Wat is er aan je veranderd sinds je verslaving?

Ik hou het nu heel kort maar goed onderwerp!!

Mijn grootste verandering is dat ik het nu nog steeds iets nodig heb om normaal te functioneren. Altijd erom denken het niet te vergeten.. Altijd je voorraad checken enz. In mijn geval roken en nog steeds benzo's. Relatief laag maar dat gebruik ik ook alleen maar als slap excuus. Benzo's zou echt door de duivel gemaakt kunnen zijn als ik daar in geloofde

Ben benieuwd wat jullie opmerken aan jullie zelf en jullie leven wat er veranderd is sinds je verslaafd bent geraakt.

Alle kleine dingetjes mogen gepost worden, misschien kunnen we wat erkenning bij elkaar vinden en handige tips aan elkaar uitdelen 🙂 feel free to share!

Ik merk wel dat ik sinds een paar maanden toch wel aan het worstelen ben met verslavings symptomen.
Onder andere minder in echt open contact durven komen met mensen, vooral mensen die dichtbij me staan.
Contact is sowieso al een dingetje vanwege m'n complexe ptss en Asperger, maar kon er voorheen wel soms echt voor kiezen om voor een bepaalde tijd even echt open te staan.
Dat is wel de meest opvallende denk ik.

En ja.. Ook wel dat ik ondanks dat ik lichamelijk ziek was toch gebruikte.
Heb mezelf daar werkelijk over verbaasd, al dan niet geschrokken van mezelf.
Ik kreeg door het microdoseren ineens meer lichaamsbeleving en wist/weet me er denk ik even geen raad mee.

Sluit mij volledig aan bij @Dopemonster


Kreeg rond m’n 13e 14e methylfenidaat voorgeschreven wat ik voor lange tijd zwáár ben gaan misbruiken, en fysiek en mentaal zo afzwakte dat er nog weinig van me over bleef. Gelukkig al decennia gestopt met die rotzooi (voor mij dan want weet dat anderen er wel baat bij kunnen hebben) maar het slechte zelfbeeld, de onzekerheid en een bepaalde sociale angst -niet altijd maar wel vaak- zijn bij mij nooit meer weg gegaan.

Na de methylfenidaat over gegaan op blowen en doe dit sindsdien dagelijks. Doordat ik op jonge leeftijd in principe altijd onder invloed was, ben ik nu niet tot nauwelijks meer in staat om mijn vrije tijd nuchter door te brengen. M’n jointje bijvoorbeeld, na het werk en in de weekenden is voor mij niet meer weg te denken. Heel triest eigenlijk. Maar heb me erbij neergelegd.

Stemwisseling, ik ben minder stabiel in geworden. Ook dipjes zijn langer en heftiger. Verder is alles prima maar ik vind het al erg genoeg dat ik na een feestje 4 dagen nodig heb om bij te komen.

Ik ga me best doen om weer contact te zoeken met oude vrienden van me die ik vrijwel niet meer gesproken heb sinds m'n psychoses

Volgensmij durf ik eindelijk die knop in me hoofd om te zetten om me angsten onder ogen te zien en open kaart te spelen.

Ik heb ze gemist en ze hebben vaker pogingen gedaan om weer met mij contact te zoeken maar ik kapte het dan snel af.

Heeft iemand een vergelijkbare situatie meegemaakt en tips?

Dopemonster zei:

Ik ga me best doen om weer contact te zoeken met oude vrienden van me die ik vrijwel niet meer gesproken heb sinds m'n psychoses

Volgensmij durf ik eindelijk die knop in me hoofd om te zetten om me angsten onder ogen te zien en open kaart te spelen.

Ik heb ze gemist en ze hebben vaker pogingen gedaan om weer met mij contact te zoeken maar ik kapte het dan snel af.

Heeft iemand een vergelijkbare situatie meegemaakt en tips?

Klik om te vergroten...

