Tijd van bezinning - waar?

Nou even de stad in gegaan, smoothie gehaald.

Zit nu al vol met dronken mensen. Niet aantrekkelijk.

Heb nu contact met iemand die tegen betaling hier kan helpen schoonmaken. Ik kan het nu missen en ik wil weer controle hebben.
Niet wachten tot dat hulpverleners x en y en z de agenda’s naast elkaar gelegd hebben na de vakantie.

Ik denk dat ik zelf gewoon geen talent heb om het schoon en netjes te houden. En dat ik liever een baan zoek en dan iemand laat schoonmaken terwijl ik weg ben.
In plaats van die hulpverleners die het samen willen doen. Mijn keuken is klein en is niet zo geschikt voor ‘samen’.

Ik heb zelf schoonmaakwerk gedaan (niet zo lang) en dan lag er een briefje met wat er gebeuren moest en dat deed ik.
Geen discussies waarom die mensen het zelf niet gedaan hadden etc etc.

Die WMO kan wel komen maar ik kan niet de hele zomer gaan wachten op nieuwe afspraken. Er moet nu iets gebeuren.
En ik wil de baas zijn.

Over dat huilen.
De keren dat ik heb moeten huilen, ‘moest’ ik elke keer meteen praten.

is dat heel Nederlands ofzo?

Alleen bij muziektherapie mocht ik naar een plaatje kijken en muziek luisteren en gewoon huilen.
Die docente is ook niet van NL afkomst.

Ik heb overigens ook heel veel jaren niet kunnen huilen. Het komt nu weer wat los.

Maar ook bij GGZ, je moet je al op de wc opsluiten als je even je tranen wilt laten gaan. Maar dan voel ik me weer schuldig dat ik het toilet bezet houd want er zijn niet zo veel toiletten.

Nou… het was weer praten praten.

Maar ik denk dat we nu bij de kern waren.
Wat als de familie zegt, het is crisis. En ik zelf zeg: Het is crisis.
En de SPV zegt: Het is geen crisis.

Ik heb in april 60 stuks lorazepam geslikt in 2 dagen. Niet uit het illegale circuit maar van de apotheek.
Niet uit suïcidale overweging maar ik dacht dat ze niet werkten, dat het placebo’s waren. Ik was in de war.

In de dagen daarna heb ik verslavingsklinieken gebeld en ik had 1 gevonden die plek zou hebben binnen 2 tot 3 weken.

GGZ wilde het daar niet over hebben, de familie moest me maar helpen.

Nu moet er een crisisplan komen. Maar we kunnen eindeloos plannen maken maar als er in geval van crisis gezegd wordt: dit is geen crisis, wat dan?

Eigenlijk was ik al ernstig in de war, in januari al.

Enerzijds ‘mijn probleem’, anderzijds worden verwarde mensen al 100 jaar opgenomen, alleen nu niet meer in onze regio. (Aan beide kanten van de familie zijn mensen opgenomen geweest in de jaren 50/60 en dat was niet door drank, we zijn psychosegevoelig).

Nu is iedereen boos op de meneer van WMO maar dat is niet waar het mis ging.

(verder al ruim 2 maanden clean van alcohol. Pammen is nog lastig maar max 2 mg per dag en ik bestel niet meer illegaal. En op de wachtlijst van Brijder)

Ben ik weer even.

Drukke week gehad en ik zit regelmatig tegen flauwvallen aan.
Woensdag ook een heel intensief gesprek gehad weer met broers en GGZ.

Paar dagen eerder had ik jongste broer gevraagd mij met rust te laten. Waarmee ik bedoelde ‘laat mij NU maar even met rust’.
Ik gaf namelijk herhaaldelijk aan dat mijn hoofd vol zat en dan volgden er lange apps met dat er altijd nog wel meer bij kan dan je denkt en dat een week een heleboel uren heeft etc etc en ik werd er zo gek van en zo verdrietig en was blij dat hij inderdaad ophield na mijn appje.

Maar het had hem behoorlijk geraakt. En hij wist ook niet of hij nog welkom was op het familiegesprek. En hij had me ge-appt of het nog de bedoeling was dat hij kwam en ik zag dat pas 3 kwartier voor aanvang van het gesprek.

