Tijd van bezinning - waar?

Alinde zei:

Vaak heb ik het idee dat ik het kleine zusje ben geworden en broertjes mij voorbij gegroeid zijn qua zelfstandig leven, koophuis, relaties, kinderen.
Maar opeens was ik de grote zus en hij het kleine broertje. Ik heb hem geknuffeld en een kus gegeven. (Ik knuffel wat af in de ggz-hal)
Tijdens het gesprek werd hem denk ik duidelijk hoeveel handjes en voorstelrondjes ik gehad heb in de laatste 2 weken, dat ik niet kan lezen als mijn hoofd zo vol zit (ook geen lange apps) etc etc. Maar damn mijn broertje… ik moet zuinig zijn. Als hij zegt: Ik trek mijn handen er vanaf als je zo doet… dan is t weg. Alles.

Klik om te vergroten...

Goed dat je even zijn grote zus was (ben je ook zo te lezen) en ook dat hij dat moment toeliet.

En dat van "voorbij gegroeid" zijn op vlak van zelfstandig leven, koophuis, relaties, kinderen zegt lang niet alles. Het is ook nogal zo dat wij in deze (westerse) maatschappij heel erg gericht zijn op deze dingen, in die mate dat iemand zich puur op deze dingen kán richten en hierover enkel lof van zijn/haar omgeving kan ontvangen. Zo kan het lijken dat iemand al zijn "zaakjes op orde" heeft, maar dit zijn relatief oppervlakkige zaken qua het welzijn van een mens. Ja, het zijn in bepaalde zin positieve dingen, maar het zijn heel naar de buitenwereld toe zichtbaar positieve dingen. En zoals gezegd zijn er dus een hoop mensen die (imo toch) op deze manier wat oppervlakkig naar welzijn kijken, in de zin van dat als al die dingen goed zitten, dat het goed met iemand gaat en anders niet.

Uit jouw berichten hier merk ik op dat je zelf eigenlijk heel goed ziet wat je nodig hebt, maar dat je omgeving dit minder goed doorheeft. Dat kan echt lastig zijn, vooral omdat de maatschappij eigenlijk dat wat oppervlakkige beeld van welzijn bevestigd.

Inderdaad wel zuinig zijn op je familie, maar ga nou ook niet tegen je gevoel in dingen doen. Wel lastig dit.

Dank jullie wel!!! Ik wil later wat dieper er op in gaan, er worden goede mooie dingen gezegd.

Vanmorgen hoorde ik dat we een familielid gaan verliezen. Zij leeft al heel lang met kanker en nu gaat het helaas snel achteruit.

Het blijft raar, ik een gezond lijf maar soms geen levenslust. Of is mijn lijf ziek gemaakt?

In mei is een neef overleden. Overleden aan zijn alcoholisme. Tussen alle gemengde gevoelens realiseer ik mij vooral: het gaat dus niet vanzelf over.
Hij was vaak opgenomen geweest maar zijn lichaam en geest waren al onomkeerbaar beschadigd.

De rest van de familie heeft het niet, van vaders kant. Alleen hij en ik.

Volgens mij werkt hier alles nog, mijn brein en lichaam. Geheugen is heel goed. Ik heb wel tegen Brijder gezegd: Ik ben nu nog te redden.

Ik ben niet op de uitvaart geweest… sterker nog… op het moment dat de kist de grond in ging hadden wij crisisgesprek omdat ik me in die dagen een slag in de rondte had gezopen. Je kon de uitvaart online kijken en ik heb dat een paar keer gedaan. Mijn nicht sprak: De alcohol verdoofde zijn pijn, maar nam zijn kracht en levenslust weg.

En dat herken ik. Heb geen druppel meer gedronken na haar woorden.

Ben nu iets aan het maken voor de directe familie van degene met kanker. Zulke lieve mensen….

heel veel sterkte en succes

Dank jullie wel. De diepere inhoudelijke reactie gaat nog komen.

Vandaag een lamlendige dag. Ik had vanmorgen een monteur hier. Kleinigheidje maar toch… dat klaar zitten voor als de bel gaat, niet je gewone ochtendritueel kunnen doen. Ik heb heel weinig energie momenteel en met het ontvangen van die man en praatje maken heb ik mijn kruit alweer deels verschoten.

Nu ik terug ben in mijn huis, weet ik wel weer waarom ik mijzelf was gaan verdoven.

Ik heb moeite met de gewone dingen, zoals een maaltijd bereiden. Ook dit kan door de medicatie komen volgens mij. Ik leefde al lange tijd op kant-en-klaar. En als ik dan wil koken kan ik het allemaal niet vinden in de winkel.

