Tijd van bezinning - waar?

Dank je Dupont. Ik heb in april zelf veel rondgebeld. Dit waren klinieken verspreid over NL.
Maar mijn arts wilde er totaal niet aan (ggz arts) en ik heb ook geen goede verzekering hiervoor. Ik had gekozen voor DSW Ivm vergoeding taperingstrips maar voor verslavingszorg is het bagger.

Dat werd aan de telefoon ook vaak gezegd, dat ik niet zo’n handige verzekering heb voor verslaving.

Bedoel je meer klinisch of ambulant?

Het was geen onprettig gesprek. Ze gaan overleggen over een evt psycholoog maar het kan 2 weken duren voor er iets uit t overleg kont en dan nog op de wachtlijst. Dit gaat dan over ggz.

Ik voel zelf wel voor iets minder reguliers waar je snel kunt beginnen. Wat ook inhoudt zelf betalen maarja.

Kan ik wel gewoon op die wachtlijst maar dan kan ik nu al ergens beginnen.

Alinde zei:

Het was geen onprettig gesprek. Ze gaan overleggen over een evt psycholoog maar het kan 2 weken duren voor er iets uit t overleg kont en dan nog op de wachtlijst. Dit gaat dan over ggz.

Ik voel zelf wel voor iets minder reguliers waar je snel kunt beginnen. Wat ook inhoudt zelf betalen maarja.

Kan ik wel gewoon op die wachtlijst maar dan kan ik nu al ergens beginnen.

Klik om te vergroten...

Zelfs bij vrijgevestigde psychologen zijn er inmiddels (lange) wachtlijsten😓

Maar ik zou je bij je huidige instantie als het geïndiceerd is je op de wachtlijst laten zetten en dan kun je altijd nog zien welke keuze je maakt.

Ok dank jullie wel.

Het lijkt of je wel GGZ en Brijder naast elkaar kunt hebben.
Maar als ik zou kijken naar iets anders dan Brijder weet ik niet hoe het dan zit met de vergoeding.

Vandaag wat andere financiële zaken uitgezocht, was ook belangrijk.

Alinde zei:

Het was geen onprettig gesprek. Ze gaan overleggen over een evt psycholoog maar het kan 2 weken duren voor er iets uit t overleg kont en dan nog op de wachtlijst. Dit gaat dan over ggz.

Ik voel zelf wel voor iets minder reguliers waar je snel kunt beginnen. Wat ook inhoudt zelf betalen maarja.

Kan ik wel gewoon op die wachtlijst maar dan kan ik nu al ergens beginnen.

Klik om te vergroten...

Je kunt aan het eind van het jaar een andere zorgverzekering nemen. Da’s al over 4 maanden.

Voor zover ik weet kun je één behandeling tegelijk hebben, tenzij je zelf betaalt uiteraard, maar de zorgverzekering vergoedt één (soortgelijke) behandeling tegelijkertijd.

Maar bespreek sowieso met je huidige behandelaars wat je niet fijn vindt, als je dst nog niet hebt gedaan. Misschien valt er een mouw aan te passen.

Vriendin van me had advies over een meer uitgebreide verzekering. Kan uitzoeken hoe die is met verslavingszorg.

Ik had gisteren weer een soort inzicht. In de winter had ik mijn slaapkamer opgeknapt. Helemaal wit, ik dacht dan kan ik er daarna nog alle kanten mee op. Qua meubels, dingen ophangen etc.
Ik had ook mijn bed gedraaid en dacht nog: Het voelt als een ziekenhuis zo. Ben toen s nachts heel ziek geworden, de tweede nacht dat ik zo sliep.

Zal niet teveel in detail treden maar mijn darmen sloegen op hol terwijl ik sliep en ik haalde zelfs het toilet niet.

Als ik s nachts veel last van mijn buik heb ben ik meestal dingen aan het verwerken.

Vanmiddag bel ik met iemand die niet zo regulier werkt met wie ik misschien wat gesprekken kan hebben. Ik heb 5 jaar terug wat workshops bij haar gedaan, ze herinnerde mij zich nog.

Want hoewel de ggz me best serieus nam, is het toch een verhaal van overleg, wachtlijsten en bovendien weet ik niet of ze methodes hebben om traumatische ervaringen te behandelen die je met het bewustzijn niet meer weet.

Ik hoop dat ze op korte termijn iets kan betekenen, al is het alleen maar een iets minder slecht gevoel door de dagen heen.

Morgen laatste keer wrap cursus. Ik begon er aan met een soort halleluja gevoel omdat men er nogal positief over is maar ik kom eruit als een wrak. Niet dat dat gevolg is van de wrap.
Maar de onderwerpen waren misschien te algemeen, voor waar ik tegenaan loop.

