Geen contact meer met geliefden na interventie

Vragenovervrienden zei:

Ook een bitter verhaal man. Vergelijkbaar. Knap dat je ze alsnog hebt uitgenodigd voor je verjaardag. Ik zou bang zijn voor het feit dat je keihard wordt afgewezen door heb bij zo’n uitnodiging. Het pijnlijkste is misschien wel dat afgelopen weekend ze met z’n allen op vrijgezellenweekend zijn geweest voor de trouwende vriend. Hier wist ik niets van. Normaal zou ik degene zijn die het organiseert. Ergens voelt het nu definitief klaar. Maar het afsluiten is wel ongelooflijk moeilijk!

Klik om te vergroten...

Pfoeh... Dat is wel echt naar ja. Ik zou ook echt not amused zijn...

Sterkte, ik denk dat je zelf het beste aan kan voelen wat goed is in deze situatie. Vind dat vanaf een afstand lastig te beoordelen. Maar probeer er wel met iemand over te blijven praten. Al is het maar om je eigen gedachten op een rijtje te krijgen.

Ik zou zelf in deze situatie eigenlijk wel willen weten waarom ik er niets van wist. Maarja, dan moet je de confrontatie aangaan en dat is misschien best pittig. (Ik ben zelf erg goed in vermijden....)

Vragenovervrienden zei:

Knap dat je ze alsnog hebt uitgenodigd voor je verjaardag. Ik zou bang zijn voor het feit dat je keihard wordt afgewezen door heb bij zo’n uitnodiging.

Klik om te vergroten...

Door het niet te doen wijs je in feite jezelf al af voordat je iemand anders de kans geeft om je af te wijzen.

Dat is makkelijk, want je hebt dan al antwoord op die spannende vraag liggen of ze komen ja of nee. Maar zo ontneem je jezelf wel de kans dat je niet wordt afgewezen en een hele leuke tijd hebt!

Zelfafwijzing is een bekend fenomeen onder verslaafden helaas. En het werkt vaak door tot ver in allerlei verschillende leefgebieden. (Waarschijnlijk onder niet verslaafden ook trouwens, maar die hoor ik er nooit open over)

LucidLucy zei:

Zelfafwijzing is een bekend fenomeen onder verslaafden helaas. En het werkt vaak door tot ver in allerlei verschillende leefgebieden. (Waarschijnlijk onder niet verslaafden ook trouwens, maar die hoor ik er nooit open over)

Klik om te vergroten...

Het is wel eens lastig om in te zien, dat je niet van alles wat mis is, de schuld kan geven van de verslaving. Dat is vaak wel heel eenvoudig gedacht. Je hebt ook nu weer te maken met iemands karakter en/of persoonlijkheid.

Misschien kan het helpen om deze factsheet over stigmatisering van verslaving door te lezen.


Ik moet daarbij wel gelijk de kanttekening plaatsen dat je die niet moet gaan aangrijpen om de blame-game te gaan spelen of in de slachtofferrol te gaan kruipen. Zo van: 'ja zij hebben me gestigmatiseerd dus ik ben heel zielig'. Dat is niet alleen contra-productief, maar kan ook een trigger zijn om weer te gaan gebruiken.

Neem dus ownership voor jou rol in het geheel. Maar vergeef jezelf ook voor dingen die niet helemaal eerlijk waren tegenover jou.

Dus met de houding die ik hierboven schreef: lullig dat ze je zo behandelden, maar kennelijk zijn ze niet zo ondersteunend voor jou behoeftes. Dus verder no hard feelings, maar jij kan wel andere mensen gebruiken in je omgeving.

Neo-Shulginist zei:

Misschien kan het helpen om deze factsheet over stigmatisering van verslaving door te lezen.

https://www.trimbos.nl/aanbod/webwinkel/af1601-factsheet-stigma-en-verslaving/

Ik moet daarbij wel gelijk de kanttekening plaatsen dat je die niet moet gaan aangrijpen om de blame-game te gaan spelen of in de slachtofferrol te gaan kruipen. Zo van: 'ja zij hebben me gestigmatiseerd dus ik ben heel zielig'. Dat is niet alleen contra-productief, maar kan ook een trigger zijn om weer te gaan gebruiken.

Neem dus ownership voor jou rol in het geheel. Maar vergeef jezelf ook voor dingen die niet helemaal eerlijk waren tegenover jou.

