Tijd van bezinning - waar?

Ja, van moe voelen, kun je misschien in de nabije toekomst last van blijven hebben. In de kliniek zullen ze je eerste dagen misschien zelfs extra laten slapen. Ik denk trouwens dat het vooral afbouwen wordt in de kliniek toch?
Sterkte en rust toegewenst.

En of het wijsheid is of niet… ik mis sommige mensen echt. Heel erg. Op de afdeling zag je elkaar weer in de ochtend, na een doorwaakte nacht.

Mijn ouders zitten in verbouwing en ik ben daar nog helemaal niet geweest sinds thuiskomst. Wel appcontact.

Ik wou dat ik 8 uur kon slapen zonder gedoe.

Veel sterkte vandaag!

Sterkte met de zwaardere tijden die je uiteindelijk moeten verlossen van de benzodiazepines. Het gaat je vast lukken.

Wees niet te streng voor jezelf, want er komt een hoop op je af op emotioneel vlak.

❤️

Ik ga morgen even wat info uit mijn slaaptherapie (bij de reguliere ggz hier) samenvatten, 8u slapen is dus echt helemaal nier per se nodig! En je daar druk over maken nog erger niet

Even aan t kijken naar meetings in andere steden in de provincie. Er is gelukkig heel veel aanbod. En altijd de mogelijkheid op een ‘slechte’ dag naar een grote stad te reizen. OV is goed.

Vanaf mijn 19e.,

Toch niet zo kort.

Soms zijn mensen verbaast hoeveel mijn familie doet. En ook jaloers maar dat snap ik ook wel als je zelf geen familie hebt of geen fijne.

nu herinner ik me van laatst een situatie waarin een familielid bijna viel en ik achter diegene ben gaan staan.
‘Catch me if I fall’
Nu eigenlijk letterlijk.
Het is niet zo dat ik altijd degene ben die hulp nodig heeft en nooit andersom.

Dat is wel een verschil vind ik. Of je voor elkaar klaarstaat of altijd alleen patiënt bent.

Ben eigenlijk heel rustig gebleven hele dag.

Bij dagbehandeling is het een beetje een komen en gaan opeens. Een paar mensen hebben afscheid genomen, paar mensen waren voor het eerst. Er kwam nog iemand kijken, vrij heftig type.
De mensen die er nu zijn, doen niet alles mee, en/of gaan eerder naar huis, of ze vinden het te warm of de airco maakt te veel herrie. Of, nog irritanter, ze weten niet wat ze willen en dan gaan ze hardop lopen twijfelen totdat de leiding de knoop doorhakt.
Eentje is af en toe kwijt want dan moet ze hoognodig een boom knuffelen maar dat meldt ze dan niet even.
Er lag ook een vrouw in de tuin te slapen, die was niet van onze groep. Later was er wel iemand naar haar toe gegaan. (Niet relaxed slapen maar echt uren)

Een persoon was echt mijn zonnetje in de groep. Was er zonder te zeuren, enorm veel humor. Vandaag afscheid van genomen en ik moet echt even opnieuw een drive vinden of een houvast. Zeker in die wazige groep die we nu hebben.

Toen het gesprek. Het ging best goed. Je moet oppassen dat ze niet zeggen ‘ga maar in een zelfhulpgroep’.

2 broers waren mee en die kunnen dingen goed aanvullen. En 1 broer was wel duidelijk dat ggz leuk reclame maakt met opnames waar nodig (er staat een bord bij de ingang waar t allemaal op staat) maar dat onze familie nu zelf een soort ‘safe house’ gemaakt heeft omdat er geen opname gedaan kon worden. Hij zei het netjes.

Uitkomst is dat er een intake komt bij brijder over 2 tot 3 maand. Dat is te doen voor mij.

En er wordt aangedrongen op slikken refusal, wat ze dan gaan controleren. Ik heb daar zeer veel moeite mee. Denk dat ik het ook ga weigeren. Ik kan niet tegen medicatie onder dwang.
Ooit toen ik onder dwang medicatie kreeg heb ik t steeds uit gekotst. Een ander gaat niet bepalen dat ik bepaalde rotzooi moet slikken.

