Geen contact meer met geliefden na interventie

He allen, ik heb na lang scrollen en lezen op dit forum besloten een “help” bericht te plaatsen. Afgelopen zomer ben ik geconfronteerd, middels een interventie, met mijn cocaïneverslaving. Na lang ontkennen omdat ik bang was voor de gevolgen en (achteraf gezien) vooral bang was geen coke meer te kunnen gebruiken heb ik uiteindelijk toegegeven. Ik ben na dat weekend naar de huisarts gegaan met mijn ouders en heb hulp gezocht. Op dat moment was ik alles kwijt. Ik had een koophuis met mijn toenmalige vriendin, zij was zo verrast, teleurgesteld en gekwetst door mijn verslaving dat ze de dag van de interventie bij me weg is gegaan en ik heb haar sindsdien (juni 2022) niet meer gesproken of gezien. Ondanks meerdere brieven wat betreft schades die ik heb aangericht. Het huis is verkocht zonder elkaar te hebben gesproken. Dit deel heb ik nu kunnen accepteren en ik ben gelukkig met mijn huidige vriendin die mijn hele verleden kent.

Echter, tijdens de interventie waar ook mijn vriendengroep bij was wat ik toen als steun ervaarde zeiden ze stuk voor stuk; “als jij je laat helpen, zullen wij er voor je zijn”. Gedurende mijn behandeling die startte in juli en eindigde in oktober heb ik vrijwel niets van ze gehoord. Een enkeling vroeg eens hoe het was. Ik ben toen ook gestopt met steeds van mijn kant iets te laten weten. Inmiddels ben ik nu 9 maanden in herstel en clean. Heb ik een nieuwe baan, nieuw huis en een nieuwe vriendin. Op dat vlak loopt alles goed. Ik ben abstinent en voel me gelukkig. Maar het deel dat ik 85% mijn vriendengroep, die ik al 15 jaar ken en waar ik veel mee heb meegemaakt, helemaal niet meer zie of spreek doet me heel veel pijn. Hoe kan je een vriend die zo diep zit, herstel zoekt en weer “de oude” is zo laten vallen als een baksteen? Is het de angst? Angst voor confrontatie? Niet weten wat ze moeten zeggen?

Heeft iemand een tip om toch weer eens in contact te komen? Zonder verwijten? Ik mis mijn vrienden. Mijn sociale wereld met vrienden is erg klein. Ik word nergens voor uitgenodigd. Zelfs mijn “beste vriend” heeft me niet uitgenodigd voor zijn bruiloft. Dit doet pijn en ik vind het lastig hiermee om te gaan. Heeft iemand goede tips?

Neo-Shulginist zei:

Misschien kan het helpen om deze factsheet over stigmatisering van verslaving door te lezen.

https://www.trimbos.nl/aanbod/webwinkel/af1601-factsheet-stigma-en-verslaving/

Ik moet daarbij wel gelijk de kanttekening plaatsen dat je die niet moet gaan aangrijpen om de blame-game te gaan spelen of in de slachtofferrol te gaan kruipen. Zo van: 'ja zij hebben me gestigmatiseerd dus ik ben heel zielig'. Dat is niet alleen contra-productief, maar kan ook een trigger zijn om weer te gaan gebruiken.

Neem dus ownership voor jou rol in het geheel. Maar vergeef jezelf ook voor dingen die niet helemaal eerlijk waren tegenover jou.

Dus met de houding die ik hierboven schreef: lullig dat ze je zo behandelden, maar kennelijk zijn ze niet zo ondersteunend voor jou behoeftes. Dus verder no hard feelings, maar jij kan wel andere mensen gebruiken in je omgeving.

Klik om te vergroten...

Ja maar wat als iedereen in je omgeving gebruikt, zoals je familie? Wat dan? Ook laten vallen?

Een struktureel stigma, is net als een wappie-gedachte. Het heeft geen zin om daar iets aan proberen te doen. Het oordeel is al geveld.

reDStone zei:

Een struktureel stigma, is net als een wappie-gedachte. Het heeft geen zin om daar iets aan proberen te doen. Het oordeel is al geveld.

Klik om te vergroten...

Je kan kiezen hoe je er zelf op reageert.

Ik ben lief en aardig tegen mensen die dat ook tegen mij zijn. Het hele concept vrienden heb ik niet (meer) zoveel mee. Ik heb 'vrienden' gehad die niet eerlijk waren met geld of jaloers waren. Daar steek ik geen tijd meer in en het waarom heb ik laten weten. In een enkel geval is het na verloop van tijd ook weer goed gekomen.

Het leven is veel te mooi om tijd te verkwisten aan mensen die het niet goed met je voor hebben.

Neo-Shulginist zei:

Maar goed, het waarom doet er eigenlijk niet toe. Kennelijk zijn het mensen die jou niet accepteren. Dat was al eerder zo: want je voelde je al niet vrij om te vertellen over je drugsgebruik en de redenen waarom je gebruikte. Daar zul je vast ook zelf schuld bij gehad hebben he. Want het is ook jouw verantwoordelijkheid om daar open over te zijn. Maar alsnog, kennelijk was je omgeving niet ondersteunend voor de behoeftes die je hebt.

Dat is dus een straffe les voor de toekomst: omring je met mensen die je accepteren voor wie je bent.

Klik om te vergroten...

