#1
Heb ook het gevoel dat er bij de meeste verslaafden onderliggende mentale problemen of trauma's zijn. Denk zelfs de meerderheid van DF en dat doet soms wel pijn om te zien, zeker als je die personen in het echt kent.
Wat versta en beleef je vwb het woord " verslaving"?
163 antwoorden
27 weergaven
18-5-2026
#2
Iedereen krijgt te maken met trauma's, tegenslagen, narigheid. Ja ik ook.
Het is een grote, nee kardinale fout van mij geweest, om deze ellende te gaan wegdrukken met drugs. Want dan verwerk je niet of nauwelijks.
De meeste mensen gaan niet aan de drugs. ..waarom wij dan wel?
Ik spreek voor mezelf.
Na een heel vette traumatische ervaring kon ik deze domweg niet goed aan.
En dtoen kwamen de drugs per toeval op mijn pad. En ik nam ze. Ja.
Hebben ze mij geholpen? Scheelde het?
Nee. Uiteindelijk niet.
Ze hebben de zaak erger gemaakt, waardoor ik niet alledaagse dingen ben gaan doen....
Zoooo dom geweest. Was ik maar slimmer geweest.
Maar, ik is no use crying abortus spilt Milk, nietwaar.
Aan vroeger, daar hebben we n u niets aan. Nee. Passé!
En nu?
Iedere Kerstmis weer, heb ik het slecht.
En dus echt slecht, geloof me!
Alleen tegenwoordig ga ik daar nuchter doorheen, hoe moeilijk ook....
En verder?
Sommige drugs zal ik mijn verdere leven lang nooooooit meer nemen!
Hooguit heel af en toe een rc. 2fdck, dus. Maar, heel af en toe...
Het is een grote, nee kardinale fout van mij geweest, om deze ellende te gaan wegdrukken met drugs. Want dan verwerk je niet of nauwelijks.
De meeste mensen gaan niet aan de drugs. ..waarom wij dan wel?
Ik spreek voor mezelf.
Na een heel vette traumatische ervaring kon ik deze domweg niet goed aan.
En dtoen kwamen de drugs per toeval op mijn pad. En ik nam ze. Ja.
Hebben ze mij geholpen? Scheelde het?
Nee. Uiteindelijk niet.
Ze hebben de zaak erger gemaakt, waardoor ik niet alledaagse dingen ben gaan doen....
Zoooo dom geweest. Was ik maar slimmer geweest.
Maar, ik is no use crying abortus spilt Milk, nietwaar.
Aan vroeger, daar hebben we n u niets aan. Nee. Passé!
En nu?
Iedere Kerstmis weer, heb ik het slecht.
En dus echt slecht, geloof me!
Alleen tegenwoordig ga ik daar nuchter doorheen, hoe moeilijk ook....
En verder?
Sommige drugs zal ik mijn verdere leven lang nooooooit meer nemen!
Hooguit heel af en toe een rc. 2fdck, dus. Maar, heel af en toe...
#3
Iedereen krijgt te maken met trauma tegenslag en narigheid. Precies! Je zou ergens toch denken dat we er dan wel wat beter mee om zouden moeten gaan hè? Ik bedoel niet alleen verslaafden, maar ook de omgeving. Iedereen.
Het schijnt dat met kerst de kalmeringsmiddelen en antidepressiva moeilijk te krijgen is. Je bent er dus zeker niet alleen in.
Wel heel stom vind ik dat eigenlijk. Ikzelf heb gelukkig een fijne associatie met kerst, maar ik vind het bizar dat we zó bezig zijn met een nep plaatje met elkaar staande houden, dat we niet met elkaar kunnen praten over hoe het nou écht gaat.
Mijn ervaring is dat wij mensen het lastig vinden om over pijnlijke emoties te praten. Zowel die van onszelf als die van een ander. Je kan er zo van schrikken, omdat er écht fysieke pijn voelbaar is en, wanneer het echt heel heftig is, er gedachten kunnen zijn dat je het leven niet meer waard vindt. Dus natuurlijk proberen we ons ervoor te beschermen. Dat is een logische reactie.
Ikzelf probeer in elk geval niet te streng te zijn voor mezelf. Ik ben ergens heel erg van geschrokken. En die schrik bleef vet lang in mijn lijf rondhangen. Mijn lijf kon het niet ontladen. Zo is het gegaan. En nu vandaag de dag is het weer anders dan toen.