Geappt dat hij zeker welkom was. Ik ben bij GGZ beneden in de gang gebleven om het eerst oké te maken met broertje.
Vaak heb ik het idee dat ik het kleine zusje ben geworden en broertjes mij voorbij gegroeid zijn qua zelfstandig leven, koophuis, relaties, kinderen.
Maar opeens was ik de grote zus en hij het kleine broertje. Ik heb hem geknuffeld en een kus gegeven. (Ik knuffel wat af in de ggz-hal)
Tijdens het gesprek werd hem denk ik duidelijk hoeveel handjes en voorstelrondjes ik gehad heb in de laatste 2 weken, dat ik niet kan lezen als mijn hoofd zo vol zit (ook geen lange apps) etc etc. Maar damn mijn broertje… ik moet zuinig zijn. Als hij zegt: Ik trek mijn handen er vanaf als je zo doet… dan is t weg. Alles.

Het is te druk soms. Ik dissocieer soms ook een beetje en dat laat ik dan ook gebeuren.
Mijn spv zegt dat ze niet aan mijn gezicht ziet als het crisis is, zoals in april idd gebeurd is.
Ik ben ook altijd bezig signalen te verbergen. Moest mij gedragen als een dame vroeger. Nu denk ik: dan val ik maar flauw, dan dissocieer ik maar, dan gooi ik mijn kont maar tegen de krib.

Het wordt nu ietsjes rustiger en de Spv gaat ook op vakantie. Tussendoor waarschijnlijk 1 x een vervanger, diegene ken ik goed.
Ik denk dat ik bij de vervanger ook ga vragen waarom de afbouw van de medicatie niet gemonitord wordt.
Ben bijv destijds door de seroquel aangekomen. En ik val nu best snel af (vandaar de flauwtes denk ik). Lijkt me goed eea in de gaten te houden. Kan ook zijn dat ik in de overgang kom maar als er geen arts naar kijkt dan weet je het niet.

Geen alcohol gedronken. Dinsdagavond stond wel iemand iets te vertellen met grote gebaren met een glas rode wijn in zijn hand. Omg dat rook lekker. Dit zal nog wel vaker gebeuren.

Dank jullie voor de likes en smileys steeds.

Ik ben zo ontiegelijk moe. Ben nu 1,5 week terug in mijn eigen huis. Eén factor waarvan ik moe ben, is het telkens naast elkaar leggen van agenda's van SPV, arts, WMO, familie, etc. Waarbij het er eigenlijk steeds op neer komt dat ik zeg: Plannen jullie maar, ik voeg mij wel. Want anders kan er helemaal niks, mijn broers hebben hun werk, mijn ouders hebben de oppas en hun medische afspraken, etc. En de hulpverleners nu vakanties.

Er gaat nu steeds 1 broer mee, sowieso. Eigenlijk is de behandeling soms best een rommeltje geweest waarbij er sinds 2018, de vorige psychiater, steeds meer medicatie bij gekomen is in hogere doseringen. En ja, je voelt je slecht, hoopt op deze keer ECHT een wonderpil, etc. En dan heb ik ook nog heel vaak een optie voor een nieuw medicijn geweigerd. Die man geloofde serieus dat als je stemming niet stabiel is, je steeds meer stemmingsstabilisatoren moet toevoegen. Life events etc telden daarin niet mee.

Anyway, steeds de agenda's naast elkaar en dan is de intake met de Brijder nog steeds niet geweest en ook niet gepland. Omdat ik de laatste week een aantal keer niet lekker ben geworden, zal ik een afspraak met de huisarts maken. Licht in het hoofd, zwart voor de ogen. Ik had vorige week ook een vrij zware menstruatie, dit lijken me klachten voor de huisarts.

Verder denk ik dat alle dingen die gebeurd zijn tijdens gebruik, niet helemaal verwerkt zijn en dat dat nu nog komt. Ook het minderen van de antipsychotica werkt mee natuurlijk. Ik ben veel met Tinder bezig geweest in het laatste jaar van gebruik. Vaak bleef het bij online contact, ik ben niet iemand die 'hallo' zegt en een uur later bij iemand op de stoep staat. Maarja meestal onder invloed zitten appen waardoor de gesprekken misschien ook soms wat raar geworden zijn. Op het laatst kon ik niet meer normaal typen, combi alcohol en benzo's. Er waren twee dates (aug 22 en okt 22) met wie ik zelf wel serieuzere intenties had. Dat is toen raar gelopen en daar heb ik wel de nodige flessen wijn bij genomen. Bij eentje dacht ik de eerste date dat het ECHT klikte maar hij ging op vakantie en was vaag over hoe lang. Nooit meer wat van gehoord terwijl ik wel een week of 3 in de veronderstelling was dat hij weer iets zou laten horen. Of nouja, stiekem weet je het na 1 week zonder contact ook wel maar je gaat het goed praten, dat zijn telefoon misschien weg is ofzo.

