Tijd van bezinning - waar?

Alinde zei:

Haha dank je.

Vandaag WRAP van de herstelacademie van ggz. Het is echt heel anders dan alles wat ik ken van ggz, het was een positieve ervaring.

Ik ging behoorlijk instabiel die ruimte in. Vanmorgen overstuur geweest vanwege de apotheek, ik moest pillen ophalen maar had bericht gekregen dat nog niet alles compleet was. En ik wilde vooral NIET de dingen zo combineren dat ik met een mega tas pillen bij de eerste les zou komen.

Mijn moeder stelde voor samen met de auto naar de apotheek te gaan zodat dat actiepunt klaar was. Eenmaal bij de balie moest het anders dan anders met een automaat en een machtiging.
Ben ik ook niet blij mee want ik kom er zo vaak (of kwam) dat de gezichten vertrouwd zijn geworden. Vaak was het het enige menselijke contact op een slechte dag. Ik wil geen automaat.
Ik dacht dat deze zou zijn voor buiten kantooruren.

Ik durf het hier wel te zeggen maar soms moest ik mijzelf nog een beetje opknappen om naar de apotheek te gaan. Bij zo’n automaat kun je net zo goed in je pyjama of je blote kont komen. Het is ook een dame van de apotheek geweest die de familie ingeseind heeft in april. Ik weet eigenlijk niet welke dame dat geweest is.

Anyway in de auto zag ik dat het ws niet klopt. Ik ben daar echt wanhopig over. De apotheek maakt nooit fouten maar de artsen zijn zo ontzettend slordig.
Alsof je nu een doos wijn in de gang zet en zegt ‘kijk maar wat je er mee doet’.
Klopt niks van die lorazepam en op deze manier kan mijn moeder er ook niet tussenuit als ‘controle’.

Maargoed ik mocht het niet verder controleren van mijn moeder en ook niet over bellen. Eerst naar de wrap. Medicatie heb ik wel voldoende tot na het weekend.

Ik vind het prettiger om te zeggen dat ik verslaving heb, dan ‘bipolaire stoornis’. Stoornis is iets wat nooit over gaat. Van verslaving kun je clean worden, toch een soort ‘beter’.

Altijd moeite met het woord ziek want je hoeft er niet mee in bed te liggen.
Een psycholoog zei eens ‘je bent manisch depressief GEWEEST’. Maar bij de dsm bestaat dat niet, je hebt levenslang.

Anyway vanmorgen verschrikkelijk gehuild. Er moet ook van alles uit denk ik wat nog onderdrukt was. Zo’n gevoel dat ik naar school moest, niet wilde etc.
Het is eigenlijk iets te snel na de dagbehandeling voor mij. Maar wrap wordt echt aangeraden en in het najaar zijn er weer zoveel andere dingen. Gelukkig deze eerste dag gehad nu. En bij deze groep komen er niet steeds mensen bij, en ze zijn ook niet in crisis.

En nu is het kabinet gevallen. Kunnen we ons daar weer druk om maken 😉

Klik om te vergroten...

Ook zonder kabinet draait de aardbol gewoon door!

Alinde zei:

Ik vind het prettiger om te zeggen dat ik verslaving heb, dan ‘bipolaire stoornis’. Stoornis is iets wat nooit over gaat. Van verslaving kun je clean worden, toch een soort ‘beter’.

Klik om te vergroten...

Aan allebei kun je niets doen. Ziektes die je nou eenmaal hebt. Beide kunnen vaak rekenen op stigma en onbegrip. Lekker zo min mogelijk van aantrekken. Jij bent jezelf en je hebt hard geknokt om een goed leven te krijgen ondanks je ziektes. Je bent sterker dan de meesten.

Alinde zei:

Altijd moeite met het woord ziek want je hoeft er niet mee in bed te liggen.

Klik om te vergroten...

Met suikerziekte hoef je ook niet in bed te liggen. Zou je dat ook niet accepteren als ziek?

Alinde zei:

Een psycholoog zei eens ‘je bent manisch depressief GEWEEST’. Maar bij de dsm bestaat dat niet, je hebt levenslang.

Klik om te vergroten...

