Geen contact meer met geliefden na interventie

CaRRita zei:

Ik hoop dat ik je geen vervelend gevoel heb gegeven, dat is zeker niet mijn bedoeling.

Je schrijft over het delen van lief en leed. Dat herken ik heel goed, dat het daardoor lijkt alsof je echte vrienden bent. Maar vanuit mijn ervaring is het dan herkenbaar lief en leed. Je weet wel, gezeik op je werk of een tentamen verknald, gedoe met je relatie of geen geld om op vakantie te gaan. Alleen... zodra het nieuwe/onbekende/ingewikkelde dingen betreft, haken veel mensen gewoon af. Ze kunnen niet met die problemen overweg.

Ik merk het zelf op dit moment. Ik heb alle contact met mijn moeder op hold gezet. Ik zal niet het hele verhaal hier vertellen, maar ik ben er even klaar mee om háár moeder te zijn. En echt, opeens zijn er vriendinnen die ik al 25 jaar ken, die mij nu niet steunen. Want dit raakt hun eigen 'moeder-zijn' of het raakt hoe (slecht) hun band met hun moeder was. Ik zit nu duidelijk op verboden terrein. Dus ik verlies links en rechts ook mensen die ik als vrienden zag. Maar nee, het zijn dus altijd kennissen geweest. Twee vriendinnen blijven. Met één heb ik zo intens samengewerkt dat we elkaar al helemaal binnenstebuiten hebben gekeerd. En de ander is zoiets als mijn zusje. We kennen elkaar al zólang en zij kent mijn moeder ook.

Verslaving is net zoiets. Het is eng en het is verboden terrein. Het is ingewikkeld en het raakt iets wat mensen niet graag aangeraakt zien. Jij hebt zo'n moed gehad om je leven om te keren, dat is ook iets wat mensen eng vinden. Want ze zitten ook in een kloterelatie of een klotebaan en ja, dan is het lastig om te juichen als iemand anders wel die stap maakt.

Het is een hard verlies. Maar jeetje, wat is het ook een mooie kans om échte vrienden te gaan ontmoeten!

Klik om te vergroten...

Vragenovervrienden zei:

. Ik ga verder met de mensen om me heen die om mij geven en viceversa, dat is denk ik het beste dat ik kan doen

Klik om te vergroten...

AudioAddict zei:

In tijden van tendens wordt het kaf van het koren gescheiden en blijven weinig échte vrienden over

Klik om te vergroten...

Vragenovervrienden zei:

He allen, ik heb na lang scrollen en lezen op dit forum besloten een “help” bericht te plaatsen. Afgelopen zomer ben ik geconfronteerd, middels een interventie, met mijn cocaïneverslaving. Na lang ontkennen omdat ik bang was voor de gevolgen en (achteraf gezien) vooral bang was geen coke meer te kunnen gebruiken heb ik uiteindelijk toegegeven. Ik ben na dat weekend naar de huisarts gegaan met mijn ouders en heb hulp gezocht. Op dat moment was ik alles kwijt. Ik had een koophuis met mijn toenmalige vriendin, zij was zo verrast, teleurgesteld en gekwetst door mijn verslaving dat ze de dag van de interventie bij me weg is gegaan en ik heb haar sindsdien (juni 2022) niet meer gesproken of gezien. Ondanks meerdere brieven wat betreft schades die ik heb aangericht. Het huis is verkocht zonder elkaar te hebben gesproken. Dit deel heb ik nu kunnen accepteren en ik ben gelukkig met mijn huidige vriendin die mijn hele verleden kent.

Echter, tijdens de interventie waar ook mijn vriendengroep bij was wat ik toen als steun ervaarde zeiden ze stuk voor stuk; “als jij je laat helpen, zullen wij er voor je zijn”. Gedurende mijn behandeling die startte in juli en eindigde in oktober heb ik vrijwel niets van ze gehoord. Een enkeling vroeg eens hoe het was. Ik ben toen ook gestopt met steeds van mijn kant iets te laten weten. Inmiddels ben ik nu 9 maanden in herstel en clean. Heb ik een nieuwe baan, nieuw huis en een nieuwe vriendin. Op dat vlak loopt alles goed. Ik ben abstinent en voel me gelukkig. Maar het deel dat ik 85% mijn vriendengroep, die ik al 15 jaar ken en waar ik veel mee heb meegemaakt, helemaal niet meer zie of spreek doet me heel veel pijn. Hoe kan je een vriend die zo diep zit, herstel zoekt en weer “de oude” is zo laten vallen als een baksteen? Is het de angst? Angst voor confrontatie? Niet weten wat ze moeten zeggen?

