Tijd van bezinning - waar?

Ik weet niet of ik mijn vragen bij de Brijder kan bespreken. Door mijn SPV wordt het nu gereduceerd tot ‘omgaan met trek’.

Maar waarom ik zoveel ben gaan gebruiken heeft wel een reden. Het is gewoon een ontzettend leeg bestaan. Ik woon alleen in een flat.
In mijn familie heeft bijna iedereen kinderen. Je krijgt kinderen, bent altijd bezig met de kinderen, richt je leven in naar de kinderen, praat over de kinderen en als ze uit huis gaan val je in een gat. Totdat er kleinkinderen komen en dan draait je leven om het grootouderschap.

Ik heb mijzelf als een soort onvruchtbaar gezien omdat ik niet van de benzo’s en de seroquel af kon komen.
In datingsituaties was het ook lastig als het op het onderwerp kinderen kwam. Want wens: ja. Mogelijkheid: nee.
Maar je wilt dat ook niet meteen op tafel gooien.

Toen ik ging afbouwen leefde ik helemaal tussen hoop en vrees want ook inmiddels 40.

Ik ben onderuit gegaan toen een jeugdliefde contact zocht. Hij had zijn leven overdacht en achteraf gezien was ik de ware voor hem en hij wilde het weer proberen. En ik dacht, misschien met hem aan mijn zijde, voelt het minder leeg en lukt afbouw/afkick ook beter.
De jeugdliefde heeft het gelaten bij mooie woorden en het is nooit van daden gekomen.

En het gemis werd toen opeens enorm. Ik dacht een paar dagen mijzelf te verdoven en dan de draad weer op te pakken. Maar ik bleef hangen in gebruik van alcohol en lorazepam, 24/7.

En nu. Het zijn kleine doelen. Een legpuzzel maken. Week na week de dagbesteding volhouden. Iets maken met vouwblaadjes wat ik waarschijnlijk nooit ga ophangen.
Het is eigenlijk helemaal niks. Ik logeer nog bij familie maar als ik naar huis ga is er weer deze leegte.

Ik denk dat mensen die niet binnen GGZ vallen, ook met dit soort levensvragen kunnen lopen zoals ongewenste kinderloosheid. Mijn moeder heeft geen diagnose en geen GGZ en zij heeft in periodes wel psychologen bezocht als er een levensvraag was.

Ik wil wel met dat existentiële aan de slag. Ik vraag mij af of de Brijder zulke problemen herkent en of ze er iets mee kunnen. Of dat bij hun ook alles gericht is op gedragsverandering en omgaan met trek.

En als dit niet zo is kom ik weer bij de beginvraag om zelf aan de gang te gaan. Overigens heeft NA ook veel activiteiten, dat biedt ook perspectief.

Nadat ik dit geplaatst had, besef ik dat het rouw is om verlies van gezondheid.

Terwijl de gezondheid misschien nog helemaal niet verloren is. Na afbouw van zware antipsychotica en nu ook afbouw van de benzo’s, komt er wel een nieuwe energie vrij.

Het is een gekke achtbaan.

Alinde zei:

Ik weet niet of ik mijn vragen bij de Brijder kan bespreken. Door mijn SPV wordt het nu gereduceerd tot ‘omgaan met trek’.

Maar waarom ik zoveel ben gaan gebruiken heeft wel een reden. Het is gewoon een ontzettend leeg bestaan. Ik woon alleen in een flat.
In mijn familie heeft bijna iedereen kinderen. Je krijgt kinderen, bent altijd bezig met de kinderen, richt je leven in naar de kinderen, praat over de kinderen en als ze uit huis gaan val je in een gat. Totdat er kleinkinderen komen en dan draait je leven om het grootouderschap.

Ik heb mijzelf als een soort onvruchtbaar gezien omdat ik niet van de benzo’s en de seroquel af kon komen.
In datingsituaties was het ook lastig als het op het onderwerp kinderen kwam. Want wens: ja. Mogelijkheid: nee.
Maar je wilt dat ook niet meteen op tafel gooien.

Toen ik ging afbouwen leefde ik helemaal tussen hoop en vrees want ook inmiddels 40.

Ik ben onderuit gegaan toen een jeugdliefde contact zocht. Hij had zijn leven overdacht en achteraf gezien was ik de ware voor hem en hij wilde het weer proberen. En ik dacht, misschien met hem aan mijn zijde, voelt het minder leeg en lukt afbouw/afkick ook beter.
De jeugdliefde heeft het gelaten bij mooie woorden en het is nooit van daden gekomen.

