Tijd van bezinning - waar?

Dank je wel!

Ik kan nu niet op alles reageren. Over de mensen in de kliniek ben ik 1000 % positief. Wat een geweldige mensen. Je ziet het personeelstekort maar ze reageren het niet af. Heb me er zo veilig gevoeld. Wat ook gevaarlijk is want je wilt er blijven.

Ik weet niet zeker maar denk dat ze me pas geplaatst hebben toen de laatste van er ouwe garde weg was. Dat ze de ‘harde kern’ niet weer bij elkaar wilden brengen. Mijn opname-maatje ging naar huis en precies toen kwam ik door de andere deur binnen. Denk dat ze hier geen overlap in wilden.

Ja in sept mocht ik niet naar mijn eigen huis van mijn moeder. En in november ging het niet meer maar moest ik toch alleen thuis. Stad en land heb ik gebeld. Ambulance is ook geweest en een tante die hier nog nooit geweest was.

Overal flessen. Bloed. Diarree. Het was smerig.

Ik denk dat ik voor het familie-gesprek toch wat vragen ga opschrijven. Daar is het immers voor.

Waarom ze me zo in mijn vrijheid beperkt hebben. Toen het in september gewoon lekker ging, kon ik niet naar huis want ik kreeg mijn pillen niet mee. Dat gaf zoveel frustratie dat het uiteindelijk ook weer wat minder lekker ging. Lijkt me niet zo gek. Ik ben 41.

Die laatste week dat snap ik dan weer niet. Als ik ZO vaak zeg dat het niet gaat, hoe kun je dan gewoon weggaan? Heb zelfs familieleden die ik normaalgesproken niet meer zie gebeld: Hallo met Alinde, het gaat niet goed.

Verder bedenk ik af en toe iets wat ik had en nu niet meer heb. Een leuke plant bijvoorbeeld. Ik denk dat hij bij broer niet door de keuring kwam en dat hij die ook maar weggegooid heeft. Denk dat er veel weggegooid is. Ook wat wijnflessen waar nepbloemen in stonden. Ik snap dat je je twijfels hebt daarover op het moment dat iemand in een kliniek zit. Maar het was een bepaalde compositie, ik had het fijn gevonden als ze het overlegd hadden.

Eigenlijk was overal wel over nagedacht, qua styling. Mijn hele signatuur is weg.

Alinde zei:

Ik denk dat ik voor het familie-gesprek toch wat vragen ga opschrijven. Daar is het immers voor.

Waarom ze me zo in mijn vrijheid beperkt hebben. Toen het in september gewoon lekker ging, kon ik niet naar huis want ik kreeg mijn pillen niet mee. Dat gaf zoveel frustratie dat het uiteindelijk ook weer wat minder lekker ging. Lijkt me niet zo gek. Ik ben 41.

Die laatste week dat snap ik dan weer niet. Als ik ZO vaak zeg dat het niet gaat, hoe kun je dan gewoon weggaan? Heb zelfs familieleden die ik normaalgesproken niet meer zie gebeld: Hallo met Alinde, het gaat niet goed.

Verder bedenk ik af en toe iets wat ik had en nu niet meer heb. Een leuke plant bijvoorbeeld. Ik denk dat hij bij broer niet door de keuring kwam en dat hij die ook maar weggegooid heeft. Denk dat er veel weggegooid is. Ook wat wijnflessen waar nepbloemen in stonden. Ik snap dat je je twijfels hebt daarover op het moment dat iemand in een kliniek zit. Maar het was een bepaalde compositie, ik had het fijn gevonden als ze het overlegd hadden.

Eigenlijk was overal wel over nagedacht, qua styling. Mijn hele signatuur is weg.

Klik om te vergroten...

Je vragen zijn heel logisch en zeker niet gek.
Maar de vraag is of je er het antwoord op krijgt wat je wilt.

Ik heb ook veel vragen aan familie (gehad). Vooral mijn ouders, broers en zussen. Beetje soortgelijk verhaal.
Mijn is juist afgeraden om teveel vragen op hen af te vuren. Om te voorkomen dat de band weer beschadigd.
Misschien goeie om eens te overleggen met je AB. Iedere casus is natuurlijk anders.

Ja ik denk dat met zijn allen bij elkaar, wel het moment is.