Vanuit mijn eigen ervaring denk ik dat dit precies is wat er speelt. Het waren om te beginnen al geen echte vrienden. Het waren kennissen. Het heeft bij mij ook een tijd geduurd voordat ik het verschil merkte. Kennissen zijn mensen waar je gezellige dingen mee doet. Vrienden zijn mensen die je opbouwen, die je tot een betere ik brengen (en andersom natuurlijk).

Ik begrijp heel goed dat je een soort sentimenteel iets hebt waardoor het lijkt alsof je vrienden bent verloren. Want je kon zo leuk kletsen en lachen en het gezellig hebben, zo'n sfeer van 'wij zijn hetzelfde'. Maar als je eens heel goed na gaat denken, dan zul je misschien wel (waarschijnlijk wel) tot de conclusie komen dat het kennissen waren. En nieuwe kennissen kun je gewoon vinden, bijv. via nieuwemensen.nl En wie weet, zit daar ook een nieuwe vriend bij.

Maar net zoals je relatie met je huidige vriendin heel anders is dan met je vorige, zullen je nieuwe echte vriendschappen ook anders zijn. Je zult investeren en daardoor echt jezelf kunnen zijn. Je zult het niet meer voldoende vinden om oppervlakkig te zijn. Want jij hebt bij jouw ex-kennissen natuurlijk ook een facade opgehouden. Het ligt echt niet alleen aan hun, de vriendschap moet van 2 kanten komen. Het klinkt voor mij als een prachtige 'les', als iets waar je de rest van je leven veel profijt van zal hebben.

CaRRita zei:

Vanuit mijn eigen ervaring denk ik dat dit precies is wat er speelt. Het waren om te beginnen al geen echte vrienden. Het waren kennissen. Het heeft bij mij ook een tijd geduurd voordat ik het verschil merkte. Kennissen zijn mensen waar je gezellige dingen mee doet. Vrienden zijn mensen die je opbouwen, die je tot een betere ik brengen (en andersom natuurlijk).

Ik begrijp heel goed dat je een soort sentimenteel iets hebt waardoor het lijkt alsof je vrienden bent verloren. Want je kon zo leuk kletsen en lachen en het gezellig hebben, zo'n sfeer van 'wij zijn hetzelfde'. Maar als je eens heel goed na gaat denken, dan zul je misschien wel (waarschijnlijk wel) tot de conclusie komen dat het kennissen waren. En nieuwe kennissen kun je gewoon vinden, bijv. via nieuwemensen.nl En wie weet, zit daar ook een nieuwe vriend bij.

Maar net zoals je relatie met je huidige vriendin heel anders is dan met je vorige, zullen je nieuwe echte vriendschappen ook anders zijn. Je zult investeren en daardoor echt jezelf kunnen zijn. Je zult het niet meer voldoende vinden om oppervlakkig te zijn. Want jij hebt bij jouw ex-kennissen natuurlijk ook een facade opgehouden. Het ligt echt niet alleen aan hun, de vriendschap moet van 2 kanten komen. Het klinkt voor mij als een prachtige 'les', als iets waar je de rest van je leven veel profijt van zal hebben.

Klik om te vergroten...

Op de een of andere manier doet dit bericht me veel. Vanavond is de bruiloft van “de vriend” waar ik 2 jaar mee in een huis heb gewoond toen we studeerden en waar ik lief en leed mee deelde. Uiteraard moet vriendschap van twee kanten komen. Ik ben ook echt niet altijd eerlijk geweest over mijn gebruik en ben hem dankbaar voor de interventie. Ik ben sindsdien eerlijk en oprecht zoals ik was voor mijn gebruik. probeer zo goed als het kan de band te herstellen maar dit gaat zo ontzettend moeizaam. Ik weet niet wat er is gebeurd tussen de zomer waar hij zei; ik ben er voor je en de dag van vandaag waarin ik hem niet meer spreek of zie. Gisteren heb ik hem geappt dat ik hoop dat hij vandaag een mooie dag heeft en er van geniet. Hij reageerde dat hij het attent van me vond. Ik heb het erbij gelaten en zal hem volgende week wellicht eens bellen. Al doet het ontzettend pijn dat er zoveel veranderd is in 9 maanden en ik er ineens niet meer bijgoot. Ik spreek hem nauwelijks meer, ik ben in die zin gecanceld en wordt genegeerd. Ik zie op Social media foto’s voorbij komen van “mijn vriendengroep” op zijn bruiloft. Dit doet pijn. Maargoed, de slachtofferrol en zelfmedelijden brengt me niet verder. Ik ben met een collega gaan eten en daarna met mn vriendin iets gaan doen. Het voelt raar dit, maar ik wil verder. En alleen met mensen waar ik iets aan heb en andersom. Hoe pijnlijk ook, het zal denk ik maar moeten. Het lastige blijft denk ik; ik zal ze tijdens bepaalde dagen tegen blijven komen op plekken waar in mijn stad bepaalde evenementen worden gevierd als Koningsdag, stads-georganiseerde evenementen, restaurants etc. We zien het wel…

Vragenovervrienden zei:

Het lastige blijft denk ik; ik zal ze tijdens bepaalde dagen tegen blijven komen op plekken waar in mijn stad bepaalde evenementen worden gevierd als Koningsdag, stads-georganiseerde evenementen, restaurants etc. We zien het wel…

Klik om te vergroten...

Werk je aan de stappen?

Dit is typisch zoiets dat in het proces van die stappen onder de loep wordt genomen en wordt aangepakt. Zodat je uiteindelijk in vrijheid kan leven. En niet elke keer bang bent of er tegenop ziet dat je daar of daar heen moet gaan of die en die tegen gaat komen.