Dus met de houding die ik hierboven schreef: lullig dat ze je zo behandelden, maar kennelijk zijn ze niet zo ondersteunend voor jou behoeftes. Dus verder no hard feelings, maar jij kan wel andere mensen gebruiken in je omgeving.

Klik om te vergroten...

Ja maar wat als iedereen in je omgeving gebruikt, zoals je familie? Wat dan? Ook laten vallen?

Een struktureel stigma, is net als een wappie-gedachte. Het heeft geen zin om daar iets aan proberen te doen. Het oordeel is al geveld.

reDStone zei:

Een struktureel stigma, is net als een wappie-gedachte. Het heeft geen zin om daar iets aan proberen te doen. Het oordeel is al geveld.

Klik om te vergroten...

Je kan kiezen hoe je er zelf op reageert.

Ik ben lief en aardig tegen mensen die dat ook tegen mij zijn. Het hele concept vrienden heb ik niet (meer) zoveel mee. Ik heb 'vrienden' gehad die niet eerlijk waren met geld of jaloers waren. Daar steek ik geen tijd meer in en het waarom heb ik laten weten. In een enkel geval is het na verloop van tijd ook weer goed gekomen.

Het leven is veel te mooi om tijd te verkwisten aan mensen die het niet goed met je voor hebben.

Neo-Shulginist zei:

Maar goed, het waarom doet er eigenlijk niet toe. Kennelijk zijn het mensen die jou niet accepteren. Dat was al eerder zo: want je voelde je al niet vrij om te vertellen over je drugsgebruik en de redenen waarom je gebruikte. Daar zul je vast ook zelf schuld bij gehad hebben he. Want het is ook jouw verantwoordelijkheid om daar open over te zijn. Maar alsnog, kennelijk was je omgeving niet ondersteunend voor de behoeftes die je hebt.

Dat is dus een straffe les voor de toekomst: omring je met mensen die je accepteren voor wie je bent.

Klik om te vergroten...

Vanuit mijn eigen ervaring denk ik dat dit precies is wat er speelt. Het waren om te beginnen al geen echte vrienden. Het waren kennissen. Het heeft bij mij ook een tijd geduurd voordat ik het verschil merkte. Kennissen zijn mensen waar je gezellige dingen mee doet. Vrienden zijn mensen die je opbouwen, die je tot een betere ik brengen (en andersom natuurlijk).

Ik begrijp heel goed dat je een soort sentimenteel iets hebt waardoor het lijkt alsof je vrienden bent verloren. Want je kon zo leuk kletsen en lachen en het gezellig hebben, zo'n sfeer van 'wij zijn hetzelfde'. Maar als je eens heel goed na gaat denken, dan zul je misschien wel (waarschijnlijk wel) tot de conclusie komen dat het kennissen waren. En nieuwe kennissen kun je gewoon vinden, bijv. via nieuwemensen.nl En wie weet, zit daar ook een nieuwe vriend bij.

Maar net zoals je relatie met je huidige vriendin heel anders is dan met je vorige, zullen je nieuwe echte vriendschappen ook anders zijn. Je zult investeren en daardoor echt jezelf kunnen zijn. Je zult het niet meer voldoende vinden om oppervlakkig te zijn. Want jij hebt bij jouw ex-kennissen natuurlijk ook een facade opgehouden. Het ligt echt niet alleen aan hun, de vriendschap moet van 2 kanten komen. Het klinkt voor mij als een prachtige 'les', als iets waar je de rest van je leven veel profijt van zal hebben.

CaRRita zei:

Vanuit mijn eigen ervaring denk ik dat dit precies is wat er speelt. Het waren om te beginnen al geen echte vrienden. Het waren kennissen. Het heeft bij mij ook een tijd geduurd voordat ik het verschil merkte. Kennissen zijn mensen waar je gezellige dingen mee doet. Vrienden zijn mensen die je opbouwen, die je tot een betere ik brengen (en andersom natuurlijk).

Ik begrijp heel goed dat je een soort sentimenteel iets hebt waardoor het lijkt alsof je vrienden bent verloren. Want je kon zo leuk kletsen en lachen en het gezellig hebben, zo'n sfeer van 'wij zijn hetzelfde'. Maar als je eens heel goed na gaat denken, dan zul je misschien wel (waarschijnlijk wel) tot de conclusie komen dat het kennissen waren. En nieuwe kennissen kun je gewoon vinden, bijv. via nieuwemensen.nl En wie weet, zit daar ook een nieuwe vriend bij.