Vandaag bij dagbesteding geweest. Ik praat er nauwelijks en op de simpelste vragen heb ik geen antwoord. Voel me wat gedissocieerd.

Vrijdag 8 september heb ik een afspraak met een mw die met lichaamswerk kan werken. Ik kijk er naar uit, zou t liefst morgen al gaan maar 8 sept is de eerste mogelijkheid dat we beiden kunnen.

Vandaag laatste keer wrap gehad. Voelde me zelfs even oké, even was die vissenkom van mijn hoofd af.

Ben nu vooral opgelucht dat dit klaar is. Ik heb alle lessen gevolgd maar heb er thuis niet veel mee gedaan.
Het werd me van alle kanten aangeraden maar misschien was het nog niet helemaal het moment.

Volgens mij mag je t ook nog eens doen, mocht ik over een x periode er behoefte aan hebben.

Ik hoorde wel van een medecursist dat hij in crisis was en vrij snel binnen ggz een psycholoog kreeg. Dus niet iedereen hoeft maanden op de wachtlijst gelukkig.

Verder zal ik maar even een overzichtje maken van na/aa meetings. Het is nog wat onoverzichtelijk, welke is open, welke besloten, eentje is in farsi (versta ik niet), ik kan beter ff een lijstje hebben en navragen hoe het overal werkt. Heb t idee dat sommigen een soort cursus zijn of iig aan het werk zijn. Dan wil ik niet onvoorbereid aankomen.
Staan wel telefoonnummers bij.

Kijken welk dagdeel t best schikt nu.

Toevoeging: ik had vooral van me af willen praten denk ik. Over hoe de verslaving er in sloop etc. De mannen. Dat soort dingen.
Bij de wrap is dat allemaal de bedoeling niet. Je werkt een map door. Krijgt handvatten maar ik weet nog nauwelijks wat er nou allemaal gebeurd is in 1,5 jaar tijd.

Ik ben blij dat ik vrijdag naar die alternatieve mevrouw kan. Het idee dat IK kan praten daar.
Niet op mijn beurt hoef te wachten, niet ‘bij het onderwerp’ te hoeven blijven. Geen problemen van anderen er doorheen.

Ik wil niet praten over wel of geen verdoving… ik wil praten over WAT ik aan het verdoven ben.

Als ik het heb over ziekenhuis, gaat het me niet over dat ziekenhuis zelf. Maar dat ik daar een houding heb ontwikkeld, een mechanisme, om met mijn eigen emoties en die van mijn ouders om te gaan.
En kennelijk in moeilijke tijden schiet ik in een soort systeem.

Voor het eerst krijgen deze week de emoties van mijn ouders een ‘stem’. Die hebben ze destijds voor mij willen verbergen maar bij de psychiater kwam het er opeens uit. Ik zag dat nu pas voor het eerst.

Ik herinner me ook weer dingen, ook al was ik nog klein. Ik lees ook over vroegkinderlijk trauma en ook op medisch gebied en het komt vaker voor.

Verder ben ik nu weer een maand clean qua alcohol, na de terugval. Het is nog best onwerkelijk om helemaal niet meer te gaan drinken. Geen wijntje meer als we uit eten gaan, niet een cocktail proeven, echt niks.
Ik snap dat dat binge drinken niet meer kan maar aan de ‘losse drankjes’ moet ik nog wennen, dat dat niet meer kan.
Juist in gezelschap dronk ik heel bescheiden hoeveelheden.

Alinde zei:

Ik ben blij dat ik vrijdag naar die alternatieve mevrouw kan. Het idee dat IK kan praten daar.
Niet op mijn beurt hoef te wachten, niet ‘bij het onderwerp’ te hoeven blijven. Geen problemen van anderen er doorheen.

Ik wil niet praten over wel of geen verdoving… ik wil praten over WAT ik aan het verdoven ben.

Als ik het heb over ziekenhuis, gaat het me niet over dat ziekenhuis zelf. Maar dat ik daar een houding heb ontwikkeld, een mechanisme, om met mijn eigen emoties en die van mijn ouders om te gaan.
En kennelijk in moeilijke tijden schiet ik in een soort systeem.

Voor het eerst krijgen deze week de emoties van mijn ouders een ‘stem’. Die hebben ze destijds voor mij willen verbergen maar bij de psychiater kwam het er opeens uit. Ik zag dat nu pas voor het eerst.

Ik herinner me ook weer dingen, ook al was ik nog klein. Ik lees ook over vroegkinderlijk trauma en ook op medisch gebied en het komt vaker voor.