Je avatar zou verraden dat je er wèl aan werkt.

LucidLucy zei:

Werk je aan de stappen?

Dit is typisch zoiets dat in het proces van die stappen onder de loep wordt genomen en wordt aangepakt. Zodat je uiteindelijk in vrijheid kan leven. En niet elke keer bang bent of er tegenop ziet dat je daar of daar heen moet gaan of die en die tegen gaat komen.

Je avatar zou verraden dat je er wèl aan werkt.

Klik om te vergroten...

Klopt wat je zegt. Ik werk aan mijn stappen, zit bij een goede CA groep en heb ook een sponsor, echter zit hij Prive in een situatie dat ik hem de afgelopen 4 a 5 weken weinig heb gesproken. Heb over twee weken weer een afspraak gelukkig. Tuurlijk zijn de stappen belangrijk. Ik vind echter niet dat alles perse valt of staat met de 12 stappen. Het is fijn, belangrijk en goed om ze te doorlopen, maar uiteindelijk moet je het zelf ontdekken en doen. Maar dat is een ander verhaal!

Het rare is, hoe beter het met me gaat, hoe meer ik los kom van het altijd in mijn brein blijvende monster dat verslaving heet, hoe meer ik denk/voel aan/over de vriendschappen die ik in zo’n korte tijd, toen ik aan mijn herstel werkte ben kwijt geraakt. En hoe meer ik me afvraag wat die vriendschappen dan waard waren..

Wat een heftig verhaal!
Ik herken er best wel wat van, toen mijn " vrienden" mij als een baksteen lieten vallen toen ik met de alcohol in de knel zat...
Al die lulverhalen van " heb je hulp nodig, kom maar naar mij toe" en als het dan zover is, geeft niemand thuis....want wij willen niet met jou omgaan als jij iedere keer zoveel drinkt...

Wel, dat zijn dus helemaal geen vrienden. Het zijn hooguit kennissen, meer niet en het is uiterst pijnlijk om daar ineens achter te komen...

Wanneer is iemand een kennis, en wanneer een echte vriend?
Waar ligt de grens?

Ik heb slechts twee echte vrienden.
De een was mijn buddy in het Vreemdelingenlegioen, de ander iemand met wie in vele jaren een hechte band is ontstaan, nadat wij elkaar in een sport vereniging hebben leren kennen.
Dat is iemand die mij, toen ik in de financiële problemen zat, zo 5000 gulden aan mij uitleende, met alleen mijn belofte dit bedrag na een week terug te betalen, hetgeen ook gebeurde.
Wie doet er zoiets voor een ander? Ik vind het nogal wat, en een echte blijk van vriendschap!
En aan alle beloften die mij ooit door kennissen zijn gedaan en die nooit zijn nagekomen ligt mijn zolder stampvol.

Ik noem iemand niet zomaar een vriend.
Je moet echt elkaar vooruit willen helpen als dit nodig is, en ja, eigenlijk nog veel meer...
Het woord vriend wordt nogal gauw in de mond genomen vind ik zelf.

Daarom, vrienden, echte vrienden, ze zijn zeldzaam.

Vragenovervrienden zei:

Op de een of andere manier doet dit bericht me veel. Vanavond is de bruiloft van “de vriend” waar ik 2 jaar mee in een huis heb gewoond toen we studeerden en waar ik lief en leed mee deelde. Uiteraard moet vriendschap van twee kanten komen. Ik ben ook echt niet altijd eerlijk geweest over mijn gebruik en ben hem dankbaar voor de interventie. Ik ben sindsdien eerlijk en oprecht zoals ik was voor mijn gebruik. probeer zo goed als het kan de band te herstellen maar dit gaat zo ontzettend moeizaam. Ik weet niet wat er is gebeurd tussen de zomer waar hij zei; ik ben er voor je en de dag van vandaag waarin ik hem niet meer spreek of zie. Gisteren heb ik hem geappt dat ik hoop dat hij vandaag een mooie dag heeft en er van geniet. Hij reageerde dat hij het attent van me vond. Ik heb het erbij gelaten en zal hem volgende week wellicht eens bellen. Al doet het ontzettend pijn dat er zoveel veranderd is in 9 maanden en ik er ineens niet meer bijgoot. Ik spreek hem nauwelijks meer, ik ben in die zin gecanceld en wordt genegeerd. Ik zie op Social media foto’s voorbij komen van “mijn vriendengroep” op zijn bruiloft. Dit doet pijn. Maargoed, de slachtofferrol en zelfmedelijden brengt me niet verder. Ik ben met een collega gaan eten en daarna met mn vriendin iets gaan doen. Het voelt raar dit, maar ik wil verder. En alleen met mensen waar ik iets aan heb en andersom. Hoe pijnlijk ook, het zal denk ik maar moeten. Het lastige blijft denk ik; ik zal ze tijdens bepaalde dagen tegen blijven komen op plekken waar in mijn stad bepaalde evenementen worden gevierd als Koningsdag, stads-georganiseerde evenementen, restaurants etc. We zien het wel…

Klik om te vergroten...

Ik hoop dat ik je geen vervelend gevoel heb gegeven, dat is zeker niet mijn bedoeling.