En het gemis werd toen opeens enorm. Ik dacht een paar dagen mijzelf te verdoven en dan de draad weer op te pakken. Maar ik bleef hangen in gebruik van alcohol en lorazepam, 24/7.

En nu. Het zijn kleine doelen. Een legpuzzel maken. Week na week de dagbesteding volhouden. Iets maken met vouwblaadjes wat ik waarschijnlijk nooit ga ophangen.
Het is eigenlijk helemaal niks. Ik logeer nog bij familie maar als ik naar huis ga is er weer deze leegte.

Ik denk dat mensen die niet binnen GGZ vallen, ook met dit soort levensvragen kunnen lopen zoals ongewenste kinderloosheid. Mijn moeder heeft geen diagnose en geen GGZ en zij heeft in periodes wel psychologen bezocht als er een levensvraag was.

Ik wil wel met dat existentiële aan de slag. Ik vraag mij af of de Brijder zulke problemen herkent en of ze er iets mee kunnen. Of dat bij hun ook alles gericht is op gedragsverandering en omgaan met trek.

En als dit niet zo is kom ik weer bij de beginvraag om zelf aan de gang te gaan. Overigens heeft NA ook veel activiteiten, dat biedt ook perspectief.

Klik om te vergroten...

Ongeacht wat de gezondheidszorg je gaat bieden, ga maar met een sponsor aan de 12 stappen van NA werken. Dat heeft mij heel veel rust gebracht, en dat hoop ik ook voor jou. Als je eerlijk bent en alles vertelt zul je gaan merken dat je je tzt lichter gaat voelen.

🙏

Dank je.

De route via NA had ik voor deze week nog niet gezien.
Waar ik maandag was is een vrouwengroep overigens.

Normaal ben ik gewend dat het eerste wat ik krijg, de vraag is wat voor werk ik doe. Nu was het eerste een knuffel. Daarna sleutelhangers en applaus en een briefje met telefoonnummers en een boekje met de 12 stappen. Ik kan mij ook zomaar voorstellen dat ik die dames in mijn rommelige huis zou uitnodigen en dat dat niets uitmaakt.

Ik ben in de whatsapp groep opgenomen en er komen verschillende uitnodigingen langs voor activiteiten. Wel fijn te weten dat er ook alcoholvrije evenementen bestaan. Voor nu is dat wel t makkelijkst.

Meestal is niets drinken in gezelschap niet zo’n opgave. Maar nu, nu ik ook benzo’s afbouw, kan de zucht wel groter worden.
(ik was vooral een alleen-thuis drinker. In gezelschap viel het wel mee)

Op dit forum gelezen dat bij Brijder de benzo’s onder hetzelfde kopje vallen als morfine/heroïne.
Dan zullen ze het toch wel serieus nemen.

Dank voor jullie steun.

Morgen ga ik met mijn jongste broer het gesprek voorbereiden en ik heb er wel vertrouwen in.
Hij werkt zelf als hulpverlener en kan goed redeneren/argumenteren.

Hij zegt, we hebben met zijn allen een veilige situatie gecreëerd maar de verslaving is daar niet mee behandeld. Dat er toch een gat zit dat ik gevuld heb met drank en benzo’s.

Zelf ben ik ook wel benieuwd hoe vanuit Brijder nu naar benzo’s wordt gekeken.

Bij Ggz zijn ze nog steeds flink aan het voorschrijven. Ik heb het daar wel moeilijk mee, dacht ook eigenlijk dat de inzichten veranderd waren.

Maarja eigen problemen eerst.

Alinde zei:

Dank voor jullie steun.

Morgen ga ik met mijn jongste broer het gesprek voorbereiden en ik heb er wel vertrouwen in.
Hij werkt zelf als hulpverlener en kan goed redeneren/argumenteren.

Hij zegt, we hebben met zijn allen een veilige situatie gecreëerd maar de verslaving is daar niet mee behandeld. Dat er toch een gat zit dat ik gevuld heb met drank en benzo’s.

Klik om te vergroten...

Wijze woorden van jouw broer.

Alinde zei:

Zelf ben ik ook wel benieuwd hoe vanuit Brijder nu naar benzo’s wordt gekeken.

Bij Ggz zijn ze nog steeds flink aan het voorschrijven. Ik heb het daar wel moeilijk mee, dacht ook eigenlijk dat de inzichten veranderd waren.

Klik om te vergroten...