Maar vooral, de perikelen met de mannen komen terug. Ik zocht mijn troost altijd in drank maar zodoende hebben dingen geen plekje gekregen. Voornamelijk wanneer de mannen het onmogelijk maakten om het contact netjes af te sluiten.
Ik zat te denken om misschien sommigen een brief te schrijven die ik niet verstuur.

Ik bedoel nu een paar exemplaren. Eentje die lichamelijk over mijn grens ging, eentje die opeens alle deuren dicht gooide. Van die dingen waarvan ik toen dacht ‘big girls don’t cry’.
Maarja als je dan je medicijnen en je middelen afbouwt komt er toch oud verdriet boven.

Niet dat er alleen nare kerels zijn hier. Maar sommige dingen hebben nooit een plekje gekregen.

En in april, voor we naar gesprek met de psychiater gingen, wilde mijn moeder opeens alles weten daaromtrent. Zij dacht dat daar misschien de kern zat van de problemen. Toen is alles wel weer ‘los gewoeld’.

Alinde zei:

Dank jullie wel. De diepere inhoudelijke reactie gaat nog komen.

Vandaag een lamlendige dag. Ik had vanmorgen een monteur hier. Kleinigheidje maar toch… dat klaar zitten voor als de bel gaat, niet je gewone ochtendritueel kunnen doen. Ik heb heel weinig energie momenteel en met het ontvangen van die man en praatje maken heb ik mijn kruit alweer deels verschoten.

Nu ik terug ben in mijn huis, weet ik wel weer waarom ik mijzelf was gaan verdoven.

Ik heb moeite met de gewone dingen, zoals een maaltijd bereiden. Ook dit kan door de medicatie komen volgens mij. Ik leefde al lange tijd op kant-en-klaar. En als ik dan wil koken kan ik het allemaal niet vinden in de winkel.

Maar vooral, de perikelen met de mannen komen terug. Ik zocht mijn troost altijd in drank maar zodoende hebben dingen geen plekje gekregen. Voornamelijk wanneer de mannen het onmogelijk maakten om het contact netjes af te sluiten.
Ik zat te denken om misschien sommigen een brief te schrijven die ik niet verstuur.

Ik bedoel nu een paar exemplaren. Eentje die lichamelijk over mijn grens ging, eentje die opeens alle deuren dicht gooide. Van die dingen waarvan ik toen dacht ‘big girls don’t cry’.
Maarja als je dan je medicijnen en je middelen afbouwt komt er toch oud verdriet boven.

Niet dat er alleen nare kerels zijn hier. Maar sommige dingen hebben nooit een plekje gekregen.

En in april, voor we naar gesprek met de psychiater gingen, wilde mijn moeder opeens alles weten daaromtrent. Zij dacht dat daar misschien de kern zat van de problemen. Toen is alles wel weer ‘los gewoeld’.

Klik om te vergroten...

Klinkt mij alsof je wel baat zou kunnen hebben bij het doorlopen van de 12 stappen van NA met een sponsor samen.

Dat koken (en slechte zelfzorg in het algemeen voor mij) klinkt me heel bekend in de oren. Was me in actief gebruik ook altijd teveel en ik koos veel te vaak voor iets makkelijks. Terwijl ik koken altijd leuk vond… Ik ben de draad wel weer aan het oppakken. Koken is eigenlijk niet zo veel moeite en gezond eten vind ik fijn en heb ik ook nodig. Begin van ‘t jaar echt goed mee bezig geweest. Verwatert de laatste tijd weer steeds meer.

@Alinde waarom laat je je boodschappen niet bezorgen? Hoef je niet te zoeken en krijg je toch gezonde ingrediënten thuis.

Dank je. Ja bezorgen is zeker een optie. Daarin liep ik ook wat vast dat ik dan niet wist wanneer ik thuis was, of dingen bestelde die ik uiteindelijk toch niet klaarmaakte. Maar heb nu wat meer rust.

Overigens heb ik voor groepen gekookt… als werk… ik kan het wel maar voor mezelf is het dan toch lastig.

Ik ga zaterdag wandelen met mensen van NA. Overdag heb ik wat meer energie en dan worden de mensen ook wat vertrouwder. Ik merk dat de verslaving van de benzo’s absoluut nog niet onder controle is.

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik wist niet dat dit zo was. Ik ging uit van haar ouders. Het was een beetje een gek moment want ik hoorde dit voor t eerst en ik deed ook ff niet mee in het verhaal. Het was nu: we krijgen een derde dus dan krijgen jullie bij deze ook een derde.

Ik weet niet hoe dat allemaal werkt bij de huisje-boompje-beestje mensen. Want dan kun je ook niet meer in t buitenland gaan wonen bijv?

Je hoopt natuurlijk dat er niets gebeurt maar ik voelde me nu wel buitengesloten dat ‘zij’ met zijn allen een kind krijgen. Maar ik had ook het idee dat schoonzusje (niet de zwangere) wel zag dat het awkward was.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

Alinde zei:

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

Klik om te vergroten...

