Tijd van bezinning - waar?

Dank je. Ja bezorgen is zeker een optie. Daarin liep ik ook wat vast dat ik dan niet wist wanneer ik thuis was, of dingen bestelde die ik uiteindelijk toch niet klaarmaakte. Maar heb nu wat meer rust.

Overigens heb ik voor groepen gekookt… als werk… ik kan het wel maar voor mezelf is het dan toch lastig.

Ik ga zaterdag wandelen met mensen van NA. Overdag heb ik wat meer energie en dan worden de mensen ook wat vertrouwder. Ik merk dat de verslaving van de benzo’s absoluut nog niet onder controle is.

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik wist niet dat dit zo was. Ik ging uit van haar ouders. Het was een beetje een gek moment want ik hoorde dit voor t eerst en ik deed ook ff niet mee in het verhaal. Het was nu: we krijgen een derde dus dan krijgen jullie bij deze ook een derde.

Ik weet niet hoe dat allemaal werkt bij de huisje-boompje-beestje mensen. Want dan kun je ook niet meer in t buitenland gaan wonen bijv?

Je hoopt natuurlijk dat er niets gebeurt maar ik voelde me nu wel buitengesloten dat ‘zij’ met zijn allen een kind krijgen. Maar ik had ook het idee dat schoonzusje (niet de zwangere) wel zag dat het awkward was.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

Alinde zei:

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

Klik om te vergroten...

Het lijk me ook totaal niet bevorderlijk voor jouw huidige situatie als je langduring de zorg voor 3 kinderen erbij krijgt, toch?

Ik wist wel dat die reactie ging komen. Misschien is dit forum niet de plek. Dat zij de mededeling kregen dat ze ‘dus ook nog een kind kregen’ en dat gingen vieren met elkaar was best ff kut.

Mijn verdriet is er en ik kan het nu niet verzuipen.

Jongste schoonzus begon over ‘straks een hok vol’. Dan voel ik mijn eenzaamheid nog meer.

(waarschijnlijk gebeurt er niks maar toch)

We waren bij elkaar om aan mijn signaleringsplan te werken gisteravond. Binnen de consulten komen we er niet aan toe en nu is spv met vakantie en konden we er thuis aan werken.

Dat maakte dat ik ook niet echt weg kon, we waren er net. Maar het contrast werd alleen maar groter zo.

Want dan is schoonzusje waarschijnlijk al 3,5 jaar peettante of hoe dat heet. Maar ik wist het niet. Het voelde raar dat ik dat even allemaal gemist had.

Ging er meer vanuit dat ze het in haar familie hadden geregeld (van de zwangere schoonzus)

Natuurlijk is dit logisch maar ik voelde mij wel buitenspel staan.

Ik snap je eenzaamheid wel. Voel dat ook wel als ik allemaal stelletjes in het buitenland zie: dineren, op pad zijn, leuke dingen doen. En ik dan alleen ben. Maar mijn focus licht op dit moment op herstel en probeer daar de meeste aandacht aan te geven en verder plezier maken . Negatieve emoties en gevoelens mogen er best zijn en goed dat je het van je af schrijft. Bel je er ook wel eens over met fellows? Probeer dat eens.

Dank je. Ik heb nog geen fellows gebeld. Dat is weer een nieuwe stap.

Broers kunnen dat zich niet voorstellen denk ik, altijd alleen wonen. Altijd moeite moeten doen voor sociale afspraken. Ik heb niet een stamkroeg waar iedereen altijd zit. Of een vriendenkring die ‘altijd bij Karel zit’. Het is altijd appen, horen dat iemand het druk heeft, etc.
Wordt bij de fellows misschien anders.

Ik had ook teveel activiteiten. Dat signaleringsplan is heel kut maar het komt al jaren niet van de grond. En elke afspraak ga ik heen met de vrees dat we weer in de ellende moeten duiken maar dan schuift het weer door etc. En zo was er tijdens de crisis geen plan.. en nu in feite nog steeds niet want staat nog niet bij ggz in systeem.

Alles bij elkaar was veel. Bij jongste broer thuis moet alles perfect zijn qua schoon en netjes en modern. Voelt wat ongemakkelijk. Ik zit lekkerder in ouwe meuk.

De kinderloosheid is een groot thema en was ook aanleiding tot de crisis. Een van de aanleidingen.

Moeilijke dag vandaag. Teveel hooi op mijn vork gehad en nu dit er nog bij. Deze emotie.

Ik raad het festival ook af. Zijn echt veel triggers hoor en vergis je niet in de onbewuste groepsdruk of het gevoel er niet bij te horen. Mensen in mijn NA groep zeggen: sla het eerste jaar in herstel alle feestjes maar even over.

Over twee weken een festival aan de andere kant van het land. We gingen vaak met 6 personen, allemaal bekenden.
Nu gaan opeens allemaal anderen mee. En overal drank natuurlijk. Misschien is het nog iets te vroeg.

Alinde zei:

Over twee weken een festival aan de andere kant van het land. We gingen vaak met 6 personen, allemaal bekenden.
Nu gaan opeens allemaal anderen mee. En overal drank natuurlijk. Misschien is het nog iets te vroeg.