Maar net zoals je relatie met je huidige vriendin heel anders is dan met je vorige, zullen je nieuwe echte vriendschappen ook anders zijn. Je zult investeren en daardoor echt jezelf kunnen zijn. Je zult het niet meer voldoende vinden om oppervlakkig te zijn. Want jij hebt bij jouw ex-kennissen natuurlijk ook een facade opgehouden. Het ligt echt niet alleen aan hun, de vriendschap moet van 2 kanten komen. Het klinkt voor mij als een prachtige 'les', als iets waar je de rest van je leven veel profijt van zal hebben.

Klik om te vergroten...

Op de een of andere manier doet dit bericht me veel. Vanavond is de bruiloft van “de vriend” waar ik 2 jaar mee in een huis heb gewoond toen we studeerden en waar ik lief en leed mee deelde. Uiteraard moet vriendschap van twee kanten komen. Ik ben ook echt niet altijd eerlijk geweest over mijn gebruik en ben hem dankbaar voor de interventie. Ik ben sindsdien eerlijk en oprecht zoals ik was voor mijn gebruik. probeer zo goed als het kan de band te herstellen maar dit gaat zo ontzettend moeizaam. Ik weet niet wat er is gebeurd tussen de zomer waar hij zei; ik ben er voor je en de dag van vandaag waarin ik hem niet meer spreek of zie. Gisteren heb ik hem geappt dat ik hoop dat hij vandaag een mooie dag heeft en er van geniet. Hij reageerde dat hij het attent van me vond. Ik heb het erbij gelaten en zal hem volgende week wellicht eens bellen. Al doet het ontzettend pijn dat er zoveel veranderd is in 9 maanden en ik er ineens niet meer bijgoot. Ik spreek hem nauwelijks meer, ik ben in die zin gecanceld en wordt genegeerd. Ik zie op Social media foto’s voorbij komen van “mijn vriendengroep” op zijn bruiloft. Dit doet pijn. Maargoed, de slachtofferrol en zelfmedelijden brengt me niet verder. Ik ben met een collega gaan eten en daarna met mn vriendin iets gaan doen. Het voelt raar dit, maar ik wil verder. En alleen met mensen waar ik iets aan heb en andersom. Hoe pijnlijk ook, het zal denk ik maar moeten. Het lastige blijft denk ik; ik zal ze tijdens bepaalde dagen tegen blijven komen op plekken waar in mijn stad bepaalde evenementen worden gevierd als Koningsdag, stads-georganiseerde evenementen, restaurants etc. We zien het wel…

Vragenovervrienden zei:

Het lastige blijft denk ik; ik zal ze tijdens bepaalde dagen tegen blijven komen op plekken waar in mijn stad bepaalde evenementen worden gevierd als Koningsdag, stads-georganiseerde evenementen, restaurants etc. We zien het wel…

Klik om te vergroten...

Werk je aan de stappen?

Dit is typisch zoiets dat in het proces van die stappen onder de loep wordt genomen en wordt aangepakt. Zodat je uiteindelijk in vrijheid kan leven. En niet elke keer bang bent of er tegenop ziet dat je daar of daar heen moet gaan of die en die tegen gaat komen.

Je avatar zou verraden dat je er wèl aan werkt.

LucidLucy zei:

Werk je aan de stappen?

Dit is typisch zoiets dat in het proces van die stappen onder de loep wordt genomen en wordt aangepakt. Zodat je uiteindelijk in vrijheid kan leven. En niet elke keer bang bent of er tegenop ziet dat je daar of daar heen moet gaan of die en die tegen gaat komen.

Je avatar zou verraden dat je er wèl aan werkt.

Klik om te vergroten...

Klopt wat je zegt. Ik werk aan mijn stappen, zit bij een goede CA groep en heb ook een sponsor, echter zit hij Prive in een situatie dat ik hem de afgelopen 4 a 5 weken weinig heb gesproken. Heb over twee weken weer een afspraak gelukkig. Tuurlijk zijn de stappen belangrijk. Ik vind echter niet dat alles perse valt of staat met de 12 stappen. Het is fijn, belangrijk en goed om ze te doorlopen, maar uiteindelijk moet je het zelf ontdekken en doen. Maar dat is een ander verhaal!