Verder ben ik nu weer een maand clean qua alcohol, na de terugval. Het is nog best onwerkelijk om helemaal niet meer te gaan drinken. Geen wijntje meer als we uit eten gaan, niet een cocktail proeven, echt niks.
Ik snap dat dat binge drinken niet meer kan maar aan de ‘losse drankjes’ moet ik nog wennen, dat dat niet meer kan.
Juist in gezelschap dronk ik heel bescheiden hoeveelheden.

Klik om te vergroten...

Goede stappen en inzichten.

Er is zat lekkers te drinken alcoholvrij hoor. Thee is een wereld op zich.

Ik heb ‘m al eerder getipt, weet niet of dat dat aan jou was maar als je van frisdrank houdt: https://drankerij.nl/frisdrank

Ze verkopen er ook alcoholhoudend spul dus wees gewaarschuwd.

Nooit meer kan overweldigend zijn. Neem je iedere dag maar voor om vandaag niet te gebruiken.

Overzicht aan t maken van de meetings waar/hoe laat, open of besloten.

Soms heb ik t half in mijn hoofd maar moet dan zoeken, was t aa, na, ca. Welke locatie. Handiger om t op een lijstje te hebben.

Mindless zei:

Yess!

Zoiets kleins kan echt je zinnen verzetten. Je kunt er zo voor zorgen dat dingen minder een sleur worden.

Imo is het ook niet de omgeving/route zelf die het probleem is waarschijnlijk, maar het feit dat je (@Alinde) er zo bekend mee bent. Alles gaat op de automatische piloot want je kent alles al, dus heeft je hoofd veel meer de kans om je in je gedachten te trekken en commentaar te geven op dingen die je bijvoorbeeld als hinderlijk of ergerlijk ziet. Terwijl, als de route (deels) nieuw is, dan ben je als vanzelf meer uitwaarts gericht en dus minder in je hoofd.

Hetzelfde is ook super effectief tijdens trippen.

Klik om te vergroten...

Goed advies van een andere route. Er is 1 route die ik fiets naar ggz maar ook naar veel andere dingen, gewoon de meest logische route. Maar zooo op uitgekeken.

Er is idd een iets langere route die wat minder uitgekauwd is, voor mij.

Zal zo ff verslag uitbrengen.

Alinde zei:

Dank je voor je eerlijke antwoord. Hier alleen lorazepam, op t laatst wel met tientallen, al heeft dat maar kort geduurd.

Wat heb je snel afgebouwd… hoe zagen je dagen er toen uit? Opname, werk, thuis?

En heb je geen behoefte gehad iets anders ervoor in de plaats te gebruiken?

Iig veel bewondering dat je zo snel hebt kunnen afbouwen.

Klik om te vergroten...

Ik heb inderdaad snel afgebouwd.. Achteraf veel te snel, waardoor ik PAWS heb opgelopen. Hierdoor heb ik ook zo lang klachten overgehouden. Als je rustig afbouwt kun je dat voorkomen (maar het is geen garantie).

Ik kon de eerste twee á drie maanden echt niet werken, dus zat ik in de ziektewet (op mijn werk ben ik eerlijk geweest over mijn verslaving en opname). Ik ben na mijn afbouw twee weken opgenomen geweest en daarna was ik thuis (zonder nabehandeling). Hier heb ik alles op alles gezet om weer gezond te worden. Veel bewegen, super gezond eten, proberen mijn slaapritme weer te fixen (dus geen middagdutjes etc.), mijn sociale leven weer herstellen en zoveel mogelijk extra's doen, zoals: meditateren, zelfhulpboeken lezen, online informatie en tips opzoeken etc.

Ik gebruikte voor mijn opname van alles en nog wat in grote hoeveelheden en ik wilde echt mijn leven omgooien. Iets anders gebruiken kwam dus niet in mij op. Enkel de hoop op een nieuw leven hield mij overeind.

Wat mooi @RnB_fan, ik kom later terug op je verhaal. Dank je voor het delen.

Ik had vorige week de depressie-lijst van ggz ingevuld. Daar kwam depressie uit. Daar hoefde ik die lijst niet voor in te vullen haha.
Zij raden aan dat ik de Lamotrigine weer opbouw.

Ze kijken niet echt waarom ik depressief ben. Puur van: je zat aan de manische kant, daarna werd je depressief dus we moeten iets met stemmingsstabilisatoren.

Het is wel een middel dat suf maakt. En ik heb me met (hoge dosering) Lamotrigine ook depressief gevoeld.