Klik om te vergroten...

Ik weet wel zeker dat ‘t te vroeg voor je is.

Hmmm ik dacht meer aan de drukte. En de lange reis. Het is jammer want ik zie die vrienden niet zo vaak. Maar ik voel me nu zo ongelofelijk belabberd dat ik er ook niet de energie voor heb.

Qua alcohol ben ik clean sinds begin mei. Maar met de pillen deze week de mist in gegaan. Ik heb de pillen van 3 dagen, gebruikt in 2 dagen.

Ze zijn nog in beheer bij mijn moeder dus ik heb het wel opgebiecht.

Ben gewoon heel druk in mijn hoofd geweest en nu dat is omgeslagen voel ik mij echt ellendig. Echt ziek. Vandaag wel naar wrap cursus geweest maar zo weinig energie.

Vorig weekend ook al heel erg moe. Afgelopen dinsdag knop om gezet voor de dierentuin maar ook daarmee mezelf voorbij gelopen.

Voel me ziek van vermoeidheid, bah.

Alinde zei:

Dank je koffieboon, goed dat je een betere dag had.

Ik raakte met een (online) vriendin in gesprek en ze zei iets over trauma’s in de eerste levensjaren.
Ik heb op mijn tweede een heftige ziekenhuisopname gehad en geloof wel dat dat traumatisch was maar ik kan er niet bij, ik weet het nauwelijks meer. Weet niet hoe ik dat zou kunnen behandelen.

Klik om te vergroten...

Trauma’s kunnen in het onderbewustzijn een plek hebben. Regelmatig als er zich een traumatische situatie voordoet in de eerste levensjaren van een kind word dit een onbewust trauma. Dit komt omdat een jong kind zoiets nog niet rationeel kan verwerken en/of je bent op dat moment misschien in een dissociatie beland. Je lichaam en geest scheiden zich dan van elkaar omdat je in angst leeft of veel stress en emoties hebt op dat moment.

Wat merk je qua trauma klachten?

Alinde zei:

Dank jullie wel!

Het is niet dat ik niet zou mogen genieten. Ik voel me vooral heel akelig en dat is ook zo in het zomerzonnetje of op het strand of bij de dagbesteding.
Of bij die GGZ cursus. Ik wil dan eigenlijk naar huis maar ook daar is het akelig. Alsof het nare gevoel in mijn bloed zit.

Klik om te vergroten...

Precies wat @dupont zei: het zijn niet de dingen om je heen, het is jou (niet als in: beschuldigend bedoeld natuurlijk).

Niet om de aandacht van jou af te halen, maar misschien dat je je hierin herkent: ik had vorige week een gesprek met mijn beste vriend die er momenteel best doorheen zit. Eigenlijk "gewoon" depressief. Hij zei dat hij laatst in plaats van met de auto naar het werk eens de fiets pakte. Alles om hem heen leek aan de oppervlakte prima: mooi weer, groene landerijen, boompjes langs de kant, rustig fietspaadje. Hij wist met zijn hoofd ook wel dat dit fietstochtje in de natuur iets was dat als fijn en mooi ervaren zou "moeten" worden, maar het kon gewoon niet bij hem binnen komen. Alsof er een laag tussen hem en de wereld in zat.

Ik vertelde hem toen dat ik zelf eerder tijdens een fikse speedkater datzelfde stuk ooit eens had gefietst. Na 4 dagen uitkateren moest ik van mezelf naar buiten en bewegen. En ik had iets soortgelijks: ik zag de kleuren wel, maar toch ook weer niet. Alsof ik alle kleuren zag als een gradatie van grijs. Het deed me gewoon niets, ik kon het (de kleuren, de schoonheid, het mooie) niet zien en niet voelen.

Maar terug naar jou:

"Wherever you go, there you are."

Het is echt in jezelf. En als je daar even heel optimistisch naar kunt kijken, zou je kunnen zeggen dat je dus niet ál die dingen hoeft te veranderen, maar alleen dat in jezelf. Of nou ja, veranderen... Eerder aandacht geven aan het nare gevoel. Juist kijken: wat is dat pijnlijke, of misschien lege, knagende gevoel nou toch wat me in alles dwars zit? Ik weet het, dat voelt als het laatste wat je wilt doen, maar kijken/luisteren naar- en voelen van je gevoelens leidt naar de genezing ervan als je ze diep genoeg volgt.

Gebruik hem vaak als reminder:

Wat een goeie reacties @dupont @Mindless .
Het duurde even tot ik hem begreep.

Koffieb00n zei:

Wat een goeie reacties @dupont @Mindless .
Het duurde even tot ik hem begreep.

Klik om te vergroten...

Hoop zo dat @Alinde het ook begrijpt en toe gaat passen. Het randje tussen kapot gaan aan een gevoel en datzelfde gevoel toelaten kan zo dun zijn.

