Vragenovervrienden

"CaRRita zei: Ik hoop dat ik je geen vervelend gevoel heb gegeven, dat is zeker niet mijn bedoeling. Je schrijft over het delen van lief en leed. Dat herken ik heel goed, dat het daardoor lijkt alsof je echte vrienden bent. Maar vanuit mijn ervaring is het dan herkenbaar lief en leed. Je weet wel, gezeik op je werk of een tentamen verknald, gedoe met je relatie of geen geld om op vakantie te gaan. Alleen... zodra het nieuwe/onbekende/ingewikkelde dingen betreft, haken veel mensen gewoon af. Ze kunnen niet met die problemen overweg. Ik merk het zelf op dit moment. Ik heb alle contact met mijn moeder op hold gezet. Ik zal niet het hele verhaal hier vertellen, maar ik ben er even klaar mee om háár moeder te zijn. En echt, opeens zijn er vriendinnen die ik al 25 jaar ken, die mij nu niet steunen. Want dit raakt hun eigen 'moeder-zijn' of het raakt hoe (slecht) hun band met hun moeder was. Ik zit nu duidelijk op verboden terrein. Dus ik verlies links en rechts ook mensen die ik als vrienden zag. Maar nee, het zijn dus altijd kennissen geweest. Twee vriendinnen blijven. Met één heb ik zo intens samengewerkt dat we elkaar al helemaal binnenstebuiten hebben gekeerd. En de ander is zoiets als mijn zusje. We kennen elkaar al zólang en zij kent mijn moeder ook. Verslaving is net zoiets. Het is eng en het is verboden terrein. Het is ingewikkeld en het raakt iets wat mensen niet graag aangeraakt zien. Jij hebt zo'n moed gehad om je leven om te keren, dat is ook iets wat mensen eng vinden. Want ze zitten ook in een kloterelatie of een klotebaan en ja, dan is het lastig om te juichen als iemand anders wel die stap maakt. Het is een hard verlies. Maar jeetje, wat is het ook een mooie kans om échte vrienden te gaan ontmoeten! Klik om te vergroten... Dankjewel voor dit!! Echt een heel fijn stuk om te lezen. Het werkt motiverend en maakt me ook wel trots als ik erover nadenk wat ik heb bereikt als persoon de afgelopen tijd. Het stukje verboden terrein en het eng vinden herken ik inderdaad. Ik denk dat een aantal het erg lastig vinden om er mee om te gaan. Wellicht zelfs confronterend. Ik ga verder met de mensen om me heen die om mij geven en viceversa, dat is denk ik het beste dat ik kan doen"

"Allereerst Dankjewel allemaal voor alle berichten. Dat doet me goed om te lezen. Had niet verwacht dat er zoveel forumleden zouden reageren. Zeehond zei: Jij bent door een pittige periode gegaan en hebt veel verloren. Maar het heeft je veel gebracht en als mens ben je gegroeid. Dat is jouw ervaring en je bent daar zelf doorheen gegaan. Klik om te vergroten... Klopt helemaal. Ik heb veel over mezelf geleerd. Echter doet het ergens “pijn” dat die vrienden nog met hun hoofd zijn bij het feit hoe ik in juni was tijdens de interventie. Ik zou ze graag laten zien wat ik heb geleerd en vooral hoe ik nu ben Zeehond zei: Je zult echt extra je best moeten doen als je dit contact wilt herstellen met je vrienden. Door heel duidelijk te zijn hoe jij je voelt, wat je hebt gemist, maar vooral wat jullie van elkaar als vrienden nodig hebben om in de toekomst weer als vrienden verder te gaan. Die antwoorden staan niet vast, misschien kom je er gaandeweg achter dat het geen vrienden meer zijn. Dat kan gebeuren en dan sla jij een ander pad in en gaan er weer andere deuren voor je open. Maar het begint met een gesprek met ze en maak duidelijk met welk doel. Ga er zonder verwachtingen in, wees open en stel je kwetsbaar op. Vertel rustig je eigen verhaal en schrijf van tevoren op welke onderwerpen je wilt vertellen of welke vragen jij hebt. Blijf rustig en luister goed naar de anderen. Er kan je niks gebeuren. De uitkomst is niet eens belangrijk, het gaat om het proces. Klik om te vergroten... Goede tips, dankjewel. Ik heb gisterenavond een brief geschreven die ik ze zou willen voorlezen als een afspraak met hen er ooit van komt. In deze brief ga ik vooral in op het feit wat mijn verslaving met hen heeft gedaan en hoe zij zich hebben moeten voelen. Ik zou ze dit uiteraard graag willen voorlezen. Zeehond zei: Ik adviseer je om met ze in gesprek te gaan. Dat geldt voor je vrienden, maar misschien nog wel meer voor een gesprek met je ouders! Jij hebt het verhaal van jouw kant gedeeld, maar ik ga er vanuit dat er ook een 'hun kant' van het verhaal is. Luister goed naar wat anderen zeggen. Laat je ons weten hoe het verder gaat? Fijne dag! Klik om te vergroten... Dat doe ik zeker, zodra dat ervan komt dan laat ik dat weten. Echter vind ik het lastig hoe ik ze moet benaderen dat ik “ineens” met iedereen een gesprek wil.."