Heeft iemand een tip om toch weer eens in contact te komen? Zonder verwijten? Ik mis mijn vrienden. Mijn sociale wereld met vrienden is erg klein. Ik word nergens voor uitgenodigd. Zelfs mijn “beste vriend” heeft me niet uitgenodigd voor zijn bruiloft. Dit doet pijn en ik vind het lastig hiermee om te gaan. Heeft iemand goede tips?

Klik om te vergroten...

HuisbaasBob zei:

Andere kant van de medaille: A friend in need is a friend indeed

Klik om te vergroten...

Zeehond zei:

Jij bent door een pittige periode gegaan en hebt veel verloren. Maar het heeft je veel gebracht en als mens ben je gegroeid. Dat is jouw ervaring en je bent daar zelf doorheen gegaan.

Klik om te vergroten...

Zeehond zei:

Je zult echt extra je best moeten doen als je dit contact wilt herstellen met je vrienden. Door heel duidelijk te zijn hoe jij je voelt, wat je hebt gemist, maar vooral wat jullie van elkaar als vrienden nodig hebben om in de toekomst weer als vrienden verder te gaan.
Die antwoorden staan niet vast, misschien kom je er gaandeweg achter dat het geen vrienden meer zijn. Dat kan gebeuren en dan sla jij een ander pad in en gaan er weer andere deuren voor je open.
Maar het begint met een gesprek met ze en maak duidelijk met welk doel. Ga er zonder verwachtingen in, wees open en stel je kwetsbaar op. Vertel rustig je eigen verhaal en schrijf van tevoren op welke onderwerpen je wilt vertellen of welke vragen jij hebt. Blijf rustig en luister goed naar de anderen. Er kan je niks gebeuren. De uitkomst is niet eens belangrijk, het gaat om het proces.

Klik om te vergroten...

Zeehond zei:

Ik adviseer je om met ze in gesprek te gaan. Dat geldt voor je vrienden, maar misschien nog wel meer voor een gesprek met je ouders!
Jij hebt het verhaal van jouw kant gedeeld, maar ik ga er vanuit dat er ook een 'hun kant' van het verhaal is. Luister goed naar wat anderen zeggen.

Laat je ons weten hoe het verder gaat?
Fijne dag!

Klik om te vergroten...

Spatsen zei:

Slik! Wat een verhaal zeg! Had echt mijn verhaal kunnen zijn. Heel veel herkenning, ook met de bruiloft van een vriend.

Ik vind het ook moeilijk om hier mee om te gaan. Het is jammer dat ze mij nu niet meer zien nu ik 8 maand clean ben.

Maar zoals hier eerder aangeven.. ze lieten jou vallen ten tijde van nood. Moet je dan als je het al moeilijk hebt met het afkicken en je shit opruimen, je ook nog zo kwetsbaar opstellen en door het stof gaan? Echte vrienden helpen elkaar, tenminste… zo steek ik in elkaar, en ik ben altijd al meer een gever geweest, dan een nemer.

gaandeweg kom ik er wel achter dat “ hoe ouder je wordt “ vriendschappen niet meer zo vanzelfsprekend zijn.

Klik om te vergroten...

LucidLucy zei:

Heftig om te horen!

Ik spreek zelf ook veel vrienden nauwelijks meer. Al moet ik wel zeggen dat velen van hun nog in gebruik zitten. Dat helpt ook niet mee. Met sommigen van hun deel ik veel meer dan alleen gebruik, dus enkel gebruikersvrienden kan ik het niet noemen.

Voor mij kwam het sowieso wel in een periode dat een aantal net uit de stad wegtrekten waar we zijn opgegroeid. Een ander lijkt het zelf juist eng om contact te zoeken. En met sommigen is de klik gewoon weggevallen omdat ik nu met andere dingen bezig ben als toen.

Ik heb ze nog wel eens allemaal uitgenodigd op mijn verjaardag. En toen vond iedereen het alsnog heel leuk om weer eens met z'n allen bij elkaar te zijn.

Aan de andere kant is het ook wel zo dat je op een natuurlijke manier uit elkaar groeit als je bezig bent met spirituele groei, maar anderen stil blijven staan.

Dat is mijn ervaring tot nu toe in elk geval. Maar ik ben net bezig met stap 9, dus ik ga het allemaal nog wel horen hoe het precies loopt of gelopen is haha

Bij welke stap ben je?

Klik om te vergroten...

Vragenovervrienden zei:

Ook een bitter verhaal man. Vergelijkbaar. Knap dat je ze alsnog hebt uitgenodigd voor je verjaardag. Ik zou bang zijn voor het feit dat je keihard wordt afgewezen door heb bij zo’n uitnodiging. Het pijnlijkste is misschien wel dat afgelopen weekend ze met z’n allen op vrijgezellenweekend zijn geweest voor de trouwende vriend. Hier wist ik niets van. Normaal zou ik degene zijn die het organiseert. Ergens voelt het nu definitief klaar. Maar het afsluiten is wel ongelooflijk moeilijk!

