Tijd van bezinning - waar?

Ik bedoel de volwassene die eigenlijk niet meer rekening hoeft te houden met de dingen waar ik als klein meisje tegenaan liep.
Als ik toen niet kon bewegen door omstandigheden… nu kan ik dat wel maar kom moeilijk van de bank af.

Maandag gesprek met GGZ waarbij ze aangaven dat de familie ook mee moet. Ik zie nu een mail met wat voor gesprek het is, meer de vorm van de behandeling bepalen dan praten over wat ik voel, waarom ik gebruik/gebruikte etc.
De hele familie is het wel met mij eens dat een psycholoog prettig zou zijn, dat wel.

De benzo’s… mijn gebruik is weer hoger dan het was. Ik hoop morgenochtend hier te kunnen melden dat ik geslapen heb met minder.

Qua sport… ik ging graag naar het buitenzwembad hier maar dat is een soort dorpskroeg. En ik heb even geen tekst. Je ziet dat het niet goed gaat, ik wil er niet over praten en je bent zo bloot in zo’n zwembad. Kunt niet ff snel op je mobiel gaan als er iemand naast je komt zwemmen.
Mensen willen toch weten hoe het gaat, wat je doet etc etc en ik ben er nooit goed in geweest een standaard verhaal klaar te hebben waarbij ze stoppen met vragen stellen.

Gelukkig zie ik dat het overdekte zwembad nu een kortingsregeling heeft voor minima. Dat zit in de stad, daar heb je dat geklets niet.

Overigens bij de wrap-cursus, als iets een beetje persoonlijk wordt, wordt het afgekapt en wordt gevraagd het onderwerp centraal te houden.

Dat is wat ik lastig vind aan die groepen. Je raakt soms net een pijnpunt en dan wordt het afgekapt. En kom je weer niet bij de emotie.

Alinde zei:

Overigens bij de wrap-cursus, als iets een beetje persoonlijk wordt, wordt het afgekapt en wordt gevraagd het onderwerp centraal te houden.

Dat is wat ik lastig vind aan die groepen. Je raakt soms net een pijnpunt en dan wordt het afgekapt. En kom je weer niet bij de emotie.

Klik om te vergroten...

Zit je met die behandelaars ook 1 op 1? Dan kun je vragen dat naar een privé sessie mee te nemen.

Bij de Wrap werk je klassikaal, met twee docenten/facilitators.
Je kunt ze benaderen voor 1 op 1 gesprek. Ik heb dat 2 x gedaan.

Gisteren zei een groepslid iets wat voor mij heel nuttig was en toen reageerde ik en toen werd gevraagd het centraal te houden. Wat ik wel begrijp maar wat wel inherent is aan groepsdingen.

Heb diegene in de pauze nog even verder gesproken.

Ben beetje bang dat de clean en nuchter groep ook zoiets is waarbij je vooral niet gaat kijken WAT je nou eigenlijk aan het verdoven bent.

Alinde zei:

Ben beetje bang dat de clean en nuchter groep ook zoiets is waarbij je vooral niet gaat kijken WAT je nou eigenlijk aan het verdoven bent.

Klik om te vergroten...

Probeer dan de 12 stappen eens. Stap 4 en 5 kom je echt wel jezelf tegen als je eerlijk kijkt naar je verleden.

Alinde zei:

Dat spreekt me meer aan idd. Morgenochtend is er een meeting en dat is een goed idee ipv weer mijn bed niet uit te komen.

Ik lees nu dat er eigenlijk ook niet gerookt mag worden. Dat wordt bij onze NA wel gedaan.

Klik om te vergroten...

Prima start van de zondag. Ik doe dat ook iedere week. Voelt goed.

Ik ken weinig plekken waar zo veel gerookt wordt als bij NA 😅. Je zou haast denken dat 't verplicht is.