"Spatsen zei: Slik! Wat een verhaal zeg! Had echt mijn verhaal kunnen zijn. Heel veel herkenning, ook met de bruiloft van een vriend. Ik vind het ook moeilijk om hier mee om te gaan. Het is jammer dat ze mij nu niet meer zien nu ik 8 maand clean ben. Maar zoals hier eerder aangeven.. ze lieten jou vallen ten tijde van nood. Moet je dan als je het al moeilijk hebt met het afkicken en je shit opruimen, je ook nog zo kwetsbaar opstellen en door het stof gaan? Echte vrienden helpen elkaar, tenminste… zo steek ik in elkaar, en ik ben altijd al meer een gever geweest, dan een nemer. gaandeweg kom ik er wel achter dat “ hoe ouder je wordt “ vriendschappen niet meer zo vanzelfsprekend zijn. Klik om te vergroten... Ben het met je eens. Ik ga me ook niet wanhopig opdringen en het moet vanuit beide kanten komen. Echter voel ik ergens iets van angst vanuit hen omdat ze niet weten om te gaan met de situatie. Dat zou ik graag weg willen nemen.."

"LucidLucy zei: Heftig om te horen! Ik spreek zelf ook veel vrienden nauwelijks meer. Al moet ik wel zeggen dat velen van hun nog in gebruik zitten. Dat helpt ook niet mee. Met sommigen van hun deel ik veel meer dan alleen gebruik, dus enkel gebruikersvrienden kan ik het niet noemen. Voor mij kwam het sowieso wel in een periode dat een aantal net uit de stad wegtrekten waar we zijn opgegroeid. Een ander lijkt het zelf juist eng om contact te zoeken. En met sommigen is de klik gewoon weggevallen omdat ik nu met andere dingen bezig ben als toen. Ik heb ze nog wel eens allemaal uitgenodigd op mijn verjaardag. En toen vond iedereen het alsnog heel leuk om weer eens met z'n allen bij elkaar te zijn. Aan de andere kant is het ook wel zo dat je op een natuurlijke manier uit elkaar groeit als je bezig bent met spirituele groei, maar anderen stil blijven staan. Dat is mijn ervaring tot nu toe in elk geval. Maar ik ben net bezig met stap 9, dus ik ga het allemaal nog wel horen hoe het precies loopt of gelopen is haha Bij welke stap ben je? Klik om te vergroten... Ook een bitter verhaal man. Vergelijkbaar. Knap dat je ze alsnog hebt uitgenodigd voor je verjaardag. Ik zou bang zijn voor het feit dat je keihard wordt afgewezen door heb bij zo’n uitnodiging. Het pijnlijkste is misschien wel dat afgelopen weekend ze met z’n allen op vrijgezellenweekend zijn geweest voor de trouwende vriend. Hier wist ik niets van. Normaal zou ik degene zijn die het organiseert. Ergens voelt het nu definitief klaar. Maar het afsluiten is wel ongelooflijk moeilijk!"