Ik heb een vriendin die het slikt, onder toezicht van haar man. Maar ik weet dat ze soms nog drinkt, hoe dat dat zit weet ik niet. Zelf lever ik nog liever mijn pinpas in bijv dan Refusal te slikken.

Verder was het echt een oké gesprek maar deze zag ik niet aankomen.

Misschien heeft iemand wel goede verhalen over Refusal, dat kan ook.

Alinde zei:

Toch niet zo kort.

Soms zijn mensen verbaast hoeveel mijn familie doet. En ook jaloers maar dat snap ik ook wel als je zelf geen familie hebt of geen fijne.

nu herinner ik me van laatst een situatie waarin een familielid bijna viel en ik achter diegene ben gaan staan.
‘Catch me if I fall’
Nu eigenlijk letterlijk.
Het is niet zo dat ik altijd degene ben die hulp nodig heeft en nooit andersom.

Dat is wel een verschil vind ik. Of je voor elkaar klaarstaat of altijd alleen patiënt bent.

Klik om te vergroten...

Familie welke je ondersteunt is echt het allerbeste wat je kunt hebben in deze situatie. Daarmee mag je jezelf echt heel gelukkig prijzen.

Houd er wel rekening mee dat velen juist zwaar verstoorde familierelaties hebben en jou positieve verhalen omtrent dat als vervelend kunnen ervaren, of zich daar rot en somber door gaan voelen omdat zij dat niet hebben. Je kan het dus wel benoemen, maar wees jezelf daar bewust van.

Zelf heb ik ook een zeer ondersteunende familie welke mij door mijn klinische opname hebben geholpen.

Ook nu ik daar een aantal weken uit ben heb ik nog ontzettend veel steun, voornamelijk van mijn moeder. Heel erg fijn en maakt het herstel echt een stuk minder moeizaam.

Omtrent refusal; zelf geen ervaring met een alcoholverslaving, echter weet ik wel dat het voor sommige echt een heel goed hulpmiddel kan zijn. En ik ben van mening dat als je je leven echt wilt veranderen, je alles moet aangrijpen. Of in ieder geval een poging wagen. Is het niet jou medicatie, dan kap je er weer mee. Maar dan heb je het in ieder geval geprobeerd.

Succes! 💪

Dank je.

Ik heb een zelfhulpgroep voor bipolaire stoornissen en daar is idd iemand voor wie het moeilijk is te horen over mijn familie. Zij spreekt dat ook uit en ik weet van haar jeugd en situatie.

Het is ook zoals het is. Diegene heeft nu een geweldige man gevonden, is getrouwd met hem.
Dan kan ik ook zeggen, ik heb dat allemaal niet.

Hoewel een familiesysteem heel anders is dan een liefdesrelatie.

Er zijn ook mensen die ouder zijn van vier kinderen (toevallig allemaal 4) in de groep en die dat ook weer heel zwaar vinden. En ook mensen met onvervulde kinderwens.
En die met die 4 kinderen zouden met mij willen ruilen met een heel appartement voor zichzelf zonder gezeur van partner of kinderen.

Eigenlijk is er 1 die de anderen ook benijd voor dat wat zij wel hebben en hij niet en die komt er niet verder mee.

Door die gesprekken in de groep ben ik me er zeker van bewust. Ook dat vroeger niet bij iedereen eten op tafel stond of veiligheid was. En op de paaz zag je ook dat sommigen geen bezoek kregen.

Alinde zei:

En er wordt aangedrongen op slikken refusal, wat ze dan gaan controleren. Ik heb daar zeer veel moeite mee. Denk dat ik het ook ga weigeren. Ik kan niet tegen medicatie onder dwang.
Ooit toen ik onder dwang medicatie kreeg heb ik t steeds uit gekotst. Een ander gaat niet bepalen dat ik bepaalde rotzooi moet slikken.