Ach ja, het blijft mensenwerk. Voor mensen, door mensen. Ik heb die diagnose ook ooit gehad omdat ik eerst depressief was en een tijdje later psychotisch en daarna lange tijd instabiel. Maar toen ik langere tijd clean bleef verdween dat als sneeuw voor de zon. Echte bipolariteit kom je niet meer vanaf dat klopt.

Alinde zei:

Anyway vanmorgen verschrikkelijk gehuild. Er moet ook van alles uit denk ik wat nog onderdrukt was. Zo’n gevoel dat ik naar school moest, niet wilde etc.
Het is eigenlijk iets te snel na de dagbehandeling voor mij. Maar wrap wordt echt aangeraden en in het najaar zijn er weer zoveel andere dingen. Gelukkig deze eerste dag gehad nu. En bij deze groep komen er niet steeds mensen bij, en ze zijn ook niet in crisis.

Klik om te vergroten...

Goed hoor. Ik zou willen dat ik vaker kon huilen.

Alinde zei:

En nu is het kabinet gevallen. Kunnen we ons daar weer druk om maken 😉

Klik om te vergroten...

Ach dat gebeurt zo vaak 😄

Het enige dat ik vrees is dat VVD nog meer zetels krijgt en ons land nóg liefdelozer wordt.

Dank jullie wel!

Eerst even kort, bijzonder dat je zegt dat bipolair nu niet meer van toepassing is. Ik ben in mijn studententijd veel gaan drinken (meer dan anderen) en daarvoor was ik niet instabiel.

Bij de diagnose (met 23) hoorde gedwongen medicatie. En een gesloten opname en daarvan dan weer een trauma.
Trauma is overigens erkend en behandeld.

Maar toen had ik dus zware medicatie, een trauma en ik was heel veel kwijtgeraakt. Kort gezegd mocht ik vanuit de kliniek niets regelen en dat kostte mij mijn woning.

Ik ben eigenlijk nooit zonder medicijnen en zonder alcohol geweest. Misschien ben ik dan idd niet zo instabiel.
(wel jaren zonder alcohol maar wel medicatie al die tijd)

Ik vertelde iemand over wat dingen die spelen in de familie. 2 mensen met vergevorderde kanker, tussen 20 en 50. Een zieke ouder en een andere ouder die daar moeite mee heeft.

Diegene vroeg of ik niet eens met de poh kon gaan praten. Zij wist niet dat ik bij ggz al hulp heb.

En toch, het gaat eigenlijk nooit over wat er aan de hand is. Qua life events. Alleen of je nog genoeg uren slaapt en of je wel op tijd opstaat enzo. Of je nog medicatie in huis hebt.

En spv komt altijd met opties voor cursussen en online modules en nog meer praatgroepen maar gewoon luisteren eigenlijk niet. Niet als het over life events gaat.

Ik weet ook niet wat ik kan verwachten en hoe dat bij de Brijder gaat. Of dat je er vanuit moet gaan dat ggz crisismanagement is maar niet over het leven inhoudelijk gaat. Wellicht moet je die dingen gewoon zelf regelen en zelf betalen.

Bij de dagbehandeling begreep ik dat best veel mensen ook een route volgen buiten ggz om. Mijn vorige psychiater moest daar niets van weten, wilde zelfs niet dat ik met iemand van de kerk ging praten. Alles moest onder zijn paraplu alleen hij had maar twee keer per jaar 45 minuten.

De leegte die er was dit voorjaar, daar is niets aan veranderd. Ik mag dan nuchter zijn en weinig medicatie gebruiken, ik voel mij in een soort kooitje waarbij ik nu in het gareel moet maar ik haal daar geen voldoening uit.

Was geraakt toen ik las dat een kennis (jaar of 20 ) op de Amsterdamse toneel en kleinkunstacademie zit. Dat soort dingen vind ik zo gaaf maar ik doe er zo weinig mee. Bij zoiets kan mijn vuurtje weer gaan branden.
Had juist nog aan die mensen gedacht, aan haar en haar ouders.

Het is ook een rare toestand.

Toen ik was opgenomen jaren terug, moest je ook een beetje oefenen met alleen thuis zijn voor je naar huis kon.
(toen ging ik gewoon feesten op dat soort dagen maar oké)

Nu zijn er geen vrijwillige opnames meer en ben ik nog steeds bij familie maar die ‘rekent op mij met eten’. En SPV maakt soms vooraf een schema voor de week maar dat is ook raar. Want zo ben ik vorige week naar een festival geweest maar er wilde niemand mee en ik had het gevoel dat ik daar toch moest blijven want dat was afgesproken.

