#1
Verslaafd, of een verslaafde:
Zoals ik het zie: een persoon die niet met gevoelens/emoties om kan gaan, lastige situaties/confrontaties uit de weg gaat of juist bewust opzoekt, slecht grenzen aan kan geven en niet in staat is om te luisteren naar de behoeftes die hun innerlijke kind eigenlijk écht nodig heeft.
De oplossing: drugs! Om al die zaken te dempen. Maar eigenlijk maak je het jezelf alleen maar moeilijker.
(Overigens kan je hier elke ander obsessief gedrag invullen, gokken, hobbies, sporten, eten, Netflixen, etc.)
En wat begint als een jointje of pilletje voor de lol. Voor iemand die aanleg heeft voor verslaving, wordt dit steeds meer. Meer verschillende drugs, combinaties, etc. Tot je leven nog maar om één ding draait, je volgende fix.
Alles ten doel om maar niet bezig te zijn met jezelf. Om eens alleen te zitten en gevoelens, gevoelens te laten zijn. En om te kijken naar je eigen karakter gebreken. Wat jij beter had kunnen doen.
Want ja, gebruiken en de hele wereld de schuld geven van jouw problemen, dat is veel makkelijker.
Ik kan je uit ervaring vertellen dat die gevoelens en problemen aangaan misschien toch nog weleens makkelijker kan zijn dan gebruiken.
Oh wat heb ik mezelf veel de nesten in gewerkt. En m'n omgeving kapot gemaakt. Terwijl het aangaan van je verantwoordelijkheden het leven gewoon veel makkelijker en leuker maakt.
Maar daarvoor is eerlijkheid heel belangrijk. En dat vind ik lastig. Gezien ik al sinds m'n 5e levensjaar mezelf anders voordoe, dan ik werkelijk ben. Door pesterijen/trauma's wordt bij veel mensen verslaving getriggerd. (En genetische aanleg en blootstelling aan gebruik speelt ook mee)
Verder is verslaving een ziekte. Een chronische, progressieve, dodelijke ziekte. En er bestaat geen simpel medicijn voor helaas. Wel een simpel programma om clean te blijven.
Chronisch hoef ik denk ik niet uit te leggen.
Progressief betekend dat je steeds verder je grenzen verlegd. Als jong ventje zei ik altijd: 'ik ga nooit roken'.
Kijk waar we geëindigd zijn, het IV spuiten van flakka-achtige substanties. In mijn meest recente terugval wezen de shadowpeople mij de weg naar het dakraam om te vluchten voor de politie (die er helemaal niet was, ik had immers niets illegaal gedaan). Maar ik was bijna geëindigd als een van de mogelijke krantenkoppen 'verward persoon aangehouden op dak van woning' of 'verward persoon overleden na val uit raam'.
En dodelijk.... Tja de keren dat ik door het oog van de naald ben gegaan zijn niet meer op 2 handen te tellen.
Uiteindelijk is voor een verslaafde de drugs nooit het probleem. Het is de oplossing. De problemen zitten veel dieper. En pas als je die aanpakt, wordt het leven beter.
Ik kan hier nog wel even over doorlullen denk ik. Maar ik laat het hierbij.
Zoals ik het zie: een persoon die niet met gevoelens/emoties om kan gaan, lastige situaties/confrontaties uit de weg gaat of juist bewust opzoekt, slecht grenzen aan kan geven en niet in staat is om te luisteren naar de behoeftes die hun innerlijke kind eigenlijk écht nodig heeft.
De oplossing: drugs! Om al die zaken te dempen. Maar eigenlijk maak je het jezelf alleen maar moeilijker.
(Overigens kan je hier elke ander obsessief gedrag invullen, gokken, hobbies, sporten, eten, Netflixen, etc.)
En wat begint als een jointje of pilletje voor de lol. Voor iemand die aanleg heeft voor verslaving, wordt dit steeds meer. Meer verschillende drugs, combinaties, etc. Tot je leven nog maar om één ding draait, je volgende fix.
Alles ten doel om maar niet bezig te zijn met jezelf. Om eens alleen te zitten en gevoelens, gevoelens te laten zijn. En om te kijken naar je eigen karakter gebreken. Wat jij beter had kunnen doen.
Want ja, gebruiken en de hele wereld de schuld geven van jouw problemen, dat is veel makkelijker.
Ik kan je uit ervaring vertellen dat die gevoelens en problemen aangaan misschien toch nog weleens makkelijker kan zijn dan gebruiken.
Oh wat heb ik mezelf veel de nesten in gewerkt. En m'n omgeving kapot gemaakt. Terwijl het aangaan van je verantwoordelijkheden het leven gewoon veel makkelijker en leuker maakt.
Maar daarvoor is eerlijkheid heel belangrijk. En dat vind ik lastig. Gezien ik al sinds m'n 5e levensjaar mezelf anders voordoe, dan ik werkelijk ben. Door pesterijen/trauma's wordt bij veel mensen verslaving getriggerd. (En genetische aanleg en blootstelling aan gebruik speelt ook mee)
Verder is verslaving een ziekte. Een chronische, progressieve, dodelijke ziekte. En er bestaat geen simpel medicijn voor helaas. Wel een simpel programma om clean te blijven.
Chronisch hoef ik denk ik niet uit te leggen.
Progressief betekend dat je steeds verder je grenzen verlegd. Als jong ventje zei ik altijd: 'ik ga nooit roken'.
Kijk waar we geëindigd zijn, het IV spuiten van flakka-achtige substanties. In mijn meest recente terugval wezen de shadowpeople mij de weg naar het dakraam om te vluchten voor de politie (die er helemaal niet was, ik had immers niets illegaal gedaan). Maar ik was bijna geëindigd als een van de mogelijke krantenkoppen 'verward persoon aangehouden op dak van woning' of 'verward persoon overleden na val uit raam'.
En dodelijk.... Tja de keren dat ik door het oog van de naald ben gegaan zijn niet meer op 2 handen te tellen.
Uiteindelijk is voor een verslaafde de drugs nooit het probleem. Het is de oplossing. De problemen zitten veel dieper. En pas als je die aanpakt, wordt het leven beter.
Ik kan hier nog wel even over doorlullen denk ik. Maar ik laat het hierbij.