Aan de andere kant weet ik nog niet hoe het werkt. Of het één keer zo´n gesprek is of dat het een traject is. Ab en die andere meneer kunnen ook sturen natuurlijk. Die andere meneer heeft misschien ook wel gemerkt dat ze wat doorslaan in het afremmen van een 41 jarig persoon.

Ik realiseerde me vanavond dat ik weer op vakantie kan. Toen de medicatie in beheer was, was ook dat niet mogelijk. Althans ik heb besloten het onderwerp niet aan te zwengelen toen. Mijn eigen huis was al nauwelijks bespreekbaar. Na de tweede opname zijn ze niet meer begonnen over de medicatie en ik heb het gewoon bij me gehouden.

Laatste keer dat we het oneens waren over medicatie, in december, was er vier man politie nodig om de boel weer te sussen. Ik schrok me de pleuris en dat hoeft van mij niet meer.

Alinde zei:

Ja ik denk dat met zijn allen bij elkaar, wel het moment is.

Klik om te vergroten...

Dan zeker doen.
Maar inderdaad misschien samen met de AB.

Goed vooruitzicht dat je misschien weer op vakantie kan.
Zou misschien wel even een stabiele basis thuis proberen op te zetten qua antabus etc.
Ligt natuurlijk ook aan je vakantieplek.

Het beeldbellen gaat via Whatsapp. Ik denk dat ik dat daar gewoon kan doen, mits er Wifi is. Het is pas in maart, ik kan het overleggen. Is inderdaad wel belangrijk.

Heb ook een annuleringsverzekering genomen. Als ik niet stabiel ben dan ga ik niet.

Ja gesprek is met AB en met die familieman. Denk dat het wel goed zit.

Achteraf zijn we eigenlijk niet zo consequent geweest waar ik nu woonde, in 2023. Ik had niet de vrijheid naar mijn eigen huis te gaan want dan moest ik de medicatie overleggen met familie. Dan zou je zeggen dat ik in feite weer bij mijn ouders woon. Dit was ook de vraag van GGZ, of ik bij mijn ouders kon logeren en dan de medicatie in beheer.

Echter toen ze gingen verbouwen hebben we niet echt naar mijn plaatje gekeken. Zodra de verbouwing in ging, kon ik daar niet meer heen. Terwijl mijn eigen huis nog onbewoonbaar was. Als we nou in oktober gekeken hadden, Alinde woont weer in haar huis per 1 november, dan kun je daar naartoe werken en thuis weer wat wennen. Voor de eerste opname woonde ik praktisch bij mijn ouders en na de eerste opname kon ik er niet meer heen.

Ik zie nu screenshots van mijn appjes in de crisisweek. Hartverscheurend.

AB vroeg of ik misschien manisch was voorafgaand aan de crisis. Hij dacht het te zien aan mijn appjes. Het klopt wel een beetje. IK zou niet manisch zeggen maar hypomaan toch wel.

Brijder vroeg natuurlijk ook (bij de tweede opname) waarom ik geen hulp heb gevraagd in plaats van naar de fles te grijpen. Roos (van Brijder) was oprecht geïnteresseerd: Wat maakt nou dat je zoveel hulp krijgt, deze niet pakt, en dan toch weer gaat drinken. Later en de groep kregen we een oefening waarbij je op een soort theatrale manier moest uitbeelden wat er gebeurt bij trek.
Ik heb een bedje gebouwd van stoelen en ben daarop gaan liggen. Heb laten zien dat mijn voeten niet wilden stoppen met bewegen en dat ik ten einde raad naar AH to go vertrek voor 2 flessen wijn.

Ik krijg soms best veel hulp op momenten dat ik er niet om vraag. Denk aan schema's invullen etc en lange sessies bij ambulant begeleider op kantoor. Of een persoon van WMO die elke week komt maar alleen wil praten.

Of bemoeienis met de medicijnen als het gewoon goed gaat.

Maar als het crisis is dan wordt er niet altijd adequaat gehandeld. Ik weet dat GGZ in principe geen mensen opneemt. Dat weet ik nu, dat wist ik in april nog niet.

Ik ben in de crisisweek elke keer naar de winkel gegaan op de fiets, er zijn geen ongelukken gebeurd. AB zegt, je weet precies hoe laat het is. Ik denk dat ik ook nog gewoon helder reageer in het verkeer. Recht loop op de trap, mijn sleutel doelgericht in het slot steek. Hoe vaak ik naar de winkel was geweest en waar, dat heb ik met mijn bankafschrift kunnen reconstrueren. Meestal 2 x per dag naar de winkel, 2 flessen wijn per keer.