Als je met een psychiater praat, krijg je pillen. Je bent er wel zelf bij hoe ver je dat laat komen.

Alinde zei:

Maarja eigen problemen eerst.

Klik om te vergroten...

Helemaal dit. Zet jezelf maar op 1 de komende tijd.

Dank je.

Een vrouw weet niet wat haar overkomt deze eerste depressie. Ze is meteen op een flinke dosis lorazepam gezet, door de huisarts volgens mij in eerste instantie.

Maar ik weet dat de groep niet de plaats is om mijn mening over de medicijnen te verkondigen.

Ja mijn broer is geweldig. De rest van de familie ook hoor. Maar broer heeft op dit moment verstand van zaken, verstand van mij, hij is verbaal sterk EN hij is al vaker mee geweest naar GGZ waardoor hij eigenlijk al zag waar ik tegenaan liep.

Verder merk ik dat ik alle kennis rondom verslaving in mij opzuig. En dat ik betrokken ben bij mijn groep van ggz. Zo vertelde iemand dat ze morgen haar SH spullen (automutilatie) gaat weggooien met haar broer samen. Ik vertelde dat ik met mijn broers mijn flessen heb weggegooid en dat dat misschien net zoiets is.

En dan kan er verder niks meer bij aan sociale contacten. Mensen die voorstellen om te wandelen, te bellen… het kan er niet bij. Ik heb nu maar een standaard berichtje gemaakt dat ik terug stuur als iemand contact zoekt. Terwijl ik dan wel nieuwe mensen ontmoet bij NA maar dat heb ik nu harder nodig.

Ze missen me bij Oerol. Ze hebben geen idee hoeveel stappen dat is met zo’n tent en zo’n boot en als je in crisis bent dat dat even ver van het bed is. In de dagbehandeling-groep hebben we in die zin aan een half woord genoeg.

Natuurlijk is het lief, maar ik kan er nu niet zo veel mee. Ben vooral blij dat ik niet naar Oerol hoef geloof ik.

Vandaag met jongste broer in de tuin gewerkt bij ouders. Lichamelijk ben ik (voor zover we kunnen zien) gezond, oftewel goed hersteld. Hard gewerkt allebei.

Daarna zoals afgesproken gaan zitten om gesprek met Brijder voor te bereiden.
Hij was vrij duidelijk: De crisis kost de familie een berg tijd en energie, ten eerste.
Ten tweede wenst hij mij niet nog eens zo aan te treffen als begin mei, in bed, niet reagerend op telefoontjes en te dronken om te praten. En huis een rotzooi.

Ook wil hij in het signaleringsplan, dat nog gemaakt moet worden, niet de mogelijkheid opnemen dat ik bij familie kan slapen.

Ik had hem al eens verteld dat ik bij dagbehandeling verschillende mensen ontmoet heb die uit de kliniek komen.
Ze hadden tegen ons gezegd dat dat niet meer bestaat, opnames. Of iets in die trant.
Ik zei ook tegen broer, de psychiater zei toen dat onze ouders ook de deur mogen dicht gooien als ik weer ga drinken.
En dat ik dat wel eens op TV zie maar dat dan de keus is: of je neemt nu hulp aan of we gooien je op straat.
Maar dat bij mij wel de optie op straat genoemd werd, maar er stond geen optie open voor directe hulp bij de verslaving. Ja dat vond broer idd ook.

Verder vond ie dat ik heel snel ben opgeknapt maar hij is het met me eens dat de oorzaken van verslaving moeten worden behandeld.

Ik gaf aan dat ik liever 1 x grondig behandeld word ipv kliniek in kliniek uit.

Verder heeft hij zich nooit gerealiseerd dat oma ‘zo’ was door de medicatie. We hadden een passieve vlakke oma. Zij slikte een flinke hoeveelheid temazepam, wel 40 of 45 jaar. Er kwam ook een flinke hoeveelheid witte wijn bij in de loop der jaren.
En antidepressiva. Voor mij was het logisch dat oma was zoals zij was, door alle pillen. Ik deed ook wel eens boodschappen voor haar en ging dan ook naar de apotheek dus ik wist wat er doorheen ging en in welk tempo.
Bij broer viel nu pas een kwartje dat ze daarom ‘zo’ was. Oma was natuurlijk oma en hij had daar niet over nagedacht op die manier.