Tegelijk als ik nu zou zeggen, ik ga weer alleen wonen, dan val ik misschien weer in datzelfde gat. Zeker als het zo warm is, is het best rot in die flat.

Overigens ben ik met nog een verslaving gestopt: Tinder. Er waren zondagen dat ik bleef swipen en er waren maandagochtenden dat ik dacht: moet ik nu 20 mannen antwoorden? En hoe de laatste gesprekken verlopen zijn toen ik te dronken was om te typen verdient ook geen schoonheidsprijs.

Het Tindert makkelijker als je een interessante baan hebt en een paar leuke vakanties om over te vertellen. Als ze vragen wat voor werk je doet en je werkt niet, wordt het snel ongemakkelijk.

Overigens wil ik mij voor de structuur op de korte termijn weer melden bij de dagbesteding. Het is invulling maar ik word er niet blij van. Maar voor nu voor herstel wel goed.

Vanavond mijn eerste avondje weer in mijn eigen huis.

Zo fijn.

Ik voel dat het verdriet er nog steeds is. Of weer. Er was iemand overleden en ik hoorde dat op maandagochtend. Diezelfde woensdagavond hebben ‘ze’ me thuis bezocht. Dat was een heleboel flessen wijn later. Overigens ben ik niet zo lang van de radar geweest, ik had rond 17 uur iemand geappt dat ik wat later kwam en daarna was ik passed out en rond 22 uur was familie hier.

En nu zijn we 10 of 11 weken verder. Maar die persoon is nog steeds dood uiteraard.

De alcohol is niet zo’n gevaar. Ik weet alleen niet zo goed wat dat wel lekker is om te drinken maar dat kunnen ze me bij Brijder leren.

De benzo’s zijn lastiger omdat ik af en toe echt opgefokt ben en de omgeving daar weer op aanslaat etc. Voor hun ben ik makkelijker met mijn pammetjes. Ik heb wel gemerkt dat een duik in koud water mij helpt en gelukkig woon ik in waterrijk gebied. Als ik altijd een badpak en handdoekje mee heb ben ik deze zomer even gered.

Alinde zei:

Vanavond mijn eerste avondje weer in mijn eigen huis.

Zo fijn.

Ik voel dat het verdriet er nog steeds is. Of weer. Er was iemand overleden en ik hoorde dat op maandagochtend. Diezelfde woensdagavond hebben ‘ze’ me thuis bezocht. Dat was een heleboel flessen wijn later. Overigens ben ik niet zo lang van de radar geweest, ik had rond 17 uur iemand geappt dat ik wat later kwam en daarna was ik passed out en rond 22 uur was familie hier.

En nu zijn we 10 of 11 weken verder. Maar die persoon is nog steeds dood uiteraard.

De alcohol is niet zo’n gevaar. Ik weet alleen niet zo goed wat dat wel lekker is om te drinken maar dat kunnen ze me bij Brijder leren.

De benzo’s zijn lastiger omdat ik af en toe echt opgefokt ben en de omgeving daar weer op aanslaat etc. Voor hun ben ik makkelijker met mijn pammetjes. Ik heb wel gemerkt dat een duik in koud water mij helpt en gelukkig woon ik in waterrijk gebied. Als ik altijd een badpak en handdoekje mee heb ben ik deze zomer even gered.

Klik om te vergroten...

Pas op met Alcohol en Benzo’s. Tijdens is het link omdat ze elkaar versterken. Maar ook na een afbouw kun je er last door krijgen.

Er is zat lekkers te drinken. IJskoud kraanwater, thee in overvloed als je naar Simon Levelt / toko ofzo gaat. En als je van fris houdt, check https://drankerij.nl - keus genoeg.

Dank je.

Ook de tips van fris. Ik heb jaaaaren geleden orthomoleculair advies gehad en dan mocht je geen suiker en zoetstoffen. Later begreep ik dat ze bij iedereen dat advies geven. Dat kan ik nu gaan loslaten. Ivm slaap is mij ook alle caffeinehoudend incl icetea afgeraden vanaf 14 uur, door de arts.

Het is even zoeken. Ik heb nog een keer 0,0 bier gedronken maar dat was geen succes. Je lijf herkent toch dat kleine beetje alcohol en slaat op tilt.