Thuis nog een keer vreselijk diarree gekregen vlak voordat ik weg wilde maar in de winkel was het weer over. Wat ik oprecht nog niet weet, is of ik met dat bebloede gezicht ook ben gaan winkelen. Ik kan mij voorstellen als ik al mijn haar er voor gehangen heb, en het was vroeg donker, dat het onopgemerkt gebleven is. Daar ben ik een stukje kwijt.

Ja misschien wel idd… en ff heel veel water want t was misschien ook wat uitdroging soms. Wat doe je jezelf dan aan hè.

Ben ook flauwgevallen een van die dagen.

Ik ga toch een klacht indienen tegen de WMO man. Hij komt hier al vanaf november niet meer maar vind t belangrijk dat zijn leidinggevende ook goed op de hoogte is.

Ik lees nu een stukje waarin WMO ook begeleiding biedt rondom de thuiskomst na een opname. Ik heb idd ervaren dat dat best een dingetje is. De WMO meneer is bedoeld om te praten, niet om iets te doen. Maar hij had ook met mij een planning kunnen maken of in ieder geval kunnen bedenken dat er een dag is waarop je thuis komt.

Wat nu gebeurd is, is dat voor de opname mijn broer met Wim (zo noem ik hem) gesproken heeft en toen bleek dat Wim niet ging leveren wat er gevraagd was. Toen hebben broer en schoonzus gezegd: Wij gaan je huis opruimen.

Dat houdt in dat de tijdens het laatste weekend van mijn opname al mijn spullen in dozen hebben gedaan en daarna hebben schoongemaakt. Zodat het op het eerste gezicht er weer ruim uit zag. Heel fijn maar ook lastig want je weet helemaal niet meer waar alles ligt.

Bij de tweede opname werd vanuit de Brijder gevraagd of ik iemand wilde regelen die met mij ging opruimen op de dag na thuiskomst. Flessen weg, dat soort dingen. Meerdere mensen van de verpleging hebben er meerdere keren om gevraagd. Ik had vriendin T gevraagd. Zij wilde ook wel iets doen voordat ik thuis kwam maar dat wilde ik zelf liever niet. Ik hield het ook een beetje af want ik wist niet meer hoe erg de troep was.

Ik wist dat er ongeveer 30 flessen waren. Dat ik diarree had en twee keer het toilet niet had gehaald waarvan t een keer in bed gebeurde. Dat er etensresten moesten rondslingeren en dat mijn bezoek de koelkast nog vol gegooid had maar dat ik dat niet had opgegeten. Dat er een makreel in de koelkast lag. Ik had nog gespuugd in een bakje, dat wist ik nog.

Vriendin T had ook ook druk na kerst en wist niet zeker of ze de vrijdag of zaterdag zou komen. Ik heb het een beetje af gehouden, was ook moe. Sommigen zeiden bij Brijder dat de ambulant begeleider hielp met opruimen maar ik dacht dat die van mij daar niet voor was. En dat zei hij zelf ook, dat doet hij echt niet. Bovendien als je WMO hebt zou je het daarbij eerder verwachten.

Uiteindelijk bleek dat moeder en oudste broer al hadden opgeruimd op de dag van de opname. Flessen weg, koelkast leeg etc. Ik heb T toen ook laten weten dat ze niet hoefde te komen.

Ik ga toch bij de WMO doorgeven dat deze man eigenlijk niets doet. Hij had mij wel de route kunnen wijzen wie er dan wel kan helpen opruimen. De thuiskomst is wel een belangrijk moment wat dat betreft.

Alinde zei:

Ik ga toch een klacht indienen tegen de WMO man.

Klik om te vergroten...

Jij bepaalt zelf wat je doet.
Het valt me vaker op dat je veel dingen bij anderen zoekt of neerlegt. Vooral wat niet goed gaat.

Ik zou je willen aanraden om de focus op jezelf te houden en je te richten op de dingen waar je zelf invloed op hebt. Daar heb je echt je handen vol aan denk ik.
Laat je niet teveel afleiden.

Love, piece 🫶

Thanks!

Met SPV en Brijder gaat wel heel goed. Die overleggen ook veel met elkaar.

