Tijd van bezinning - waar?

Dank je. Dat heb ik idd nog niet. Heb wel de Wrap gedaan maar dat is niet specifiek op verslaving. Vond bij de Detox ook fijn om te praten over de moeilijke momenten in de supermarkt.

Heb voor t eerst ook pijn aan binnenkant mond, tong, keel van 11 dagen bingedrinken. Zoiets is ook goed om altijd te onthouden. Kreeg het de laatste dag ook nauwelijks nog weg vanwege deze pijn.

Krijg zojuist van NA ook de dagtekst door. Goed dat ik mijn bureau heb opgeruimd want er is genoeg te studeren.

En qua schuldgevoel er zijn echt mensen heel boos en dan is het fijn dat het ook anders kan en je juist warm bent ontvangen.

Nou dat is wel ff heel fijn. Want je voelt dat je tong echt niet goed aanvoelt en dan toch weer een fles open. Mijn lippen waren ook helemaal kapot.

Vorige bingeperiode was minder lang. En in t verleden dronk ik net ff minder op een dag. En t winterweer er ook nog bij. Had zo´n clownsmond van rode wijn en dan toch nog de straat op en de winkel in.
t Had geen week langer moeten duren.

En of het wijsheid is of niet… ik mis sommige mensen echt. Heel erg. Op de afdeling zag je elkaar weer in de ochtend, na een doorwaakte nacht.

Mijn ouders zitten in verbouwing en ik ben daar nog helemaal niet geweest sinds thuiskomst. Wel appcontact.

Ik wou dat ik 8 uur kon slapen zonder gedoe.

Alinde zei:

@Mindless ik geloof zeker dat psychedelica kunnen helpen en vind het een mooie ontwikkeling. Zeker paddenstoelen kunnen volgens mij goed helpen alleen zijn we de kennis daarover deels kwijtgeraakt, door de eeuwen heen.

Klik om te vergroten...

Paddo's (en truffels, zelfde werkzame stof) zijn 1 van de meest bijzondere en wijze planten (gek om dat te zeggen over planten maar zo is het toch) die ik heb ervaren.

En geen zorgen over het kwijtraken van kennis door de eeuwen heen. Tijdens een goede trip krijg je namelijk een grote 'download' van die "kennis" die nog helemaal intact is in de paddo wereld. En dat gaat het menselijke vaak zover te boven, dat je het toch nooit helemaal in woorden kunt vatten en bewaren. Het is de ervaring zelf hebben die waardevol is. En daar is niks van verloren. Je neemt het middel, hebt de goede mindset en het geeft het aan je. En hopelijk neem je er dan iets van mee in je dagelijkse leven.

Alinde zei:

Alleen de combi Lamotrigine, quetiapine, lorazepam en lithium, daar durf ik echt niet bij te gaan experimenteren.
Je kunt ook niet denken, dan slik ik dat ff 48 uur niet… want dat heeft ook gevolgen.

Klik om te vergroten...

Zeker weten niet combineren met die medicatie.

Mijn "idee" was ook meer: iets om misschien ooit eens te doen wanneer je medicatievrij bent.

Alinde zei:

Ik hoef niet alles met fam te overleggen maar zo spelen met gezondheid vind ik wat anders.

Klik om te vergroten...

Ja dat snap ik en natuurlijk ook goed dat je familie daarvan op de hoogte is.

Alinde zei:

Ik wilde nog terugkomen op de hyperventilatie, ik zag toen op internet dat lorazepam werd aangeraden. Dus toen had ik weer een excuus.
Ik heb t maar 1 x gehad. Chronisch lijkt me wel lastig.

Klik om te vergroten...

1 keertje is (imo) niet erg. Ikzelf neem ook weleens sporadisch een benzo. Kan dit beter niemand aanraden want voor velen is het moeilijk dit te doen, maar persoonlijk haat ik het effect van afvlakken van de emoties dat het op me heeft en dus neem ik het echt alleen wanneer ik bijvoorbeeld erg last heb van een stijve rug en slapen moeilijk is. Of voor kunnen slapen na een stimulant of LSD. Voor mij levert het geen problematisch gebruik/verslaving op.

Alinde zei:

Ik merkte vooral dat de behandeling van die psycholoog me hielp. Dat daadwerkelijk de lading eraf is, van de periode die we behandeld hebben. Daarom vind ik het jammer dat we (familie en ik) zeggen dat het helpt maar dat er toch lang vergaderd moet worden, etc.
Nee is ook een antwoord, maar dit is zo vaag.