Het zou fijn zijn als iedereen zich er ten diepste van bewust is dat gevoelens niet blijvend zijn. Zodat we een beetje meer woorden kunnen geven aan wat ons pijn doet en we de pijn beter kunnen dragen als iets dat bij ons hoort of een ander ermee kunnen steunen.
Het schijnt dat met kerst de kalmeringsmiddelen en antidepressiva moeilijk te krijgen is. Je bent er dus zeker niet alleen in.
Wel heel stom vind ik dat eigenlijk. Ikzelf heb gelukkig een fijne associatie met kerst, maar ik vind het bizar dat we zó bezig zijn met een nep plaatje met elkaar staande houden, dat we niet met elkaar kunnen praten over hoe het nou écht gaat.
Mijn ervaring is dat wij mensen het lastig vinden om over pijnlijke emoties te praten. Zowel die van onszelf als die van een ander. Je kan er zo van schrikken, omdat er écht fysieke pijn voelbaar is en, wanneer het echt heel heftig is, er gedachten kunnen zijn dat je het leven niet meer waard vindt. Dus natuurlijk proberen we ons ervoor te beschermen. Dat is een logische reactie.
Ikzelf probeer in elk geval niet te streng te zijn voor mezelf. Ik ben ergens heel erg van geschrokken. En die schrik bleef vet lang in mijn lijf rondhangen. Mijn lijf kon het niet ontladen. Zo is het gegaan. En nu vandaag de dag is het weer anders dan toen.
Het zou fijn zijn als iedereen zich er ten diepste van bewust is dat gevoelens niet blijvend zijn. Zodat we een beetje meer woorden kunnen geven aan wat ons pijn doet en we de pijn beter kunnen dragen als iets dat bij ons hoort of een ander ermee kunnen steunen.
#4
Gevoelens niet blijvend??
Ik draag al 40 jaar een gebeurtenis mee, die qua gevoelens niets verandert. Nooit is veranderd...
40 jaar geleden (41 om precies te zijn) stortte mijn leven in elkaar.
Daar ben ik nooit overheen gekomen, dat trauma is als een molensteen om mijn nek.
Het heeft voor hele bizarre toestanden geleid en ik neem het trauma mee straks de oven in....
Dat gevoel van enorm verdriet, pijn en ellende het is blijvend.
Jammer maar helaas.
En ja, dit feit vond plaats op 22 december 1980, om ca. 20.00 uur, in... Maastricht.
Maastrichterbrugstraat 22.
Ja. In mijn geheugen gebrand. Vaak zijn het de nachtmerries daarover die mij op pijnlijke wijze weer wakker schudden.
Iedere keer weer. Best wel vaak trouwens maar nu in december veeel te vaak.. bah. Misère beaucoup!
En nou moeten we allemaal " vrede op aarde" en "heb uw naasten lief" gaan spelen enkele dagen later. Dit gaat hem niet worden voor mij. Nee.
Pais en vree?
Wel, dat zit er voor mij dus echt niet in!
Laat het maar gauw januari zijn. april is nog beter...
Ik kan haast niet wachten!!
Ik draag al 40 jaar een gebeurtenis mee, die qua gevoelens niets verandert. Nooit is veranderd...
40 jaar geleden (41 om precies te zijn) stortte mijn leven in elkaar.
Daar ben ik nooit overheen gekomen, dat trauma is als een molensteen om mijn nek.
Het heeft voor hele bizarre toestanden geleid en ik neem het trauma mee straks de oven in....
Dat gevoel van enorm verdriet, pijn en ellende het is blijvend.
Jammer maar helaas.
En ja, dit feit vond plaats op 22 december 1980, om ca. 20.00 uur, in... Maastricht.
Maastrichterbrugstraat 22.
Ja. In mijn geheugen gebrand. Vaak zijn het de nachtmerries daarover die mij op pijnlijke wijze weer wakker schudden.
Iedere keer weer. Best wel vaak trouwens maar nu in december veeel te vaak.. bah. Misère beaucoup!
En nou moeten we allemaal " vrede op aarde" en "heb uw naasten lief" gaan spelen enkele dagen later. Dit gaat hem niet worden voor mij. Nee.
