blac

"Thanks voor alle reacties! Er wordt gestopt met wiet (gecombineerd met tabak), dus wellicht speelt nicotine ook een rol. We zijn nu even verder, maar merk dat de cirkel niet doorbroken wordt. Inmiddels een flinke terugval. Negatieve gedachtes zorgen voor roken, roken zorgt voor negatieve gedachtes. Al met al een sombere, passieve indruk wat weggestopt wordt met roken (en dat helpt, tijdelijk…). Wilt dingen heel graag ondernemen, maar lukt niet om uit de verf te komen. Persoonlijk denk ik dat hulp zoeken de juiste oplossing is, omdat dit dieper gaat en ook met emotie regulatie te maken heeft. Alleen als je partner hier nog niet volledig voor gemotiveerd is, dan moet diegene denk nog dieper zinken. Het pijnlijke is dat ik vaak te horen krijg dat mijn partner zich alleen voelt. Dit voelt als een verwijt naar mij. Ik kan (en wil) niet alles hoeven oplossen. Een stuk zelfstandigheid verwacht ik hierin. Hiermee bedoel ik dat als mijn partner wilt stoppen ik hier volledig rekening mee houd, maar als diegene terugvalt ga ik hier absoluut geen ruzie (meer) over maken. Ik probeer het niet leidend in onze relatie te maken. Ik vraag of mijn partner het zeker weet en laat het. Die motivatie om te stoppen ga ik niet opleggen, daarmee moet mijn partner zelf komen. En dan ben ik bereid alles te doen, dokter afspraken maken, helpen met afleiding, afkickkliniek (betalen) etc."

"Manu76 zei: Ik zelf ga morgen beginnen met week vier zonder wiet en is zeker ook niet makkelijk, maar ik heb een jaar lang zoveel lopen vapen als ik kon en was in die tijd met ontwenning van peuken (nicotine) al tevreden. Klik om te vergroten... Goed bezig! Het is ook stapje voor stapje. Soms is alles in 1x gewoon te veel. Heel veel succes de komende tijd en hopelijk brengt het verlichting. CaRRita zei: Heb je gesproken met je partner over jullie moeilijkheden? En dan bedoel ik niet over wanneer het mis gaat, maar echt praten over jullie gevoelens? Heb je aan hem uitgelegd wat zijn gedrag met je doet? Heeft hij aan jou uitgelegd wat jouw gedrag met hem doet? En nogmaals, ik bedoel praten, geen verwijten over en weer roepen. Je verhaal roept bij mij het beeld op alsof de verslaving tussen jullie in staat en jullie elkaar niet zo goed meer kunnen zien. Dat is geen verwijt aan hem, maar een beschrijving van de situatie. Dus kunnen jullie in een gesprek over de verslaving heen kijken (of erom heen) en weer naar elkaar kijken en jullie liefde voor elkaar? Klik om te vergroten... Ik snap je! Er is genoeg liefde; dat is denk ook hetgeen wat ons bij elkaar houdt. Het gaat veelal goed, alles loopt op rolletjes. We praten met elkaar, geven elkaar de ruimte. Maar eens in de 2/3 weken wordt het mijn partner te veel, voelt zich erg ontevreden over zichzelf/ongezond gedrag/roken en wordt onredelijk naar zichzelf en naar mij toe (wat veelal daarna reden is om naar de shop te gaan). Dat zorgt voor spanningen en heeft in het verleden echt wel ruzies als gevolg gehad. Dus de verslaving staat zeker tussen ons in en zie ik ook boosdoener in de relatie."

"Even een update. Partner is x maanden gestopt met blowen. Maar er heeft zo een karakter verandering plaatsgevonden. Is dat normaal??? Ik vind m’n partner veeleisend en egoïstisch. Zelfs kleinerend naar mij toe geworden. Niks is goed genoeg en alles moet om partner draaien… Alles moet “perfect” en er lijkt zo een over compensatie plaats te vinden. Er zit zoveel boosheid, opgekropte woede en frustratie waar partner niet op een gezonde manier mee om kan gaan. Vaak ben ik dan toch ook wel het pispaaltje. Afgelopen week heeft partner een terugval gehad. En eerlijk gezegd ontspande partner voor het eerst in tijden weer (en konden we weer lachen samen). Natuurlijk wil ik dat er gestopt gaat worden, maar wat een rollercoaster!"

"Hi people, Ik heb een partner die al geruime tijd verslaafd is aan cannabis (8 jointjes per dag). Partner wilt stoppen, maar het proces is erg moeilijk. Wilt niet naar de dokter. Alles wat ik op dit forum lees is herkenbaar. Partner is erg geprikkeld, vreetbuien, slecht slapen/dromen, woede aanvallen, moodswings, vechten tegen de behoefte om te roken (en er mag dan echt geen tegenslag zijn om dit vol te houden). Kortom: ik loop op mijn tenen en regelmatig hoor ik terug dat ik toch iets fout doe. We zijn nu op een punt beland dat er aangegeven is dat ik het stoppen moeilijker maak volgens partner en diegene wilt het wel “alleen” doen (wat overigens natuurlijk waar is, maar steun graag) Als niet roker zie ik dat er veel van de spanningen in stand wordt gehouden door deze verslaving. Probeer lief te zijn, grenzen aan te geven, boos te worden. Echter kan ik niet alles perfect doen en ben ik het wel zat om het pispaaltje te zijn. Er lijkt geen begrip te zijn dat het voor een partner ook een emotioneel proces is. Vooral omdat we samenwonen. Ik weet het niet meer hoe ik hier om moet gaan. Iemand soortgelijke ervaringen/tips?"