Hij gaat me echt niet laten vallen maar hij vindt dat familie niet als opvangmogelijkheid op papier moet staan. Ik had me ook wel willen laten opnemen, ook wel elders in het land en heb zelf veel gebeld daarvoor. Het was niet bij GGZ bespreekbaar en je hebt wel je regiebehandelaar nodig om het voor elkaar te krijgen.

Hij vond het echt cool dat ik bij NA geweest ben en ik heb mijn sleutelhangers laten zien.

Het is niet zo dat ik altijd alles doe wat broer zegt, maar hij heeft echt verstand van zaken. Hij wil echt het beste voor iedereen en vindt dat ik met mijn vuist op tafel moet slaan.

Weer even kort want zo weer bedtijd.

Er zijn nog 30 bedden voor de hele regio begreep ik, bij ggz.
De moeder van een vriendin werkt bij ggz en van haar begreep ik dat die afdeling overvol zat toen ik crisis had.

Wat je nu krijgt is dat suïcidale mensen bij familie logeren (dan bedoel ik niet mezelf). Of iemand die het thuis echt niet trekt en dan veel pammen krijgt en in het weekend 1 telefoontje en 1 huisbezoek.
Typisch een vrouw die vroeger naar de open opnameafdeling zou gaan.

Ik zat destijds op de PAAZ, gesloten afdeling. Officieel niet gedwongen maar ik ben wel gedwongen zeg maar. Ze hebben me gedwongen tot vrijwillige opname. Maar eenmaal daar zat de deur op slot en moest ik onder dwang medicatie slikken.
Gedeelde kamers, bah.

Ik had paar maanden geleden niet zoveel besef meer van hoeveelheden. 4 glazen wijn of 4 flessen, 1 lorazepam of een strip lorazepam.
Beetje Seroquel extra, beetje Lamotrigine erbij. Ik wilde gewoon slapen en realiseerde me ook niet dat ik al had liggen slapen. Ik bleef moe namelijk.

Ik weet niet of Brijder een mening heeft over medicatie in het algemeen, of dat ze alleen over benzo’s en sommige pijnstilling iets zeggen.
Zeker de seroquel/quetiapine heeft niet veel goeds voor me gedaan. Van anderen hoor ik hetzelfde.

Het zou fijn zijn als ze begrijpen dat de hele mix niet zo goed voor mij werkte. Ik bedoel dan even alle medicatie zoals voorgeschreven en in een periode zonder alcohol.

We gaan in ieder geval aansturen op begeleiding bij afbouw lorazepam. Ik weet inmiddels alle theorie wel maar de taperingstrips daar is wel een arts voor nodig.

Wat ze gezegd hebben, aan het begin van het crisisgesprek, dat opname niet aan de orde was dus daar zou het gesprek dan ook niet over gaan.
We waren met de familie, hij ging ook aan mijn broers vragen of ik daar kon verblijven maar die trekken daar een grens. Ook Ivm kleine kinderen kan ik daar niet logeren.
Toen was het of mijn ouders, of mijn eigen huis of op straat.

En daarvan zegt mijn broer nu, de optie ouders moet uit het plan.
Mijn ouders zijn op leeftijd, de psychiatrie kan niet meer zeggen ‘je bent een gevaar voor jezelf en voor anderen dus je gaat bij je ouders logeren’.

Niet dat ik anderen bewust in gevaar bracht maar er stond al een keer iets in de fik in de keuken omdat ik niet zo helder was. In mijn eigen flat. Dat soort dingen.

Mijn broer wil nu afspraken maken zodat in een evt volgende crisis zwart op wit staat wat te doen ipv ‘ouders’.

Er is een groepsgenote, zij was suïcidaal en moest ook naar familie. Zij was ook liever opgenomen geweest. Voor de familie is dat ook beter.

Behandelopnames bestaan hier denk ik niet bij ggz. Wel mensen die op het terrein wonen maar die hebben dan geen eigen huis meer. Bij opname denk ik aan iets tijdelijks waarbij je ook weer naar huis kan. Voor zover je dat hebt.

Onze GGZ is flink gereorganiseerd en het gaat allemaal net ff anders nu.

Het ligt er bij de GGZ een beetje aan waarvoor je in opname gaat. Je hebt crisisopnames (vrijwillig/gedwongen en open/besloten/gesloten) dus als je een gevaar voor jezelf of anderen bent. Je hebt ook een BOR opname dit staat voor bed op recept en is vaak maar voor een aantal dagen dus dat is echt als time out bedoeld. Hiervoor moet je ook een indicatie hebben dus niet iedereen kan hier gebruik van maken. En je hebt behandelopnames dus dat je opgenomen bent en bijvoorbeeld gaat werken aan trauma’s, gedragsproblematiek of een behandelopname omtrent verslaving dus geen detox maar een langer programma maar dat valt dan binnen de verslavingszorg.