De medicatie klopt steeds niet, dus het werd weer zitten en praten. (Moeder)
Ik had al aangegeven dat ik niet steeds over mijn zieke vader wil praten en vandaag ook niet over de WMO wil praten.

Ik ben begonnen over Nick en Simon (of eigenlijk Nick zonder Simon), over mijn fietstochtje van gisteren… maar het gaat toch weer over pillen, psychiaters en de zin van het leven.

Ik zie toch een groot nadeel van dat ze geen opnames meer aanbieden maar de mensen bij familie onderbrengen. Dan krijg je dit. Er waren meer mensen bij dagbehandeling die ‘vroeger’ naar de open afdeling gestuurd zouden zijn maar nu een combinatie krijgen van familie, dagbehandeling en IHT verpleging. En hoe kut mijn opname ook was, ik vind dit geen vooruitgang.

Vandaag mijn laatste kunstwerk opgehaald van de dagbehandeling. Vorige week woensdag lukte dat niet vanwege de storm. Was fijn er nog 1 x terug te zijn. Het creatief lokaal was mijn thuis, 8 weken lang. Ik had nog even in de huiskamer willen kijken maar deze was in gebruik voor iets anders en het was goed zo.

Misschien boek ik een stedentrip in NL, tussen alle behandelingen door. Niet om te gaan drinken of gebruiken, maar heel even nieuwe beelden op mijn netvlies.

Ik ben moe van aardig doen. Ik moet de hele dag aardig doen, ook deze week weer omdat de medicatie niet klopt maar die mensen daar allemaal niets aan kunnen doen. Althans niet de mensen van het secretariaat en niet die van de apotheek. Aardig tegen de nieuwe mevrouw van WMO, tegen de bezorger, de monteur, het buurmeisje.
Misschien zou ik liever een potje schelden maar dan krijg ik daar weer gezeik over.

Bij de dagbehandeling kon je nog ongegeneerd een kutdag hebben maar dat lijkt nu niet te mogen.

Broer weet volgens mij niet dat ik heel actief was voor een stichting, in 2021 en 2022.

Hij heeft het over ‘helemaal niks te doen’ enzo maar ik heb het met die stichting heel druk gehad alleen dat ligt buiten zijn interessegebied en blikveld.

Hij wil ook dat ik mijn dagen helemaal vol plan maar dat is echt niet goed voor me. Ik ken veel mensen met ‘iets psychisch’ die 1 ding op een dag doen. Dus als je GGZ afspraak hebt in de middag, niet s ochtends en s avonds ook van alles plannen.
En als je in de avond vergadering hebt, overdag rustig aan en misschien de dag daarna ook.

Hij doet een beetje alsof ik niks bereikt heb. Maar omdat bijv die stichting hem niet interesseert, vraagt hij er ook niet naar en dan ‘bestaat het niet’. Hij is zelf niet echt van het vrijwilligerswerk. Ik ben op mijn 17e begonnen met vrijwilligerswerk en heb heel veel gedaan. Vluchtelingenwerk, jeugdwerk, natuureducatie.

De rol van mijn broer zou wat kleiner moeten worden, maar de SPV zegt juist, regel het maar met je broers samen.

Misschien bel ik heel even Digiteam zodat ik toch rustig kan slapen.

Digiteam lijkt in gesprek. Misschien bel ik ze morgen even.

Namelijk mijn broer gaat steeds mee naar SPV en dat is ook omdat er voor die tijd geen overzicht meer was in behandeldoel en medicatie. Ook voor mijzelf niet. En dan praat ik over de tijd dat ik nog geen wijn en benzo’s misbruikte.

Broer denkt dat als ik eenmaal aan het werk ben, alles is opgelost. Hij en de spv zettten me nu onder druk om een weekschema uit mijn mouw te schudden met alle dagdelen ingevuld maar dat is helemaal de bedoeling niet. Broer zelf sport niet, is niet creatief en dat moet hij helemaal zelf weten maar ik moet wel een beetje mijn dingen kunnen doen.

Ik heb vorige keer al best kont tegen de krib gegooid.

Misschien kan ik toch nog ergens een paar dagen weg deze zomer. Ik ben een volwassen vrouw en mag dat toch zeker zelf bepalen. Nogmaals dit krijg je met ‘beter worden doe je thuis’. De familie wordt er heel erg in betrokken.