Je schrijft over het delen van lief en leed. Dat herken ik heel goed, dat het daardoor lijkt alsof je echte vrienden bent. Maar vanuit mijn ervaring is het dan herkenbaar lief en leed. Je weet wel, gezeik op je werk of een tentamen verknald, gedoe met je relatie of geen geld om op vakantie te gaan. Alleen... zodra het nieuwe/onbekende/ingewikkelde dingen betreft, haken veel mensen gewoon af. Ze kunnen niet met die problemen overweg.

Ik merk het zelf op dit moment. Ik heb alle contact met mijn moeder op hold gezet. Ik zal niet het hele verhaal hier vertellen, maar ik ben er even klaar mee om háár moeder te zijn. En echt, opeens zijn er vriendinnen die ik al 25 jaar ken, die mij nu niet steunen. Want dit raakt hun eigen 'moeder-zijn' of het raakt hoe (slecht) hun band met hun moeder was. Ik zit nu duidelijk op verboden terrein. Dus ik verlies links en rechts ook mensen die ik als vrienden zag. Maar nee, het zijn dus altijd kennissen geweest. Twee vriendinnen blijven. Met één heb ik zo intens samengewerkt dat we elkaar al helemaal binnenstebuiten hebben gekeerd. En de ander is zoiets als mijn zusje. We kennen elkaar al zólang en zij kent mijn moeder ook.

Verslaving is net zoiets. Het is eng en het is verboden terrein. Het is ingewikkeld en het raakt iets wat mensen niet graag aangeraakt zien. Jij hebt zo'n moed gehad om je leven om te keren, dat is ook iets wat mensen eng vinden. Want ze zitten ook in een kloterelatie of een klotebaan en ja, dan is het lastig om te juichen als iemand anders wel die stap maakt.

Het is een hard verlies. Maar jeetje, wat is het ook een mooie kans om échte vrienden te gaan ontmoeten!

CaRRita zei:

Ik hoop dat ik je geen vervelend gevoel heb gegeven, dat is zeker niet mijn bedoeling.

Je schrijft over het delen van lief en leed. Dat herken ik heel goed, dat het daardoor lijkt alsof je echte vrienden bent. Maar vanuit mijn ervaring is het dan herkenbaar lief en leed. Je weet wel, gezeik op je werk of een tentamen verknald, gedoe met je relatie of geen geld om op vakantie te gaan. Alleen... zodra het nieuwe/onbekende/ingewikkelde dingen betreft, haken veel mensen gewoon af. Ze kunnen niet met die problemen overweg.

Ik merk het zelf op dit moment. Ik heb alle contact met mijn moeder op hold gezet. Ik zal niet het hele verhaal hier vertellen, maar ik ben er even klaar mee om háár moeder te zijn. En echt, opeens zijn er vriendinnen die ik al 25 jaar ken, die mij nu niet steunen. Want dit raakt hun eigen 'moeder-zijn' of het raakt hoe (slecht) hun band met hun moeder was. Ik zit nu duidelijk op verboden terrein. Dus ik verlies links en rechts ook mensen die ik als vrienden zag. Maar nee, het zijn dus altijd kennissen geweest. Twee vriendinnen blijven. Met één heb ik zo intens samengewerkt dat we elkaar al helemaal binnenstebuiten hebben gekeerd. En de ander is zoiets als mijn zusje. We kennen elkaar al zólang en zij kent mijn moeder ook.

Verslaving is net zoiets. Het is eng en het is verboden terrein. Het is ingewikkeld en het raakt iets wat mensen niet graag aangeraakt zien. Jij hebt zo'n moed gehad om je leven om te keren, dat is ook iets wat mensen eng vinden. Want ze zitten ook in een kloterelatie of een klotebaan en ja, dan is het lastig om te juichen als iemand anders wel die stap maakt.

Het is een hard verlies. Maar jeetje, wat is het ook een mooie kans om échte vrienden te gaan ontmoeten!

Klik om te vergroten...

Dankjewel voor dit!! Echt een heel fijn stuk om te lezen. Het werkt motiverend en maakt me ook wel trots als ik erover nadenk wat ik heb bereikt als persoon de afgelopen tijd. Het stukje verboden terrein en het eng vinden herken ik inderdaad. Ik denk dat een aantal het erg lastig vinden om er mee om te gaan. Wellicht zelfs confronterend. Ik ga verder met de mensen om me heen die om mij geven en viceversa, dat is denk ik het beste dat ik kan doen

Vragenovervrienden zei:

. Ik ga verder met de mensen om me heen die om mij geven en viceversa, dat is denk ik het beste dat ik kan doen

Klik om te vergroten...

Noot:
Absoluut. Dit zouden we allemaal moeten doen....het leven zou zoveel aangenamer worden!

Ook voor mij is dit een zeer herkenbaar en pijnlijk verhaal. Ik kon helaas mijn account/email niet meer vinden dus ik heb even een nieuw account aangemaakt om te reageren.

Ik ben ook praktisch al mijn vrienden verloren. Had alles voor ze over, ze hoefde maar te bellen en ik sprong uit bed om ze bij te staan of op te halen.

Toen ik weer op mezelf ging wonen na een verbroken relatie van 6 jaar ben ik veel gaan blowen (iedere avond). Mede omdat ik vrijwel niets van mijn vrienden hoorde en uiteraard veel verdriet had van de verbroken relatie. Sliep 5 maandne bij mijn ouders op een luchtbed en kon wel wat steun gebruiken. Hierdoor werd ik passief en zocht ik zelf ook weinig contact.