Ik heb een vriendin die het slikt, onder toezicht van haar man. Maar ik weet dat ze soms nog drinkt, hoe dat dat zit weet ik niet. Zelf lever ik nog liever mijn pinpas in bijv dan Refusal te slikken.

Klik om te vergroten...

Hier is jouw verslaving aan het woord. Heb je nog niet genoeg ellende gehad van de alcohol? Wat heb je te winnen door de deur op een kier te houden? Met dit soort mitsen en maren kom je er niet. Pas als je alles aangrijpt om clean tecworden, kun je gaan herstellen.

Thanks.

Ik heb ook echt heel veel moeite met de dwang. Dat zou ik ook hebben als ik de seroquel voor de camera moest innemen. Maar het is goed om andere meningen te horen.

Toen ik (ergens in de prehistorie) medicatie moest slikken onder dwang van de verpleging merkte ik dat de medicatie wel werking had maar verder wist ik niet wat het was. Die Refusal heeft geen werking hoop ik, als je niet drinkt?
Ik hoef het niet forever te slikken overigens.

Misschien is de associatie met de onvrijwillige opname niet juist maar er wordt iets getriggerd.

Gisteravond voor het eerst een soort gevoel van huidarrest. Ik was s avonds laat nog even bij de achterdeur gaan zitten met de buitendeur lekker open.
Natuurlijk ‘mag’ dat maar normaal doe ik dat niet en mijn ouders zijn op leeftijd en hebben zo hun vaste rituelen ook wie de deur dicht doet en op nachtslot.
Ze zouden enorm schrikken als opeens die deur open staat en mijn slaapkamer is leeg. Mijn moeder was een tijdje terug ook in paniek toen mijn jas niet aan de kapstok hing, maar die lag gewoon ergens anders.
Dus ik hoorde mijn vader in de keuken, snel deur dicht, deur netjes op slot en nachtslot, ik in bed.
Vooral voor zijn gemoedsrust. Hij is echt oud en ‘mankerende’.
Vandaag wat schoonmaken in mijn eigen huis en dan wil ik daar binnenkort weer eens heen. Wel met strikte afspraken.

Mijn ouders deden nooit aan huisarrest maar dit is toch een soort van.

Alinde zei:

Thanks.

Ik heb ook echt heel veel moeite met de dwang. Dat zou ik ook hebben als ik de seroquel voor de camera moest innemen. Maar het is goed om andere meningen te horen.

Toen ik (ergens in de prehistorie) medicatie moest slikken onder dwang van de verpleging merkte ik dat de medicatie wel werking had maar verder wist ik niet wat het was. Die Refusal heeft geen werking hoop ik, als je niet drinkt?
Ik hoef het niet forever te slikken overigens.

Misschien is de associatie met de onvrijwillige opname niet juist maar er wordt iets getriggerd.

Gisteravond voor het eerst een soort gevoel van huidarrest. Ik was s avonds laat nog even bij de achterdeur gaan zitten met de buitendeur lekker open.
Natuurlijk ‘mag’ dat maar normaal doe ik dat niet en mijn ouders zijn op leeftijd en hebben zo hun vaste rituelen ook wie de deur dicht doet en op nachtslot.
Ze zouden enorm schrikken als opeens die deur open staat en mijn slaapkamer is leeg. Mijn moeder was een tijdje terug ook in paniek toen mijn jas niet aan de kapstok hing, maar die lag gewoon ergens anders.
Dus ik hoorde mijn vader in de keuken, snel deur dicht, deur netjes op slot en nachtslot, ik in bed.
Vooral voor zijn gemoedsrust. Hij is echt oud en ‘mankerende’.
Vandaag wat schoonmaken in mijn eigen huis en dan wil ik daar binnenkort weer eens heen. Wel met strikte afspraken.

Mijn ouders deden nooit aan huisarrest maar dit is toch een soort van.

Klik om te vergroten...

Ik snap de weerstand wel, maar zoals het ging kun je niet doorgaan. Uiteindelijk doe je het allemaal om weer een fijn leven te krijgen.