Alinde zei:

Broer weet volgens mij niet dat ik heel actief was voor een stichting, in 2021 en 2022.

Hij heeft het over ‘helemaal niks te doen’ enzo maar ik heb het met die stichting heel druk gehad alleen dat ligt buiten zijn interessegebied en blikveld.

Hij wil ook dat ik mijn dagen helemaal vol plan maar dat is echt niet goed voor me. Ik ken veel mensen met ‘iets psychisch’ die 1 ding op een dag doen. Dus als je GGZ afspraak hebt in de middag, niet s ochtends en s avonds ook van alles plannen.
En als je in de avond vergadering hebt, overdag rustig aan en misschien de dag daarna ook.

Hij doet een beetje alsof ik niks bereikt heb. Maar omdat bijv die stichting hem niet interesseert, vraagt hij er ook niet naar en dan ‘bestaat het niet’. Hij is zelf niet echt van het vrijwilligerswerk. Ik ben op mijn 17e begonnen met vrijwilligerswerk en heb heel veel gedaan. Vluchtelingenwerk, jeugdwerk, natuureducatie.

De rol van mijn broer zou wat kleiner moeten worden, maar de SPV zegt juist, regel het maar met je broers samen.

Misschien bel ik heel even Digiteam zodat ik toch rustig kan slapen.

Klik om te vergroten...

Het kan inderdaad lastig zijn voor je omgeving om te accepteren dat je 't rustig aan moet doen. Mijn vader had de neiging om me wat achter de broek aan te zitten omdat hij vond dat ik snel weer aan het werk moest. Ik heb 'm meerdere malen rustig uitgelegd dat ik mijn herstel op #1 moest zetten, en dat als ik werk ging overhaasten dat ik dan wel eens terug zou kunnen vallen. Het kostte een paar keer maar uiteindelijk kwam er wel begrip en was hij ook wel trots oop hoe ik het deed. Dus misschien als je rustig het belang uitlegt van hoe je 't op dit moment doet dat de boodschap ook bij je broer wel doorkomt.

dupont zei:

Het kan inderdaad lastig zijn voor je omgeving om te accepteren dat je 't rustig aan moet doen. Mijn vader had de neiging om me wat achter de broek aan te zitten omdat hij vond dat ik snel weer aan het werk moest. Ik heb 'm meerdere malen rustig uitgelegd dat ik mijn herstel op #1 moest zetten, en dat als ik werk ging overhaasten dat ik dan wel eens terug zou kunnen vallen. Het kostte een paar keer maar uiteindelijk kwam er wel begrip en was hij ook wel trots oop hoe ik het deed. Dus misschien als je rustig het belang uitlegt van hoe je 't op dit moment doet dat de boodschap ook bij je broer wel doorkomt.

Klik om te vergroten...

Dank je wel. Idd ‘herstel’ is het goede woord. Ik kan letterlijk niet zo goed herstellen als elke ochtend de wekker gaat en ik aan moet staan. Op een gegeven moment heb ik een weekje vrij nodig en als ik daar te laat mee ben, is een week te kort.

En bijv nu, dat er van WMO iemand komt wat alleen maar meer werk is, zegt mijn broer ‘je wilde toch sociale contacten’.
Maar ik bedoel niet hulpverleners. Die WMO wil over trauma’s praten enzo, ik knap daar niet van op.

Het heftige is dat ik destijds, toen ik psychotisch was, ook door moest van de familie. Ik kwam op het punt dat ik MOEST rusten maar ik moest door van ze. Ik kan niet teveel in detail treden.
Op een gegeven moment was ik zoveel etmalen wakker dat gesloten opname noodzakelijk was. Daarna heb ik mijn familie in die zin op afstand gehouden.

Nu niet teveel aan denken.

Bedankt voor jullie support steeds.

Ik denk dat alles nu wat rustiger is.

Ik heb vandaag de telefoon helemaal uit gezet op gegeven moment. Alles ging al niet helemaal lekker maar toen werd ik door 3 mensen tegelijk geappt dat ik mij NU moest aanmelden voor oud en nieuw.
Oud en nieuw jongens…. De eerste twee mensen heb ik gedempt maar toen begon een derde en toen heb ik ze allemaal een bericht gestuurd of ze me met rust konden laten en dat het verdorie juli is.