Klik om te vergroten...

Dan moet je dus eigenlijk weer iets dergelijks hebben.

Lastig... Fysieke en/of mentale klachten hebben op zichzelf is al moeilijk, maar om dan ook nog eens niet makkelijk de benodigde behandeling ervoor te kunnen vinden....

Overigens zie ik wel een groot verschil tussen jou en mij @Alinde en dat is dat je benzodiazepines voorgeschreven krijgt. Dus dat rechtvaardigt het gebruik van voorgeschreven benzodiazepines wel een beetje. En dat lijkt me erg lastig. Dat zal de tweestrijd wel vergroten.

Je bent depressief omdat het hoort bij manisch depressiviteit.

Ze kijken niet naar ‘levensfactoren’.

Mijn vorige depressieve periode kwam door de alcohol. Zeggen ze. Maar was het niet andersom eigenlijk?

Sterkte met de zwaardere tijden die je uiteindelijk moeten verlossen van de benzodiazepines. Het gaat je vast lukken.

Wees niet te streng voor jezelf, want er komt een hoop op je af op emotioneel vlak.

❤️

Ik ga morgen even wat info uit mijn slaaptherapie (bij de reguliere ggz hier) samenvatten, 8u slapen is dus echt helemaal nier per se nodig! En je daar druk over maken nog erger niet

Alinde zei:

Dank voor jullie steun.

Morgen ga ik met mijn jongste broer het gesprek voorbereiden en ik heb er wel vertrouwen in.
Hij werkt zelf als hulpverlener en kan goed redeneren/argumenteren.

Hij zegt, we hebben met zijn allen een veilige situatie gecreëerd maar de verslaving is daar niet mee behandeld. Dat er toch een gat zit dat ik gevuld heb met drank en benzo’s.

Klik om te vergroten...

Wijze woorden van jouw broer.

Alinde zei:

Zelf ben ik ook wel benieuwd hoe vanuit Brijder nu naar benzo’s wordt gekeken.

Bij Ggz zijn ze nog steeds flink aan het voorschrijven. Ik heb het daar wel moeilijk mee, dacht ook eigenlijk dat de inzichten veranderd waren.

Klik om te vergroten...

Als je met een psychiater praat, krijg je pillen. Je bent er wel zelf bij hoe ver je dat laat komen.

Alinde zei:

Maarja eigen problemen eerst.

Klik om te vergroten...

Helemaal dit. Zet jezelf maar op 1 de komende tijd.

Dank je.

Een vrouw weet niet wat haar overkomt deze eerste depressie. Ze is meteen op een flinke dosis lorazepam gezet, door de huisarts volgens mij in eerste instantie.

Maar ik weet dat de groep niet de plaats is om mijn mening over de medicijnen te verkondigen.

Ja mijn broer is geweldig. De rest van de familie ook hoor. Maar broer heeft op dit moment verstand van zaken, verstand van mij, hij is verbaal sterk EN hij is al vaker mee geweest naar GGZ waardoor hij eigenlijk al zag waar ik tegenaan liep.

Verder merk ik dat ik alle kennis rondom verslaving in mij opzuig. En dat ik betrokken ben bij mijn groep van ggz. Zo vertelde iemand dat ze morgen haar SH spullen (automutilatie) gaat weggooien met haar broer samen. Ik vertelde dat ik met mijn broers mijn flessen heb weggegooid en dat dat misschien net zoiets is.

En dan kan er verder niks meer bij aan sociale contacten. Mensen die voorstellen om te wandelen, te bellen… het kan er niet bij. Ik heb nu maar een standaard berichtje gemaakt dat ik terug stuur als iemand contact zoekt. Terwijl ik dan wel nieuwe mensen ontmoet bij NA maar dat heb ik nu harder nodig.

Ze missen me bij Oerol. Ze hebben geen idee hoeveel stappen dat is met zo’n tent en zo’n boot en als je in crisis bent dat dat even ver van het bed is. In de dagbehandeling-groep hebben we in die zin aan een half woord genoeg.

Natuurlijk is het lief, maar ik kan er nu niet zo veel mee. Ben vooral blij dat ik niet naar Oerol hoef geloof ik.