Maar over het algemeen zijn ze de laatste jaren wel minder snel geneigd om iemand op te nemen omdat het bijvoorbeeld ook veel schade kan toebrengen in plaats van goed doen.

Waarom zou je graag een opname willen? Het heeft voordelen maar ook zeker nadelen.

Als je hulp nodig hebt dan help ik je graag op weg!🥰

Dank je Toechic, dat is fijn om te horen.

Hoofdreden op dat moment was dat ik de nachten niet meer kon doorkomen. Ik had geen diepe slaap meer en liep soms nachten heen en weer. Wat ik ‘oploste’ met alcohol want daarmee was ik wel even echt weg.
Daarnaast was ik het realiteitsbesef met benzo’s verloren en heb ik ze op een dag geslikt alsof het smarties waren. Een vriend had gezegd dat er ook wel eens placebo’s in die doosjes zitten en ik dacht dat ik dat had en heb toen heel veel achter elkaar genomen. Lang verhaal maar ik heb de medicatie niet in eigen beheer sindsdien.

ik word opeens heel moe, ik schrijf later meer.
Onze regio heeft niet meer de opties die jij noemt. Vroeger wel. Nu is de slogan ‘beter worden doe je thuis’.

Wat ik om me heen zie is dat mensen soms echt niet alleen thuis kunnen in crisis en die worden door familie opgevangen. Meerdere personen uit onze groep zitten in die situatie. 1 persoon bij een familielid in bed omdat er niet meer ruimte is daar in huis.
En 1 vrouw wel in haar eigen huis maar volgestopt met benzo’s.
Dat is ook niet ideaal allemaal.

Ik heb een flink trauma gehad van mijn opname en daar EMDR voor gehad. Ik vond de opname de hel op aarde.
Maar dat het er nu niet meer is, voor mij niet en voor anderen niet, is ook raar. Een evt tweede opname daar zou ik minder door overvallen worden dan de eerste.

Ik heb je topic gevolgd en wat heftig zeg! En opnames kunnen inderdaad heel schadelijk zijn en in eigen omgeving herstellen heeft natuurlijk de voorkeur maar dat is niet altijd mogelijk. Het is belangrijk dat familie word betrokken bij herstel maar het is niet gezond dat er zoveel beroep op ze worden

Maar ik kan me niet voorstellen dat ze in jouw regio geen crisisopnames doen (ik denk trouwens niet dat dat de juiste plek is voor jou nu) want dat heeft iedere regio en zijn ze ook verplicht.

Wat voor opname heb je destijds gehad? En wat voor opname zou je nu willen? Want ik denk dat de GGZ heel makkelijk praat en zegt dat ze geen opnames meer doen maar dat is onzin. Crisisopnames worden sowieso gedaan (als je aan de eisen voldoet) behandelopnames zijn er vaak ook of je word doorverwezen naar een andere zorginstelling of een behandelopname binnen de verslavingszorg.

Of ze zeggen dit omdat ze daadwerkelijk overtuigd zijn dat een opname in jouw situatie niet passend is? Maar dan zouden ze dat wel anders mogen verwoorden lijkt me😊

Dank je. Ja bezorgen is zeker een optie. Daarin liep ik ook wat vast dat ik dan niet wist wanneer ik thuis was, of dingen bestelde die ik uiteindelijk toch niet klaarmaakte. Maar heb nu wat meer rust.

Overigens heb ik voor groepen gekookt… als werk… ik kan het wel maar voor mezelf is het dan toch lastig.

Ik ga zaterdag wandelen met mensen van NA. Overdag heb ik wat meer energie en dan worden de mensen ook wat vertrouwder. Ik merk dat de verslaving van de benzo’s absoluut nog niet onder controle is.

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik wist niet dat dit zo was. Ik ging uit van haar ouders. Het was een beetje een gek moment want ik hoorde dit voor t eerst en ik deed ook ff niet mee in het verhaal. Het was nu: we krijgen een derde dus dan krijgen jullie bij deze ook een derde.

Ik weet niet hoe dat allemaal werkt bij de huisje-boompje-beestje mensen. Want dan kun je ook niet meer in t buitenland gaan wonen bijv?