Het lijk me ook totaal niet bevorderlijk voor jouw huidige situatie als je langduring de zorg voor 3 kinderen erbij krijgt, toch?

Ik wist wel dat die reactie ging komen. Misschien is dit forum niet de plek. Dat zij de mededeling kregen dat ze ‘dus ook nog een kind kregen’ en dat gingen vieren met elkaar was best ff kut.

Mijn verdriet is er en ik kan het nu niet verzuipen.

Jongste schoonzus begon over ‘straks een hok vol’. Dan voel ik mijn eenzaamheid nog meer.

(waarschijnlijk gebeurt er niks maar toch)

We waren bij elkaar om aan mijn signaleringsplan te werken gisteravond. Binnen de consulten komen we er niet aan toe en nu is spv met vakantie en konden we er thuis aan werken.

Dat maakte dat ik ook niet echt weg kon, we waren er net. Maar het contrast werd alleen maar groter zo.

Want dan is schoonzusje waarschijnlijk al 3,5 jaar peettante of hoe dat heet. Maar ik wist het niet. Het voelde raar dat ik dat even allemaal gemist had.

Ging er meer vanuit dat ze het in haar familie hadden geregeld (van de zwangere schoonzus)

Natuurlijk is dit logisch maar ik voelde mij wel buitenspel staan.

Ik snap je eenzaamheid wel. Voel dat ook wel als ik allemaal stelletjes in het buitenland zie: dineren, op pad zijn, leuke dingen doen. En ik dan alleen ben. Maar mijn focus licht op dit moment op herstel en probeer daar de meeste aandacht aan te geven en verder plezier maken . Negatieve emoties en gevoelens mogen er best zijn en goed dat je het van je af schrijft. Bel je er ook wel eens over met fellows? Probeer dat eens.

Dank je. Ik heb nog geen fellows gebeld. Dat is weer een nieuwe stap.

Broers kunnen dat zich niet voorstellen denk ik, altijd alleen wonen. Altijd moeite moeten doen voor sociale afspraken. Ik heb niet een stamkroeg waar iedereen altijd zit. Of een vriendenkring die ‘altijd bij Karel zit’. Het is altijd appen, horen dat iemand het druk heeft, etc.
Wordt bij de fellows misschien anders.

Ik had ook teveel activiteiten. Dat signaleringsplan is heel kut maar het komt al jaren niet van de grond. En elke afspraak ga ik heen met de vrees dat we weer in de ellende moeten duiken maar dan schuift het weer door etc. En zo was er tijdens de crisis geen plan.. en nu in feite nog steeds niet want staat nog niet bij ggz in systeem.

Alles bij elkaar was veel. Bij jongste broer thuis moet alles perfect zijn qua schoon en netjes en modern. Voelt wat ongemakkelijk. Ik zit lekkerder in ouwe meuk.

De kinderloosheid is een groot thema en was ook aanleiding tot de crisis. Een van de aanleidingen.

Moeilijke dag vandaag. Teveel hooi op mijn vork gehad en nu dit er nog bij. Deze emotie.

Ik raad het festival ook af. Zijn echt veel triggers hoor en vergis je niet in de onbewuste groepsdruk of het gevoel er niet bij te horen. Mensen in mijn NA groep zeggen: sla het eerste jaar in herstel alle feestjes maar even over.

Over twee weken een festival aan de andere kant van het land. We gingen vaak met 6 personen, allemaal bekenden.
Nu gaan opeens allemaal anderen mee. En overal drank natuurlijk. Misschien is het nog iets te vroeg.

Alinde zei:

Over twee weken een festival aan de andere kant van het land. We gingen vaak met 6 personen, allemaal bekenden.
Nu gaan opeens allemaal anderen mee. En overal drank natuurlijk. Misschien is het nog iets te vroeg.

Klik om te vergroten...

Ik weet wel zeker dat ‘t te vroeg voor je is.

Hmmm ik dacht meer aan de drukte. En de lange reis. Het is jammer want ik zie die vrienden niet zo vaak. Maar ik voel me nu zo ongelofelijk belabberd dat ik er ook niet de energie voor heb.

Qua alcohol ben ik clean sinds begin mei. Maar met de pillen deze week de mist in gegaan. Ik heb de pillen van 3 dagen, gebruikt in 2 dagen.

Ze zijn nog in beheer bij mijn moeder dus ik heb het wel opgebiecht.

Ben gewoon heel druk in mijn hoofd geweest en nu dat is omgeslagen voel ik mij echt ellendig. Echt ziek. Vandaag wel naar wrap cursus geweest maar zo weinig energie.