Pais en vree?
Wel, dat zit er voor mij dus echt niet in!
Laat het maar gauw januari zijn. april is nog beter...
Ik kan haast niet wachten!!
#5
Ai!! Dat spijt meGevoelens niet blijvend??
Ik draag al 40 jaar een gebeurtenis mee, die qua gevoelens niets verandert. Nooit is veranderd...
40 jaar geleden (41 om precies te zijn) stortte mijn leven in elkaar.
Daar ben ik nooit overheen gekomen, dat trauma is als een molensteen om mijn nek.
Het heeft voor hele bizarre toestanden geleid en ik neem het trauma mee straks de oven in....
Dat gevoel van enorm verdriet, pijn en ellende het is blijvend.
Jammer maar helaas.
En ja, dit feit vond plaats op 22 december 1980, om ca. 20.00 uur, in... Maastricht.
Maastrichterbrugstraat 22.
Ja. In mijn geheugen gebrand. Vaak zijn het de nachtmerries daarover die mij op pijnlijke wijze weer wakker schudden.
Iedere keer weer. Best wel vaak trouwens maar nu in december veeel te vaak.. bah. Misère beaucoup!
En nou moeten we allemaal " vrede op aarde" en "heb uw naasten lief" gaan spelen enkele dagen later. Dit gaat hem niet worden voor mij. Nee.
Pais en vree?
Wel, dat zit er voor mij dus echt niet in!
Laat het maar gauw januari zijn. april is nog beter...
Ik kan haast niet wachten!!
#6
Ik wil nog zeggen dat ik er niet mee bedoelde dat de gevoelens helemaal kunnen verdwijnen. Dat kan helemaal niet. Zeker niet bij zulk heftig trauma als wat jij omschrijft @De Zandman. Voor mij geldt dat ik me niet constant zo voel als toen. (En dat bewustzijn is helpend om met de emoties om te kunnen gaan. Althans voor mij werkt dat zo.) Dat wilde ik nog zeggen uit respect voor jouw gevoelens en voor je trauma.
#7
Its quit simpel....als je afhankelijk bent van een middel om -normaal te functioneren even je verslaafd. De gevolgen ermee gepaard gaan verschillen per middel maar definiëren niet.of je verslaafd bent of niet.
#8
99% die aan drugs gaat heeft bewust of onbewust een mentale situatie die erkend of verdrongen is. En daarnaast is verslaving genetisch bepaald. De één triggert het en de ander niet.Heb ook het gevoel dat er bij de meeste verslaafden onderliggende mentale problemen of trauma's zijn. Denk zelfs de meerderheid van DF en dat doet soms wel pijn om te zien, zeker als je die personen in het echt kent.
#9
Interessante discussie die hier op gang komt.
@De Zandman heftig en pijnlijk hoe je dat omschrijft. Lijkt me zwaar om die last te dragen en geen uitzicht te hebben op verlichting.
Ik ben er zelf van overtuigd dat trauma's e.d. vroeg of laat op een manier wel verwerkt kunnen worden. Maar ik kan natuurlijk niet voor jou spreken.
Het vergt wel veel zelfonderzoek, mindfulness en dergelijke zaken om over lastige situaties heen te komen. En dan nog zal het misschien nooit verdwijnen. Alhoewel misschien wel op een andere manier ervaren. Als meer observerend toeschouwer zonder oordeel. Ipv dat de emoties of gebeurtenissen je overmannen.
Nogmaals, alle respect voor wat je hebt meegemaakt en ik kan niet voor jou spreken. Maar ik gun het je wel om er ooit verlichting in te krijgen op een gezonde manier.
Ik hoop dat ik het een beetje goed verwoord. Zijn natuurlijk geen eenvoudige onderwerpen en ik kan helaas geen lichaamstaal toevoegen op een forum. Maar het is niet bedoeld als advies ofzo, meer als mijn kijk op mijn eigen belevenissen in het leven.
@De Zandman heftig en pijnlijk hoe je dat omschrijft. Lijkt me zwaar om die last te dragen en geen uitzicht te hebben op verlichting.
Ik ben er zelf van overtuigd dat trauma's e.d. vroeg of laat op een manier wel verwerkt kunnen worden. Maar ik kan natuurlijk niet voor jou spreken.