"CaRRita zei: Vanuit mijn eigen ervaring denk ik dat dit precies is wat er speelt. Het waren om te beginnen al geen echte vrienden. Het waren kennissen. Het heeft bij mij ook een tijd geduurd voordat ik het verschil merkte. Kennissen zijn mensen waar je gezellige dingen mee doet. Vrienden zijn mensen die je opbouwen, die je tot een betere ik brengen (en andersom natuurlijk). Ik begrijp heel goed dat je een soort sentimenteel iets hebt waardoor het lijkt alsof je vrienden bent verloren. Want je kon zo leuk kletsen en lachen en het gezellig hebben, zo'n sfeer van 'wij zijn hetzelfde'. Maar als je eens heel goed na gaat denken, dan zul je misschien wel (waarschijnlijk wel) tot de conclusie komen dat het kennissen waren. En nieuwe kennissen kun je gewoon vinden, bijv. via nieuwemensen.nl En wie weet, zit daar ook een nieuwe vriend bij. Maar net zoals je relatie met je huidige vriendin heel anders is dan met je vorige, zullen je nieuwe echte vriendschappen ook anders zijn. Je zult investeren en daardoor echt jezelf kunnen zijn. Je zult het niet meer voldoende vinden om oppervlakkig te zijn. Want jij hebt bij jouw ex-kennissen natuurlijk ook een facade opgehouden. Het ligt echt niet alleen aan hun, de vriendschap moet van 2 kanten komen. Het klinkt voor mij als een prachtige 'les', als iets waar je de rest van je leven veel profijt van zal hebben. Klik om te vergroten... Op de een of andere manier doet dit bericht me veel. Vanavond is de bruiloft van “de vriend” waar ik 2 jaar mee in een huis heb gewoond toen we studeerden en waar ik lief en leed mee deelde. Uiteraard moet vriendschap van twee kanten komen. Ik ben ook echt niet altijd eerlijk geweest over mijn gebruik en ben hem dankbaar voor de interventie. Ik ben sindsdien eerlijk en oprecht zoals ik was voor mijn gebruik. probeer zo goed als het kan de band te herstellen maar dit gaat zo ontzettend moeizaam. Ik weet niet wat er is gebeurd tussen de zomer waar hij zei; ik ben er voor je en de dag van vandaag waarin ik hem niet meer spreek of zie. Gisteren heb ik hem geappt dat ik hoop dat hij vandaag een mooie dag heeft en er van geniet. Hij reageerde dat hij het attent van me vond. Ik heb het erbij gelaten en zal hem volgende week wellicht eens bellen. Al doet het ontzettend pijn dat er zoveel veranderd is in 9 maanden en ik er ineens niet meer bijgoot. Ik spreek hem nauwelijks meer, ik ben in die zin gecanceld en wordt genegeerd. Ik zie op Social media foto’s voorbij komen van “mijn vriendengroep” op zijn bruiloft. Dit doet pijn. Maargoed, de slachtofferrol en zelfmedelijden brengt me niet verder. Ik ben met een collega gaan eten en daarna met mn vriendin iets gaan doen. Het voelt raar dit, maar ik wil verder. En alleen met mensen waar ik iets aan heb en andersom. Hoe pijnlijk ook, het zal denk ik maar moeten. Het lastige blijft denk ik; ik zal ze tijdens bepaalde dagen tegen blijven komen op plekken waar in mijn stad bepaalde evenementen worden gevierd als Koningsdag, stads-georganiseerde evenementen, restaurants etc. We zien het wel…"

"Hoe gaat het nu met je?"