(Het bijbehorende verhaal is dat het een groepsaccomodatie is met beperkte plaatsen. Maar voorheen begon dit gedoe in oktober en dat vond ik al vroeg. Misschien kan ik dan niet mee, maar dat is dan maar zo)

Ik heb deze week braaf aan alle verplichtingen voldaan maar zowel gistermiddag als vanmiddag heb ik gehuild. Niet als aansteller maar het is gewoon teveel zo.

Ik was vanavond bij ouders en zei uiteindelijk heel rustig, ik doe nu alles wat er gevraagd wordt maar moet wel huilen elke middag. Wie vraagt dat, vroeg moeder. SPV en Oudste Broer, zei ik.
Mijn moeder wil niets negatiefs horen over oudste broer maar ze kon zich voorstellen dat dit toch niet de bedoeling is.

Ze konden (denk ik) zien dat de stemming wel goed is, dat ik niet gebruik. Maar dat de spanning wel oploopt en als er geen drank of pammen zijn ga ik dus huilen.

Wat eigenlijk wel goed is want ben ooit gaan gebruiken omdat ‘big girls don’t cry’ enzo.

Waarschijnlijk spreken zij maandag en woensdag broer. Woensdag gaan twee broers mee naar spv en ik denk dat ik nu wel duidelijk kan maken wat ik wil en wat ik niet wil.

Mijn moeder kon zich wel voorstellen dat broer en spv samen best bedreigend overkomen, het zijn nogal stevige karakters.

Broer had laatst een cliënt van de dagbesteding ontmoet en de cliënt begon gisteren dat hij nog steeds aan het bijkomen was van de handdruk van mijn broer. Tja iets met bouw en directeur… dan krijg je dat.

Maar ik houd mij wel staande.

Oja ik durfde bijna niet mijn telefoon uit te zettten, bang dat ‘ze’ zouden denken dat ik lam in bed lag ofzo. Dus zelfs aangekondigd dat ik de telefoon ging uitzetten. Maar volgens mij is er nu wat meer vertrouwen en vindt iedereen het best als ik tussen 9 en 17 dat ding uit doe. Bij dagbesteding gaat ie dan in de kluis en dan houd ik dat op vrije dagen ook aan.

Wie plant er in hemelsnaam oud en nieuw in juli
EN niet 1 persoon maar 3 hahaha. Ik snap je reactie volkomen

Huilen kan hartstikke fijn om even te ontladen!

Alinde zei:

Ik denk dat alles nu wat rustiger is.

Ik heb vandaag de telefoon helemaal uit gezet op gegeven moment. Alles ging al niet helemaal lekker maar toen werd ik door 3 mensen tegelijk geappt dat ik mij NU moest aanmelden voor oud en nieuw.
Oud en nieuw jongens…. De eerste twee mensen heb ik gedempt maar toen begon een derde en toen heb ik ze allemaal een bericht gestuurd of ze me met rust konden laten en dat het verdorie juli is.

(Het bijbehorende verhaal is dat het een groepsaccomodatie is met beperkte plaatsen. Maar voorheen begon dit gedoe in oktober en dat vond ik al vroeg. Misschien kan ik dan niet mee, maar dat is dan maar zo)

Klik om te vergroten...

Toch juist superkoel dat je vrienden aan je denken en een leuk uitje organiseren? Dat je hoofd nu niet bij oud & nieuw is snap ik ook wel, maar wat is het alternatief voor O&N dan?

Alinde zei:

Ik heb deze week braaf aan alle verplichtingen voldaan maar zowel gistermiddag als vanmiddag heb ik gehuild. Niet als aansteller maar het is gewoon teveel zo.

Ik was vanavond bij ouders en zei uiteindelijk heel rustig, ik doe nu alles wat er gevraagd wordt maar moet wel huilen elke middag. Wie vraagt dat, vroeg moeder. SPV en Oudste Broer, zei ik.
Mijn moeder wil niets negatiefs horen over oudste broer maar ze kon zich voorstellen dat dit toch niet de bedoeling is.

Ze konden (denk ik) zien dat de stemming wel goed is, dat ik niet gebruik. Maar dat de spanning wel oploopt en als er geen drank of pammen zijn ga ik dus huilen.

Klik om te vergroten...

