Stoppen met cannabis in een relatie

CGT therapie en wellicht een afkickkliniek heeft hij nodig als echt wil stoppen. Ik heb het zelf ook zo gedaan. Hij moet intern gemotiveerd zijn anders gaat het niet lukken.

Klinkt niet leuk de situatie.
Ik heb zelf vriendin en samen konden we jaren gezellig wiet roken. Ik heb er persoonlijk jaren problemen mee gehad dat ik blowde en zij minder. Eens een week in ziekenhuis gezeten om ermee te stoppen, maar 5 maanden later weer mee begonnen.
Nu 18 dagen dat ik niet blow en ik kan er vanaf blijven terwijl ik het inde kast heb liggen, maar vooral omdat ik mijn onderliggende problemen accepteer en ik zin heb in andere dingen. En omdat ik mijn zwaarste verslaving onder controle heb (volgens mij waren dat nicotine en de, door de dokter voorgeschreven pillen tegen stress)

Maarja, wiet kan zeker ook een verslaving zijn met alle problemen die erbij komen kijken (leugens, stress als je niet blowt, vermoeidheid, economische problemen, .....)
Maar stoppen met blowen, zodra je echt wilt en je weet wat je echt dwars zit is makkelijker dan stoppen met tabak of alcohol als de persoon in kwestie verslaafd is.

Sterkte en gewoon uitmaken en kijken of ie een tijd later zijn problemen heeft opgelost is misschien een idee? Verwachten dat ie morgen veranderd is gaat hem waarschijnlijk niet worden..

Heb je gesproken met je partner over jullie moeilijkheden? En dan bedoel ik niet over wanneer het mis gaat, maar echt praten over jullie gevoelens? Heb je aan hem uitgelegd wat zijn gedrag met je doet? Heeft hij aan jou uitgelegd wat jouw gedrag met hem doet? En nogmaals, ik bedoel praten, geen verwijten over en weer roepen.
Je verhaal roept bij mij het beeld op alsof de verslaving tussen jullie in staat en jullie elkaar niet zo goed meer kunnen zien. Dat is geen verwijt aan hem, maar een beschrijving van de situatie. Dus kunnen jullie in een gesprek over de verslaving heen kijken (of erom heen) en weer naar elkaar kijken en jullie liefde voor elkaar?

Thanks voor alle reacties! Er wordt gestopt met wiet (gecombineerd met tabak), dus wellicht speelt nicotine ook een rol.

We zijn nu even verder, maar merk dat de cirkel niet doorbroken wordt. Inmiddels een flinke terugval. Negatieve gedachtes zorgen voor roken, roken zorgt voor negatieve gedachtes. Al met al een sombere, passieve indruk wat weggestopt wordt met roken (en dat helpt, tijdelijk…). Wilt dingen heel graag ondernemen, maar lukt niet om uit de verf te komen.

Persoonlijk denk ik dat hulp zoeken de juiste oplossing is, omdat dit dieper gaat en ook met emotie regulatie te maken heeft. Alleen als je partner hier nog niet volledig voor gemotiveerd is, dan moet diegene denk nog dieper zinken.

Het pijnlijke is dat ik vaak te horen krijg dat mijn partner zich alleen voelt. Dit voelt als een verwijt naar mij. Ik kan (en wil) niet alles hoeven oplossen. Een stuk zelfstandigheid verwacht ik hierin. Hiermee bedoel ik dat als mijn partner wilt stoppen ik hier volledig rekening mee houd, maar als diegene terugvalt ga ik hier absoluut geen ruzie (meer) over maken. Ik probeer het niet leidend in onze relatie te maken. Ik vraag of mijn partner het zeker weet en laat het. Die motivatie om te stoppen ga ik niet opleggen, daarmee moet mijn partner zelf komen. En dan ben ik bereid alles te doen, dokter afspraken maken, helpen met afleiding, afkickkliniek (betalen) etc.

Er zijn medeleden van dit forum die ervaring hebben met dit heikele onderwerp. Ga daar ten rade zou ik adviseren.
Het is een moeilijke kwestie deze verslaving die tussen partners in staat.

Sterkte en super moeilijk, maar hulp zoeken kan ook zeker helpen. Ik zelf ga morgen beginnen met week vier zonder wiet en is zeker ook niet makkelijk, maar ik heb een jaar lang zoveel lopen vapen als ik kon en was in die tijd met ontwenning van peuken (nicotine) al tevreden.
Mijn problemen achterhaald, de druk van mijn vriendin maakte het niet makkelijker of moeilijker, dat hoorde erbij..
En toen kon ik plots afbouwen aangaande stress verminderende pillen en nu lijkt wiet ook te lukken. Ik heb hoop op beter leven en dat is wel meest belangrijke.

