Verslaafde partner

Hazelnut zei:

Soms moeilijk om te kunnen blijven denken in 'het is een ziekte en hij kiest er ook niet voor'

Klik om te vergroten...

Absoluut.
Het is immers je naasten waar je heel veel pijn en verdriet mee meemaakt door die alcohol/drugs.

Het "het is een ziekte" en "hij kiest er ook niet voor" is dan ook zeker niet bedoelt als om even te sussen of hem de hand boven het hoofd te houden.
Ik denk wel altijd dat we er voor moeten waken dat niemand kiest voor een verslaving. Dat overkomt je door redenen. Dus iemand die verslaafd is is geen slecht mens. Ja oké, drank en drugs kunnen dat wel van hem maken. Maar dat is niet de oorsprong.

Hazelnut zei:

Moet zeggen hij had in principe 8 weken nazorg, maar ook daar is hij al niet meer heen gegaan.
Ik denk dat hij inderdaad wel het stukje diepere zorg gemist heeft. Het echt tot de kern komen waar het mis gaat bij hem. Maar goed ik ben geen psycholoog en ik kan alles 100x zeggen maar het komt niet binnen als je er zelf niet klaar voor bent.

Klik om te vergroten...

Ik herken dit van mezelf.
Je bent heel erg afhankelijk van degene die voor je zit. Wilt die door acceleren en je helpen? Of kijkt hij naar de wachtlijst? Of naar de centen?
Klinkt heel krom. Maar ik merk nu dat de pet van een hulpverlening niet altijd even hoog gezet moet worden. Of kan worden. Want ook hun zijn denk ik vaak met de handen op de rug gebonden. Hun worden met de nek aan gekeken, maar laten we de bureaucratie niet vergeten vanuit de overheid of de zorgverzekering.

Hazelnut zei:

Sterkte @Kordie, hoop dat je de zorg kan krijgen en vinden die je nodig hebt

Klik om te vergroten...

Ik hoop het maar moet er zelf nog heel hard aan trekken, en geluk hebben.
Ik heb nog niet zolang geleden de overstap gemaakt om alles van defensie achter me te laten (inclusief zorg) en te gaan participeren in het burgerleven.
Nu er een duur traject aan komt is zowel defensie als mijn zorgverzekeraar niet thuis. De papieren met diagnose ligt klaar, de arts staat achter me.
Maar het draait in deze allemaal om geld. De arts is er nu nog mee bezig, maar goed deze beste man is ook niet iemand die ijzer met de handen breekt.

Dat geldt misschien ook voor je partner.
Er zal iemand moeten zijn die hem die harde schop onder zijn kont geeft die hij nodig heeft. Om inderdaad naar de kern te durven gaan van zijn probleem. Pas dan kun je een verslaving oplossen.

Succes.
Dat verdien jij.
Dat verdienen jullie.

Kordie zei:

Ik denk wel altijd dat we er voor moeten waken dat niemand kiest voor een verslaving. Dat overkomt je door redenen. Dus iemand die verslaafd is is geen slecht mens. Ja oké, drank en drugs kunnen dat wel van hem maken. Maar dat is niet de oorsprong.

Klik om te vergroten...

Nee zeker, dat is ook wel de reden dat ik altijd bij hem gebleven ben.. maar er is uiteindelijk ook voor mij wel een keer een limiet bereikt wat ik aan kan. Ik ben een moeder met 2 jonge kinderen en een fulltime baan. De tijd en energie die ik in hem gestopt heb en klinieken mee etc.. . Maar uiteindelijk ligt hij al 1,5 jaar nu bij zn moeder thuis op zn bed met een doelloos leven, waar ik echt me best gedaan heb hem alles aan te reiken en te laten zien hoe het allemaal anders kan zijn.

Kordie zei:

Nu er een duur traject aan komt is zowel defensie als mijn zorgverzekeraar niet thuis. De papieren met diagnose ligt klaar, de arts staat achter me.
Maar het draait in deze allemaal om geld. De arts is er nu nog mee bezig, maar goed deze beste man is ook niet iemand die ijzer met de handen breekt.

Klik om te vergroten...

Vreselijk dat het zo moet. Ik zie het inderdaad ook om me heen met gevallen waar hulp nodig is en ze gewoon weg niet thuis geven of kastje naar de muur.
Blijf in je kracht

Heel veel sterkte toegewenst in deze tijden @Hazelnut!
Moeilijke situatie en zeker ook nog eens met kinderen erbij.

