Tijd van bezinning - waar?

Alinde zei:

Dat spreekt me meer aan idd. Morgenochtend is er een meeting en dat is een goed idee ipv weer mijn bed niet uit te komen.

Ik lees nu dat er eigenlijk ook niet gerookt mag worden. Dat wordt bij onze NA wel gedaan.

Klik om te vergroten...

Prima start van de zondag. Ik doe dat ook iedere week. Voelt goed.

Ik ken weinig plekken waar zo veel gerookt wordt als bij NA 😅. Je zou haast denken dat 't verplicht is.

Ik was ook maar gaan roken, omdat dat nog wel mocht. Maar wat is dat duuuur. Na twee pakjes weer gestopt.
(bij roken ben ik niet verslavingsgevoelig)

Ik heb ook geen lekker plekje om te roken.

Ik schreef wat naar een online vriendin en opeens worden dingen duidelijker.
Er is niet opeens ‘drank’.
Er is eerst een gebeurtenis. Een ander zou misschien boos worden of verdrietig of bang maar bij mij wordt het een soort onrust die niet op zijn plek valt. En dan komt daar onrust bij en slapeloze nachten en dan kan alles dood slaan, zijn er geen gedachten of gevoelens meer en is er een grote leegte.
En soms het gevoel dat ik dood wil. Gevoel alsof alles leeg is en er gif door mijn lijf stroomt.

Als er in de beginfase iemand zou zijn die zou helpen, die zegt, je mag wel ff verdrietig zijn, dan zou dat schelen denk ik.
Een psycholoog ofzo.

Bij de spv zit dat er niet in. Iets is heftig en zij zegt dat het heftig is. En vraagt of ik drank gehaald heb.

Eerder dit jaar, toen er op relatiegebied eea overhoop gehaald was, vroeg ze: Kun je hem blokkeren?
Zij is niet van de diepere laag enzo. Daar wordt ze ook niet voor ingehuurd denk ik. Maar je lost niet alles op met iemand blokkeren.

Ik zat daar toen behoorlijk onder invloed van alcohol en seroquel. Het verbaasde me dat ze niets gezien of geroken heeft.
Vrijdag aan de telefoon zei ze dat ze me nog niet zo goed kent. Maar ik kwam voorjaar 2021 voor het eerst bij haar.

Ik heb echt iemand nodig met een ander soort bril. Die na 2,5 jaar (of liefst eerder) mij wel kent.

Dat ik nu steeds familie meeneem is ook omdat de behandeling geen koers lijkt te hebben, geen richting. Dan kunnen zij wat bijsturen. Zelf ben ik soms overrompeld door de onverwachte wendingen bij ggz. Dit heb ik niet altijd gehad, heb jarenlang de gesprekken alleen gedaan.

Klinkt goed Dupont, zo’n begin van de zondag.

Opeens een herinnering. Ik had een date bij een bekende thuis. Het was geen vreemde plek.

We hebben fijne seks gehad, ik zeg dit erbij omdat er in mijn lichaam veel gebeurde. Ik heb misschien 2 of 3 wijntjes gehad, niets extreems. Maar ik nam de seroquel in en we zouden gaan slapen en ik kwam in een herbeleving van een trauma terecht, heel heftig.
Het had niets met die man te maken, eerder met slecht nieuws dat ik overdag had gekregen denk ik.

Weet niet meer precies maar ik kreeg ontzettende diarree, ik bleef leeglopen. Gelukkig op tijd bij toilet maar voelde me met de minuut onaantrekkelijker worden.

Lang verhaal kort ben ik op een gegeven moment in de huiskamer gaan zitten. Hij kwam er bij, wist t ook niet zo goed maar hij dacht dat ik beter thuis kon slapen en gaf mijn oorbellen want was bang dat ik die ging vergeten.

Maar die oorbellen. Ik wist niet wat dat was, wat hij aan mij gaf.
Paar uur eerder had ik ze zelf op zijn nachtkastje gelegd maar ik had geen idee wat hij in zijn handen had.