Ik probeer het ook te verbeteren. Het is wel gemeenschapsgeld. Het zou mij niet verbazen als die Wim wel gewoon uren schrijft voor al die keren dat hij niet komt. Zoiets zei hij wel. Ik krijg een jaar lang hulp vanuit die organisatie maar er gebeurt vrijwel niets. Dat is toch zonde?

De rest loopt nu wel en het gaat ook niet vanzelf. Het is niet dat ik niks doe. Maar een organisatie voor praktische hulp die geen praktische hulp geeft, die wil ik wel een brief schrijven.

Bedankt voor het mee denken.

Alinde zei:

Eigenlijk heeft de ware ik, die boven komt met alcohol, echt schijt aan iedereen. Zo´n avonddienst van GGZ ontvang ik dan stomdronken in een smerige pyjama. Kan me niets schelen.

Klik om te vergroten...

Is niet echt je ware zelf hè. Dat iets als alcohol je remmingen weghaalt en je niets doet geven om hoe je overkomt en wat de consequenties van je gedrag zijn betekent niet dat je remmingen normaal je "ware zelf" die nergens om geeft verhindert naar buiten te komen.

Alcohol maakt je juist onbewuster, terwijl dichterbij je ware zelf komen enkel meer en meer bewustzijn betekent.

Het is dus niet je ware zelf die bovenkomt met alcohol maar juist het onbewuste ego dat alleen tot die mate bewust is dat het zich goed wil voelen in het moment en het niet kan boeien wat de consequenties daarvan zijn.

Alinde zei:

Eigenlijk heeft de ware ik, die boven komt met alcohol, echt schijt aan iedereen. Zo´n avonddienst van GGZ ontvang ik dan stomdronken in een smerige pyjama. Kan me niets schelen.

Klik om te vergroten...

Is het niet veel leuker om te horen wanneer mensen zeggen. Hè wat zie je er leuk uit vanavond. En dat je nuchter aankomt is niet alleen respectvol naar die hulpverleners toe maar ook gewoon na jezelf.

Draai het eens om. Jij bent die hulpverlener en er komt een cliënt binnen. Dronken smerige kleding of zelfs in een pyjama.

Hoe denk jij dan over die persoon?

annihilation zei:

Is het niet veel leuker om te horen wanneer mensen zeggen. Hè wat zie je er leuk uit vanavond. En dat je nuchter aankomt is niet alleen respectvol naar die hulpverleners toe maar ook gewoon na jezelf.

Draai het eens om. Jij bent die hulpverlener en er komt een cliënt binnen. Dronken smerige kleding of zelfs in een pyjama.

Hoe denk jij dan over die persoon?

Klik om te vergroten...

Vooral zielig denk ik. En wat respectloos.

Deze meneer heb ik een paar keer gezien begin november. Dat was de aanloop naar de eerste opname. Een tijd waarin ik het heel spannend vond. Ik vond het lastig om mijn tas te pakken want ik zag het allemaal niet voor me, had geen idee wat ik allemaal mee moest.

Deze meneer had bij de verslavingsorganisatie gewerkt voordat hij bij GGZ deze avonddiensten ging doen. Ik kan mij voorstellen dat hij gehoopt had mij de keer daarna nuchter te zien en een beetje sterker. Was niet leuk voor hem dat ik na de opname zo in de kreukels lag. We hadden eerst gebeld en aan de telefoon hoor je niet zo veel, ik blijf verbaal redelijk sterk.

Achteraf is het ook debiel want ik denk dat mijn SPV wel even bezig is geweest dit bezoekje te regelen en die meneer ging heel abrupt weer weg. Volgens mij is dat ook regel als de client onder invloed is. Maarja ik was niet mezelf, ik wilde drinken en dat was alles. Denk dat het GABA systeem helemaal overhoop lag.

Overigens vonden wij op de afdeling het heel heftig als jonge mensen zwaar alcoholverslaafd waren. Kwamen ze bijv in de rolstoel binnen na een insult, of helemaal bont en blauw met een mega baard.

Ben wel eens jankend van tafel gegaan toen zo'n relatief jonge gast heel erg op mijn neef leek. Zo onverzorgd, down, groot, zwaar, opgezwollen. Overal blauwe plekken.

Toen wist ik nog niet dat ik de keer daarna zelf bont en blauw zou binnen komen. Twee dagen heb ik rondjes gelopen op de afdeling, zo rusteloos. Mensen konden tegen me praten en ik vergat alles (diazepam). Nee dat wil ik niet meer meemaken.

