#1
Mijn leeftijd. 😂
*Logisch als je al jaren gebruikt. 🤭
*Logisch als je al jaren gebruikt. 🤭
Wat is er aan je veranderd sinds je verslaving?
69 antwoorden
30 weergaven
18-5-2026
#2
Ik was altijd al over-emotioneel. En begin van mn verslaving werd dat zo erg dat het vaak ernstige crisis belandde. Dat had sws met 3mmc verslaving te maken toen maar ik gebruik dat niet meer. Ik weet niet of dit ook door de drugs komt of omdat ik zelf gewoon een mega onstabiel brein heb, maar mijn emoties zijn nu gewoon weg. Ik kan niet eens meer huilen, ergens om lachen is ook moeilijk.
#3
Zeer herkenbaar!Mijn verslaving heeft ervoor gezorgd dat ik niet meer fijn kan slapen zonder wiet. En het fuckt volgens mij behoorlijk met de kwaliteit van mijn slaap. Ik voel mij eigenlijk nooit echt uitgerust als ik opsta. Ongeacht hoeveel uur ik geslapen heb. Dromen doe ik voor mijn gevoel bijna nooit. (Of ik onthoud ze gewoon niet) Terwijl als ik zou stoppen met wiet ik juist weer hele intense dromen zou krijgen. Verder zijn vakanties in het buitenland eigenlijk een no go geworden.
En heb ik het idee dat het mijn concentratie en geheugen niet ten goeden komt. (Mogelijk komt dit ook door mijn nachtrust die verstoord wordt door wiet)
Valt allemaal prima mee te leven hoor. Soms denk ik wel eens aan stoppen. Maar als ik dan weer een werkdag gehad heb denk ik al snel weer van: fuck it. Ik heb de hele dag gewerkt nu mag ik mijzelf belonen. Herkenbaar? Daarnaast helpt het mij ook in zekere zin om te ontspannen en tot rust te komen na werk.
#4
En een paradox in mijn belevenis. Hoe meer je gewend bent je problemen te verdoven hoe meer moeite je gaat krijgen met steeds meer bepaalde gevoelens / situaties die je vroeger veel beter kon handelen. Herkenbaar?Thanks bro 🙏 Het is echt een bepaalde last op de schouders die je naar de grond blijft drukken.
#5
Niet eens, de zooi zorgde er voor dat ik mentale problemen niet meer besprak.Die zooi verandert je gedrag... en je karakter.
#6
Ook dit is herkenbaar. Numb to the core.Ik was altijd al over-emotioneel. En begin van mn verslaving werd dat zo erg dat het vaak ernstige crisis belandde. Dat had sws met 3mmc verslaving te maken toen maar ik gebruik dat niet meer. Ik weet niet of dit ook door de drugs komt of omdat ik zelf gewoon een mega onstabiel brein heb, maar mijn emoties zijn nu gewoon weg. Ik kan niet eens meer huilen, ergens om lachen is ook moeilijk.
Je best moeten doen om je blij te voelen en te lachen ookal ben je omringt door de mensen waar je van houd, geen emotie kunnen tonen aan je oma's sterfbed, een leegte in je ziel alsof je hem aan de duivel verkocht hebt.
Ik hoop dat je weer gaat shinen in het leven het is je gegunt! 😉
#7
Mijn hele leven en emotie schild is na alles toch een heropbouw na 2 rockbottoms.
#8
Herkenbaar?
#9
Die zooi verandert je gedrag... en je karakter.Mijn probleem was/is geworden dat mijn verslaving er domweg gewoon voor gezorgd heeft dat ik nooit echt verteld heb aan iemand/geliefden hoe ik mij werkelijk voel(de). Denkende hun er voor te beschermen, maar zorgt er eerder voor dat ik belangrijke mensen gekwetst had/heb.
#10
Jep..En een paradox in mijn belevenis. Hoe meer je gewend bent je problemen te verdoven hoe meer moeite je gaat krijgen met steeds meer bepaalde gevoelens / situaties die je vroeger veel beter kon handelen. Herkenbaar?
Toen ik zelden gebruikte, en na de therapie ging alles stukken beter. Denk rond een jaar dat alles weer in de put is gezakt en alles genegeerd heb. En het langzaam mij veranderde in iets wat ik juist niet meer was.
#11
Niet eens, de zooi zorgde er voor dat ik mentale problemen niet meer besprak.
Ik denk dat er vaak van beiden sprake is. Zo heb ik het ervaren althans…Die zooi verandert je gedrag... en je karakter.
Drugs verandert je karakter, maar het verandert vooral de dingen waar je mee bezig bent. Geef dat wat tijd en je bent een ander persoon.
Mijn verslaving heeft me een bijzonder nuttig perspectief gegeven op de manier hoe een mens denkt, hoe een mens beslissingen maakt en wat voor impact allerlei factoren daarop hebben. Het drugsgebruik ompraten, bagataliseren en het onweerstaanbare verlangen naar drugs heeft mij het besef gegeven dat dit soort verlangens zich niet beperken tot drugs en seks (om 2 belangrijke te noemen) maar tot ALLES.