Je hoopt natuurlijk dat er niets gebeurt maar ik voelde me nu wel buitengesloten dat ‘zij’ met zijn allen een kind krijgen. Maar ik had ook het idee dat schoonzusje (niet de zwangere) wel zag dat het awkward was.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

Alinde zei:

Gisteren vertelde mijn broer dat ze hun derde kindje verwachten. Ik voel best een contrast tussen hun familie-leven en mijn stille huis.
Vandaag was ik erbij dat hij het aan jongste broer en schoonzus vertelde. Maar wat ik niet wist, en wat ik nu uit de context opmaakte: Jongste broer en zijn vriendin zijn degenen waar de kinderen heen zouden gaan, mocht er iets gebeuren.

Dat stuk had ik gemist. Dat zal jaren terug al besloten zijn. Ik had zo’n gevoel, vanaf dat de oudste geboren werd, dat die bij mij zou horen als de ouders er niet meer waren. Of meer het gevoel dat ze naar haar ouders zouden gaan.
Jongste broer en schoonzus passen nooit op, hebben een veel mindere band. Maargoed zijn wel samen, huisje, boompje, beestje.

Ik voel me nu wel de bipolaire verslaafde tante op de bovenwoning. En natuurlijk regel je dan iets met huisje-boompje-beestje mensen. Maar ik steek wel veel meer tijd in die kinderen.

(en ik schrijf het hier omdat ik het niet hardop gezegd heb)

Klik om te vergroten...

Het lijk me ook totaal niet bevorderlijk voor jouw huidige situatie als je langduring de zorg voor 3 kinderen erbij krijgt, toch?

Ik wist wel dat die reactie ging komen. Misschien is dit forum niet de plek. Dat zij de mededeling kregen dat ze ‘dus ook nog een kind kregen’ en dat gingen vieren met elkaar was best ff kut.

Mijn verdriet is er en ik kan het nu niet verzuipen.

Jongste schoonzus begon over ‘straks een hok vol’. Dan voel ik mijn eenzaamheid nog meer.

(waarschijnlijk gebeurt er niks maar toch)

We waren bij elkaar om aan mijn signaleringsplan te werken gisteravond. Binnen de consulten komen we er niet aan toe en nu is spv met vakantie en konden we er thuis aan werken.

Dat maakte dat ik ook niet echt weg kon, we waren er net. Maar het contrast werd alleen maar groter zo.

Want dan is schoonzusje waarschijnlijk al 3,5 jaar peettante of hoe dat heet. Maar ik wist het niet. Het voelde raar dat ik dat even allemaal gemist had.

Ging er meer vanuit dat ze het in haar familie hadden geregeld (van de zwangere schoonzus)

Natuurlijk is dit logisch maar ik voelde mij wel buitenspel staan.

Ik snap je eenzaamheid wel. Voel dat ook wel als ik allemaal stelletjes in het buitenland zie: dineren, op pad zijn, leuke dingen doen. En ik dan alleen ben. Maar mijn focus licht op dit moment op herstel en probeer daar de meeste aandacht aan te geven en verder plezier maken . Negatieve emoties en gevoelens mogen er best zijn en goed dat je het van je af schrijft. Bel je er ook wel eens over met fellows? Probeer dat eens.

Dank je. Ik heb nog geen fellows gebeld. Dat is weer een nieuwe stap.

Broers kunnen dat zich niet voorstellen denk ik, altijd alleen wonen. Altijd moeite moeten doen voor sociale afspraken. Ik heb niet een stamkroeg waar iedereen altijd zit. Of een vriendenkring die ‘altijd bij Karel zit’. Het is altijd appen, horen dat iemand het druk heeft, etc.
Wordt bij de fellows misschien anders.

Ik had ook teveel activiteiten. Dat signaleringsplan is heel kut maar het komt al jaren niet van de grond. En elke afspraak ga ik heen met de vrees dat we weer in de ellende moeten duiken maar dan schuift het weer door etc. En zo was er tijdens de crisis geen plan.. en nu in feite nog steeds niet want staat nog niet bij ggz in systeem.

Alles bij elkaar was veel. Bij jongste broer thuis moet alles perfect zijn qua schoon en netjes en modern. Voelt wat ongemakkelijk. Ik zit lekkerder in ouwe meuk.

De kinderloosheid is een groot thema en was ook aanleiding tot de crisis. Een van de aanleidingen.

Moeilijke dag vandaag. Teveel hooi op mijn vork gehad en nu dit er nog bij. Deze emotie.