Alle medicatie heeft bijwerkingen, Refusal ook. Maar zie het als een steun in de rug voor de eerste moeilijke tijd ipv een straf oid.

Dank je.

Klopt er moeten zeker dingen anders maar er zijn ook veranderingen nu.
Daginvulling, ik heb mensen leren kennen, met name bij NA. Er is perspectief op een relevante behandeling. (Ik heb niet veel vrienden in mijn stad, die eenzaamheid heeft me ook genekt)

Refusal zal niet de grote oplossing zijn en het doet niks voor de benzo’s. Ik ga ook in een afbouw-support-groep maar dan zit ik qua praatgroepen wel vol genoeg voor nu, het zijn er dan 3.

Mijn hoofd is heel vol. Denk dat ik bij de dagbesteding ga kijken of ik wat drukke onderdelen mag overslaan. Dan ga ik niet naar huis, maar in een andere ruimte iets doen. Al die nieuwe mensen dat wordt me ook teveel. Ze komen allemaal slecht binnen met heel uiteenlopende problematiek. Ze voegen nu niets toe.

Bij een verpleegkundige van de dagbehandeling kwam deze week een flashback boven dat zij mij denk ik in 2005 verpleegd heeft en dat we een flinke aanvaring hadden. Ik kon (in het heden) niet goed naar haar gezicht kijken. Gek hoe dat werkt. Ik zei tegen mijn moeder: die vrouw heeft zoveel rimpels, ik zie alleen maar rimpels ik zie geen gezicht.
Nu ik dat voorval nog eens doorleefd heb, zie ik gewoon weer ogen en een neus en een mond. Het brein doet rare dingen soms.

Aaah de dagbesteding die mij echt leuk leek is er alleen op 2 middagen waarvan ik er 1 echt niet kan. Ik heb iets nodig voor de ochtenden.

Het is nog best een puzzel. Alle verschillende groepen en tijden.

Ben mijn huis beetje aan t inrichten. Ik had eea weg gedaan aan oude meubels maar had nog niet nieuw gekocht. Is altijd beetje lastig bij mij in de flat wie dan kan komen sjouwen en wanneer. We hebben geen lift.
Gelukkig zien sommige dames bij de NA er ook sterk uit en misschien staan er achter deze sterke vrouwen ook sterke partners. Een netwerk is zo handig…

Alinde zei:

Aaah de dagbesteding die mij echt leuk leek is er alleen op 2 middagen waarvan ik er 1 echt niet kan. Ik heb iets nodig voor de ochtenden.

Klik om te vergroten...

Vrijwilligerswerk is misschien een optie.

Alinde zei:

Het is nog best een puzzel. Alle verschillende groepen en tijden.

Ben mijn huis beetje aan t inrichten. Ik had eea weg gedaan aan oude meubels maar had nog niet nieuw gekocht. Is altijd beetje lastig bij mij in de flat wie dan kan komen sjouwen en wanneer. We hebben geen lift.
Gelukkig zien sommige dames bij de NA er ook sterk uit en misschien staan er achter deze sterke vrouwen ook sterke partners. Een netwerk is zo handig…

Klik om te vergroten...

Precies, vraag hulp op de meeting

Dank je.

Ja vrijwilligerswerk is zeker een optie.
Wel is het belangrijk dat het een flink aantal uren is. Ben eens ergens op gesprek geweest en daar zochten ze alleen op donderdag iemand van 16 tot 17.30. Daar heb ik nu niets aan.