Vandaag met jongste broer in de tuin gewerkt bij ouders. Lichamelijk ben ik (voor zover we kunnen zien) gezond, oftewel goed hersteld. Hard gewerkt allebei.

Daarna zoals afgesproken gaan zitten om gesprek met Brijder voor te bereiden.
Hij was vrij duidelijk: De crisis kost de familie een berg tijd en energie, ten eerste.
Ten tweede wenst hij mij niet nog eens zo aan te treffen als begin mei, in bed, niet reagerend op telefoontjes en te dronken om te praten. En huis een rotzooi.

Ook wil hij in het signaleringsplan, dat nog gemaakt moet worden, niet de mogelijkheid opnemen dat ik bij familie kan slapen.

Ik had hem al eens verteld dat ik bij dagbehandeling verschillende mensen ontmoet heb die uit de kliniek komen.
Ze hadden tegen ons gezegd dat dat niet meer bestaat, opnames. Of iets in die trant.
Ik zei ook tegen broer, de psychiater zei toen dat onze ouders ook de deur mogen dicht gooien als ik weer ga drinken.
En dat ik dat wel eens op TV zie maar dat dan de keus is: of je neemt nu hulp aan of we gooien je op straat.
Maar dat bij mij wel de optie op straat genoemd werd, maar er stond geen optie open voor directe hulp bij de verslaving. Ja dat vond broer idd ook.

Verder vond ie dat ik heel snel ben opgeknapt maar hij is het met me eens dat de oorzaken van verslaving moeten worden behandeld.

Ik gaf aan dat ik liever 1 x grondig behandeld word ipv kliniek in kliniek uit.

Verder heeft hij zich nooit gerealiseerd dat oma ‘zo’ was door de medicatie. We hadden een passieve vlakke oma. Zij slikte een flinke hoeveelheid temazepam, wel 40 of 45 jaar. Er kwam ook een flinke hoeveelheid witte wijn bij in de loop der jaren.
En antidepressiva. Voor mij was het logisch dat oma was zoals zij was, door alle pillen. Ik deed ook wel eens boodschappen voor haar en ging dan ook naar de apotheek dus ik wist wat er doorheen ging en in welk tempo.
Bij broer viel nu pas een kwartje dat ze daarom ‘zo’ was. Oma was natuurlijk oma en hij had daar niet over nagedacht op die manier.

Hij gaat me echt niet laten vallen maar hij vindt dat familie niet als opvangmogelijkheid op papier moet staan. Ik had me ook wel willen laten opnemen, ook wel elders in het land en heb zelf veel gebeld daarvoor. Het was niet bij GGZ bespreekbaar en je hebt wel je regiebehandelaar nodig om het voor elkaar te krijgen.

Hij vond het echt cool dat ik bij NA geweest ben en ik heb mijn sleutelhangers laten zien.

Het is niet zo dat ik altijd alles doe wat broer zegt, maar hij heeft echt verstand van zaken. Hij wil echt het beste voor iedereen en vindt dat ik met mijn vuist op tafel moet slaan.

Weer even kort want zo weer bedtijd.

Er zijn nog 30 bedden voor de hele regio begreep ik, bij ggz.
De moeder van een vriendin werkt bij ggz en van haar begreep ik dat die afdeling overvol zat toen ik crisis had.

Wat je nu krijgt is dat suïcidale mensen bij familie logeren (dan bedoel ik niet mezelf). Of iemand die het thuis echt niet trekt en dan veel pammen krijgt en in het weekend 1 telefoontje en 1 huisbezoek.
Typisch een vrouw die vroeger naar de open opnameafdeling zou gaan.

Ik zat destijds op de PAAZ, gesloten afdeling. Officieel niet gedwongen maar ik ben wel gedwongen zeg maar. Ze hebben me gedwongen tot vrijwillige opname. Maar eenmaal daar zat de deur op slot en moest ik onder dwang medicatie slikken.
Gedeelde kamers, bah.

Ik had paar maanden geleden niet zoveel besef meer van hoeveelheden. 4 glazen wijn of 4 flessen, 1 lorazepam of een strip lorazepam.
Beetje Seroquel extra, beetje Lamotrigine erbij. Ik wilde gewoon slapen en realiseerde me ook niet dat ik al had liggen slapen. Ik bleef moe namelijk.