Leren met drugs omgaan (of eigenlijk leren het verlangen te weerstaan) is leren de strijd aan te gaan met de smerige schaduwzijde in jezelf.
Ik heb mezelf van een hele ander kant leren kennen. Enerzijds doet dat me nog elke dag ongelofelijk veel pijn: hoe stom ik had kunnen zijn om als lieve behulpzame tienerjongen mezelf heb kunnen laten veranderen in een nutteloze junkie. Hoe ik mijn moeder doodsangst heb aangejaagd met mijn gedrag en haar hart heb gebroken met míjn fouten… Anderzijds denk ik dat ik er sterker van terug ben gekomen en ik vanuit dit punt terug kan kijken naar deze periode met de gedachte: je hebt jezelf voor de gek gehouden en je weet hoe. Ik heb ervan geleerd.
#12
Ik hoop echt dat je er nog invloed op hebt om verandering in de situatie te bregen!Mijn probleem was/is geworden dat mijn verslaving er domweg gewoon voor gezorgd heeft dat ik nooit echt verteld heb aan iemand/geliefden hoe ik mij werkelijk voel(de). Denkende hun er voor te beschermen, maar zorgt er eerder voor dat ik belangrijke mensen gekwetst had/heb.
En als dat niet meer gaat werken vind ik dat echt jammer man je lijkt me een goede gozer.
Life goes on breek jezelf vrij uit die mentale gevangenis en ga vechten voor wat je lief is!
#13
Ik had eigenlijk een afspraak bij de huisarts om over de problemen te gaan praten. Echter fucking Covid kwam er tussendoor.Ik hoop echt dat je er nog invloed op hebt om verandering in de situatie te bregen!
En als dat niet meer gaat werken vind ik dat echt jammer man je lijkt me een goede gozer.
Life goes on breek jezelf vrij uit die mentale gevangenis en ga vechten voor wat je lief is!
En ik ben ook een goede gozer, diep van binnen. Alleen die schaduw van depressieve klachten hebben dat overgenomen.
en vechten voor wat mij lies is, sowieso. Alleen in sommige gevallen kan/zal/is of wordt dat eenzijdig. Puur door dat ik die kut schaduw heb laten overstemmen.
maarja sommige burdens zal je eenmaal moeten blijven dragen hoe kut het ook is.
#14
#15
- Verminderde zelfvertrouwen,
- Veel piekeren en negatieve denkpatronen,
- Uberhaupt veeel in gedachtes,
- Enorme onrust 24/7,
- nergens tevreden mee kunnen zijn,
- Mezelf vaker isoleren en goede vrienden niet meer opzoeken,
- Andere mensen heel intellectueel dingen uitleggen wat en hoe ze dingen kunnen doen, maar zelf compleet het tegenovergestelde doen door gebrek aan doorzettingskracht,
- Super gemotiveerd beginnen aan dingen en halverwege afhaken om vervolgens het volgende impulsive ding te ondernemen
- Waarheden verdraaien, liegen. Dit gebeurd tegenwoordig zelfs automatisch zonder dat ik het door heb.
Ik ben mezelf tegenwoordig echt aan het inzetten om dagelijks te mediteren, al is het maar 10 minuten, puur om een birds eye view te krijgen langzaam van me gedachtes en handelingen die daaruit vloeien. Uiteindelijk zijn we in essentie NIET onze gedachtes. Onze identificatie met onze gedachtes zorgt voor het lijden. Het lijden zorgt voor een vicieuze cirkel van zelfhaat en de daaropvolgende vaak onbewuste gedachtes die weer leiden tot inname van middelen om de bijkomende ontevredenheid weg te drukken. Uiteindelijk zal een complete overgave van hoe en wie je bent ervoor zorgen dat je er minder weerstand tegen bied en dus minder snel jezelf oordeelt. Maja een conceptueel begrip hebben van de benodigde stappen en acties heb ik uiteindelijk geen drol aan als ik niet daadwerkelijk stappen zet in het doen ervan!!
Ik probeer steeds vaker als ik de gedachte heb aan drugs, de gedachte juist te observeren met een vrolijke "heey daar is die weer" toon, zonder enige weerstand of oordeel erover. Dit is erg moeilijk want bij mij gaat het vaak gepaard met fysieke klachten zoals onrust, hartkloppingen enz. Vaak betekent dit dat ik me al in een eerder stadia die week geidentificeerd heb met die cravings en gedachtes waardoor ik eigenlijk al een beetje te laat ben want dan ben ik al me gebruik aan het inplannen en verheerlijken, daar is geen terugkomen van.
Maar de initiele gedachtes op tijd opmerken en bewust naar kijken kan een andere perspectief geven. Jezelf ervan loskoppelen.