Manu76 zei:

Ik zelf ga morgen beginnen met week vier zonder wiet en is zeker ook niet makkelijk, maar ik heb een jaar lang zoveel lopen vapen als ik kon en was in die tijd met ontwenning van peuken (nicotine) al tevreden.

Klik om te vergroten...

Goed bezig! Het is ook stapje voor stapje. Soms is alles in 1x gewoon te veel. Heel veel succes de komende tijd en hopelijk brengt het verlichting.

CaRRita zei:

Heb je gesproken met je partner over jullie moeilijkheden? En dan bedoel ik niet over wanneer het mis gaat, maar echt praten over jullie gevoelens? Heb je aan hem uitgelegd wat zijn gedrag met je doet? Heeft hij aan jou uitgelegd wat jouw gedrag met hem doet? En nogmaals, ik bedoel praten, geen verwijten over en weer roepen.
Je verhaal roept bij mij het beeld op alsof de verslaving tussen jullie in staat en jullie elkaar niet zo goed meer kunnen zien. Dat is geen verwijt aan hem, maar een beschrijving van de situatie. Dus kunnen jullie in een gesprek over de verslaving heen kijken (of erom heen) en weer naar elkaar kijken en jullie liefde voor elkaar?

Klik om te vergroten...

Ik snap je! Er is genoeg liefde; dat is denk ook hetgeen wat ons bij elkaar houdt. Het gaat veelal goed, alles loopt op rolletjes. We praten met elkaar, geven elkaar de ruimte. Maar eens in de 2/3 weken wordt het mijn partner te veel, voelt zich erg ontevreden over zichzelf/ongezond gedrag/roken en wordt onredelijk naar zichzelf en naar mij toe (wat veelal daarna reden is om naar de shop te gaan). Dat zorgt voor spanningen en heeft in het verleden echt wel ruzies als gevolg gehad. Dus de verslaving staat zeker tussen ons in en zie ik ook boosdoener in de relatie.

Ik heb zelf jarenlang samengewoond met een drugs- en alcoholverslaafde, inmiddels is het alweer 12 jaar geleden dat ik hieruit ben gestapt maar alles wat je schrijft is zo herkenbaar. Wat ik vooral heb ontdekt nadat ik uit deze relatie stapte, is dat ik er zelf onbewust ook wel veel uithaalde dat ik me op hem kon focussen. Het was voor mijzelf ook een soort obsessie om bezig te zijn met hem en zijn verslaving en al mijn pogingen om hem 'te redden'. Het besef dat ik dat helemaal niet kon en hoefde te doen was heel bevrijdend. Voor mij was het ook niet de eerste ongezonde relatie waar ik in zat, ik had zelf last van relatieverslaving en codependentie en aan mezelf werken loste veel meer op dan hem proberen aan zichzelf te laten werken. Ik weet niet of je hier iets aan hebt, maar mijn ervaring is dat de beste oplossing voor jullie beiden is om je meer op jezelf te gaan richten en als jij meer in je eigen kracht staat en je eigen behoeften weer voorop kan stellen en daardoor grenzen gaat stellen, help je hem indirect eigenlijk ook.

Ik ben naar de dokter geweest maar ik wou ook niet . Wat pillen gekregen maar daar geloof ik niet in . Gewoon volhouden. Ik dronk veel bier in het begin. Ben nu ook verminderd met bier. Ga toch wel altijd iets nodig hebben in het leven vrees ik , hahaha

Stop toch met al dat bier.
Op een alcohol verslaving zit je echt niet te wachten, geloof me.
De ene verslaving springt zomaar en heel gemakkelijk over naar een andere.

Even een update. Partner is x maanden gestopt met blowen. Maar er heeft zo een karakter verandering plaatsgevonden. Is dat normaal??? Ik vind m’n partner veeleisend en egoïstisch. Zelfs kleinerend naar mij toe geworden. Niks is goed genoeg en alles moet om partner draaien…

Alles moet “perfect” en er lijkt zo een over compensatie plaats te vinden. Er zit zoveel boosheid, opgekropte woede en frustratie waar partner niet op een gezonde manier mee om kan gaan. Vaak ben ik dan toch ook wel het pispaaltje.