Het rare is, hoe beter het met me gaat, hoe meer ik los kom van het altijd in mijn brein blijvende monster dat verslaving heet, hoe meer ik denk/voel aan/over de vriendschappen die ik in zo’n korte tijd, toen ik aan mijn herstel werkte ben kwijt geraakt. En hoe meer ik me afvraag wat die vriendschappen dan waard waren..

Wat een heftig verhaal!
Ik herken er best wel wat van, toen mijn " vrienden" mij als een baksteen lieten vallen toen ik met de alcohol in de knel zat...
Al die lulverhalen van " heb je hulp nodig, kom maar naar mij toe" en als het dan zover is, geeft niemand thuis....want wij willen niet met jou omgaan als jij iedere keer zoveel drinkt...

Wel, dat zijn dus helemaal geen vrienden. Het zijn hooguit kennissen, meer niet en het is uiterst pijnlijk om daar ineens achter te komen...

Wanneer is iemand een kennis, en wanneer een echte vriend?
Waar ligt de grens?

Ik heb slechts twee echte vrienden.
De een was mijn buddy in het Vreemdelingenlegioen, de ander iemand met wie in vele jaren een hechte band is ontstaan, nadat wij elkaar in een sport vereniging hebben leren kennen.
Dat is iemand die mij, toen ik in de financiële problemen zat, zo 5000 gulden aan mij uitleende, met alleen mijn belofte dit bedrag na een week terug te betalen, hetgeen ook gebeurde.
Wie doet er zoiets voor een ander? Ik vind het nogal wat, en een echte blijk van vriendschap!
En aan alle beloften die mij ooit door kennissen zijn gedaan en die nooit zijn nagekomen ligt mijn zolder stampvol.

Ik noem iemand niet zomaar een vriend.
Je moet echt elkaar vooruit willen helpen als dit nodig is, en ja, eigenlijk nog veel meer...
Het woord vriend wordt nogal gauw in de mond genomen vind ik zelf.

Daarom, vrienden, echte vrienden, ze zijn zeldzaam.

Vragenovervrienden zei:

Op de een of andere manier doet dit bericht me veel. Vanavond is de bruiloft van “de vriend” waar ik 2 jaar mee in een huis heb gewoond toen we studeerden en waar ik lief en leed mee deelde. Uiteraard moet vriendschap van twee kanten komen. Ik ben ook echt niet altijd eerlijk geweest over mijn gebruik en ben hem dankbaar voor de interventie. Ik ben sindsdien eerlijk en oprecht zoals ik was voor mijn gebruik. probeer zo goed als het kan de band te herstellen maar dit gaat zo ontzettend moeizaam. Ik weet niet wat er is gebeurd tussen de zomer waar hij zei; ik ben er voor je en de dag van vandaag waarin ik hem niet meer spreek of zie. Gisteren heb ik hem geappt dat ik hoop dat hij vandaag een mooie dag heeft en er van geniet. Hij reageerde dat hij het attent van me vond. Ik heb het erbij gelaten en zal hem volgende week wellicht eens bellen. Al doet het ontzettend pijn dat er zoveel veranderd is in 9 maanden en ik er ineens niet meer bijgoot. Ik spreek hem nauwelijks meer, ik ben in die zin gecanceld en wordt genegeerd. Ik zie op Social media foto’s voorbij komen van “mijn vriendengroep” op zijn bruiloft. Dit doet pijn. Maargoed, de slachtofferrol en zelfmedelijden brengt me niet verder. Ik ben met een collega gaan eten en daarna met mn vriendin iets gaan doen. Het voelt raar dit, maar ik wil verder. En alleen met mensen waar ik iets aan heb en andersom. Hoe pijnlijk ook, het zal denk ik maar moeten. Het lastige blijft denk ik; ik zal ze tijdens bepaalde dagen tegen blijven komen op plekken waar in mijn stad bepaalde evenementen worden gevierd als Koningsdag, stads-georganiseerde evenementen, restaurants etc. We zien het wel…

Klik om te vergroten...

Ik hoop dat ik je geen vervelend gevoel heb gegeven, dat is zeker niet mijn bedoeling.

Je schrijft over het delen van lief en leed. Dat herken ik heel goed, dat het daardoor lijkt alsof je echte vrienden bent. Maar vanuit mijn ervaring is het dan herkenbaar lief en leed. Je weet wel, gezeik op je werk of een tentamen verknald, gedoe met je relatie of geen geld om op vakantie te gaan. Alleen... zodra het nieuwe/onbekende/ingewikkelde dingen betreft, haken veel mensen gewoon af. Ze kunnen niet met die problemen overweg.