Dat, in mindere mate, ervaar ik nu al een paar weken. Ik zie spullen maar ik heb er geen gevoel of herinnering bij.

(er is overigens geen vervolgdate geweest. Ik heb dat heel lang heel erg gevonden. Nog steeds wel. Denk dat het hele gebeuren te heftig was, dat hij toen afhaakte)

Alsof mijn hoofd niet in aug 2023 zit maar elders.

Ik heb geen lorazepam geslikt gisteren.

Soms slik ik eerst de andere pillen, luister nog een podcast en neem de lorazepam als laatst.
Het is al vaker gebeurd de laatste 2 weken, dat ik al in slaap viel met de andere pillen, zonder de lorazepam. Maar dan werd ik later in de nacht wakker en nam het alsnog. Beetje stom maar op dat moment verlangde ik ernaar.

Vannacht lekker geslapen en ik heb niet de behoefte gehad de pammen nog in te nemen.
Eens kijken hoe het gaat vandaag. Ben moe als altijd de laatste tijd.

Ben dus ook niet naar die meeting. Geen energie.

Dank je Dupont. Ik heb rond 12 uur 1 mg genomen. Opeens naar niets is idd ook niet goed.

Goede vraag. Weet even niet zo goed antwoord. Ik wilde typen dat ik mijn verslaving verzwegen had maar dat is eigenlijk niet zo, het is echt wel eens ter sprake geweest maar ze vonden het niet alarmerend (de alcohol)
Zij zijn ook zoekende hoe ze me kunnen helpen. Maar ze zien allemaal losse problemen. ‘Omgaan met zucht’ hebben ze het wel over. Maar niet een laag dieper waarom de emoties niet ‘gewoon’ op hun plek vallen ipv tot depressies en verslaving te leiden.

De traumabehandeling die ik gehad heb, ging goed.
Maar het ging over een afgebakende periode en we konden er niet iets anders bij behandelen.

Komende vrijdag rond ik de wrap cursus af, dan heb ik hopelijk wat meer ruimte in mijn hoofd voor andere behandeling. Begin van wrap ging goed maar de laatste 3 x zit ik er als een eend in een vreemd pakhuis, ook wat gederealiseerd.

Als ik beter antwoord heb op je vraag kom ik ff terug.

Hmz wat googelen leert dat het kat moet zijn ipv eend.
Hoofd werkt niet helemaal lekker.

Mindless zei:

Yess!

Zoiets kleins kan echt je zinnen verzetten. Je kunt er zo voor zorgen dat dingen minder een sleur worden.

Imo is het ook niet de omgeving/route zelf die het probleem is waarschijnlijk, maar het feit dat je (@Alinde) er zo bekend mee bent. Alles gaat op de automatische piloot want je kent alles al, dus heeft je hoofd veel meer de kans om je in je gedachten te trekken en commentaar te geven op dingen die je bijvoorbeeld als hinderlijk of ergerlijk ziet. Terwijl, als de route (deels) nieuw is, dan ben je als vanzelf meer uitwaarts gericht en dus minder in je hoofd.

Hetzelfde is ook super effectief tijdens trippen.

Klik om te vergroten...

Goed advies van een andere route. Er is 1 route die ik fiets naar ggz maar ook naar veel andere dingen, gewoon de meest logische route. Maar zooo op uitgekeken.

Er is idd een iets langere route die wat minder uitgekauwd is, voor mij.

Zal zo ff verslag uitbrengen.

Alinde zei:

Dank je voor je eerlijke antwoord. Hier alleen lorazepam, op t laatst wel met tientallen, al heeft dat maar kort geduurd.

Wat heb je snel afgebouwd… hoe zagen je dagen er toen uit? Opname, werk, thuis?

En heb je geen behoefte gehad iets anders ervoor in de plaats te gebruiken?

