet alsof er alleen maar ruzie was, maar klinkt als agressie en mogelijk (huiselijk) geweld.
Hoe moest jij het dan ontgelden?

Misschien heeft twee keer na elkaar de pil gefaald, of misschien kun je die niet verdragen en waren jullie alleen aangewezen op condooms of andere (minder betrouwbare) vormen van geboortebeperking, maar anders hebben jullie toch echt in de periode dat hij in ieder geval 9 liter bier dronk en (veel) coke snoof allebei gekozen om kinderen te nemen.

Dat is geen oordeel, maar een nogal droge, gewoon feitelijke constatering.
Ik heb van jou geen enkele reden om het te denken, maar ik weet trouwens ook nog genoeg verhalen waar het besluit alleen bij de vrouw lag om zwanger te raken, door te stoppen met het innemen van de anticonceptiepil. Dat kan ook ruzies opleveren.

Waar ik in ieder geval een vervelend gevoel bij krijg, is als iemand eerst zegt dat iets A is, en daarna is het toch B of nee.. het was eigenlijk F...

Behalve dat ik het zwaar irritant vindt (dat is mijn probleem) is het ook contra-productief.
Verandering kan namelijk alleen komen door de dingen zo helder mogelijk te zien en niet voor de situatie weg te lopen.

De consequenties daarvan onder ogen zien en verantwoordelijkheid nemen, is overigens nooit weglopen.

En ik vraag me af, nu jouw man een stapel trauma's moet proberen te verwerken of in ieder geval moet leren om toch door te gaan, én af te kicken van een drank- en cocaïne-verslaving of hij de komende jaren in staat is om samen met jou zijn vader-rol te nemen.


Zo niet dan ben jij als ouder diegene die zowel Vader als Moeder zal moeten zijn voor jullie kinderen, eventueel met behulp van jullie ouders en je familie of andere verstandige mensen als dat jou kan ondersteunen.


Ik weet zeker dat je het dan echt niet alleen hoeft te doen, maar jij bent wel de enige die keuzes kan maken in het belang van jullie kinderen.

It takes a village to raise a child... is what I'm saying.

Klik om te vergroten...

Thanks! Een bericht als deze komt op mij al heel anders over. Ik zal er denk ik morgen op reageren

Ik was redelijk over m'n irritatie punt heen totdat je in je bericht weer over het wel of niet krijgen van kinderen begint. Het is nogal een hekel punt voor je geloof ik maar ik ben er wel klaar mee.