Officieel heb ik nog een bestuursbaantje, vrijwillig, maar dat is 90% thuis achter de computer. Ik kon dat ook nog best goed met een fles wijn achter de kiezen…. Dat is niet meer zo’n goed idee. Beetje elitaire club ook en er is veel tijd gaan zitten in interne conflicten. Ik heb daar op dit moment niet veel aan.
(ze weten dat ik in dagbehandeling zit)

Ik was in de stad gisteren. Realiseerde me net dat ik het werken in de stad mis. Die dynamiek, s ochtends de geur van de bakker, daarna de eerste klanten. Ik kon gisteren ook goed tegen de drukte, tot mijn eigen verbazing.
En toen liep ik langs een vintage winkel die vrijwilligers zoekt. Dat zou echt heel leuk zijn.
Qua dagbesteding kan ik misschien wel een dag met de handen werken. Maar ik moet niet verwachten dat ik energie ga krijgen van die mensen want dat zit er niet in. Schatten van mensen, maar wel grotendeels de mensen die daar op het terrein wonen en dat is niet vanwege hun zweetvoeten. Ben in de tijd van de dagbesteding ook meer gaan drinken. Terug van de dagbesteding langs t wijnschap in de supermarkt. Dat was vaste prik, dat verzachtte de dag.
Iets maken (bij voorkeur meubels) zou ik wel heel leuk vinden. Dan heb je ook een doel, in plaats van op de klok te kijken of het al pauze is.

Verder gaat t geloof ik wel goed. Ben veel buiten en daardoor ook minder op de telefoon. Krijg veel uitnodigen van NA activiteiten. Voor deze zomer zeker prettig omdat er dan niet overal drank is, en de geur van drank, en mensen die met tanks met bier op de rug lopen, en mensen die denken dat je wel een biertje wilt want je drinkt toch altijd gezellig een biertje. (Terwijl ik dit schrijf overigens totaal geen trek in een glas festivalbier) Misschien kan dat volgend jaar weer. Bij sociale dingen hield ik me wel in hoor, iemand zei eens dat hij me nog nooit dronken had gezien. Is ook de tolerantie geweest.

Dit weekend rustig. Loop op mijn tandvlees van die dagbehandeling maar het is nog 2 weken, dat red ik.

Overigens gisteren maar 1 mg lorazepam genomen. Zat nog op 1,5.

Ben er niet echt mee bezig geweest. Waar ik een paar maanden geleden de hele nacht bezig zou zijn geweest met wel of niet dat halfje nog nemen.
Overdag ook geen klachten gehad.

Nu proberen een tijdje op 1 te blijven. Weet niet vanaf wanneer ik kan gaan taperen. Geloof dat 3 mnd taperen vergoed wordt.

Verder was ik bang in een gat te vallen nadat een paar maatjes van de dagbehandeling het afgerond hebben. Maar ook dat valt mee gelukkig. Ik zou een moord doen om ze weer naar de dagbehandeling te krijgen maar dat willen ze zelf denk ik niet 😀

Zaterdag ook weer 1 mg genomen (ipv 1,5) maar zondag rond etenstijd voelde ik me echt slecht, richting onwel.
Toch dat halfje maar genomen. Officieel zit ik nog op 3. Dus 1 a 1,5 ben ik blij mee. Wat ik over heb geef ik aan mijn moeder en zij doet ze weer bij de voorraad.

Logeer nog bij de fam. Ze hebben een soort aanbouw wat evt ooit een bed and breakfast wordt dus er is wel ruimte.

Vandaag in mijn eigen huis voelde ik weer die leegte en kon ik mij helaas wel voorstellen weer te gaan drinken oid.
Deze week kwam ook uit een gesprek dat ik niet zoveel vrienden heb, althans niet in deze regio.
Gewoon om even te helpen met iets, en vice versa. Hier ga je al gauw ‘op visite’ en dan gaat de visite niet een kast in elkaar zetten of een doos naar 2 hoog sjouwen.

Grappig genoeg heb ik een vriendengroep aan de andere kant van het land, ontstaan uit een hobby. Maar t is ook wel belangrijk om hier in de buurt iets te hebben.

Misschien groeit de NA uit tot iets moois.
ik zei tegen de mevrouw van de Brijder dat ik voorzichtig ben met lotgenotencontact omdat ik ook berichten krijg van iemand die dood wil. Ze zei dat dat bij verslaafden wel meevalt, die verdwijnen soms uit beeld maar hebben minder neiging tot aankondiging van suïcide.