Met de ander ben ik een paar weekenden samen geweest. In de zin van samen slapen, samen zijn, samen eten, veel praten. En voorafgaand aan de eerste date veel contact en veel bellen. Die jongen (want het was met 42 nog een jongen) had iets van een hechtingsprobleem ofzo want opeens sloeg het om. Hij had gezondheidsproblemen en daar kreeg hij meer last van maar hij wilde mij ook niet meer zien, geen ziekenbezoek, niks. Hij dacht dat hij snel zou opknappen maar op een gegeven moment heb ik het maar telefonisch 'uit gemaakt'. Ook al was het misschien niet eens aan, ik had toch behoefte om het af te sluiten. Heb nog iets teruggebracht wat van hem was maar hij deed niet open, had al gezegd dat hij niet open zou doen.
Het is rot als iemand niet eens meer face to face de moeite neemt om het af te sluiten. In goeden doen was ik misschien al veel eerder duidelijk geweest. Hij appte namelijk ook elke dag hoe ontzettend ziek hij was. Maar zo onder invloed van drank en benzo's.... en misschien had ik ook een terugval in Seroquelgebruik.
Anyway het moet allemaal een plekje krijgen nu ik niet meer zo verdoofd ben. En nog steeds alleen... vooral.

Met de WMO-man ging het goed. Hij zei ook, dat mocht ik een terugval krijgen, ik wel gewoon open kan doen voor hem. En hij kon zich ook voorstellen dat op een gegeven moment alle medicatie 'wisselend gebruik' is geworden. Niet alleen de benzo's.

Apart want het verhaal begon met de verslaving. Inmiddels met alle GGZ en plannen maken en schema's invullen gaat het over van alles, maar niet meer over verslaving. Ik heb de indruk dat ze denken: De alcohol is gestopt en 2 mg benzo's zijn aanvaardbaar.

Maarja het is nog steeds in beheer. Qua alcohol gaat t wel, ik sta niet kwijlend in de winkel ofzo. Qua benzo's moet ik eerlijk zijn: Het is goed dat ik ze zelf niet tot mijn beschikking heb.
Af en toe krijg ik die kop niet rustig.

Verder zegt GGZ bij alles 'laat je familie maar helpen'. Alsof ze niet zien dat we nu in een patroon komen met allerlei verwachtingen waar ik mij totaal niet goed bij voel. Gelukkig is er een (vage) vriendin met auto, die wel wil helpen bij praktische dingen. Het blijft lastig, bovenwoning, geen lift, geen goed contact met de buren. En veel kennissen druk met carrière en kleine kinderen en dan is mijn ladekastje dat maar beneden blijft staan, geen prioriteit.

Trouwens, ik merk dat ik verslaafde mensen een heel fijne vibe vind hebben. Althans hier op het forum.
Maar ook op de meetings.

Ik zit al heel lang op wat psychiatrie-gerichte fora en hoewel ik eentje heel fijn vind... is de rest zo.... pappen en nathouden ofzo. Mensen zitten misschien ook vol medicatie.

Thanks voor de steun.

Ik heb maanden alles moeten overleggen met familie met als belangrijk doel ook nog dat het familieweekend in harmonie zou verlopen.

Maar t is eigenlijk onnatuurlijk voor een 41-jarige.

We zitten in een rare knoop nu.

@Alinde op zich niet gek dat je duf bent of snel wordt met al je medicatie... de Benzo's alleen al. Mijn ervaringen met psychiatrie zijn niet al te positief hoor, dus neem het met een korrel zout. Ik had op een gegeven moment geen zin om klachten met een psychiater te bespreken omdat hij me dan nóg meer pillen zou geven. Gelukkig waren alle problemen te herleiden naar verslaving / drugsgebruik en was clean worden en "rust, reinheid en regelmaat" de oplossing. Niet dat dat zo makkelijk was, dat duurde jaren en een pilletje werkt een stuk sneller

En ja, verslaafden in herstel, zeker als ze dat al langer zijn, zijn vaak heel bewust in de omgang en hebben kleine ego's.