Ga er voor. Als het echte vrienden zijn zullen ze je ontvangen met open armen.

De twinkel in m’n ogen die weg is.

Dopemonster zei:

Ik merk dat ik mentaal veel minder sterk ben als dat ik vroeger was en veel sneller overstuur raak om dingen waar ik vroeger totaal schijt aan kon hebben.

Dat ik moeite heb met plezier ervaren en ik voel me alsof ik vastgeketent zit aan kettingen.

Moeite met socialiseren, minder zelfvertrouwen. Veel meer twijfelen.

Klik om te vergroten...

Hier sluit ik me volledig bij aan.

Spyro zei:

De twinkel in m’n ogen die weg is.

Klik om te vergroten...

Nee hé 😪


Je bent zo leuk met je twinkel!

Dat ik niet meer zo makkelijk over problemen praat waar ik mee zit/meer een binnenvetter geworden ben. Wat behoorlijk nadelig is gaan tegenwerken.

Blyatman zei:

Dat ik niet meer zo makkelijk over problemen praat waar ik mee zit/meer een binnenvetter geworden ben. Wat behoorlijk nadelig is gaan tegenwerken.

Klik om te vergroten...

Hangt ervanaf met wie je praat. Sommigen zullen je alleen vertellen dat je dom en slecht bent (op een geraffineerde manier omkleed, en ze zullen het NOOIT toegeven) om je te kunnen onderdrukken.

Red pill zei:

Ik herken zoveel in jullie verhalen. Bedankt hiervoor!

Klik om te vergroten...

Dopey, je hebt zoveel van jezelf laten zien, de liefdevolle scherpe geest die je hebt.
Jezes maat, ik moet er van huilen.

Mijn verslaving heeft mij geleerd hoe ik zo goed mogelijk kan verbergen wat er aan de hand is.
Zo lang als het werkt werkt het.

Met dit bericht besef ik ook dat iedereen mij hier als verslaafde ziet, zelfs wanneer het niet zo is.
Want ik kan verbergen wat verborgen moet worden.

Nu moet ik huilen van mijzelf.

Ho wacht, ik vergat even dat ik Casaan ben.

Chr0nic zei:

• Verminderde zelfvertrouwen,
• Veel piekeren en negatieve denkpatronen,
• Uberhaupt veeel in gedachtes,
• Enorme onrust 24/7,
• nergens tevreden mee kunnen zijn,
• Mezelf vaker isoleren en goede vrienden niet meer opzoeken,
• Andere mensen heel intellectueel dingen uitleggen wat en hoe ze dingen kunnen doen, maar zelf compleet het tegenovergestelde doen door gebrek aan doorzettingskracht,
• Super gemotiveerd beginnen aan dingen en halverwege afhaken om vervolgens het volgende impulsive ding te ondernemen
• Waarheden verdraaien, liegen. Dit gebeurd tegenwoordig zelfs automatisch zonder dat ik het door heb.

Klik om te vergroten...

Alles is herkenbaar. Ik was ook nog eens super onzeker over van alles en nog wat. Kwam nooit voor mezelf op en vond mijzelf de moeite niet waard.
Bij bijna alles wat ik deed ging mijn interne criticus aan. Ik dacht bijna altijd dat mensen er op uit waren om mij voor schut te zetten.

En dan nu een paar regels die misschien hoop geven aan mensen die nog worstelen - doe ik soms ook nog wel.

Gelukkig ben ik nu een aardig eind op weg met veranderen door 100% open en eerlijk te zijn naar mijn behandelaars en
echt te willen veranderen. Zelfs voor mij vanzelfsprekende dingen heb ik verteld, en daar bleek dan nog wat achter te zitten.
Ik krijg er heel veel rust voor terug, voel niets meer als ik fouten maak, en ben niet meer bang voor nieuwe mensen en
stiltes in gesprekken enzo. Ik durf heel veel meer te zeggen, en veel minder BS van anderen te accepteren. Kom meer voor mezelf op.