Ik was ook maar gaan roken, omdat dat nog wel mocht. Maar wat is dat duuuur. Na twee pakjes weer gestopt.
(bij roken ben ik niet verslavingsgevoelig)

Ik heb ook geen lekker plekje om te roken.

Ik schreef wat naar een online vriendin en opeens worden dingen duidelijker.
Er is niet opeens ‘drank’.
Er is eerst een gebeurtenis. Een ander zou misschien boos worden of verdrietig of bang maar bij mij wordt het een soort onrust die niet op zijn plek valt. En dan komt daar onrust bij en slapeloze nachten en dan kan alles dood slaan, zijn er geen gedachten of gevoelens meer en is er een grote leegte.
En soms het gevoel dat ik dood wil. Gevoel alsof alles leeg is en er gif door mijn lijf stroomt.

Als er in de beginfase iemand zou zijn die zou helpen, die zegt, je mag wel ff verdrietig zijn, dan zou dat schelen denk ik.
Een psycholoog ofzo.

Bij de spv zit dat er niet in. Iets is heftig en zij zegt dat het heftig is. En vraagt of ik drank gehaald heb.

Eerder dit jaar, toen er op relatiegebied eea overhoop gehaald was, vroeg ze: Kun je hem blokkeren?
Zij is niet van de diepere laag enzo. Daar wordt ze ook niet voor ingehuurd denk ik. Maar je lost niet alles op met iemand blokkeren.

Ik zat daar toen behoorlijk onder invloed van alcohol en seroquel. Het verbaasde me dat ze niets gezien of geroken heeft.
Vrijdag aan de telefoon zei ze dat ze me nog niet zo goed kent. Maar ik kwam voorjaar 2021 voor het eerst bij haar.

Ik heb echt iemand nodig met een ander soort bril. Die na 2,5 jaar (of liefst eerder) mij wel kent.

Dat ik nu steeds familie meeneem is ook omdat de behandeling geen koers lijkt te hebben, geen richting. Dan kunnen zij wat bijsturen. Zelf ben ik soms overrompeld door de onverwachte wendingen bij ggz. Dit heb ik niet altijd gehad, heb jarenlang de gesprekken alleen gedaan.

Klinkt goed Dupont, zo’n begin van de zondag.

Opeens een herinnering. Ik had een date bij een bekende thuis. Het was geen vreemde plek.

We hebben fijne seks gehad, ik zeg dit erbij omdat er in mijn lichaam veel gebeurde. Ik heb misschien 2 of 3 wijntjes gehad, niets extreems. Maar ik nam de seroquel in en we zouden gaan slapen en ik kwam in een herbeleving van een trauma terecht, heel heftig.
Het had niets met die man te maken, eerder met slecht nieuws dat ik overdag had gekregen denk ik.

Weet niet meer precies maar ik kreeg ontzettende diarree, ik bleef leeglopen. Gelukkig op tijd bij toilet maar voelde me met de minuut onaantrekkelijker worden.

Lang verhaal kort ben ik op een gegeven moment in de huiskamer gaan zitten. Hij kwam er bij, wist t ook niet zo goed maar hij dacht dat ik beter thuis kon slapen en gaf mijn oorbellen want was bang dat ik die ging vergeten.

Maar die oorbellen. Ik wist niet wat dat was, wat hij aan mij gaf.
Paar uur eerder had ik ze zelf op zijn nachtkastje gelegd maar ik had geen idee wat hij in zijn handen had.

Dat, in mindere mate, ervaar ik nu al een paar weken. Ik zie spullen maar ik heb er geen gevoel of herinnering bij.

(er is overigens geen vervolgdate geweest. Ik heb dat heel lang heel erg gevonden. Nog steeds wel. Denk dat het hele gebeuren te heftig was, dat hij toen afhaakte)

Alsof mijn hoofd niet in aug 2023 zit maar elders.

Ik heb geen lorazepam geslikt gisteren.