MR_CHIP zei:

idd in de psychiaterie is vaak medicatie de oplossing denken/vinden ze
ik denk totaal van niet nu ik wat langer clean ben begin ik zelfs weer emoties te voelen en gelukkig kan zijn zonder drugs/medicatie en me rust neem door normale dingen te doen ipv eventuele benzo's die ze wouden opdringen

Klik om te vergroten...

En als je echt hard aan je herstel gaat werken wordt het nog 10x mooier allemaal 👍

Alinde zei:

Vaak heb ik het idee dat ik het kleine zusje ben geworden en broertjes mij voorbij gegroeid zijn qua zelfstandig leven, koophuis, relaties, kinderen.
Maar opeens was ik de grote zus en hij het kleine broertje. Ik heb hem geknuffeld en een kus gegeven. (Ik knuffel wat af in de ggz-hal)
Tijdens het gesprek werd hem denk ik duidelijk hoeveel handjes en voorstelrondjes ik gehad heb in de laatste 2 weken, dat ik niet kan lezen als mijn hoofd zo vol zit (ook geen lange apps) etc etc. Maar damn mijn broertje… ik moet zuinig zijn. Als hij zegt: Ik trek mijn handen er vanaf als je zo doet… dan is t weg. Alles.

Klik om te vergroten...

Goed dat je even zijn grote zus was (ben je ook zo te lezen) en ook dat hij dat moment toeliet.

En dat van "voorbij gegroeid" zijn op vlak van zelfstandig leven, koophuis, relaties, kinderen zegt lang niet alles. Het is ook nogal zo dat wij in deze (westerse) maatschappij heel erg gericht zijn op deze dingen, in die mate dat iemand zich puur op deze dingen kán richten en hierover enkel lof van zijn/haar omgeving kan ontvangen. Zo kan het lijken dat iemand al zijn "zaakjes op orde" heeft, maar dit zijn relatief oppervlakkige zaken qua het welzijn van een mens. Ja, het zijn in bepaalde zin positieve dingen, maar het zijn heel naar de buitenwereld toe zichtbaar positieve dingen. En zoals gezegd zijn er dus een hoop mensen die (imo toch) op deze manier wat oppervlakkig naar welzijn kijken, in de zin van dat als al die dingen goed zitten, dat het goed met iemand gaat en anders niet.

Uit jouw berichten hier merk ik op dat je zelf eigenlijk heel goed ziet wat je nodig hebt, maar dat je omgeving dit minder goed doorheeft. Dat kan echt lastig zijn, vooral omdat de maatschappij eigenlijk dat wat oppervlakkige beeld van welzijn bevestigd.

Inderdaad wel zuinig zijn op je familie, maar ga nou ook niet tegen je gevoel in dingen doen. Wel lastig dit.

Dank jullie wel!!! Ik wil later wat dieper er op in gaan, er worden goede mooie dingen gezegd.

Vanmorgen hoorde ik dat we een familielid gaan verliezen. Zij leeft al heel lang met kanker en nu gaat het helaas snel achteruit.

Het blijft raar, ik een gezond lijf maar soms geen levenslust. Of is mijn lijf ziek gemaakt?

In mei is een neef overleden. Overleden aan zijn alcoholisme. Tussen alle gemengde gevoelens realiseer ik mij vooral: het gaat dus niet vanzelf over.
Hij was vaak opgenomen geweest maar zijn lichaam en geest waren al onomkeerbaar beschadigd.

De rest van de familie heeft het niet, van vaders kant. Alleen hij en ik.

Volgens mij werkt hier alles nog, mijn brein en lichaam. Geheugen is heel goed. Ik heb wel tegen Brijder gezegd: Ik ben nu nog te redden.

Ik ben niet op de uitvaart geweest… sterker nog… op het moment dat de kist de grond in ging hadden wij crisisgesprek omdat ik me in die dagen een slag in de rondte had gezopen. Je kon de uitvaart online kijken en ik heb dat een paar keer gedaan. Mijn nicht sprak: De alcohol verdoofde zijn pijn, maar nam zijn kracht en levenslust weg.

En dat herken ik. Heb geen druppel meer gedronken na haar woorden.