Ik merk het zelf op dit moment. Ik heb alle contact met mijn moeder op hold gezet. Ik zal niet het hele verhaal hier vertellen, maar ik ben er even klaar mee om háár moeder te zijn. En echt, opeens zijn er vriendinnen die ik al 25 jaar ken, die mij nu niet steunen. Want dit raakt hun eigen 'moeder-zijn' of het raakt hoe (slecht) hun band met hun moeder was. Ik zit nu duidelijk op verboden terrein. Dus ik verlies links en rechts ook mensen die ik als vrienden zag. Maar nee, het zijn dus altijd kennissen geweest. Twee vriendinnen blijven. Met één heb ik zo intens samengewerkt dat we elkaar al helemaal binnenstebuiten hebben gekeerd. En de ander is zoiets als mijn zusje. We kennen elkaar al zólang en zij kent mijn moeder ook.

Verslaving is net zoiets. Het is eng en het is verboden terrein. Het is ingewikkeld en het raakt iets wat mensen niet graag aangeraakt zien. Jij hebt zo'n moed gehad om je leven om te keren, dat is ook iets wat mensen eng vinden. Want ze zitten ook in een kloterelatie of een klotebaan en ja, dan is het lastig om te juichen als iemand anders wel die stap maakt.

Het is een hard verlies. Maar jeetje, wat is het ook een mooie kans om échte vrienden te gaan ontmoeten!

CaRRita zei:

Ik hoop dat ik je geen vervelend gevoel heb gegeven, dat is zeker niet mijn bedoeling.

Je schrijft over het delen van lief en leed. Dat herken ik heel goed, dat het daardoor lijkt alsof je echte vrienden bent. Maar vanuit mijn ervaring is het dan herkenbaar lief en leed. Je weet wel, gezeik op je werk of een tentamen verknald, gedoe met je relatie of geen geld om op vakantie te gaan. Alleen... zodra het nieuwe/onbekende/ingewikkelde dingen betreft, haken veel mensen gewoon af. Ze kunnen niet met die problemen overweg.

Ik merk het zelf op dit moment. Ik heb alle contact met mijn moeder op hold gezet. Ik zal niet het hele verhaal hier vertellen, maar ik ben er even klaar mee om háár moeder te zijn. En echt, opeens zijn er vriendinnen die ik al 25 jaar ken, die mij nu niet steunen. Want dit raakt hun eigen 'moeder-zijn' of het raakt hoe (slecht) hun band met hun moeder was. Ik zit nu duidelijk op verboden terrein. Dus ik verlies links en rechts ook mensen die ik als vrienden zag. Maar nee, het zijn dus altijd kennissen geweest. Twee vriendinnen blijven. Met één heb ik zo intens samengewerkt dat we elkaar al helemaal binnenstebuiten hebben gekeerd. En de ander is zoiets als mijn zusje. We kennen elkaar al zólang en zij kent mijn moeder ook.

Verslaving is net zoiets. Het is eng en het is verboden terrein. Het is ingewikkeld en het raakt iets wat mensen niet graag aangeraakt zien. Jij hebt zo'n moed gehad om je leven om te keren, dat is ook iets wat mensen eng vinden. Want ze zitten ook in een kloterelatie of een klotebaan en ja, dan is het lastig om te juichen als iemand anders wel die stap maakt.

Het is een hard verlies. Maar jeetje, wat is het ook een mooie kans om échte vrienden te gaan ontmoeten!

Klik om te vergroten...

Dankjewel voor dit!! Echt een heel fijn stuk om te lezen. Het werkt motiverend en maakt me ook wel trots als ik erover nadenk wat ik heb bereikt als persoon de afgelopen tijd. Het stukje verboden terrein en het eng vinden herken ik inderdaad. Ik denk dat een aantal het erg lastig vinden om er mee om te gaan. Wellicht zelfs confronterend. Ik ga verder met de mensen om me heen die om mij geven en viceversa, dat is denk ik het beste dat ik kan doen

Vragenovervrienden zei:

. Ik ga verder met de mensen om me heen die om mij geven en viceversa, dat is denk ik het beste dat ik kan doen

Klik om te vergroten...

Noot:
Absoluut. Dit zouden we allemaal moeten doen....het leven zou zoveel aangenamer worden!