Soms slik ik eerst de andere pillen, luister nog een podcast en neem de lorazepam als laatst.
Het is al vaker gebeurd de laatste 2 weken, dat ik al in slaap viel met de andere pillen, zonder de lorazepam. Maar dan werd ik later in de nacht wakker en nam het alsnog. Beetje stom maar op dat moment verlangde ik ernaar.

Vannacht lekker geslapen en ik heb niet de behoefte gehad de pammen nog in te nemen.
Eens kijken hoe het gaat vandaag. Ben moe als altijd de laatste tijd.

Ben dus ook niet naar die meeting. Geen energie.

Dank je Dupont. Ik heb rond 12 uur 1 mg genomen. Opeens naar niets is idd ook niet goed.

Goede vraag. Weet even niet zo goed antwoord. Ik wilde typen dat ik mijn verslaving verzwegen had maar dat is eigenlijk niet zo, het is echt wel eens ter sprake geweest maar ze vonden het niet alarmerend (de alcohol)
Zij zijn ook zoekende hoe ze me kunnen helpen. Maar ze zien allemaal losse problemen. ‘Omgaan met zucht’ hebben ze het wel over. Maar niet een laag dieper waarom de emoties niet ‘gewoon’ op hun plek vallen ipv tot depressies en verslaving te leiden.

De traumabehandeling die ik gehad heb, ging goed.
Maar het ging over een afgebakende periode en we konden er niet iets anders bij behandelen.

Komende vrijdag rond ik de wrap cursus af, dan heb ik hopelijk wat meer ruimte in mijn hoofd voor andere behandeling. Begin van wrap ging goed maar de laatste 3 x zit ik er als een eend in een vreemd pakhuis, ook wat gederealiseerd.

Als ik beter antwoord heb op je vraag kom ik ff terug.

Hmz wat googelen leert dat het kat moet zijn ipv eend.
Hoofd werkt niet helemaal lekker.

Alinde zei:

Dank je Dupont. Ik heb rond 12 uur 1 mg genomen. Opeens naar niets is idd ook niet goed.

Goede vraag. Weet even niet zo goed antwoord. Ik wilde typen dat ik mijn verslaving verzwegen had maar dat is eigenlijk niet zo, het is echt wel eens ter sprake geweest maar ze vonden het niet alarmerend (de alcohol)
Zij zijn ook zoekende hoe ze me kunnen helpen. Maar ze zien allemaal losse problemen. ‘Omgaan met zucht’ hebben ze het wel over. Maar niet een laag dieper waarom de emoties niet ‘gewoon’ op hun plek vallen ipv tot depressies en verslaving te leiden.

De traumabehandeling die ik gehad heb, ging goed.
Maar het ging over een afgebakende periode en we konden er niet iets bij behandelen.

Komende vrijdag rond ik de wrap cursus af, dan heb ik hopelijk wat meer ruimte in mijn hoofd voor andere behandeling. Begin van wrap ging goed maar de laatste 3 x zit ik er als een eend in een vreemd pakhuis, ook wat gederealiseerd.

Als ik beter antwoord heb op je vraag kom ik ff terug.

Klik om te vergroten...

Hm. Zit je toevallig bij een grote behandelaar? Heb je wel eens overwogen om een behandeling voor je verslaving aan te gaan? Misschien is het al eerder ter sprake gekomen hoor, maar dit topic is me net wat te lang om alles terug te lezen.

Doe maar rustig aan, we komen wel ergens

Ik had dit tekstje nog ergens op m’n telefoon staan en heb hem ff opgezocht voor je. Ik vond hem wel toepasselijk❤️

Alinde zei:

Zij zijn ook zoekende hoe ze me kunnen helpen. Maar ze zien allemaal losse problemen. ‘Omgaan met zucht’ hebben ze het wel over. Maar niet een laag dieper waarom de emoties niet ‘gewoon’ op hun plek vallen ipv tot depressies en verslaving te leiden.