Iig veel bewondering dat je zo snel hebt kunnen afbouwen.

Klik om te vergroten...

Ik heb inderdaad snel afgebouwd.. Achteraf veel te snel, waardoor ik PAWS heb opgelopen. Hierdoor heb ik ook zo lang klachten overgehouden. Als je rustig afbouwt kun je dat voorkomen (maar het is geen garantie).

Ik kon de eerste twee á drie maanden echt niet werken, dus zat ik in de ziektewet (op mijn werk ben ik eerlijk geweest over mijn verslaving en opname). Ik ben na mijn afbouw twee weken opgenomen geweest en daarna was ik thuis (zonder nabehandeling). Hier heb ik alles op alles gezet om weer gezond te worden. Veel bewegen, super gezond eten, proberen mijn slaapritme weer te fixen (dus geen middagdutjes etc.), mijn sociale leven weer herstellen en zoveel mogelijk extra's doen, zoals: meditateren, zelfhulpboeken lezen, online informatie en tips opzoeken etc.

Ik gebruikte voor mijn opname van alles en nog wat in grote hoeveelheden en ik wilde echt mijn leven omgooien. Iets anders gebruiken kwam dus niet in mij op. Enkel de hoop op een nieuw leven hield mij overeind.

Wat mooi @RnB_fan, ik kom later terug op je verhaal. Dank je voor het delen.

Ik had vorige week de depressie-lijst van ggz ingevuld. Daar kwam depressie uit. Daar hoefde ik die lijst niet voor in te vullen haha.
Zij raden aan dat ik de Lamotrigine weer opbouw.

Ze kijken niet echt waarom ik depressief ben. Puur van: je zat aan de manische kant, daarna werd je depressief dus we moeten iets met stemmingsstabilisatoren.

Het is wel een middel dat suf maakt. En ik heb me met (hoge dosering) Lamotrigine ook depressief gevoeld.

Dus ik sta niet te juichen. Er ging een verdriet vooraf aan de stemmingsomslag en dat kwam nu niet meer ter sprake. Lichttherapie kan helpen zei ze, running therapie en Lamotrigine.

Ook niets over de lorazepam die het nare gevoel kan veroorzaken.

Het overviel me. Probleem destijds met die Lamotrigine was ook dat het zulke grote droge vieze pillen zijn dat je veel water nodig hebt om het weg te krijgen. En dan sliep ik net een moest ik weer plassen. Dat is OOK een serieus probleem.

Verder de psycholoog, dat wordt morgen besproken.

Ik sprak mijn jongste broer. Hij heeft iets sociaals gestudeerd en denkt dat het absoluut zin heeft een vroegkinderlijke ervaring aan te pakken.
Hij is van 1993, mijn ziekenhuistijd was 1984 en 1985 en toch ziet hij precies voor zich hoe het gegaan is.

Mijn ouders die met elkaar de emoties niet hebben kunnen delen. Mijn moeder zwanger en wat emotioneler, mijn vader die zijn emoties niet toeliet en probeerde sterk te blijven.
En ik die dacht, ik zal me maar een beetje rustig houden. Iedereen heeft het al moeilijk genoeg. Huilen helpt niet.

Het is heel fijn dat mijn broertje het serieus neemt. Hij heeft veel vrienden met kleine kinderen en kan zich zo goed voorstellen dat zo’n ziekenhuisperiode ingrijpend is.

Ik schreef een tijd geleden dat mijn jongste broer voogd is van de kinderen van oudste broer en dat het gesprek daarover voor mij pijnlijk was.
Nu heb ik bij jongste aangegeven dat dit meegespeeld heeft in de stemmingsomslag. Gewoon als uitleg. Hij wist niet dat ik de situatie niet kende en snapte dat de grappen er over voor mij niet fijn waren. En we snapten beiden dat tijdens het brengen van ‘de blijde boodschap’ ik niet mijn eigen gedoe er bij gehaald heb.
Verder hoopt hij heel erg dat er nooit iets gebeurt want hij zit niet zo te wachten op een huis vol kinderen. Gaat er vooral om dat hij iets regelt mocht het onverhoopt ooit nodig zijn.