Dus ik sta niet te juichen. Er ging een verdriet vooraf aan de stemmingsomslag en dat kwam nu niet meer ter sprake. Lichttherapie kan helpen zei ze, running therapie en Lamotrigine.

Ook niets over de lorazepam die het nare gevoel kan veroorzaken.

Het overviel me. Probleem destijds met die Lamotrigine was ook dat het zulke grote droge vieze pillen zijn dat je veel water nodig hebt om het weg te krijgen. En dan sliep ik net een moest ik weer plassen. Dat is OOK een serieus probleem.

Verder de psycholoog, dat wordt morgen besproken.

Ik sprak mijn jongste broer. Hij heeft iets sociaals gestudeerd en denkt dat het absoluut zin heeft een vroegkinderlijke ervaring aan te pakken.
Hij is van 1993, mijn ziekenhuistijd was 1984 en 1985 en toch ziet hij precies voor zich hoe het gegaan is.

Mijn ouders die met elkaar de emoties niet hebben kunnen delen. Mijn moeder zwanger en wat emotioneler, mijn vader die zijn emoties niet toeliet en probeerde sterk te blijven.
En ik die dacht, ik zal me maar een beetje rustig houden. Iedereen heeft het al moeilijk genoeg. Huilen helpt niet.

Het is heel fijn dat mijn broertje het serieus neemt. Hij heeft veel vrienden met kleine kinderen en kan zich zo goed voorstellen dat zo’n ziekenhuisperiode ingrijpend is.

Ik schreef een tijd geleden dat mijn jongste broer voogd is van de kinderen van oudste broer en dat het gesprek daarover voor mij pijnlijk was.
Nu heb ik bij jongste aangegeven dat dit meegespeeld heeft in de stemmingsomslag. Gewoon als uitleg. Hij wist niet dat ik de situatie niet kende en snapte dat de grappen er over voor mij niet fijn waren. En we snapten beiden dat tijdens het brengen van ‘de blijde boodschap’ ik niet mijn eigen gedoe er bij gehaald heb.
Verder hoopt hij heel erg dat er nooit iets gebeurt want hij zit niet zo te wachten op een huis vol kinderen. Gaat er vooral om dat hij iets regelt mocht het onverhoopt ooit nodig zijn.

Alinde zei:

Mijn vorige depressieve periode kwam door de alcohol. Zeggen ze. Maar was het niet andersom eigenlijk?

Klik om te vergroten...

Goede.

Zo zie ik het wel. Middelengebruik is imo maar een symptoom van het onderliggende probleem. Al kan dat middelengebruik een depressie wel verergeren en (mede) in stand houden.

Ik vind het soms schokkend en ook beschamend om te constateren hoe compleet achterlijk zogenaamde professionals over geestelijke gezondheid (en daarmee samenhangend verslaving en dergelijke) denken. Het is niet bepaald rocket science: Een mens die niet gelukkig is, zal uitvluchten zoeken in onder andere middelengebruik. Stellen dat drugs puur de oorzaak zijn van een verslaving is zo kortzichtig en stompzinnig dat ik steeds vergeet dat er daadwerkelijk "professionals" blijken te zijn die er zo over denken.

Dank je wel.

Mijn leven is erg houtje touwtje. Geen vaste baan, beetje los-vaste vrienden/kennissen, oud huis waar vaak iets stuk is, financieel niet zo ruim, geen relatie, geen kinderen. Ook geen doel in het leven al een tijdje.

Af en toe was er een man, af en toe had ik leuk werk, maar steeds vaker was er de wijn.
Steeds sterker het gevoel dat ik wat rust nodig had. Dat een paar dagen bijtanken met wat pammen me goed zouden doen.

Die eenzaamheid.

Maar ze hebben zo’n papier en dan kunnen ze lijntjes zetten bij manisch of depressief en dat is het. Daarin wordt het verhaal samen gevat.
En dan staat de medicatie erbij dus die kan dan omhoog of omlaag en kijken hoe het dan gaat.

Zieke ouders, verloren liefdes, onvervulde kinderwensen, maakt niet uit, gaat wel over met de running therapie.

Er was toch een topic van kleine mijlpalen? (Ik bedoel niet cleantijd of sportprestaties)

Hoe heet dat ook alweer?

Dank je.

Ik dacht dat er ook nog iets was met kleine successen (die je je niet per se voorgenomen had) maar haal 2 topics door elkaar denk ik.

Alinde zei:

Dank je.

Ik dacht dat er ook nog iets was met kleine successen (die je je niet per se voorgenomen had) maar haal 2 topics door elkaar denk ik.

Klik om te vergroten...

Kan het me zo niet bedenken welk topic je bedoelt.