Ik weet niet of Brijder een mening heeft over medicatie in het algemeen, of dat ze alleen over benzo’s en sommige pijnstilling iets zeggen.
Zeker de seroquel/quetiapine heeft niet veel goeds voor me gedaan. Van anderen hoor ik hetzelfde.

Het zou fijn zijn als ze begrijpen dat de hele mix niet zo goed voor mij werkte. Ik bedoel dan even alle medicatie zoals voorgeschreven en in een periode zonder alcohol.

We gaan in ieder geval aansturen op begeleiding bij afbouw lorazepam. Ik weet inmiddels alle theorie wel maar de taperingstrips daar is wel een arts voor nodig.

Wat ze gezegd hebben, aan het begin van het crisisgesprek, dat opname niet aan de orde was dus daar zou het gesprek dan ook niet over gaan.
We waren met de familie, hij ging ook aan mijn broers vragen of ik daar kon verblijven maar die trekken daar een grens. Ook Ivm kleine kinderen kan ik daar niet logeren.
Toen was het of mijn ouders, of mijn eigen huis of op straat.

En daarvan zegt mijn broer nu, de optie ouders moet uit het plan.
Mijn ouders zijn op leeftijd, de psychiatrie kan niet meer zeggen ‘je bent een gevaar voor jezelf en voor anderen dus je gaat bij je ouders logeren’.

Niet dat ik anderen bewust in gevaar bracht maar er stond al een keer iets in de fik in de keuken omdat ik niet zo helder was. In mijn eigen flat. Dat soort dingen.

Mijn broer wil nu afspraken maken zodat in een evt volgende crisis zwart op wit staat wat te doen ipv ‘ouders’.

Er is een groepsgenote, zij was suïcidaal en moest ook naar familie. Zij was ook liever opgenomen geweest. Voor de familie is dat ook beter.

Behandelopnames bestaan hier denk ik niet bij ggz. Wel mensen die op het terrein wonen maar die hebben dan geen eigen huis meer. Bij opname denk ik aan iets tijdelijks waarbij je ook weer naar huis kan. Voor zover je dat hebt.

Onze GGZ is flink gereorganiseerd en het gaat allemaal net ff anders nu.

Het ligt er bij de GGZ een beetje aan waarvoor je in opname gaat. Je hebt crisisopnames (vrijwillig/gedwongen en open/besloten/gesloten) dus als je een gevaar voor jezelf of anderen bent. Je hebt ook een BOR opname dit staat voor bed op recept en is vaak maar voor een aantal dagen dus dat is echt als time out bedoeld. Hiervoor moet je ook een indicatie hebben dus niet iedereen kan hier gebruik van maken. En je hebt behandelopnames dus dat je opgenomen bent en bijvoorbeeld gaat werken aan trauma’s, gedragsproblematiek of een behandelopname omtrent verslaving dus geen detox maar een langer programma maar dat valt dan binnen de verslavingszorg.

Maar over het algemeen zijn ze de laatste jaren wel minder snel geneigd om iemand op te nemen omdat het bijvoorbeeld ook veel schade kan toebrengen in plaats van goed doen.

Waarom zou je graag een opname willen? Het heeft voordelen maar ook zeker nadelen.

Als je hulp nodig hebt dan help ik je graag op weg!🥰

Dank je Toechic, dat is fijn om te horen.

Hoofdreden op dat moment was dat ik de nachten niet meer kon doorkomen. Ik had geen diepe slaap meer en liep soms nachten heen en weer. Wat ik ‘oploste’ met alcohol want daarmee was ik wel even echt weg.
Daarnaast was ik het realiteitsbesef met benzo’s verloren en heb ik ze op een dag geslikt alsof het smarties waren. Een vriend had gezegd dat er ook wel eens placebo’s in die doosjes zitten en ik dacht dat ik dat had en heb toen heel veel achter elkaar genomen. Lang verhaal maar ik heb de medicatie niet in eigen beheer sindsdien.

ik word opeens heel moe, ik schrijf later meer.
Onze regio heeft niet meer de opties die jij noemt. Vroeger wel. Nu is de slogan ‘beter worden doe je thuis’.

Wat ik om me heen zie is dat mensen soms echt niet alleen thuis kunnen in crisis en die worden door familie opgevangen. Meerdere personen uit onze groep zitten in die situatie. 1 persoon bij een familielid in bed omdat er niet meer ruimte is daar in huis.
En 1 vrouw wel in haar eigen huis maar volgestopt met benzo’s.
Dat is ook niet ideaal allemaal.