"He allen, ik heb na lang scrollen en lezen op dit forum besloten een “help” bericht te plaatsen. Afgelopen zomer ben ik geconfronteerd, middels een interventie, met mijn cocaïneverslaving. Na lang ontkennen omdat ik bang was voor de gevolgen en (achteraf gezien) vooral bang was geen coke meer te kunnen gebruiken heb ik uiteindelijk toegegeven. Ik ben na dat weekend naar de huisarts gegaan met mijn ouders en heb hulp gezocht. Op dat moment was ik alles kwijt. Ik had een koophuis met mijn toenmalige vriendin, zij was zo verrast, teleurgesteld en gekwetst door mijn verslaving dat ze de dag van de interventie bij me weg is gegaan en ik heb haar sindsdien (juni 2022) niet meer gesproken of gezien. Ondanks meerdere brieven wat betreft schades die ik heb aangericht. Het huis is verkocht zonder elkaar te hebben gesproken. Dit deel heb ik nu kunnen accepteren en ik ben gelukkig met mijn huidige vriendin die mijn hele verleden kent. Echter, tijdens de interventie waar ook mijn vriendengroep bij was wat ik toen als steun ervaarde zeiden ze stuk voor stuk; “als jij je laat helpen, zullen wij er voor je zijn”. Gedurende mijn behandeling die startte in juli en eindigde in oktober heb ik vrijwel niets van ze gehoord. Een enkeling vroeg eens hoe het was. Ik ben toen ook gestopt met steeds van mijn kant iets te laten weten. Inmiddels ben ik nu 9 maanden in herstel en clean. Heb ik een nieuwe baan, nieuw huis en een nieuwe vriendin. Op dat vlak loopt alles goed. Ik ben abstinent en voel me gelukkig. Maar het deel dat ik 85% mijn vriendengroep, die ik al 15 jaar ken en waar ik veel mee heb meegemaakt, helemaal niet meer zie of spreek doet me heel veel pijn. Hoe kan je een vriend die zo diep zit, herstel zoekt en weer “de oude” is zo laten vallen als een baksteen? Is het de angst? Angst voor confrontatie? Niet weten wat ze moeten zeggen? Heeft iemand een tip om toch weer eens in contact te komen? Zonder verwijten? Ik mis mijn vrienden. Mijn sociale wereld met vrienden is erg klein. Ik word nergens voor uitgenodigd. Zelfs mijn “beste vriend” heeft me niet uitgenodigd voor zijn bruiloft. Dit doet pijn en ik vind het lastig hiermee om te gaan. Heeft iemand goede tips?"

"HuisbaasBob zei: Hoe verliep die opsplitsing tussen jou en je vriendin. Ben jij het huis uit gegaan? Wie heeft de hypotheek betaald in die tijd. En is je ex ook ergens fatsoenlijk terecht gekomen. Klik om te vergroten... Allereerst dank voor je bericht. De hypotheek betaalden we netjes samen. Wat dat betreft was het goed. Ik was alleen een gigantische egoïstische lul die alleen aan zichzelf dacht in die tijd HuisbaasBob zei: Als het ook haar vrienden waren, en ze zagen eigenlijk alleen vanuit haar perspectief hoe jij alles overhoop hebt gegooid kan ik me voorstellen dat ze denken 'Bekijk het maar droplul' Klik om te vergroten... gaandeweg de relatie van 10 jaar wordt je gezamenlijke vrienden. Voor zover ik weet spreken zij elkaar echter niet meer en is dat contact verwaterd HuisbaasBob zei: Maar goed dit is giswerk. Misschien was je de laatste maanden gewoon een gigantische lul tegenover je vrienden. Overkomt meer cocaïne grootverbruikers. Dit is geen aanval naar jou toe he, maar wellicht denk je even eerlijk na bij jezelf en realiseer je je dat opeens. Klik om te vergroten... I know. Ik ben ook niet de beste vriend geweest het half jaar voorafgaand aan de interventie. En ik loog over gebruik. Ik heb alleen het idee dat ze niet openstaan voor mijn verhaal en me blijven negeren. Er wordt niet opgenomen of teruggeappt oid. En nooit iemand geweest die vertelt heeft waarom. Dit vind ik zo ongrijpbaar na hun opmerkingen t HuisbaasBob zei: Maar goed misschien was je juist een geweldige vriend, en zijn het van die Grapperhausen die je nu een vieze junk vinden. Klik om te vergroten... zou kunnen.. dat weet ik dus niet haha HuisbaasBob zei: Denk dat je meer antwoorden krijgt als je ze gewoon eerlijk vraagt what the fuck, en hoe jij het ervaart en het fijn zou vinden om in ieder geval een reden te weten Klik om te vergroten... Klopt en dat heb ik het afgelopen half jaar ook gedaan. Maar ik kan me niet voorstellen dat ik een vriend zo zou laten vallen en compleet zou negeren.."