Het vergt wel veel zelfonderzoek, mindfulness en dergelijke zaken om over lastige situaties heen te komen. En dan nog zal het misschien nooit verdwijnen. Alhoewel misschien wel op een andere manier ervaren. Als meer observerend toeschouwer zonder oordeel. Ipv dat de emoties of gebeurtenissen je overmannen.
Nogmaals, alle respect voor wat je hebt meegemaakt en ik kan niet voor jou spreken. Maar ik gun het je wel om er ooit verlichting in te krijgen op een gezonde manier.
Ik hoop dat ik het een beetje goed verwoord. Zijn natuurlijk geen eenvoudige onderwerpen en ik kan helaas geen lichaamstaal toevoegen op een forum. Maar het is niet bedoeld als advies ofzo, meer als mijn kijk op mijn eigen belevenissen in het leven.
#10
Dat is een feit.Heb ook het gevoel dat er bij de meeste verslaafden onderliggende mentale problemen of trauma's zijn.
#11
Heel mooi verwoord. Dit is ook wat ik bedoelde/ mijn intenties en gedachten.Interessante discussie die hier op gang komt.
@De Zandman heftig en pijnlijk hoe je dat omschrijft. Lijkt me zwaar om die last te dragen en geen uitzicht te hebben op verlichting.
Ik ben er zelf van overtuigd dat trauma's e.d. vroeg of laat op een manier wel verwerkt kunnen worden. Maar ik kan natuurlijk niet voor jou spreken.
Het vergt wel veel zelfonderzoek, mindfulness en dergelijke zaken om over lastige situaties heen te komen. En dan nog zal het misschien nooit verdwijnen. Alhoewel misschien wel op een andere manier ervaren. Als meer observerend toeschouwer zonder oordeel. Ipv dat de emoties of gebeurtenissen je overmannen.
Nogmaals, alle respect voor wat je hebt meegemaakt en ik kan niet voor jou spreken. Maar ik gun het je wel om er ooit verlichting in te krijgen op een gezonde manier.
Ik hoop dat ik het een beetje goed verwoord. Zijn natuurlijk geen eenvoudige onderwerpen en ik kan helaas geen lichaamstaal toevoegen op een forum. Maar het is niet bedoeld als advies ofzo, meer als mijn kijk op mijn eigen belevenissen in het leven.
Verder ook heel heldere uitspraken van de rest van de leden. Dit topic ervaar ik als confronterend én helpend. Thnx!
#12
Ik kan niet meer mijn doordeweeks stress kwijt door manieren buiten een drugs weekend om vaak dus een nuchter weekend alleen het weekend gebruik is mij al 7 jaar niet gelukt om niet meer te doen op een tiental na. Das gewoon verslaaafd .
#13
In dit geval kan je spreken over een geestelijke afhankelijkheid.
Lichamelijk lijkt me dit geen verslaving, maar als je niet goed functioneert zonder dat glas, dan is er inderdaad wel sprake van een verslaving. De hoeveelheid doet er minder toe.
Lichamelijk lijkt me dit geen verslaving, maar als je niet goed functioneert zonder dat glas, dan is er inderdaad wel sprake van een verslaving. De hoeveelheid doet er minder toe.
#14
Voor mij is verslaving tegen mijn wil en beter weten in toch iets gebruiken. Waarvan ik van te voren al weet dat het niet goed gaat aflopen, als in: meer nadelen dan voordelen.
#15
Ja ik ook wel.Mij is tijdens 1 van mijn vele detoxen wel eens verteld dat ook al drink je bv voor het slapen gaan slechts 1 glaasje wijn of bier, maar kan je deze ene niet laten staan je toch verslaafd bent hoe onschuldig en weinig dit ook is. Dat het niet om het middel of de hoeveelheid gaat, maar of je het wel of niet kunt laten. Vind er zelf wel een kern van waarheid in zitten.
Dan heb je gewenste verslavingen en ongewenste. De bekende runnershigh is een goed voorbeeld van een gezonde scoring naar de begeerde stofjes. maar vind dit wel discutabel. De maatschappij drukt haar stempel op welke verslaving gezond of oké is. De ironie hiervan is mij wel duidelijk.
#16
Bestaat dit, een zgn. Gezond gebruik van drugs?
