Tja, die dromen zijn heel normaal. Ik vind het zelfs fijn om weer eens te dromen. Afgelopen week was ik een weekje naar Zweden en had daarvoor ook een week niets gebruikt. Ik heb echt elke nacht heel fijn gedroomd en werd met een glimlach wakker. Gelukkig word ik nooit badend in het zweet wakker. Ben een onmogelijke koukleum en meestal vind ik het behaaglijk wanneer mensen zich kapot zweetten.
De vermoeidheid is weinig tegen te doen. Je kunt de brakheid van de eerste week opvangen met heel veel vitamine-c en L-tryptophan(smartshop)dat wordt in je lichaam omgezet in serotonine. De beste manier tegen de vermoeidheid is bewegen! Ga een lange wandeling maken. Ja ik weet, je bent moe en ook al loop je waarschijnlijk de eerste kilometer op je tandvlees je zult zien dat je werkelijk opknapt van beweging. Al ga je maar met de hond uit, doe iets want van stilzitten wordt je nog moeier.
Ik heb gemerkt dat als ik toegeef aan mijn behoefte aan slaap(normaal slaap ik al 10 uur per nacht)ik eigenlijk niet de dringende behoefte voel om uit bed te komen. Even plassen en een kop thee en weer terug naar bed. Stug 16-17 uur per nacht en dat twee weken lang en je blijft je moe voelen.
Ik zit in de ziektewet thuis en de dagen glijden dan zo'n beetje aan je voorbij, twee weken in bed gebivakkeert en ineens moest ik allerlei afspraken gaan na komen die vroeg in de ochtend gepland stonden. Na twee dagen ineens druk rondrennen was ik helemaal niet moe meer. Ik had zelfs moeite om in slaap te komen
![:grin:]()
. Misschien is het even doorbijten maar als je jezelf vermanend toespreekt en volhoudt dan gaat het ineens een stuk beter!
Veel aan drugs denken is ook een bekende van me. Gelukkig heb ik hiermee leren omgaan middels de verslavingszorg. Tegenwoordig gebruik ik 1 keer in de twee weken een kwart gram pep, ergens in een weekend ofzo en verder haal ik plezier uit denken aan drugs en de leuke momenten. Door de therapy heb ik niet meer de drang om meteen te willen gebruiken als ik aan pep denk, of het zie. Tegenwoordig bepaal ik de spelregels van drugsgebruik en niet meer de drugs.
Moodswings heb ik gelukkig niet zoveel last van. Kan wel heel prikkelbaar zijn maar meestal reageer ik dat af op iets wat er geen last van heeft(mede weggebruikers platschelden en dat soort fratsen). Vroeger schoof ik nogal eens uit mijn slof tegen ouders en familie maar tegewoordig ben ik van mening dat zij niet de dupe hoeven te worden van mijn drugsdip. Liever ga ik dan een eind wandelen. Tegen de tijd dat ik uit gewandeld ben is het scherpe van de bui er al af en kun je gewoon meedoen met de normale gang van zaken.
@ alle mensen die pogingen doen om te stoppen: Leg de lat niet te hoog neer voor jezelf. Ga niet jezelf dwingen om nooit meer drugs te mogen gebruiken, mocht je dan een keer een overtreding maken, hoef je er ook niet te lang over in te zitten en zonder piekeren verder gaan met je stop poging.
Ik legde de lat voor mezelf wel te hoog en iedere keer als ik dan toch weer een lijn op had voelde ik me kut plus de brakheid. Wees niet te streng voor jezelf maar houdt je aan de doelstelling. Desnoods doe je er een heel jaar over, als je het maar haalt!
Veel succes!!!
X