Woensdag komt mijn tante even langs.

Ik had haar in december gebeld na jaren van nauwelijks contact en toen is ze even langs geweest. Fijn dat ze woensdag even komt. Ik wilde haar al een kaartje sturen.

Fijn dat het hier nu redelijk opgeruimd is en dat ik gewoon mensen kan ontvangen. Hoewel misschien dinsdagmiddag nog even aanpoten want het is wel leuk als het dan ook echt netjes is. Maar het is niet vies, in tegenstelling tot de vorige keer.

Weet niet of ze misschien ook boos is, dat ik het zo ver heb laten komen en dat ik haar er in betrokken heb. Maar de berichtjes komen niet boos over en als ze wel boos is dan is dat ook wel terecht. Dan houden we het gewoon kort. Denk dat ze vooral blij is met hoe ik er nu bij zit. Hopelijk komende nachten iets meer slapen maar ik zie er best fris uit.

Heb gisteren tegen een vriend gewoon gezegd dat ik in een kliniek heb gezeten. Het was in een restaurant vol mensen, ik heb het wel een beetje kort gehouden. En vanwege de setting heb ik niet verteld van de alcohol.... alleen van de medicatie.

Later vroeg hij of ik van zijn tiramisu wilde proeven maar dat kon natuurlijk echt niet.

Hij heeft nooit wat gemerkt zegt hij. Dat kan ik mij voorstellen. Als ik met hun was, was de alcohol geen probleem. Bij hun voelde ik mij goed en ik dronk gezellig met de groep mee. We wonen niet bij elkaar in de buurt en zodoende staan ze nooit onverwacht op de stoep. Bellen deden we in het begin wel maar die gewoonte is verdwenen dus ook daarin hebben ze niets gemerkt. Anderen merkten soms wel dat ik niet meer wilde bellen toen ik in gebruik was.
J had alleen gemerkt dat het me tijdens oud en nieuw een keer teveel werd. Dat klopt wel, ik had EMDR gehad toen en ik kon de lampjes en de piepjes en de bliepjes niet verdragen.

Verder merk je niet zo snel dat iemand aan de benzo´s zit denk ik, als je de kenmerken daarvan niet kent.

Dus ik ben in een restaurant geweest en het was wel oke. Het is goed dat ik antabus slik anders zou ik denken dat één wijntje wel kon. Of een hapje tiramisu.

Bezoekje van mijn tante wordt toch wel spannend.

Misschien vraagt ze waarom ik niet in een eerdere fase hulp heb gevraagd. Toen het nog 1 fles wijn was en geen 4. Heb ooit wel hulp gevraagd aan haar man bij een klusje maar die had geen tijd.

Mensen in mijn netwerk hebben het eigenlijk altijd druk. Eigen zaak, poepluiers, sport, etc.

Straks gesprek bij Brijder over dagbesteding en reintegratie.

We moeten vooral niet te snel gaan, maar ik moet wel iets op het programma hebben. Gelukkig vind ik het niet vervelend om haar het gebouw van Brijder te gaan. Bij GGZ heb ik dat wel. Als ik het gebouw zie dan word ik al misselijk. Bij Brijder heb ik daar geen last van, ik kom er zelfs wel graag. Ze hebben lekkere chocomel. Het heeft hier gesneeuwd en ik ga ff lopend.

Alinde zei:

Brijder vroeg natuurlijk ook (bij de tweede opname) waarom ik geen hulp heb gevraagd in plaats van naar de fles te grijpen. Roos (van Brijder) was oprecht geïnteresseerd: Wat maakt nou dat je zoveel hulp krijgt, deze niet pakt, en dan toch weer gaat drinken

Klik om te vergroten...

Ik denk dat dat echt de verslaving is.
Geen hulp middelen. Denken dat het nog wel kan met de wijn. Maar ondertussen finaal in de goot lopen.
Hulp helpt niet altijd. Althans, misschien niet gelijk. Er moet ook een vertrouwensband ontstaan is mijn ervaring.

Alinde zei:

Later en de groep kregen we een oefening waarbij je op een soort theatrale manier moest uitbeelden wat er gebeurt bij trek.
Ik heb een bedje gebouwd van stoelen en ben daarop gaan liggen. Heb laten zien dat mijn voeten niet wilden stoppen met bewegen en dat ik ten einde raad naar AH to go vertrek voor 2 flessen wijn.