Het liefst zou ik ook terug gaan naar de goede oude tijd maar ik besef ook dat dit niet meer reëel is. Ik heb nu een gezin met 2 kids en ik ga 100% voor mijn gezin en de toekomst van mijn kinderen.

Toch knaagt de verloren vriendschappen nog steeds. Ik had het graag anders gezien, dat mijn kinderen zouden opgroeien met mijn "vrienden" regelmatig over de vloer. Gezellig samen zijn, lol maken, etc. Ik kende sommige al 20 jaar maar zo zie je maar, het kan toch ineens afgelopen zijn.

Ik begrijp je verdriet erg goed. Ik kan je helaas geen advies geven maar weet dat je niet alleen bent. Ik probeer het te laten rusten en de leuke tijd samen te koesteren. Ik wil ook niemand de schuld geven want ik weet dat mijn blowgedrag ook een factor is geweest.

Het leven gaat gewoon door en probeer er het beste van te maken met leuke mensen om je heen die wel om je geven en interesse/belangstelling tonen als het even minder gaat.

Keep your head up!

Fijn om te lezen dat het inmiddels weer goed met je gaat.

Wat betreft je vraag kan ik een paar gokken wagen.

Hoe verliep die opsplitsing tussen jou en je vriendin. Ben jij het huis uit gegaan? Wie heeft de hypotheek betaald in die tijd. En is je ex ook ergens fatsoenlijk terecht gekomen.

Als het ook haar vrienden waren, en ze zagen eigenlijk alleen vanuit haar perspectief hoe jij alles overhoop hebt gegooid kan ik me voorstellen dat ze denken 'Bekijk het maar droplul'

Maar goed dit is giswerk. Misschien was je de laatste maanden gewoon een gigantische lul tegenover je vrienden. Overkomt meer cocaïne grootverbruikers. Dit is geen aanval naar jou toe he, maar wellicht denk je even eerlijk na bij jezelf en realiseer je je dat opeens.

Maar goed misschien was je juist een geweldige vriend, en zijn het van die Grapperhausen die je nu een vieze junk vinden.

Denk dat je meer antwoorden krijgt als je ze gewoon eerlijk vraagt what the fuck, en hoe jij het ervaart en het fijn zou vinden om in ieder geval een reden te weten

Helaas heb ik het afgelopen anderhalf jaar precies hetzelfde mee gemaakt. Ik ben mijn vriendin, beste vriend naaste familie en het ergste van alles nog mijn nichtje van bijna 3 (en een toekomstig nichtje of neefje) kwijt.

Het zit nu eenmaal in de natuur van de mens om 'de zieken' achter te laten en verder te gaan met hun eigen leventje.

Bijna iedereen heeft mij wel hulp aangeboden, maar daardoor werd alles alleen maar erger. Uiteindelijk wilden ze allemaal dat ik maar 'gewoon' naar een kliniek moest gaan. Eerst ging ik daar nog in mee en had bij de toenmalige psycholoog verteld wat er aan de hand was en dat er verwijzing naar verslavingszorg moest plaats vinden. Wel een wachttijd van 6-8 weken.

Later toen ik tot mezelf kwam dacht ik: 'En mijn hond dan? Die is net een paar maanden oud... Als ik nu de kliniek in ga, weet die straks nog wel dat *ik* zijn baasje ben?' Gevraagd aan iedereen die me de kliniek in wilde stoppen wat te doen, maar niemand wilde hem in huis nemen. Ik heb nog gezocht naar ambulante afkick begeleiding, maar ik ben overal te gevaarlijk om in behandeling te gaan, omdat ik een zware combinatie gebruiker ben. En geen enkele instelling wil een slechte naam krijgen door een dood op hun geweten te krijgen.

Laat ik over de GGZ mijn mond verder maar houden, want dan kan ik een heel boek schrijven. Mijn hond heeft me vaker het leven gered in een anderhalf jaar tijd dan dat het GGZ mijn hele leven al doet.

Sommigen mensen kunnen het ook gewoon niet aan zien of accepteren dat iemand door drugs ten onder gaat. Dat dacht mijn vader blijkbaar. 'Gelukkig heb ik alleen de huissleutel zodat als iemand hem zou vinden, ik diegene zou zijn', aldus mijn zusje. 'Misschien zou die dan eindelijk zijn rust kunnen vinden', was het antwoord van mijn moeder daar op.

Daar was ik niet bij. Dat heb ik achteraf allemaal gehoord. Als je hoort dat je eigen moeder je dood wenst zodat je (dus zijzelf) rust kunt vinden? Ja, dat helpt je nou echt tijdens je afkick proces.

Nu heb ik iemand die 70 km verder op woont die ik altijd kan bellen of appen. Mijn beste vriendin van de middelbare school woont heel dicht bij mij in de buurt en omdat we allebei een hond hebben weer eens afgesproken en die zou ook dag en nacht klaar voor me staan. Ik heb ook nog een andere jongen ontmoet die ik het een en ander zou kunnen vragen, maar ik merk dat ik zelf niet meer zo makkelijk mensen toe laat in, hoe ik het graag noem, mijn 'circle of love'. Mensen die open minded met mij mee denken aan super simpele fysieke oplossingen en mij helpen ondanks mijn situatie.

Ik weet nu in elk geval welke mensen écht zouden helpen en vragen hoe het met me gaat, maar ik laat zelf nu niemand meer zo makkelijk toe in mijn leven zoals eerst.