Alinde zei:

Mijn vorige depressieve periode kwam door de alcohol. Zeggen ze. Maar was het niet andersom eigenlijk?

Klik om te vergroten...

Goede.

Zo zie ik het wel. Middelengebruik is imo maar een symptoom van het onderliggende probleem. Al kan dat middelengebruik een depressie wel verergeren en (mede) in stand houden.

Ik vind het soms schokkend en ook beschamend om te constateren hoe compleet achterlijk zogenaamde professionals over geestelijke gezondheid (en daarmee samenhangend verslaving en dergelijke) denken. Het is niet bepaald rocket science: Een mens die niet gelukkig is, zal uitvluchten zoeken in onder andere middelengebruik. Stellen dat drugs puur de oorzaak zijn van een verslaving is zo kortzichtig en stompzinnig dat ik steeds vergeet dat er daadwerkelijk "professionals" blijken te zijn die er zo over denken.

Dank je wel.

Mijn leven is erg houtje touwtje. Geen vaste baan, beetje los-vaste vrienden/kennissen, oud huis waar vaak iets stuk is, financieel niet zo ruim, geen relatie, geen kinderen. Ook geen doel in het leven al een tijdje.

Af en toe was er een man, af en toe had ik leuk werk, maar steeds vaker was er de wijn.
Steeds sterker het gevoel dat ik wat rust nodig had. Dat een paar dagen bijtanken met wat pammen me goed zouden doen.

Die eenzaamheid.

Maar ze hebben zo’n papier en dan kunnen ze lijntjes zetten bij manisch of depressief en dat is het. Daarin wordt het verhaal samen gevat.
En dan staat de medicatie erbij dus die kan dan omhoog of omlaag en kijken hoe het dan gaat.

Zieke ouders, verloren liefdes, onvervulde kinderwensen, maakt niet uit, gaat wel over met de running therapie.

Er was toch een topic van kleine mijlpalen? (Ik bedoel niet cleantijd of sportprestaties)

Hoe heet dat ook alweer?

Dank je.

Ik dacht dat er ook nog iets was met kleine successen (die je je niet per se voorgenomen had) maar haal 2 topics door elkaar denk ik.

Alinde zei:

Dank je.

Ik dacht dat er ook nog iets was met kleine successen (die je je niet per se voorgenomen had) maar haal 2 topics door elkaar denk ik.

Klik om te vergroten...

Kan het me zo niet bedenken welk topic je bedoelt.

Ik zie nu een topic met waar je dankbaar voor bent. Misschien had ik dat in mijn hoofd.

Ongelooflijk moe vandaag. Misschien door al het gepraat gisteren, ook over traumatische dingen. Dan gaan er luikjes open.

SPV vroeg ook iets over mijn psychose. Maar mijn broertje van destijds 12 was daarbij en hij was gisteren mee. Dat was wat ongemakkelijk, was niet op dit onderwerp voorbereid en hij misschien ook niet.

Ik wil verdorie gewoon een behandeling.

Alinde zei:

Ik zie nu een topic met waar je dankbaar voor bent. Misschien had ik dat in mijn hoofd.

Ongelooflijk moe vandaag. Misschien door al het gepraat gisteren, ook over traumatische dingen. Dan gaan er luikjes open.

SPV vroeg ook iets over mijn psychose. Maar mijn broertje van destijds 12 was daarbij en hij was gisteren mee. Dat was wat ongemakkelijk, was niet op dit onderwerp voorbereid en hij misschien ook niet.

Ik wil verdorie gewoon een behandeling.

Klik om te vergroten...

Krijg je wel voldoende slaap?

Maar sowieso, stressen en malen vreet ook energie en word je doodmoe van.

Hoop dat je gauw terecht kan.