Het lijkt alsof ik alles nu objectiever kan bekijken inclusief mijn eigen fouten/gedrag (zal vast nog wel enigszins gekleurd zijn hoor). Zoals
in de programma's met de A wel gezegd wordt: geestelijk/spiritueel ontwaken. Het gebeurt echt als je er aan werkt.

Maar 't is wel hard werken, confronterend en soms pijnlijk maar het is het zo onwijs waard. Jammer dat ik er eerst verslaafd
voor moest worden om mezelf te gaan aanpakken en verbeteren maargoed. Beter laat dan nooit. Voelt als een enorme opluchting
van zaken waar ik misschien wel 30 jaar of langer mee worstelde maar nooit aan iemand durfde te vertellen.

Vind het wel een goed topic Dopey..


Alleen kunnen we vraag niet breder stellen? Wie zijn we ten opzichte van gisteren of een jaar geleden? Telt die versie nog, waarmee identificeren wij onszelf en wat maakt ik ook daadwerkelijk ik?


Food for thought.

dupont zei:

Jammer dat ik er eerst verslaafd
voor moest worden om mezelf te gaan aanpakken

Klik om te vergroten...

Mooi bericht gap

Vraag mij wel af wat je hiermee bedoelt. Is het niet juist ook de verslaving(lees: worstelen met het leven en daar een ongezonde manier voor gevonden te hebben) dat je hier bracht?

MaddMonkey zei:

Mooi bericht gap

Vraag mij wel af wat je hiermee bedoelt. Is het niet juist ook de verslaving(lees: worstelen met het leven en daar een ongezonde manier voor gevonden te hebben) dat je hier bracht?

Klik om te vergroten...

Misschien is er geen andere manier, maar voor mijn gevoel had ik veel eerder aan mezelf moeten gaan werken. Ergens knaagt ook het idee dat ik in dat hypothetische geval niet verslaafd was geworden maar gezonde copingsmechanismes had kunnen hebben.

Casaan zei:

Dopey, je hebt zoveel van jezelf laten zien, de liefdevolle scherpe geest die je hebt.
Jezes maat, ik moet er van huilen.

Mijn verslaving heeft mij geleerd hoe ik zo goed mogelijk kan verbergen wat er aan de hand is.
Zo lang als het werkt werkt het.

Met dit bericht besef ik ook dat iedereen mij hier als verslaafde ziet, zelfs wanneer het niet zo is.
Want ik kan verbergen wat verborgen moet worden.

Nu moet ik huilen van mijzelf.

Ho wacht, ik vergat even dat ik Casaan ben.

Klik om te vergroten...

That means alot to me ❤

Zal altijd proberen mensen te blijven inspiriren om het positieve uit elke negatieve situatie in het leven te halen. En mijn gevoel delen met m'n medemens.

It takes skill to be real. 🙂🙃

dupont zei:

moeten

Klik om te vergroten...

Brrrrr
Bah

Kots kots

@LucidLucy kom erin por favor.


En als ik je vraag dat kutwoord eens los te laten. Wat blijft er dan over @dupont ?

MaddMonkey zei:

Brrrrr
Bah

Kots kots

@LucidLucy kom erin por favor.


En als ik je vraag dat kutwoord eens los te laten. Wat blijft er dan over @dupont ?

Klik om te vergroten...

Nou vooruit dan!

Je moet helemaal niks! Nooit niet!

Kijk maar eens... Sommige mensen zeggen, je moet belasting betalen, je moet ademen, etc.

Maar dat is helemaal niet zo! Je kan het ook laten! Alleen vaak zijn de consequenties zo vervelend, dus doe je het toch maar. Die opstapelende blauwe brieven of blauw aanlopen is toch ook maar niks.

Met andere woorden je wil of je kan. Maar je moet niks.

Klein literair verschil, maar mentaal verschil van dag en nacht als je dit kan naleven.