De eerder vermelde beste vriend heeft mij niet eens gefeliciteerd met mijn verjaardag. Ik heb hem gewoon een leuk proficiat bericht gestuurd op zijn verjaardag en kreeg toen als reactie: 'Oooh, dank je wel! Sorry, ik ben jouw verjaardag helemaal vergeten. Echt slecht van mij'!

Ik haat alles aan mijn verslavingen, maar waar ik wel zo ontzettend dankbaar voor ben is dat je het ware gezicht van mensen leert kennen en je weet aan wie je jouw kostbare tijd niet meer hoeft te besteden.

Jammer voor mijn nichtje en de volgende dat ze een hele leuke oom mislopen door een wat terughoudend en éénzijdig perspectief van de familie. De kerstkadootjes liggen hier nog steeds klaar voor ze. Voor mijn moeder had ik zelfs een Death Note gekocht 🤣🙈 Maar ik heb nog steeds niemand iets gegeven. Gelukkig, want ik wil me eigenlijk niet tot zo'n niveau verlagen. Ik heb nog amper contact met mijn ouders, maar met de rest van de familie en mijn vrienden niks meer.

Misschien krijg je nog wel een berichtje van iemand op onverwacht moment. Ik zou er in elk geval niet op wachten. Zoals ik het lees heb je het nu goed voor elkaar, ben je clean (proficiat) en heb je jouw circle of love gevonden. Focus je daar lekker op in plaats van de negatievelingen uit je verleden 😘🌈

HuisbaasBob zei:

Hoe verliep die opsplitsing tussen jou en je vriendin. Ben jij het huis uit gegaan? Wie heeft de hypotheek betaald in die tijd. En is je ex ook ergens fatsoenlijk terecht gekomen.

Klik om te vergroten...

Allereerst dank voor je bericht. De hypotheek betaalden we netjes samen. Wat dat betreft was het goed. Ik was alleen een gigantische egoïstische lul die alleen aan zichzelf dacht in die tijd

HuisbaasBob zei:

Als het ook haar vrienden waren, en ze zagen eigenlijk alleen vanuit haar perspectief hoe jij alles overhoop hebt gegooid kan ik me voorstellen dat ze denken 'Bekijk het maar droplul'

Klik om te vergroten...

gaandeweg de relatie van 10 jaar wordt je gezamenlijke vrienden. Voor zover ik weet spreken zij elkaar echter niet meer en is dat contact verwaterd

HuisbaasBob zei:

Maar goed dit is giswerk. Misschien was je de laatste maanden gewoon een gigantische lul tegenover je vrienden. Overkomt meer cocaïne grootverbruikers. Dit is geen aanval naar jou toe he, maar wellicht denk je even eerlijk na bij jezelf en realiseer je je dat opeens.

Klik om te vergroten...

I know. Ik ben ook niet de beste vriend geweest het half jaar voorafgaand aan de interventie. En ik loog over gebruik. Ik heb alleen het idee dat ze niet openstaan voor mijn verhaal en me blijven negeren. Er wordt niet opgenomen of teruggeappt oid. En nooit iemand geweest die vertelt heeft waarom. Dit vind ik zo ongrijpbaar na hun opmerkingen t

HuisbaasBob zei:

Maar goed misschien was je juist een geweldige vriend, en zijn het van die Grapperhausen die je nu een vieze junk vinden.

Klik om te vergroten...

zou kunnen.. dat weet ik dus niet haha

HuisbaasBob zei:

Denk dat je meer antwoorden krijgt als je ze gewoon eerlijk vraagt what the fuck, en hoe jij het ervaart en het fijn zou vinden om in ieder geval een reden te weten

Klik om te vergroten...

Klopt en dat heb ik het afgelopen half jaar ook gedaan. Maar ik kan me niet voorstellen dat ik een vriend zo zou laten vallen en compleet zou negeren..

HuisbaasBob zei:

Fijn om te lezen dat het inmiddels weer goed met je gaat.

Wat betreft je vraag kan ik een paar gokken wagen.

Hoe verliep die opsplitsing tussen jou en je vriendin. Ben jij het huis uit gegaan? Wie heeft de hypotheek betaald in die tijd. En is je ex ook ergens fatsoenlijk terecht gekomen.

Als het ook haar vrienden waren, en ze zagen eigenlijk alleen vanuit haar perspectief hoe jij alles overhoop hebt gegooid kan ik me voorstellen dat ze denken 'Bekijk het maar droplul'

Maar goed dit is giswerk. Misschien was je de laatste maanden gewoon een gigantische lul tegenover je vrienden. Overkomt meer cocaïne grootverbruikers. Dit is geen aanval naar jou toe he, maar wellicht denk je even eerlijk na bij jezelf en realiseer je je dat opeens.

Maar goed misschien was je juist een geweldige vriend, en zijn het van die Grapperhausen die je nu een vieze junk vinden.

Denk dat je meer antwoorden krijgt als je ze gewoon eerlijk vraagt what the fuck, en hoe jij het ervaart en het fijn zou vinden om in ieder geval een reden te weten

Klik om te vergroten...

Dat eerste is wellicht interessant om voor jezelf te analyseren en wat verheldering voor jezelf kunt maken, maar dat laatste advies zou ik nu juist niet volgen. Ook al is dat volledig aan jezelf natuurlijk.

Ik heb het ook gevraagd aan 'die mensen' en heb er nu alleen maar spijt van en kwam er steeds weer opnieuw door in een negatieve spiraal. Het wtf gehalte is er toch al en daden > woorden. De redenen die je te horen gaat krijgen zijn of smoesjes of negatieve perspectieven. Of je krijgt niet eens een reactie...