Dit is zo'n ding dat je moet grokken (intuïtief aanvoelen): ik moet gevoelens niet van me af drukken, maar ze juist uitnodigen naar mezelf toe. Hoe erg dat eerst ook tegen het instinct in lijkt te gaan. Als je de pijn uitnodigt is dat al een eerste stap naar open liefdevolle acceptatie ervan. Van daaruit kun je verder met er dieper doorheen werken. Dan ben je al met genezing bezig.

Mindless zei:

Hoop zo dat @Alinde het ook begrijpt en toe gaat passen. Het randje tussen kapot gaan aan een gevoel en datzelfde gevoel toelaten kan zo dun zijn.

Dit is zo'n ding dat je moet grokken (intuïtief aanvoelen): ik moet gevoelens niet van me af drukken, maar ze juist uitnodigen naar mezelf toe. Hoe erg dat eerst ook tegen het instinct in lijkt te gaan. Als je de pijn uitnodigt is dat al een eerste stap naar open liefdevolle acceptatie ervan. Van daaruit kun je verder met er dieper doorheen werken. Dan ben je al met genezing bezig.

Klik om te vergroten...

Zeker. Accepteren, realiseren dat er een weg uit is, maar ook dat je daar dingen voor moet doen of laten die tegen je wil / instinct in gaan.

Dank jullie wel! Ik probeer later te reageren.

Ik heb al 4 weken het gevoel alsof mijn hoofd in een vissenkom zit.
As maandag gesprek met GGZ, mijn moeder begon er over en ik zei, wat ik ook doe, ik heb telkens die vissenkom om mij heen.

We raakten aan de praat, mijn ouders vinden het niet raar dat ik denk dat ik nog een trauma heb van toen ik 2 was en dat dat laatst mogelijk ook getriggerd werd. Ze willen hier ook wel iets over zeggen bij mijn behandelaar.

Ik moet nu weg. Hopelijk komende dagen meer energie om weer te schrijven.

Mindless zei:

Precies wat @dupont zei: het zijn niet de dingen om je heen, het is jou (niet als in: beschuldigend bedoeld natuurlijk).

Niet om de aandacht van jou af te halen, maar misschien dat je je hierin herkent: ik had vorige week een gesprek met mijn beste vriend die er momenteel best doorheen zit. Eigenlijk "gewoon" depressief. Hij zei dat hij laatst in plaats van met de auto naar het werk eens de fiets pakte. Alles om hem heen leek aan de oppervlakte prima: mooi weer, groene landerijen, boompjes langs de kant, rustig fietspaadje. Hij wist met zijn hoofd ook wel dat dit fietstochtje in de natuur iets was dat als fijn en mooi ervaren zou "moeten" worden, maar het kon gewoon niet bij hem binnen komen. Alsof er een laag tussen hem en de wereld in zat.

Ik vertelde hem toen dat ik zelf eerder tijdens een fikse speedkater datzelfde stuk ooit eens had gefietst. Na 4 dagen uitkateren moest ik van mezelf naar buiten en bewegen. En ik had iets soortgelijks: ik zag de kleuren wel, maar toch ook weer niet. Alsof ik alle kleuren zag als een gradatie van grijs. Het deed me gewoon niets, ik kon het (de kleuren, de schoonheid, het mooie) niet zien en niet voelen.

Maar terug naar jou:

"Wherever you go, there you are."

Het is echt in jezelf. En als je daar even heel optimistisch naar kunt kijken, zou je kunnen zeggen dat je dus niet ál die dingen hoeft te veranderen, maar alleen dat in jezelf. Of nou ja, veranderen... Eerder aandacht geven aan het nare gevoel. Juist kijken: wat is dat pijnlijke, of misschien lege, knagende gevoel nou toch wat me in alles dwars zit? Ik weet het, dat voelt als het laatste wat je wilt doen, maar kijken/luisteren naar- en voelen van je gevoelens leidt naar de genezing ervan als je ze diep genoeg volgt.

Gebruik hem vaak als reminder:

Klik om te vergroten...

Heel herkenbaar van dat fietstochtje. Dat kan inderdaad frustrerend voelen en ook verdrietig.
Doet mij denken aan een ervaring toen ik als leiding mee was op een jeugdkamp. Ik was depressief en op een gegeven moment was er een soort euforie vanwege de ‘prachtige zonsondergang’. En ik zag inderdaad een geel met rode lucht maar ik voelde er niets bij.
Paar jaar geleden had ik het met sneeuw en ijs. Weten dat je het mooi kunt vinden of zelfs magisch maar tijdens depressie er niets bij voelen. (Of kunnen voelen)

Wat betreft ‘naar de pijn gaan’, mijn lichaam lijkt zich op slot te gooien.

Ik wil nog reageren op een paar andere posts maar de woorden komen niet zo makkelijk.

Ik heb ook trauma ervaring kan ik wel zeggen, en sommige gebeurtenissen hebben een enorme impact en de bijbehorende gevoelens kunnen je rare dingen laten doen.
Zelfs in die mate, dat je een hulphond nodig hebt om de traumatische ervaringen en de gevolgen daarvan het hoofd te kunnen bieden.....

Bah dat wakker liggen, ben er zo klaar mee…