#16
Ook het niets meer uit handen krijgen, doelloos geen motivatie. Spullen en vuil in je huis zien opstapelen. Alle sociale contacten niet meer kunnen najagen, alles moeilijk vinden. Niet meer leven maar enkel overleven. Eten werken slapen. Repeat! Momenten in bepaald muziek en dronken zijn alles nagaan wat er is gebeurd. Hoe je oude inrichting eruit zag. Inzien dat je steeds verder afglijdt. Verlangen naar van nature je weer high en energiek te voelen. Woorden maar geen daden. In mijn hoofd weet ik precies hoe ik perfect zou moeten leven. Maar de uitvoering laat de wensen over. Een hele hete zware lange ladder.
#17
So true dit!Sinds ik in herstel zit lijkt het allemaal wel meer naar boven te komen. Ben opeens overal bewust van en ik wil te graag alles in 1x oplossen en bewust van worden maar het zit zo vastgeroest in me karakter. Ik ben enorm druk van mezelf, mentaal en fysiek. Ik kan mezelf niet toegeven aan die onrust en ik vind het erg moeilijk om er in te zitten maar daar zit een enorme groei voor mij als ik dat eenmaal accepteer en me eraan overgeef.
- Verminderde zelfvertrouwen,
- Veel piekeren en negatieve denkpatronen,
- Uberhaupt veeel in gedachtes,
- Enorme onrust 24/7,
- nergens tevreden mee kunnen zijn,
- Mezelf vaker isoleren en goede vrienden niet meer opzoeken,
- Andere mensen heel intellectueel dingen uitleggen wat en hoe ze dingen kunnen doen, maar zelf compleet het tegenovergestelde doen door gebrek aan doorzettingskracht,
- Super gemotiveerd beginnen aan dingen en halverwege afhaken en weer doorwillen naar de volgende prikkelende activiteiten,
- Waarheden verdraaien, liegen. Dit gebeurd tegenwoordig zelfs automatisch zonder dat ik het door heb.
Ik ben mezelf tegenwoordig echt aan het inzetten om dagelijks te mediteren, al is het maar 10 minuten. Puur om een birds eye view te krijgen langzaam van me gedachtes en handelingen die daaruit vloeien. Uiteindelijk zijn we in essentie NIET onze gedachtes. Onze identificatie met onze gedachtes zorgt voor het lijden. Het lijden zorgt voor een vicieuze cirkel van zelfhaat en de daaropvolgende vaak onbewuste gedachtes die weer leiden tot inname van middelen om de bijkomende ontevredenheid weg te drukken. Uiteindelijk zal een complete overgave van hoe en wie je bent ervoor zorgen dat je er minder weerstand tegen bied en dus minder snel jezelf oordeelt. Maja een conceptueel begrip hebben van de benodigde stappen en acties heb ik uiteindelijk geen drol aan als ik niet daadwerkelijk stappen zet in het doen ervan!!
Ik probeer steeds vaker als ik een gedachte heb aan drugs, de gedachte juist te observeren beetje met een "heey daar is die weer" zonder enige weerstand of oordeel erover. Dit is erg moeilijk want bij mij gaat het vaak gepaard met fysieke klachten ook, onrust, hartkloppingen enzovoort. Vaak betekent dit dat ik me al in een eerder stadia die week geidentificeerd heb met die cravings en gedachtes waardoor ik eigenlijk al een beetje te laat ben want caak ben ik dan al me gebruik aan het inplannen en verheerlijken, daar is geen terugkomen van. Maar de initiele gedachtes eraan optijd opmerken en bewust naar kijken kan een andere perspectief geven misschien. jezelf ervan loskoppelen. Dit is een beetje me streven vanaf nu, mindset veranderen.
#18
Deze ja! Mooi verwoordWoorden maar geen daden. In mijn hoofd weet ik precies hoe ik perfect zou moeten leven. Maar de uitvoering laat de wensen over. Een hele hete zware lange ladder.
#19
Ben slomer geworden. Vroeger lette ik op mensen, wat ze van me dachten en nu zeg ik gewoon wat ik denk (in zeker mate lol). Door schijt aan alles te hebben heb 'k een hoop voor mezelf verneukt maar ik zou niet terug willen gaan naar pre-verslaving Nausea. Constant zorgen maken over wat mensen van me denken, geen gesprek kunnen beginnen zonder te trillen, geen grapjes kunnen maken, nul connectie voelen met de mensen om me heen. Ben nu wel half debiel maar kan ten minste open en mezelf zijn tegen mensen ipv het perfecte plaatje neer te willen zetten. Kan minder goed nadenken dan vroeger, heb minder fantasie. Vroeger was het enige wat ik deed dagdromen, nu is dat bijna volledig weggezakt. Jammer maar wat doe je er aan. En enorm kunnen omslaan qua emoties. Ik had dat al maar het is 10 keer erger geworden. Psychedelica en disso's (met mate, een keer per maand max) zijn de enige soorten drugs waar je daadwerkelijk wat aan hebt. De rest is troep. Toen ik een half jaar geleden begon met meer gebruiken voelde ik me met de dag dommer worden. Nu wat geminderd en voel dat ik weer de oude aan het worden ben (min de onzekerheid). Een keer is leuk maar het is en blijft vergif. Dit was mijn spreekbeurt zijn er nog vragen.
#20
slaap![:astonished:]()