Ben nu iets aan het maken voor de directe familie van degene met kanker. Zulke lieve mensen….

heel veel sterkte en succes

Dank jullie wel. De diepere inhoudelijke reactie gaat nog komen.

Vandaag een lamlendige dag. Ik had vanmorgen een monteur hier. Kleinigheidje maar toch… dat klaar zitten voor als de bel gaat, niet je gewone ochtendritueel kunnen doen. Ik heb heel weinig energie momenteel en met het ontvangen van die man en praatje maken heb ik mijn kruit alweer deels verschoten.

Nu ik terug ben in mijn huis, weet ik wel weer waarom ik mijzelf was gaan verdoven.

Ik heb moeite met de gewone dingen, zoals een maaltijd bereiden. Ook dit kan door de medicatie komen volgens mij. Ik leefde al lange tijd op kant-en-klaar. En als ik dan wil koken kan ik het allemaal niet vinden in de winkel.

Maar vooral, de perikelen met de mannen komen terug. Ik zocht mijn troost altijd in drank maar zodoende hebben dingen geen plekje gekregen. Voornamelijk wanneer de mannen het onmogelijk maakten om het contact netjes af te sluiten.
Ik zat te denken om misschien sommigen een brief te schrijven die ik niet verstuur.

Ik bedoel nu een paar exemplaren. Eentje die lichamelijk over mijn grens ging, eentje die opeens alle deuren dicht gooide. Van die dingen waarvan ik toen dacht ‘big girls don’t cry’.
Maarja als je dan je medicijnen en je middelen afbouwt komt er toch oud verdriet boven.

Niet dat er alleen nare kerels zijn hier. Maar sommige dingen hebben nooit een plekje gekregen.

En in april, voor we naar gesprek met de psychiater gingen, wilde mijn moeder opeens alles weten daaromtrent. Zij dacht dat daar misschien de kern zat van de problemen. Toen is alles wel weer ‘los gewoeld’.

Alinde zei:

Dank jullie wel. De diepere inhoudelijke reactie gaat nog komen.

Vandaag een lamlendige dag. Ik had vanmorgen een monteur hier. Kleinigheidje maar toch… dat klaar zitten voor als de bel gaat, niet je gewone ochtendritueel kunnen doen. Ik heb heel weinig energie momenteel en met het ontvangen van die man en praatje maken heb ik mijn kruit alweer deels verschoten.

Nu ik terug ben in mijn huis, weet ik wel weer waarom ik mijzelf was gaan verdoven.

Ik heb moeite met de gewone dingen, zoals een maaltijd bereiden. Ook dit kan door de medicatie komen volgens mij. Ik leefde al lange tijd op kant-en-klaar. En als ik dan wil koken kan ik het allemaal niet vinden in de winkel.

Maar vooral, de perikelen met de mannen komen terug. Ik zocht mijn troost altijd in drank maar zodoende hebben dingen geen plekje gekregen. Voornamelijk wanneer de mannen het onmogelijk maakten om het contact netjes af te sluiten.
Ik zat te denken om misschien sommigen een brief te schrijven die ik niet verstuur.

Ik bedoel nu een paar exemplaren. Eentje die lichamelijk over mijn grens ging, eentje die opeens alle deuren dicht gooide. Van die dingen waarvan ik toen dacht ‘big girls don’t cry’.
Maarja als je dan je medicijnen en je middelen afbouwt komt er toch oud verdriet boven.

Niet dat er alleen nare kerels zijn hier. Maar sommige dingen hebben nooit een plekje gekregen.

En in april, voor we naar gesprek met de psychiater gingen, wilde mijn moeder opeens alles weten daaromtrent. Zij dacht dat daar misschien de kern zat van de problemen. Toen is alles wel weer ‘los gewoeld’.

Klik om te vergroten...

Klinkt mij alsof je wel baat zou kunnen hebben bij het doorlopen van de 12 stappen van NA met een sponsor samen.

Dat koken (en slechte zelfzorg in het algemeen voor mij) klinkt me heel bekend in de oren. Was me in actief gebruik ook altijd teveel en ik koos veel te vaak voor iets makkelijks. Terwijl ik koken altijd leuk vond… Ik ben de draad wel weer aan het oppakken. Koken is eigenlijk niet zo veel moeite en gezond eten vind ik fijn en heb ik ook nodig. Begin van ‘t jaar echt goed mee bezig geweest. Verwatert de laatste tijd weer steeds meer.