Klik om te vergroten...

Heel mooi uitgebeeld.
Ik zie je ook echt gaan. Niet kunnen slapen. Op de wekker kijken. En dan naar de AH to go met de ziel onder je armen. Misschien wel nog in je pyjama.

Alinde zei:

Of bemoeienis met de medicijnen als het gewoon goed gaat.

Klik om te vergroten...

Deze controle is denk ik heel goed.
Zeker wat de antabus betreft.
Anders gaat je verslaafd brein wellicht zeggen: "laat maar zitten die pil, ga maar lekker een flesje wijn halen joh. Waarom zou je eten kopen? Als je wijn drinkt krijg je ook je calorieen binnen" etc.

Alinde zei:

Ik ben in de crisisweek elke keer naar de winkel gegaan op de fiets, er zijn geen ongelukken gebeurd. AB zegt, je weet precies hoe laat het is. Ik denk dat ik ook nog gewoon helder reageer in het verkeer. Recht loop op de trap, mijn sleutel doelgericht in het slot steek. Hoe vaak ik naar de winkel was geweest en waar, dat heb ik met mijn bankafschrift kunnen reconstrueren. Meestal 2 x per dag naar de winkel, 2 flessen wijn per keer.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat dit gewoon automatische handelingen zijn. Die je al jaren doet en die met of zonder wijn weinig uitmaken.
Je bent natuurlijk ook behoorlijk wat gewend. Menigeen zou slingeren na 1 fles wijn en jij tikt er mogelijk 2 of 3 weg als ranja.

Alinde zei:

Ik lees nu een stukje waarin WMO ook begeleiding biedt rondom de thuiskomst na een opname. Ik heb idd ervaren dat dat best een dingetje is. De WMO meneer is bedoeld om te praten, niet om iets te doen. Maar hij had ook met mij een planning kunnen maken of in ieder geval kunnen bedenken dat er een dag is waarop je thuis komt.

Klik om te vergroten...

WMO is overal anders geregeld.
Hier zorgt WMO bv voor een kickstart naar een andere organisatie. Hun indiceren en dan schakelen hun iemand in vanuit een andere organisatie.

Alinde zei:

Ik wist dat er ongeveer 30 flessen waren.

Klik om te vergroten...

Ruimde je de flessen niet dagelijks op?
Jammer dat er geen statiegeld op zit

30 flessen: ook nog wel een duur grapje.
Gemiddelde fles kost toch al gauw een euro of 4 a 5. Van de goedkoopste versie, toch?

Alinde zei:

Overigens vonden wij op de afdeling het heel heftig als jonge mensen zwaar alcoholverslaafd waren. Kwamen ze bijv in de rolstoel binnen na een insult, of helemaal bont en blauw met een mega baard.

Klik om te vergroten...

Heb je dit topic gezien? https://drugsforum.nl/threads/hoe-i...eriode-van-actief-gebruik.75905/#post-1923711
Dan zie je dat zelfzorg, zeker bij alcohol misbruik, op een laag pitje staat. Dus waarom zou je scheren, douche etc is dan je dnekwijze.

Jong en verslaafd geloof ik ook.
Alcohol is relatief goedkoop.

Alinde zei:

Bezoekje van mijn tante wordt toch wel spannend.

Misschien vraagt ze waarom ik niet in een eerdere fase hulp heb gevraagd. Toen het nog 1 fles wijn was en geen 4. Heb ooit wel hulp gevraagd aan haar man bij een klusje maar die had geen tijd.

Klik om te vergroten...

Maak je er geen zorgen om.
Zie het als: "Leuk dat ze komt"

Alinde zei:

Straks gesprek bij Brijder over dagbesteding en reintegratie.

Klik om te vergroten...

Dat is een heel goed iets.
Ik zit zelf nu ook in die reintergratie fase.
Merk zelf echt hoe het is om maar "alleen" thuis te zitten, en voor mij is dat niet gezond.
Ik snap jou alcoholgebruik ook wel. Want als je alleen thuis zit ga je je mogelijk vervelen en dan is het hek helemaal van de dam. Zeker als er nog wat spanning op je pad komt. Wat let jou dan om om deze tijd al fles nummer 2 open te trekken bij wijze van.