Waarom zou je een relatie in stand willen houden met iemand die je heeft laten vallen als een baksteen toen je diegene het hardst nodig had? Al helemaal als dat gebeurde door het perspectief van de ex.

Drugsverslaafden zijn manipulerend, eng en je kunt ze nooit meer vertrouwen... Hopelijk vinden ze hulp. Dat is de algemene houding die mensen hebben ten opzichte van iemand met verslavingsproblematiek.

Misschien was je inderdaad wel een klootzak door je gebruik. Ik was dat juist niet en stond zelf altijd klaar om iedereen te helpen. Zoals ik altijd al deed en hoe ik überhaupt in deze verslavingen terecht ben gekomen. Het doet pijn als die wat dichtbij staan je afkeuren en verlaten. Laat ze lekker. Die pijn nog eens omhoog halen zal jou niet veel goed doen.

Mocht je het wel proberen dan ben ik heel benieuwd of er iemand daadwerkelijk positief reageert en vraagt wanneer die op bezoek mag komen 😉

roesjunkie zei:

Waarom zou je een relatie in stand willen houden met iemand die je heeft laten vallen als een baksteen toen je diegene het hardst nodig had?

Klik om te vergroten...

Hoe lang heeft dit moment van"het hardst nodig hebben" geduurd?

roesjunkie zei:

Bijna iedereen heeft mij wel hulp aangeboden, maar daardoor werd alles alleen maar erger. Uiteindelijk wilden ze allemaal dat ik maar 'gewoon' naar een kliniek moest gaan.

Klik om te vergroten...

Klinkt namelijk alsof dat niet even een paar weken was

roesjunkie zei:

Sommigen mensen kunnen het ook gewoon niet aan zien of accepteren dat iemand door drugs ten onder gaat. Dat dacht mijn vader blijkbaar. 'Gelukkig heb ik alleen de huissleutel zodat als iemand hem zou vinden, ik diegene zou zijn', aldus mijn zusje. 'Misschien zou die dan eindelijk zijn rust kunnen vinden', was het antwoord van mijn moeder daar op.

Klik om te vergroten...

Klinkt eigenlijk meer alsof je de personen die om je geven compleet uitgebrand hebt. Die mensen houden van je, en het doet elke dag weer ontzettend pijn. Uiteindelijk kiezen mensen er dan inderdaad voor om afstand te nemen omdat ze de ellende gewoonweg niet meer aan kunnen.

Vergeet niet dat het niet de taak van partners, familie en vrienden is om hun leven en mentale gezondheid op te offeren om jou te helpen. Daar ben je uiteindelijk zelf verantwoordelijk voor.

roesjunkie zei:

Jammer voor mijn nichtje en de volgende dat ze een hele leuke oom mislopen door een wat terughoudend en éénzijdig perspectief van de familie

Klik om te vergroten...

Kan je zelf een reden bedenken waarom ze dit doen?

roesjunkie zei:

Misschien was je inderdaad wel een klootzak door je gebruik. Ik was dat juist niet en stond zelf altijd klaar om iedereen te helpen

Klik om te vergroten...

Fijn dat je dat van jezelf vindt, maar dat kan jij niet bepalen. Dat is uitsluitend een mening die anderen over jou kunnen hebben.

roesjunkie zei:

. De redenen die je te horen gaat krijgen zijn of smoesjes of negatieve perspectieven.

Klik om te vergroten...

Wat had je dan verwacht? "Wij hebben liever geen contact meer omdat al dat genot en geluk wat jouw gebruik brengt gewoonweg teveel is"
Is het zo raar dat je kritiek krijgt als je vraagt aan iemand "waarom gaan jullie niet meer met mij om"

roesjunkie zei:

Ik haat alles aan mijn verslavingen, maar waar ik wel zo ontzettend dankbaar voor ben is dat je het ware gezicht van mensen leert kennen en je weet aan wie je jouw kostbare tijd niet meer hoeft te besteden..

Klik om te vergroten...

Fijn dat je zelf ook in ziet dat tijd en energie van anderen niet eindeloos en onvoorwaardelijk zijn.

En dan ook nog met droge ogen beweren dat jij hier het slachtoffer bent van vals gedrag.

Maat, als het overal waar je komt naar stront ruikt dan moet je eens onder je eigen schoen kijken

Vragenovervrienden zei:

He allen, ik heb na lang scrollen en lezen op dit forum besloten een “help” bericht te plaatsen. Afgelopen zomer ben ik geconfronteerd, middels een interventie, met mijn cocaïneverslaving. Na lang ontkennen omdat ik bang was voor de gevolgen en (achteraf gezien) vooral bang was geen coke meer te kunnen gebruiken heb ik uiteindelijk toegegeven. Ik ben na dat weekend naar de huisarts gegaan met mijn ouders en heb hulp gezocht. Op dat moment was ik alles kwijt. Ik had een koophuis met mijn toenmalige vriendin, zij was zo verrast, teleurgesteld en gekwetst door mijn verslaving dat ze de dag van de interventie bij me weg is gegaan en ik heb haar sindsdien (juni 2022) niet meer gesproken of gezien. Ondanks meerdere brieven wat betreft schades die ik heb aangericht. Het huis is verkocht zonder elkaar te hebben gesproken. Dit deel heb ik nu kunnen accepteren en ik ben gelukkig met mijn huidige vriendin die mijn hele verleden kent.