@Alinde waarom laat je je boodschappen niet bezorgen? Hoef je niet te zoeken en krijg je toch gezonde ingrediënten thuis.

Dank je. Ja bezorgen is zeker een optie. Daarin liep ik ook wat vast dat ik dan niet wist wanneer ik thuis was, of dingen bestelde die ik uiteindelijk toch niet klaarmaakte. Maar heb nu wat meer rust.

Overigens heb ik voor groepen gekookt… als werk… ik kan het wel maar voor mezelf is het dan toch lastig.

Ik ga zaterdag wandelen met mensen van NA. Overdag heb ik wat meer energie en dan worden de mensen ook wat vertrouwder. Ik merk dat de verslaving van de benzo’s absoluut nog niet onder controle is.

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik wist niet dat dit zo was. Ik ging uit van haar ouders. Het was een beetje een gek moment want ik hoorde dit voor t eerst en ik deed ook ff niet mee in het verhaal. Het was nu: we krijgen een derde dus dan krijgen jullie bij deze ook een derde.

Ik weet niet hoe dat allemaal werkt bij de huisje-boompje-beestje mensen. Want dan kun je ook niet meer in t buitenland gaan wonen bijv?

Je hoopt natuurlijk dat er niets gebeurt maar ik voelde me nu wel buitengesloten dat ‘zij’ met zijn allen een kind krijgen. Maar ik had ook het idee dat schoonzusje (niet de zwangere) wel zag dat het awkward was.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

Alinde zei:

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

Klik om te vergroten...

Het lijk me ook totaal niet bevorderlijk voor jouw huidige situatie als je langduring de zorg voor 3 kinderen erbij krijgt, toch?

Ik wist wel dat die reactie ging komen. Misschien is dit forum niet de plek. Dat zij de mededeling kregen dat ze ‘dus ook nog een kind kregen’ en dat gingen vieren met elkaar was best ff kut.

Mijn verdriet is er en ik kan het nu niet verzuipen.

Jongste schoonzus begon over ‘straks een hok vol’. Dan voel ik mijn eenzaamheid nog meer.

(waarschijnlijk gebeurt er niks maar toch)

We waren bij elkaar om aan mijn signaleringsplan te werken gisteravond. Binnen de consulten komen we er niet aan toe en nu is spv met vakantie en konden we er thuis aan werken.

Dat maakte dat ik ook niet echt weg kon, we waren er net. Maar het contrast werd alleen maar groter zo.

Want dan is schoonzusje waarschijnlijk al 3,5 jaar peettante of hoe dat heet. Maar ik wist het niet. Het voelde raar dat ik dat even allemaal gemist had.

Ging er meer vanuit dat ze het in haar familie hadden geregeld (van de zwangere schoonzus)

Natuurlijk is dit logisch maar ik voelde mij wel buitenspel staan.

Ik snap je eenzaamheid wel. Voel dat ook wel als ik allemaal stelletjes in het buitenland zie: dineren, op pad zijn, leuke dingen doen. En ik dan alleen ben. Maar mijn focus licht op dit moment op herstel en probeer daar de meeste aandacht aan te geven en verder plezier maken . Negatieve emoties en gevoelens mogen er best zijn en goed dat je het van je af schrijft. Bel je er ook wel eens over met fellows? Probeer dat eens.

Ik ben benieuwd naar dat kleine meisje van toen.
Dat nog maar weinig kon praten, nog niet alles kon begrijpen. Dat moest vertrouwen op de grote mensen maar dat zoveel pijn kreeg.

Vluchten kon niet, vechten ook niet. Bevriezen bleef over. Huilen had geen zin.

Het lijkt me niet echt iets voor GGZ om hieraan te werken. Te weinig concreet of meetbaar. Het zou wel fijn zijn maar zij kijken meestal niet op die manier.

Dat kleine meisje alsnog een stem geven ofzo.

De SPV zei dat je koud water over je polsen kunt doen bij herinneringen aan vroeger. Maar ik wil er niet van weg, ik wil er juist naartoe. Ik wil er aan werken.

En ik herinner me juist zeer weinig maar denk wel dat ik als klein kind mezelf een beetje hergeprogrammeerd heb en dat ik daar nu last van heb.