Afgelopen week heeft partner een terugval gehad. En eerlijk gezegd ontspande partner voor het eerst in tijden weer (en konden we weer lachen samen). Natuurlijk wil ik dat er gestopt gaat worden, maar wat een rollercoaster!

blac zei:

Even een update. Partner is x maanden gestopt met blowen. Maar er heeft zo een karakter verandering plaatsgevonden. Is dat normaal??? Ik vind m’n partner veeleisend en egoïstisch. Zelfs kleinerend naar mij toe geworden. Niks is goed genoeg en alles moet om partner draaien…

Alles moet “perfect” en er lijkt zo een over compensatie plaats te vinden. Er zit zoveel boosheid, opgekropte woede en frustratie waar partner niet op een gezonde manier mee om kan gaan. Vaak ben ik dan toch ook wel het pispaaltje.

Afgelopen week heeft partner een terugval gehad. En eerlijk gezegd ontspande partner voor het eerst in tijden weer (en konden we weer lachen samen). Natuurlijk wil ik dat er gestopt gaat worden, maar wat een rollercoaster!

Klik om te vergroten...

Klinkt wel bekend - wat de partner voorheen weggebruikte aan spanningen enzo komt er nu uit. Is hij wel in behandeling?

De zoektocht naar gezonde coping mechanismen zal aandacht moeten krijgen. Dus niet meer blowen maar ook niet meer afreageren op jou en de omgeving. Nieuwe gewoontes kosten wel tijd.

Blijf je grenzen bewaken en aangeven.

Het klinkt @blac alsof er sinds je eerste bericht (partner probeert te stoppen) en je laatste bericht (partner een paar maanden gestopt) niet zoveel veranderend is. Je was het pispaaltje en dat ben je nog steeds. Jouw partner was prikkelbaar en veeleisend en is dat nog steeds. Klinkt niet als een fijne situatie.

Wellicht dat de spanning in jouw partner zit en dat blowen vooral een manier was om te ontspannen. De verslaving verhulde misschien onderliggende psychologische problemen en die problemen lossen niet zomaar op door te stoppen met blowen. Professionele hulp lijkt me een goed idee maar het klinkt alsof jouw partner daar niet echt voor open staat.

Weet je wel zeker dat je verder wilt met deze persoon? Want het klinkt allemaal niet echt eerlijk naar jou toe.

Ik vind de berichten zelfs negatieve weerklank hebben voor het hebben van een fijne goede relatie.....

Hi people,

Ik heb een partner die al geruime tijd verslaafd is aan cannabis (8 jointjes per dag). Partner wilt stoppen, maar het proces is erg moeilijk. Wilt niet naar de dokter. Alles wat ik op dit forum lees is herkenbaar. Partner is erg geprikkeld, vreetbuien, slecht slapen/dromen, woede aanvallen, moodswings, vechten tegen de behoefte om te roken (en er mag dan echt geen tegenslag zijn om dit vol te houden). Kortom: ik loop op mijn tenen en regelmatig hoor ik terug dat ik toch iets fout doe. We zijn nu op een punt beland dat er aangegeven is dat ik het stoppen moeilijker maak volgens partner en diegene wilt het wel “alleen” doen (wat overigens natuurlijk waar is, maar steun graag)

Als niet roker zie ik dat er veel van de spanningen in stand wordt gehouden door deze verslaving. Probeer lief te zijn, grenzen aan te geven, boos te worden. Echter kan ik niet alles perfect doen en ben ik het wel zat om het pispaaltje te zijn.

Er lijkt geen begrip te zijn dat het voor een partner ook een emotioneel proces is. Vooral omdat we samenwonen.

Ik weet het niet meer hoe ik hier om moet gaan. Iemand soortgelijke ervaringen/tips?

Jij ben niet wat het stoppen moeilijk maakt, laat ik daarmee aftrappen. Jouw partners starre houding is het echte probleem.

Hij heeft hulp nodig maar wil dit niet, en je kunt hem ook niet dwingen. Wat je wel zou kunnen doen is naar een zelfhulpgroep voor naasten van verslaafden gaan. Nar-Anon is er daar één van die ik je aan kan bevelen.

Voor nu: blijf helder over jouw grenzen, laat je niet meeslepen in drama (Google maar eens Dramadriehoek, kan helpen bij het vermijden van onenigheid).

En als hij het bont blijft maken, overweeg dan om bij hem weg te gaan, stel desnoods eerst een ultimatum.

Veel succes. Anderen komen vast nog met meer en betere adviezen

blac zei:

Hi people,

Ik heb een partner die al geruime tijd verslaafd is aan cannabis (8 jointjes per dag). Partner wilt stoppen, maar het proces is erg moeilijk. Wilt niet naar de dokter. Alles wat ik op dit forum lees is herkenbaar. Partner is erg geprikkeld, vreetbuien, slecht slapen/dromen, woede aanvallen, moodswings, vechten tegen de behoefte om te roken (en er mag dan echt geen tegenslag zijn om dit vol te houden). Kortom: ik loop op mijn tenen en regelmatig hoor ik terug dat ik toch iets fout doe. We zijn nu op een punt beland dat er aangegeven is dat ik het stoppen moeilijker maak volgens partner en diegene wilt het wel “alleen” doen (wat overigens natuurlijk waar is, maar steun graag)

Als niet roker zie ik dat er veel van de spanningen in stand wordt gehouden door deze verslaving. Probeer lief te zijn, grenzen aan te geven, boos te worden. Echter kan ik niet alles perfect doen en ben ik het wel zat om het pispaaltje te zijn.