Ik heb een flink trauma gehad van mijn opname en daar EMDR voor gehad. Ik vond de opname de hel op aarde.
Maar dat het er nu niet meer is, voor mij niet en voor anderen niet, is ook raar. Een evt tweede opname daar zou ik minder door overvallen worden dan de eerste.

Ik heb je topic gevolgd en wat heftig zeg! En opnames kunnen inderdaad heel schadelijk zijn en in eigen omgeving herstellen heeft natuurlijk de voorkeur maar dat is niet altijd mogelijk. Het is belangrijk dat familie word betrokken bij herstel maar het is niet gezond dat er zoveel beroep op ze worden

Maar ik kan me niet voorstellen dat ze in jouw regio geen crisisopnames doen (ik denk trouwens niet dat dat de juiste plek is voor jou nu) want dat heeft iedere regio en zijn ze ook verplicht.

Wat voor opname heb je destijds gehad? En wat voor opname zou je nu willen? Want ik denk dat de GGZ heel makkelijk praat en zegt dat ze geen opnames meer doen maar dat is onzin. Crisisopnames worden sowieso gedaan (als je aan de eisen voldoet) behandelopnames zijn er vaak ook of je word doorverwezen naar een andere zorginstelling of een behandelopname binnen de verslavingszorg.

Of ze zeggen dit omdat ze daadwerkelijk overtuigd zijn dat een opname in jouw situatie niet passend is? Maar dan zouden ze dat wel anders mogen verwoorden lijkt me😊

Toch niet zo kort.

Soms zijn mensen verbaast hoeveel mijn familie doet. En ook jaloers maar dat snap ik ook wel als je zelf geen familie hebt of geen fijne.

nu herinner ik me van laatst een situatie waarin een familielid bijna viel en ik achter diegene ben gaan staan.
‘Catch me if I fall’
Nu eigenlijk letterlijk.
Het is niet zo dat ik altijd degene ben die hulp nodig heeft en nooit andersom.

Dat is wel een verschil vind ik. Of je voor elkaar klaarstaat of altijd alleen patiënt bent.

Ben eigenlijk heel rustig gebleven hele dag.

Bij dagbehandeling is het een beetje een komen en gaan opeens. Een paar mensen hebben afscheid genomen, paar mensen waren voor het eerst. Er kwam nog iemand kijken, vrij heftig type.
De mensen die er nu zijn, doen niet alles mee, en/of gaan eerder naar huis, of ze vinden het te warm of de airco maakt te veel herrie. Of, nog irritanter, ze weten niet wat ze willen en dan gaan ze hardop lopen twijfelen totdat de leiding de knoop doorhakt.
Eentje is af en toe kwijt want dan moet ze hoognodig een boom knuffelen maar dat meldt ze dan niet even.
Er lag ook een vrouw in de tuin te slapen, die was niet van onze groep. Later was er wel iemand naar haar toe gegaan. (Niet relaxed slapen maar echt uren)

Een persoon was echt mijn zonnetje in de groep. Was er zonder te zeuren, enorm veel humor. Vandaag afscheid van genomen en ik moet echt even opnieuw een drive vinden of een houvast. Zeker in die wazige groep die we nu hebben.

Toen het gesprek. Het ging best goed. Je moet oppassen dat ze niet zeggen ‘ga maar in een zelfhulpgroep’.

2 broers waren mee en die kunnen dingen goed aanvullen. En 1 broer was wel duidelijk dat ggz leuk reclame maakt met opnames waar nodig (er staat een bord bij de ingang waar t allemaal op staat) maar dat onze familie nu zelf een soort ‘safe house’ gemaakt heeft omdat er geen opname gedaan kon worden. Hij zei het netjes.

Uitkomst is dat er een intake komt bij brijder over 2 tot 3 maand. Dat is te doen voor mij.

En er wordt aangedrongen op slikken refusal, wat ze dan gaan controleren. Ik heb daar zeer veel moeite mee. Denk dat ik het ook ga weigeren. Ik kan niet tegen medicatie onder dwang.
Ooit toen ik onder dwang medicatie kreeg heb ik t steeds uit gekotst. Een ander gaat niet bepalen dat ik bepaalde rotzooi moet slikken.