Klik om te vergroten...

Wellicht een hele grote aanname van mij, maar dan klinkt het alsof ze de onderliggende reden van verslaving zelf niet echt begrijpen.

Van wat ik erover hoor van familie en vrienden met verscheidene klachten (verslavingen, kwalen, trauma's) en de bijbehorende behandelingen daarvan en van wat ik er onder andere hier over lees, krijg ik altijd het idee dat dingen vaak zo extreem gecompliceerd bekeken worden.

De verscheidene problemen die voorkomen bij o.a. verslaving zijn zonder twijfel complex, maar (en wellicht is dit betweterig om dit zo te zeggen) de onderliggende diepere reden is dat imo niet. Het is (imo) zelfs altijd hetzelfde. En dit is even in het algemeen gesproken, niet naar jouw persoonlijk:

Je voelt geen liefde in jezelf, je voelt je niet verbonden met de wereld om je heen, je voelt geen vrede in jezelf, mét jezelf. Als je helemaal naar de kern van alles gaat: je accepteert jezelf niet. Als dát cruciale probleem er is, ben je per definitie op zoek naar die liefde, naar die verbinding, naar die acceptatie, waarschijnlijk zoekend op alle mogelijke verkeerde plekken zoals dus bijvoorbeeld bepaalde middelen. En zie daar: verslaving. Want: jezelf niet accepteren wordt gevoeld als onacceptabel, dus kan iemand tegen beter weten in doorgaan met iets dat slecht voor hem/haar is.

I don't get it... We hebben zulke knappe koppen in deze maatschappij. Maar we lijken maar niet te kunnen zien dat dit probleem in essentie overduidelijk simpel is: we (veel van ons) zijn niet gelukkig. Niet écht. En iemand die niet gelukkig is, is per definitie zoekende naar geluk, want ergens weet iedereen dat we gelukkig horen te zijn. Dat dat onze aard is. En dat gaat trouwens nog wel wat dieper dan je slechts blij voelen, want dat is maar een gevoel.


Niet om alle therapie over 1 kam te scheren en te roasten, want overduidelijk zijn er hier alleen op DF al veel mensen die heel veel hebben aan therapie. Maar zoals jij ook zegt @Alinde: het moet een laag dieper. Het kan toch niet zo zijn dat het een levenslange strijd tegen al die losse problemen moet blijven?

Mindless zei:

Wellicht een hele grote aanname van mij, maar dan klinkt het alsof ze de onderliggende reden van verslaving zelf niet echt begrijpen.

Van wat ik erover hoor van familie en vrienden met verscheidene klachten (verslavingen, kwalen, trauma's) en de bijbehorende behandelingen daarvan en van wat ik er onder andere hier over lees, krijg ik altijd het idee dat dingen vaak zo extreem gecompliceerd bekeken worden.

De verscheidene problemen die voorkomen bij o.a. verslaving zijn zonder twijfel complex, maar (en wellicht is dit betweterig om dit zo te zeggen) de onderliggende diepere reden is dat imo niet. Het is (imo) zelfs altijd hetzelfde. En dit is even in het algemeen gesproken, niet naar jouw persoonlijk:

Je voelt geen liefde in jezelf, je voelt je niet verbonden met de wereld om je heen, je voelt geen vrede in jezelf, mét jezelf. Als je helemaal naar de kern van alles gaat: je accepteert jezelf niet. Als dát cruciale probleem er is, ben je per definitie op zoek naar die liefde, naar die verbinding, naar die acceptatie, waarschijnlijk zoekend op alle mogelijke verkeerde plekken zoals dus bijvoorbeeld bepaalde middelen. En zie daar: verslaving.