Echter, tijdens de interventie waar ook mijn vriendengroep bij was wat ik toen als steun ervaarde zeiden ze stuk voor stuk; “als jij je laat helpen, zullen wij er voor je zijn”. Gedurende mijn behandeling die startte in juli en eindigde in oktober heb ik vrijwel niets van ze gehoord. Een enkeling vroeg eens hoe het was. Ik ben toen ook gestopt met steeds van mijn kant iets te laten weten. Inmiddels ben ik nu 9 maanden in herstel en clean. Heb ik een nieuwe baan, nieuw huis en een nieuwe vriendin. Op dat vlak loopt alles goed. Ik ben abstinent en voel me gelukkig. Maar het deel dat ik 85% mijn vriendengroep, die ik al 15 jaar ken en waar ik veel mee heb meegemaakt, helemaal niet meer zie of spreek doet me heel veel pijn. Hoe kan je een vriend die zo diep zit, herstel zoekt en weer “de oude” is zo laten vallen als een baksteen? Is het de angst? Angst voor confrontatie? Niet weten wat ze moeten zeggen?

Heeft iemand een tip om toch weer eens in contact te komen? Zonder verwijten? Ik mis mijn vrienden. Mijn sociale wereld met vrienden is erg klein. Ik word nergens voor uitgenodigd. Zelfs mijn “beste vriend” heeft me niet uitgenodigd voor zijn bruiloft. Dit doet pijn en ik vind het lastig hiermee om te gaan. Heeft iemand goede tips?

Klik om te vergroten...

Heftig om te horen!

Ik spreek zelf ook veel vrienden nauwelijks meer. Al moet ik wel zeggen dat velen van hun nog in gebruik zitten. Dat helpt ook niet mee. Met sommigen van hun deel ik veel meer dan alleen gebruik, dus enkel gebruikersvrienden kan ik het niet noemen.

Voor mij kwam het sowieso wel in een periode dat een aantal net uit de stad wegtrekten waar we zijn opgegroeid. Een ander lijkt het zelf juist eng om contact te zoeken. En met sommigen is de klik gewoon weggevallen omdat ik nu met andere dingen bezig ben als toen.

Ik heb ze nog wel eens allemaal uitgenodigd op mijn verjaardag. En toen vond iedereen het alsnog heel leuk om weer eens met z'n allen bij elkaar te zijn.

Aan de andere kant is het ook wel zo dat je op een natuurlijke manier uit elkaar groeit als je bezig bent met spirituele groei, maar anderen stil blijven staan.

Dat is mijn ervaring tot nu toe in elk geval. Maar ik ben net bezig met stap 9, dus ik ga het allemaal nog wel horen hoe het precies loopt of gelopen is haha

Bij welke stap ben je?

Wat een vervelend verhaal om te lezen, maar goed dat je het hier deelt. Je hebt een goede stap gezet, mag je trots op zijn!

Ik heb zelf geen ervaring met verslaving. Gebruik pas drugs (met uitzondering van alcohol) op latere leeftijd puur recreatief op feestjes. Ben al wat ouder en ben zelf vader van kinderen.
Ik probeer even terug te denken aan een paar jaar geleden. Ik weet dat ik zelf toen helemaal vast zat in het stigma van drugs. Drugs is slecht, drugs heb je niet nodig, het is crimineel etc.
Nu ik het zelf jaren geleden heb ontdekt is mijn kijk op zo'n beetje alles in de wereld totaal veranderd. Ik heb een meer open blik en ben er dankbaar voor.

Even terug naar jouw situatie, want daar gaat het nu om.
De mensen om je heen zitten waarschijnlijk in dat stigma van drugs en daar haal je ze niet zomaar uit.
Ga niet voor anderen denken en proberen te begrijpen wat zij denken. En vooral: oordeel niet over anderen, want dat helpt je niet.

Jij bent door een pittige periode gegaan en hebt veel verloren. Maar het heeft je veel gebracht en als mens ben je gegroeid. Dat is jouw ervaring en je bent daar zelf doorheen gegaan.

Je zult echt extra je best moeten doen als je dit contact wilt herstellen met je vrienden. Door heel duidelijk te zijn hoe jij je voelt, wat je hebt gemist, maar vooral wat jullie van elkaar als vrienden nodig hebben om in de toekomst weer als vrienden verder te gaan.
Die antwoorden staan niet vast, misschien kom je er gaandeweg achter dat het geen vrienden meer zijn. Dat kan gebeuren en dan sla jij een ander pad in en gaan er weer andere deuren voor je open.
Maar het begint met een gesprek met ze en maak duidelijk met welk doel. Ga er zonder verwachtingen in, wees open en stel je kwetsbaar op. Vertel rustig je eigen verhaal en schrijf van tevoren op welke onderwerpen je wilt vertellen of welke vragen jij hebt. Blijf rustig en luister goed naar de anderen. Er kan je niks gebeuren. De uitkomst is niet eens belangrijk, het gaat om het proces.

Ik adviseer je om met ze in gesprek te gaan. Dat geldt voor je vrienden, maar misschien nog wel meer voor een gesprek met je ouders!
Jij hebt het verhaal van jouw kant gedeeld, maar ik ga er vanuit dat er ook een 'hun kant' van het verhaal is. Luister goed naar wat anderen zeggen.

Laat je ons weten hoe het verder gaat?
Fijne dag!