Ik leg de verschillende vormen meer uit als : gebruik, waarbij er zogezegd sprake is van zo af en toe, waarbij er ( nog) geen hunkeren is naar opnieuw en meer.
Daarnaast bestaat er misbruik, en hierbij denk ik echt aan een hunkeren naar opnieuw, steeds meer, waarbij vaak er een (te) hoge belasting van het lichaam plaatsvindt, ( ongezond gebruiken) en we dus echt van een verslaving kunnen spreken.
Moet een verslaving altijd worden aangepakt?
Ik denk het wel, ook al omdat er verloedering op de loer ligt, naast grotere schade voor de gezondheid. Zoals in de post hierboven ook genoemd is in andere setting en woorden.
Soms functioneert men zelfs met een verslaving nog altijd goed, maar blijft dat met de tijd ook zo ? Ik denk uiteindelij
niet. Is er iets mis met zo af en toe?
Zolang dit zo blijft, m.i. niet.
Een gewenste verslaving zie ik niet vwb het gebruik van middelen aangaat...
Ik leg de verschillende vormen meer uit als : gebruik, waarbij er zogezegd sprake is van zo af en toe, waarbij er ( nog) geen hunkeren is naar opnieuw en meer.
Daarnaast bestaat er misbruik, en hierbij denk ik echt aan een hunkeren naar opnieuw, steeds meer, waarbij vaak er een (te) hoge belasting van het lichaam plaatsvindt, ( ongezond gebruiken) en we dus echt van een verslaving kunnen spreken.
Moet een verslaving altijd worden aangepakt?
Ik denk het wel, ook al omdat er verloedering op de loer ligt, naast grotere schade voor de gezondheid. Zoals in de post hierboven ook genoemd is in andere setting en woorden.
Soms functioneert men zelfs met een verslaving nog altijd goed, maar blijft dat met de tijd ook zo ? Ik denk uiteindelij
niet. Is er iets mis met zo af en toe?
Zolang dit zo blijft, m.i. niet.
Een gewenste verslaving zie ik niet vwb het gebruik van middelen aangaat...
#17
Ook goed verwoordIk leg de verschillende vormen meer uit als : gebruik, waarbij er zogezegd sprake is van zo af en toe, waarbij er ( nog) geen hunkeren is naar opnieuw en meer.
Daarnaast bestaat er misbruik
Alleen die 'zo af en toe' word weleens heel breed geïnterpreteerd.
Ik vind het gebrek aan onderwijs enorm achterhaald hierin. Hoe bestaat het dat hier geen aandacht aan word besteed. Grote gemiste kans imo.
#18
Zijn mensen die verslaafd zijn allemaal ongelukkig?
Voelen deze zich incompleet?
Dat weet ik niet maar deze stelling is interessant!
Hier moet ik eens even over nadenken....
Voelen deze zich incompleet?
Dat weet ik niet maar deze stelling is interessant!
Hier moet ik eens even over nadenken....
#19
Op mijn middelbare school werd wel degelijk over drugs gesproken, maar meer oppervlakkig, maar ja toen waren we dertien of veertien jaar oud....en er werd toch al geblowd in die klas. Dat weet ik nog wel. ..
Met zo af en toe bedoel ik dat er van dat gebruik geen schade optreedt.
Zoals 1 x per drie maanden mdma, of iets in deze richting.
Met zo af en toe bedoel ik dat er van dat gebruik geen schade optreedt.
Zoals 1 x per drie maanden mdma, of iets in deze richting.
#20
In mijn ogen is er sprake van verslaving als je er niet meer mee kunt stoppen zonder ontwenningsverschijnselen. Als je elke dag bezig bent met kan ik gebruiken, hoeveel heb ik nog, red ik het tot mijn volgende gebruik. Geeft het niet meer het effect (met de dosis) waar je ooit mee begon. Heb je jezelf (meerdere malen) voorgenomen ermee te stoppen maar lukt dit je simpelweg gewoon niet meer. Beïnvloed het je leven negatief. Lijden andere mensen er ook onder. Lieg je erover omdat je eigenlijk weet dat het niet oke meer is. Ik geloof dat als je twijfeld of je verslaafd bent je eigenlijk al verslaafd bent. En ik vergeet nu vast nog wel wat in dit rijtje.