I don't get it... We hebben zulke knappe koppen in deze maatschappij. Maar we lijken maar niet te kunnen zien dat dit probleem in essentie overduidelijk simpel is: we (veel van ons) zijn niet gelukkig. Niet écht. En iemand die niet gelukkig is, is per definitie zoekende naar geluk, want ergens weet iedereen dat we gelukkig horen te zijn. Dat dat onze aard is. En dat gaat trouwens nog wel wat dieper dan je slechts blij voelen, want dat is maar een gevoel.


Niet om alle therapie over 1 kam te scheren en te roasten, want overduidelijk zijn er hier alleen op DF al veel mensen die heel veel hebben aan therapie. Maar zoals jij ook zegt @Alinde: het moet een laag dieper. Het kan toch niet zo zijn dat het een levenslange strijd tegen al die losse problemen moet blijven?

Klik om te vergroten...

Heel herkenbaar!

Het ligt er ook wel een beetje aan wat voor hulpverleners je hebt. Ik heb nu bijvoorbeeld bij verslavingszorg echt een topper! Ze is ook vanuit haar zelf wat spiritueler ingesteld (net zoals ik) dus we bekijken en behandelen dingen soms dus ook vanuit een ander perspectief en graven dieper dan dat we alleen de bovenste laag behandelen (symptoombestrijding). Maar bij de GGZ heb ik nu tijdelijk even wat minder fijne hulpverlening want ze werkt echt via de boekjes en daarom ben ik blij dat ik bij verslavingszorg wel echt aan het werk ben met mezelf en dat dat ook echt zo voelt.

Mijn moeder zei dat ik beter kleine stapjes thuis kan zetten ipv de wereld te willen veranderen.

Dat is lastig want ik ben een wereldverbeteraar. Geen extinction type maar ik kan slecht tegen misstanden. Maar dan kan ik hier een beetje mensen adviseren dan doe ik nog iets.

Verder dus gewoon de was doen en koken.

Alinde zei:

Mijn vorige depressieve periode kwam door de alcohol. Zeggen ze. Maar was het niet andersom eigenlijk?

Klik om te vergroten...

Goede.

Zo zie ik het wel. Middelengebruik is imo maar een symptoom van het onderliggende probleem. Al kan dat middelengebruik een depressie wel verergeren en (mede) in stand houden.

Ik vind het soms schokkend en ook beschamend om te constateren hoe compleet achterlijk zogenaamde professionals over geestelijke gezondheid (en daarmee samenhangend verslaving en dergelijke) denken. Het is niet bepaald rocket science: Een mens die niet gelukkig is, zal uitvluchten zoeken in onder andere middelengebruik. Stellen dat drugs puur de oorzaak zijn van een verslaving is zo kortzichtig en stompzinnig dat ik steeds vergeet dat er daadwerkelijk "professionals" blijken te zijn die er zo over denken.

Dank je wel.

Mijn leven is erg houtje touwtje. Geen vaste baan, beetje los-vaste vrienden/kennissen, oud huis waar vaak iets stuk is, financieel niet zo ruim, geen relatie, geen kinderen. Ook geen doel in het leven al een tijdje.

Af en toe was er een man, af en toe had ik leuk werk, maar steeds vaker was er de wijn.
Steeds sterker het gevoel dat ik wat rust nodig had. Dat een paar dagen bijtanken met wat pammen me goed zouden doen.

Die eenzaamheid.

Maar ze hebben zo’n papier en dan kunnen ze lijntjes zetten bij manisch of depressief en dat is het. Daarin wordt het verhaal samen gevat.
En dan staat de medicatie erbij dus die kan dan omhoog of omlaag en kijken hoe het dan gaat.

Zieke ouders, verloren liefdes, onvervulde kinderwensen, maakt niet uit, gaat wel over met de running therapie.

Er was toch een topic van kleine mijlpalen? (Ik bedoel niet cleantijd of sportprestaties)

Hoe heet dat ook alweer?

Dank je.

Ik dacht dat er ook nog iets was met kleine successen (die je je niet per se voorgenomen had) maar haal 2 topics door elkaar denk ik.