Ik heb een vriendin die het slikt, onder toezicht van haar man. Maar ik weet dat ze soms nog drinkt, hoe dat dat zit weet ik niet. Zelf lever ik nog liever mijn pinpas in bijv dan Refusal te slikken.

Verder was het echt een oké gesprek maar deze zag ik niet aankomen.

Misschien heeft iemand wel goede verhalen over Refusal, dat kan ook.

Alinde zei:

Toch niet zo kort.

Soms zijn mensen verbaast hoeveel mijn familie doet. En ook jaloers maar dat snap ik ook wel als je zelf geen familie hebt of geen fijne.

nu herinner ik me van laatst een situatie waarin een familielid bijna viel en ik achter diegene ben gaan staan.
‘Catch me if I fall’
Nu eigenlijk letterlijk.
Het is niet zo dat ik altijd degene ben die hulp nodig heeft en nooit andersom.

Dat is wel een verschil vind ik. Of je voor elkaar klaarstaat of altijd alleen patiënt bent.

Klik om te vergroten...

Familie welke je ondersteunt is echt het allerbeste wat je kunt hebben in deze situatie. Daarmee mag je jezelf echt heel gelukkig prijzen.

Houd er wel rekening mee dat velen juist zwaar verstoorde familierelaties hebben en jou positieve verhalen omtrent dat als vervelend kunnen ervaren, of zich daar rot en somber door gaan voelen omdat zij dat niet hebben. Je kan het dus wel benoemen, maar wees jezelf daar bewust van.

Zelf heb ik ook een zeer ondersteunende familie welke mij door mijn klinische opname hebben geholpen.

Ook nu ik daar een aantal weken uit ben heb ik nog ontzettend veel steun, voornamelijk van mijn moeder. Heel erg fijn en maakt het herstel echt een stuk minder moeizaam.

Omtrent refusal; zelf geen ervaring met een alcoholverslaving, echter weet ik wel dat het voor sommige echt een heel goed hulpmiddel kan zijn. En ik ben van mening dat als je je leven echt wilt veranderen, je alles moet aangrijpen. Of in ieder geval een poging wagen. Is het niet jou medicatie, dan kap je er weer mee. Maar dan heb je het in ieder geval geprobeerd.

Succes! 💪

Dank je.

Ik heb een zelfhulpgroep voor bipolaire stoornissen en daar is idd iemand voor wie het moeilijk is te horen over mijn familie. Zij spreekt dat ook uit en ik weet van haar jeugd en situatie.

Het is ook zoals het is. Diegene heeft nu een geweldige man gevonden, is getrouwd met hem.
Dan kan ik ook zeggen, ik heb dat allemaal niet.

Hoewel een familiesysteem heel anders is dan een liefdesrelatie.

Er zijn ook mensen die ouder zijn van vier kinderen (toevallig allemaal 4) in de groep en die dat ook weer heel zwaar vinden. En ook mensen met onvervulde kinderwens.
En die met die 4 kinderen zouden met mij willen ruilen met een heel appartement voor zichzelf zonder gezeur van partner of kinderen.

Eigenlijk is er 1 die de anderen ook benijd voor dat wat zij wel hebben en hij niet en die komt er niet verder mee.

Door die gesprekken in de groep ben ik me er zeker van bewust. Ook dat vroeger niet bij iedereen eten op tafel stond of veiligheid was. En op de paaz zag je ook dat sommigen geen bezoek kregen.

Alinde zei:

En er wordt aangedrongen op slikken refusal, wat ze dan gaan controleren. Ik heb daar zeer veel moeite mee. Denk dat ik het ook ga weigeren. Ik kan niet tegen medicatie onder dwang.
Ooit toen ik onder dwang medicatie kreeg heb ik t steeds uit gekotst. Een ander gaat niet bepalen dat ik bepaalde rotzooi moet slikken.

Ik heb een vriendin die het slikt, onder toezicht van haar man. Maar ik weet dat ze soms nog drinkt, hoe dat dat zit weet ik niet. Zelf lever ik nog liever mijn pinpas in bijv dan Refusal te slikken.

Klik om te vergroten...

Hier is jouw verslaving aan het woord. Heb je nog niet genoeg ellende gehad van de alcohol? Wat heb je te winnen door de deur op een kier te houden? Met dit soort mitsen en maren kom je er niet. Pas als je alles aangrijpt om clean tecworden, kun je gaan herstellen.