Er lijkt geen begrip te zijn dat het voor een partner ook een emotioneel proces is. Vooral omdat we samenwonen.

Ik weet het niet meer hoe ik hier om moet gaan. Iemand soortgelijke ervaringen/tips?

Klik om te vergroten...

Ja. Mijn ex-vrouw was verslaafd aan wiet en wou de hele dag stoned zijn. Was heel introvert, rommelig, onverzorgd en geen fatsoenlijk gesprek mee te voeren. Dat heeft ons huwelijk een grote klap gegeven en is 1 van de redenen dat we nu gescheiden zijn.

Lief zijn WERKT NIET! Keihard aangeven dat het op deze manier NIET werkt voor jou. Als je lief blijft, ziet jou partner dat als een "oh, zo erg vind hij/zij het niet!".

Wees duidelijk en draai er niet omheen. Voor jou is het niet chill en dat mag je gerust keihard zeggen. Het is dan aan hem/haar om daar iets mee te doen. Doet hij/zij dat niet, is dat een teken dat blowen voor hem/haar overduidelijk belangrijker is dan dat jij bent.

Thanks beide! Dramadriehoek ga ik even opzoeken (en denk zeker dat ik ook een aandeel heb in het in stand houden van de situatie). Puur omdat ik mijn partner echt niet kwijt wil en vele issues terug te leiden naar roken. Ik zie ook dat er serieuze pogingen worden gedaan om te stoppen, maar het wordt echt een onredelijk persoon. Iemand anders lijkt het wel.

Ik vind het voornamelijk lastig dat er een gebrek is aan empathie. Ook al ben ik niet degene met een verslaving staat mijn leven ook in het teken hiervan. Waardering dat het voor een partner ook een strijd is zou mij echt goed doen (en direct een tip voor iedereen die hier ook mee worstelt). Ik mis dat er ruimte is voor mijn emotie, omdat het alleen maar gaat over hoe moeilijk het wel is.

Als ik bijv. een kwartier later ben voor het ophalen, dan kan dat het hele humeur beïnvloeden en uiteindelijk zorgen voor ruzie (ik had rekening moeten houden met een file, want door het stoppen met roken is de situatie al zwaar), terwijl ik er andersom geen drama van zou maken.

blac zei:

Als ik bijv. een kwartier later ben voor het ophalen, dan kan dat het hele humeur beïnvloeden en uiteindelijk zorgen voor ruzie (ik had rekening moeten houden met een file, want door het stoppen met roken is de situatie al zwaar), terwijl ik er andersom geen drama van zou maken.

Klik om te vergroten...

Tsja, prinsesjesgedrag Als het ophalen niet deugt neem dan de volgende keer de benenwagen maar! En als jouw partner in zelfmedelijden blijft zitten wordt stoppen alleen maar moeilijker.

blac zei:

Thanks beide! Dramadriehoek ga ik even opzoeken (en denk zeker dat ik ook een aandeel heb in het in stand houden van de situatie).

Klik om te vergroten...

Dramadriehoek is echt handig. Als je de signalen leert herkennen kun je 't afkappen voordat de conversatie verzandt in ellende waar niemand wat aan heeft.

Heel veel sterkte wens ik jullie beide!

Ik vraag me in eerste instantie af of hij stopt met wiet of met wiet en sigaretten? Als beide, dan hebben jullie met 2 verschillende verslavingen temaken en is dat dubbel zo moeilijk bijna om ermee te stoppen. En heeft hij een goede reden om te willen kappen of doet hij het voor jou volgens zijn gedachtegang?
En stoppen met blowen is meer een aanpassing van gewoontes. Hij moet iets anders ervoor in de plaats gaan doen. Dus lief met partner en joint op de bank zitten kan geheel andere invulling krijgen.
Toen ik stopte met nicotine inname was het volgens mij moeilijker dan nu met stoppen met wiet (een ruim jaar verder)
Ik zit vanavond aan de 2 weken zonder wiet en lijkt echt makkelijker dan stoppen met tabak.

Mijn tip als stopper: misschien doet hij jullie beide een plezier door dagboekje bij te houden en de emoties op te schrijven.