Vorig weekend ook al heel erg moe. Afgelopen dinsdag knop om gezet voor de dierentuin maar ook daarmee mezelf voorbij gelopen.

Voel me ziek van vermoeidheid, bah.

Alinde zei:

Dank je wel, dit raakt erg aan wat ik nu voel. De kant die ik op wil.

Bedoel je dat ik dit ook alleen zou kunnen, zonder therapeut?

Klik om te vergroten...

Ik ben zelf dus wel zo, dat ik het allemaal zelf wil doen, maar ik durf dat dus niet zo aan een ander aan te raden. Niet dat ik niet 100% geloof in zelfgenezing, maar bij mezelf heb ik ook gemerkt hoe ik mezelf voor de gek kan houden en stiekem subtiel toch bepaalde dingen voor mezelf verberg. In wezen is je gevoelens voelen/je innerlijke kind helen super simpel, maar je geest (gedachten) kan je op zoveel manieren weerhouden van dit écht te doen. Het is dan wellicht toch goed om een externe partij te hebben die je blindspots ziet en aan kan geven, er even vanuitgaande dat je hier een geschikt iemand voor hebt.

Maar je kunt het er altijd naast doen hè, naast therapie. Elk moment dat je voor jezelf hebt, kun je hier in principe mee bezig. Het kost niets, behalve aandacht aan je gevoel geven.

Alinde zei:

Ik voel zo weinig voor de online modules etc van ggz. De SPV heeft ook al vrij snel geconcludeerd dat ik ben gaan drinken wegens slaapproblemen.

Klik om te vergroten...

Het kan inderdaad dat je voelt dat een bepaalde behandeling niet werkt voor jou. Zo heb ik dat zelf vaak genoeg met behandelaars van mijn fysieke kwalen ervaren. Ik denk dat je ook dan naar je gevoel moet luisteren en soms moet beslissen: dit werkt niet voor me, ik ga verder zoeken.

Alinde zei:

Gisteren bij wrap vroeg iemand wat meer over mijn gebruik. Of het zorgelijk is als hij mij met een biertje in de stad ziet.
(wat er nu dus niet meer in zit)

Klik om te vergroten...

Hoe denk je zelf over 1 biertje? Laat je het nu dus eigenlijk om een ander?

Alinde zei:

Opeens zag ik wat meer van een afstandje mezelf naar de supermarkt lopen en naar de apotheek om vervolgens thuis te kunnen ‘relaxen’ en dat ik dat bij iemand anders helemaal niet zo’n logische manier zou vinden van de dagen doorbrengen en waarom bij mezelf dan wel?

Klik om te vergroten...

Ja dat is het ding hè. Het is altijd veel makkelijker om iets bij een ander te zien dan bij jezelf. Maar je bent er dus wel op aan het reflecteren wat goed is!

Alinde zei:

Bij dagbehandeling hadden we ook muziektherapie en dan kwam er wel verdriet los en die therapeute raadde ook een psycholoog aan. Maar zij beslist niet mee over mijn behandeling. Zij werd ingevlogen voor een paar lessen in de week en dat was het.

Klik om te vergroten...

Lastig dat je dan niet de hulp lijkt te krijgen die je eigenlijk nodig hebt.

Nu je het over muziektherapie hebt, kan ik het eigenlijk niet laten om de band die ik een paar dagen geleden net ontdekte met je te delen. Zoek anders eens op youtube op:

Heilung

Ben zelf zowat insta-fan geworden. Omver geblazen met wat deze muziek in me teweegbrengt. Het lijkt met behulp van vibraties iets dieps in me los te maken. De betekenis van de naam is ook letterlijk: heling. En dat is ook precies wat ze streven te doen. Ik ben ook niet de enige die dit zo ervaart. Velen die nooit dergelijke muziek hebben gehoord zeggen er zo'n reactie op te hebben. Heel bijzonder! Dus een aanrader. Live hun concerten bijwonen schijnt helemaal transformerend te zijn!

@Alinde doe voorzichtig met Benzo’s niet nemen, hoe graag je er ook vanaf wil.

Je schrijft dat de behandeling gern koers lijkt te hebben, is dat met je SPV of in het algemeen?

Dank je wel!!

Ik wil later even wat meer schrijven. Maar over dat ene biertje: volgens mij kun je bij NA en AA niet aansluiten als je nog af en toe een drankje doet.

Alinde zei:

Opeens zag ik wat meer van een afstandje mezelf naar de supermarkt lopen en naar de apotheek om vervolgens thuis te kunnen ‘relaxen’ en dat ik dat bij iemand anders helemaal niet zo’n logische manier zou vinden van de dagen doorbrengen en waarom bij mezelf dan wel?

Klik om te vergroten...

Dit is een heel mooi inzicht! Als je alleen maar geen medelijden met jezelf krijgt ervan.