Klik om te vergroten...

Vragenovervrienden zei:

Knap dat je ze alsnog hebt uitgenodigd voor je verjaardag. Ik zou bang zijn voor het feit dat je keihard wordt afgewezen door heb bij zo’n uitnodiging.

Klik om te vergroten...

LucidLucy zei:

Zelfafwijzing is een bekend fenomeen onder verslaafden helaas. En het werkt vaak door tot ver in allerlei verschillende leefgebieden. (Waarschijnlijk onder niet verslaafden ook trouwens, maar die hoor ik er nooit open over)

Klik om te vergroten...

Neo-Shulginist zei:

Misschien kan het helpen om deze factsheet over stigmatisering van verslaving door te lezen.

https://www.trimbos.nl/aanbod/webwinkel/af1601-factsheet-stigma-en-verslaving/

Ik moet daarbij wel gelijk de kanttekening plaatsen dat je die niet moet gaan aangrijpen om de blame-game te gaan spelen of in de slachtofferrol te gaan kruipen. Zo van: 'ja zij hebben me gestigmatiseerd dus ik ben heel zielig'. Dat is niet alleen contra-productief, maar kan ook een trigger zijn om weer te gaan gebruiken.

Neem dus ownership voor jou rol in het geheel. Maar vergeef jezelf ook voor dingen die niet helemaal eerlijk waren tegenover jou.

Dus met de houding die ik hierboven schreef: lullig dat ze je zo behandelden, maar kennelijk zijn ze niet zo ondersteunend voor jou behoeftes. Dus verder no hard feelings, maar jij kan wel andere mensen gebruiken in je omgeving.

Klik om te vergroten...

reDStone zei:

Een struktureel stigma, is net als een wappie-gedachte. Het heeft geen zin om daar iets aan proberen te doen. Het oordeel is al geveld.

Klik om te vergroten...

Neo-Shulginist zei:

Maar goed, het waarom doet er eigenlijk niet toe. Kennelijk zijn het mensen die jou niet accepteren. Dat was al eerder zo: want je voelde je al niet vrij om te vertellen over je drugsgebruik en de redenen waarom je gebruikte. Daar zul je vast ook zelf schuld bij gehad hebben he. Want het is ook jouw verantwoordelijkheid om daar open over te zijn. Maar alsnog, kennelijk was je omgeving niet ondersteunend voor de behoeftes die je hebt.

Dat is dus een straffe les voor de toekomst: omring je met mensen die je accepteren voor wie je bent.

Klik om te vergroten...

CaRRita zei:

Vanuit mijn eigen ervaring denk ik dat dit precies is wat er speelt. Het waren om te beginnen al geen echte vrienden. Het waren kennissen. Het heeft bij mij ook een tijd geduurd voordat ik het verschil merkte. Kennissen zijn mensen waar je gezellige dingen mee doet. Vrienden zijn mensen die je opbouwen, die je tot een betere ik brengen (en andersom natuurlijk).

Ik begrijp heel goed dat je een soort sentimenteel iets hebt waardoor het lijkt alsof je vrienden bent verloren. Want je kon zo leuk kletsen en lachen en het gezellig hebben, zo'n sfeer van 'wij zijn hetzelfde'. Maar als je eens heel goed na gaat denken, dan zul je misschien wel (waarschijnlijk wel) tot de conclusie komen dat het kennissen waren. En nieuwe kennissen kun je gewoon vinden, bijv. via nieuwemensen.nl En wie weet, zit daar ook een nieuwe vriend bij.

Maar net zoals je relatie met je huidige vriendin heel anders is dan met je vorige, zullen je nieuwe echte vriendschappen ook anders zijn. Je zult investeren en daardoor echt jezelf kunnen zijn. Je zult het niet meer voldoende vinden om oppervlakkig te zijn. Want jij hebt bij jouw ex-kennissen natuurlijk ook een facade opgehouden. Het ligt echt niet alleen aan hun, de vriendschap moet van 2 kanten komen. Het klinkt voor mij als een prachtige 'les', als iets waar je de rest van je leven veel profijt van zal hebben.

Klik om te vergroten...

Vragenovervrienden zei:

Het lastige blijft denk ik; ik zal ze tijdens bepaalde dagen tegen blijven komen op plekken waar in mijn stad bepaalde evenementen worden gevierd als Koningsdag, stads-georganiseerde evenementen, restaurants etc. We zien het wel…

Klik om te vergroten...