Goed gedaan.

Alinde zei:

Wat eigenlijk wel goed is want ben ooit gaan gebruiken omdat ‘big girls don’t cry’ enzo.

Klik om te vergroten...

Ik zou willen dat ik vaker kon huilen. Prima om dat eruit te laten. Dat lucht ook op.

Alinde zei:

Waarschijnlijk spreken zij maandag en woensdag broer. Woensdag gaan twee broers mee naar spv en ik denk dat ik nu wel duidelijk kan maken wat ik wil en wat ik niet wil.

Klik om te vergroten...

Precies. als je goed beargumenteert waarom (als ze daar ueberhaupt al naar vragen) dan volgt er vast wel begrip.

Alinde zei:

Mijn moeder kon zich wel voorstellen dat broer en spv samen best bedreigend overkomen, het zijn nogal stevige karakters.

Broer had laatst een cliënt van de dagbesteding ontmoet en de cliënt begon gisteren dat hij nog steeds aan het bijkomen was van de handdruk van mijn broer. Tja iets met bouw en directeur… dan krijg je dat.

Maar ik houd mij wel staande.

Oja ik durfde bijna niet mijn telefoon uit te zettten, bang dat ‘ze’ zouden denken dat ik lam in bed lag ofzo. Dus zelfs aangekondigd dat ik de telefoon ging uitzetten. Maar volgens mij is er nu wat meer vertrouwen en vindt iedereen het best als ik tussen 9 en 17 dat ding uit doe. Bij dagbesteding gaat ie dan in de kluis en dan houd ik dat op vrije dagen ook aan.

Klik om te vergroten...

Zo veel rustiger zonder mobiel. Goede stap. Zet 'm uit voor jezelf en houd 'm niet aan voor een ander. 👍

@dupont
Ik zou willen dat ik vaker kon huilen.


same,
al lukt het me steeds meer om me te laten gaan , huilen is een goede iets en moet ik niet als een negatief / ik ben zwak iets zien

Dank jullie wel 🙂

‘De dag dat oud en nieuw online komt’ is altijd een happening. Maar dat was altijd in oktober.
In de Coronatijd is de groep opgesplitst in kleinere groepen.

Ik zat gisteren tijdens het boodschappen doen vast tussen 2 poortjes van AH (ja zulke dingen krijg ik voor elkaar) en allemaal van dat soort dingen. Wist niet dat ‘de dag dat O&N online zou komen’ dit jaar in juli zou vallen.
Ik kon de app-kanonnade even niet handelen. En wetende dat er een kans is dat ik nu te laat ben, heb ik het even laten rusten.

Ik weet het gewoon nog niet. Er is ook overal drank tijdens zo’n weekend. Ik kon dat niet gisteren in een paar minuten besluiten. Er is zoveel gebeurd, ik weet niet eens hoe de dag van morgen eruit ziet.

Wel staat er in augustus een festival gepland met een paar van die mensen en dat zie ik wel zitten. De berichtgeving daar omheen ging iets rustiger.

Vandaag de eerste keer dat ik weer een hele dag alleen ben. Op een ‘gewone’ dag begon ik begin van de middag een fles wijn en voor het slapen gaan het laatste glas. Dus een fles gespreid over de middag en avond. Dan bleven mijn gedachten onder controle.

Die had ik dus vandaag niet. Ben wat blaadjes gaan opruimen in de straat.

Vandaag een berichtje van de oud-voorzitter van mijn vrijwilligerswerk. Ik denk de laatste persoon die ik nog echt heb gesproken voor ik in crisis raakte. Die wist van mijn gerommel met de medicijnen. Van de vriend met wie ik een relatie zou gaan beginnen. Van alles wat mij in december en januari van slag had gemaakt.

Hij merkte destijds dat ik niet oké was tijdens de vergadering. Ik had niets gedronken maar misschien juist daardoor… Maar omdat daar net het bestuur wisselde hadden we niet echt meer met elkaar te maken. Nu denk ik: Ja Karel weet wat er allemaal speelde.

Mijn familie neemt dat met die man niet erg serieus want ze hadden die hele man nog nooit gezien en ik was gewoon uit balans. De relatie-man. Maar hij was wel degelijk de trigger. Het is een soort jeugdliefde. Was. Hij zelf noemde het eeuwige liefde. We zijn al 17 jaar met elkaar in contact. Waren. Bij tijd en wijlen. Zo iemand kan je maken of breken als je elkaar al zo lang kent. Hoop geven en alle hoop weer wegnemen.
En toen stortte ik in het ravijn.