Slaap is wisselend. Vannacht juist wel lekker geslapen, en diep.

Ja klopt, dit is een cirkeltje. De dagbesteding is ook zo simpel dat het geen echte afleiding is. Nog steeds ruimte voor mijn eigen gedachten.

Maar ik moet ook nadenken om tot iets te komen. Als ggz zegt, je drinkt nu niet, je komt je bed uit, verhoog de medicatie maar weer, dan kom ik nergens.

Het is nu ook belangrijk om te weten waarin ik vast loop en aan te dringen op behandeling. En te lezen over de medicijnen.

En toch aan te dringen op meer behandeling. Het rare is steeds dat bij onze GGZ heel veel mogelijk is aan zelfhulpgroepen, herstelacademie, crisishulp aan huis, lifestylecoaches etc etc maar een ‘old school’ psycholoog dat is moeilijk.

Alinde zei:

Slaap is wisselend. Vannacht juist wel lekker geslapen, en diep.

Ja klopt, dit is een cirkeltje. De dagbesteding is ook zo simpel dat het geen echte afleiding is. Nog steeds ruimte voor mijn eigen gedachten.

Maar ik moet ook nadenken om tot iets te komen. Als ggz zegt, je drinkt nu niet, je komt je bed uit, verhoog de medicatie maar weer, dan kom ik nergens.

Het is nu ook belangrijk om te weten waarin ik vast loop en aan te dringen op behandeling. En te lezen over de medicijnen.

En toch aan te dringen op meer behandeling. Het rare is steeds dat bij onze GGZ heel veel mogelijk is aan zelfhulpgroepen, herstelacademie, crisishulp aan huis, lifestylecoaches etc etc maar een ‘old school’ psycholoog dat is moeilijk.

Klik om te vergroten...

Het is jammer dat het (aansturen op echte verandering en verbetering) niet veel van hun kant komt, maar aan de andere kant is het goed dat jij er zelf wel veel mee bezig bent, al is dat misschien soms vooral je er bewust van zijn en erover nadenken. Maar dat is zelfs al heel wat, want eenmaal bewustzijn daarin gebracht, zul je dat (imo) nooit meer kunnen sluiten en zul je op wat voor manier dan ook doorgaan op je pad van genezing.

Ik denk dat dit ook noodzakelijk is voor emotionele genezing: actief zelf ermee bezig zijn. Niet slechts een behandeling krijgen van een therapeut o.i.d. en daar een passieve rol in aannemen. De mensen die dat doen komen denk ik uiteindelijk nergens. Al zou het wel mooi zijn als zij (je behandelaren doel ik nu op) er ook wat meer op aan zouden sturen en over meedenken, gebaseerd op wat ik van je lees.

Dank je wel.

Ja er is hier wel een ‘tweede persoon’ nodig. Iemand die vragen kan stellen, dingen kan bevestigen, kan aangeven als iets juist niet belangrijk is. Maar ook omdat je dingen die je besproken hebt, beter kunt loslaten.

Ik vind het prettig als er tijdens een gesprek emotie los komt. Thuis kan ik niet goed omgaan met verdriet/boosheid en als ik er dan alleen in wegzak word ik er niet beter van.

Die hele emotie-regulatie is een probleem eigenlijk.

Ik kan me wel herinneren dat ik afgelopen winter onder invloed van alcohol soms heel verdrietig was maar dat heeft me niet veel geholpen.

Ik zit nu 18 jaar bij ggz en t blijft gedoe met pillen erbij, eraf, etc.
De alcohol is echt de oorzaak niet, er zijn zoveel jaren geweest dat ik niet dronk of alleen eens in de maand op t vrijwilligerswerk.

Trouwens alle BN-ers hebben toch ook een psycholoog? Waarom moet ik me dan redden met een online module?
En pilletjes.

Overigens heb ik een top psychiater en SPV maar dat zijn andere invalshoeken. ‘Je was depressief omdat je alcohol gebruikte’.