Ook voor mij is dit een zeer herkenbaar en pijnlijk verhaal. Ik kon helaas mijn account/email niet meer vinden dus ik heb even een nieuw account aangemaakt om te reageren.

Ik ben ook praktisch al mijn vrienden verloren. Had alles voor ze over, ze hoefde maar te bellen en ik sprong uit bed om ze bij te staan of op te halen.

Toen ik weer op mezelf ging wonen na een verbroken relatie van 6 jaar ben ik veel gaan blowen (iedere avond). Mede omdat ik vrijwel niets van mijn vrienden hoorde en uiteraard veel verdriet had van de verbroken relatie. Sliep 5 maandne bij mijn ouders op een luchtbed en kon wel wat steun gebruiken. Hierdoor werd ik passief en zocht ik zelf ook weinig contact.

Het liefst zou ik ook terug gaan naar de goede oude tijd maar ik besef ook dat dit niet meer reëel is. Ik heb nu een gezin met 2 kids en ik ga 100% voor mijn gezin en de toekomst van mijn kinderen.

Toch knaagt de verloren vriendschappen nog steeds. Ik had het graag anders gezien, dat mijn kinderen zouden opgroeien met mijn "vrienden" regelmatig over de vloer. Gezellig samen zijn, lol maken, etc. Ik kende sommige al 20 jaar maar zo zie je maar, het kan toch ineens afgelopen zijn.

Ik begrijp je verdriet erg goed. Ik kan je helaas geen advies geven maar weet dat je niet alleen bent. Ik probeer het te laten rusten en de leuke tijd samen te koesteren. Ik wil ook niemand de schuld geven want ik weet dat mijn blowgedrag ook een factor is geweest.

Het leven gaat gewoon door en probeer er het beste van te maken met leuke mensen om je heen die wel om je geven en interesse/belangstelling tonen als het even minder gaat.

Keep your head up!

He allen, ik heb na lang scrollen en lezen op dit forum besloten een “help” bericht te plaatsen. Afgelopen zomer ben ik geconfronteerd, middels een interventie, met mijn cocaïneverslaving. Na lang ontkennen omdat ik bang was voor de gevolgen en (achteraf gezien) vooral bang was geen coke meer te kunnen gebruiken heb ik uiteindelijk toegegeven. Ik ben na dat weekend naar de huisarts gegaan met mijn ouders en heb hulp gezocht. Op dat moment was ik alles kwijt. Ik had een koophuis met mijn toenmalige vriendin, zij was zo verrast, teleurgesteld en gekwetst door mijn verslaving dat ze de dag van de interventie bij me weg is gegaan en ik heb haar sindsdien (juni 2022) niet meer gesproken of gezien. Ondanks meerdere brieven wat betreft schades die ik heb aangericht. Het huis is verkocht zonder elkaar te hebben gesproken. Dit deel heb ik nu kunnen accepteren en ik ben gelukkig met mijn huidige vriendin die mijn hele verleden kent.

Echter, tijdens de interventie waar ook mijn vriendengroep bij was wat ik toen als steun ervaarde zeiden ze stuk voor stuk; “als jij je laat helpen, zullen wij er voor je zijn”. Gedurende mijn behandeling die startte in juli en eindigde in oktober heb ik vrijwel niets van ze gehoord. Een enkeling vroeg eens hoe het was. Ik ben toen ook gestopt met steeds van mijn kant iets te laten weten. Inmiddels ben ik nu 9 maanden in herstel en clean. Heb ik een nieuwe baan, nieuw huis en een nieuwe vriendin. Op dat vlak loopt alles goed. Ik ben abstinent en voel me gelukkig. Maar het deel dat ik 85% mijn vriendengroep, die ik al 15 jaar ken en waar ik veel mee heb meegemaakt, helemaal niet meer zie of spreek doet me heel veel pijn. Hoe kan je een vriend die zo diep zit, herstel zoekt en weer “de oude” is zo laten vallen als een baksteen? Is het de angst? Angst voor confrontatie? Niet weten wat ze moeten zeggen?

Heeft iemand een tip om toch weer eens in contact te komen? Zonder verwijten? Ik mis mijn vrienden. Mijn sociale wereld met vrienden is erg klein. Ik word nergens voor uitgenodigd. Zelfs mijn “beste vriend” heeft me niet uitgenodigd voor zijn bruiloft. Dit doet pijn en ik vind het lastig hiermee om te gaan. Heeft iemand goede tips?