Afgelopen januari wilde ik behang uitzoeken en mijn moeder ging mee maar er kleefde iets raars aan. Ik zei ook: ik doe gewoon alles wit, ik kan altijd nog dingen ophangen. Nee zij wilde nog een keer naar nog een winkel. Nu blijkt dat ze na hun ongeluk weer wilde ‘oefenen met rijden’. Ik kon er toen de vinger niet op leggen, waarom die ritjes zo onprettig waren. Ze had me daar ook niet mee moeten belasten.

Ik wil voorlopig helemaal niet meer met haar in de auto. Het zijn uitgelezen momenten om over mijn vader te klagen en ik kan geen kant op. Mag zelf niet rijden Ivm medicatie. Gisteren de ‘Bill of rights’ geleerd en ik heb het recht om niet in de auto te willen 🙂

Nou even de stad in gegaan, smoothie gehaald.

Zit nu al vol met dronken mensen. Niet aantrekkelijk.

Heb nu contact met iemand die tegen betaling hier kan helpen schoonmaken. Ik kan het nu missen en ik wil weer controle hebben.
Niet wachten tot dat hulpverleners x en y en z de agenda’s naast elkaar gelegd hebben na de vakantie.

Ik denk dat ik zelf gewoon geen talent heb om het schoon en netjes te houden. En dat ik liever een baan zoek en dan iemand laat schoonmaken terwijl ik weg ben.
In plaats van die hulpverleners die het samen willen doen. Mijn keuken is klein en is niet zo geschikt voor ‘samen’.

Ik heb zelf schoonmaakwerk gedaan (niet zo lang) en dan lag er een briefje met wat er gebeuren moest en dat deed ik.
Geen discussies waarom die mensen het zelf niet gedaan hadden etc etc.

Die WMO kan wel komen maar ik kan niet de hele zomer gaan wachten op nieuwe afspraken. Er moet nu iets gebeuren.
En ik wil de baas zijn.

Over dat huilen.
De keren dat ik heb moeten huilen, ‘moest’ ik elke keer meteen praten.

is dat heel Nederlands ofzo?

Alleen bij muziektherapie mocht ik naar een plaatje kijken en muziek luisteren en gewoon huilen.
Die docente is ook niet van NL afkomst.

Ik heb overigens ook heel veel jaren niet kunnen huilen. Het komt nu weer wat los.

Maar ook bij GGZ, je moet je al op de wc opsluiten als je even je tranen wilt laten gaan. Maar dan voel ik me weer schuldig dat ik het toilet bezet houd want er zijn niet zo veel toiletten.

Nou… het was weer praten praten.

Maar ik denk dat we nu bij de kern waren.
Wat als de familie zegt, het is crisis. En ik zelf zeg: Het is crisis.
En de SPV zegt: Het is geen crisis.

Ik heb in april 60 stuks lorazepam geslikt in 2 dagen. Niet uit het illegale circuit maar van de apotheek.
Niet uit suïcidale overweging maar ik dacht dat ze niet werkten, dat het placebo’s waren. Ik was in de war.

In de dagen daarna heb ik verslavingsklinieken gebeld en ik had 1 gevonden die plek zou hebben binnen 2 tot 3 weken.

GGZ wilde het daar niet over hebben, de familie moest me maar helpen.

Nu moet er een crisisplan komen. Maar we kunnen eindeloos plannen maken maar als er in geval van crisis gezegd wordt: dit is geen crisis, wat dan?

Eigenlijk was ik al ernstig in de war, in januari al.

Enerzijds ‘mijn probleem’, anderzijds worden verwarde mensen al 100 jaar opgenomen, alleen nu niet meer in onze regio. (Aan beide kanten van de familie zijn mensen opgenomen geweest in de jaren 50/60 en dat was niet door drank, we zijn psychosegevoelig).

Nu is iedereen boos op de meneer van WMO maar dat is niet waar het mis ging.

(verder al ruim 2 maanden clean van alcohol. Pammen is nog lastig maar max 2 mg per dag en ik bestel niet meer illegaal. En op de wachtlijst van Brijder)