Ik geef even een draai aan het verhaal, maar kan natuurlijk zijn dat er niets van klopt.
Ik denk dat jullie niet goed bij elkaar passen. Zijn ziekte is misschien deels omdat hij teveel van je denkt te houden, maar zijn gedrag er niet aan weet aan te passen. Hij voelt de druk dat hij anders moet zijn (voor jouw denkt hij misschien), maar gaat hem niet lukken.
Als hij een jaartje heeft leren knokken voor zichzelf, kan die misschien sterker worden.

Ook jij zult beter leven zonder hem en hopelijk iemand vinden waar je wel blij mee wordt.

Alleen doe voorlopig je best er geen ruzie van te maken. Kijk hoe je de kinderen de mogelijkheid biedt nu of in de toekomst toch te kunnen laten genieten van hun vader.

Hij is ziek, maar vooral het verkeerde pad aan het belopen. Voor hem wens ik ook een betere toekomst en als die voor zichzelf en zijn kinderen kan gaan knokken, dan kan dat best nog eens goedkomen.

Take.care.

In deze situatie moet je voor jezelf en je kind kiezen. Deze man is niet klaar om af te kicken en zolang hij niet afgekickt is, zal jouw gezinssituatie niet normaal worden.

Klopt.. even side note.. hij was al jaren verslaafd voordat wij een relatie kregen. Werkten al 10 jaar samen voordat we 5 jaar geleden een relatie kregen. En zoals waarschn vaak gebeurd.. was ik naief om alles te geloven hoe het me verteld werd toen ik begon door te krijgen dat hij toch wel echt een probleem van mate had. Maar goed.. toen het me echt duidelijk werd was er al veel leed gebeurd helaas.

En mede doordat ik een postnatale depressie heb gehad bij mijn 1e zoon heb ik besloten dat hij na de bevalling van onze gezamelijke zoon, beter niet meer thuis kon wonen. Hij vertrok sws bij minste geringste richting zn moeder die alles best vind of zn zus die met hem mee doet..en ontliep alle verantwoordelijkheid om zich onder te dompelen in een roes.
Om vervolgens weer in een spijt - belofte - goedmaak modus/ cyclus te komen met mij. Vaak vanaf zijn kant.

Op dit moment (en al langere tijd) passen we inderdaad niet bij elkaar. Ik heb lange tijd gedacht dat hij mijn steun en liefde nodig had om af te kicken.. maar zie nu pas in hoe merendeels de intresieke motivatie de kracht zal zijn om het echt te doen.. het is een leerproces voor beide.

Hey hazelnut,
Hoe is het nu met je? Mijn “partner” woont sinds augustus ook niet meer thuis. Kind samen van 7 en bijna 9 jaar samen… altijd verslaafd geweest. Nooit geweten toen dat verslavening zo erg was. Tijdens zwangerschap gestopt na meerdere terug vallen in voornamelijk GHB en zeker 5 jaar is het onder controle geweest, na de geboorte heel zelden recreatief op een feestje eens wat wit maar nooit meer ghb. Tot nu inminddels bijna 3 jaar geleden, is het erger als ooit, het was in het begin voornamelijk ghb en en wit.. en nu het laatste jaar base coke erbij… maar hij heeft in die 3 jaar letterlijk alles gedaan. Ook vreemd gegaan met hoeren, duizenden euro’s aan opgemaakt. Toch kan ik hem niet helemaal los laten… bang dat hij dood gaat. Ergens de hoop nog heb dat hij ooit inziet.. in dec vorig jaar kliniek opname gehad daar leek het even beter te gaan. Maar hij besloot daar weg te gaan met een meisje van 23, samen ghb gebruikt en ze konden dus niet meer naar binnen, was een week wakker daarna met van alles in gebruik. Uiteraard contact gezocht met mij sorry etc etc. Vanaf toen is het helemaal geen houden meer aan, heel af en toe lijkt het weer even beter te gaan en kan hij komen eten… maar zodra die deur uit is weet ik al hoe laat het is…. Het eerste wat ik ochtend doe is kijken hoelaat die online is geweest, hoe die is, of die reageert nogmaals omdat ik zo bang ben dat hij dood gaat…. Ik kan het niet loslaten dat iemand zo veranderen kan… de aard van het beestje is natuurlijk sowieso al heel narcistisch en heeel ziekelijk jaloers, ik ben de gene die vreemd gaat, ik ben te amicaal, ik wil aandacht etc etc. Alles wat hij op mij gooide heeft hij de afgelopen jaren allemaal zelf gedaan. Het huis btw waar ik nu in woon is helemaal van mij. Dat scheelt voor mij om af en toe afstand te houden… maar nogmaals helemaal los laten kan ik niet… hoop is altijd mn drijf veer geweest

Hi @Loving.an.addict, wat een heftig verhaal ook! Als ik het zo lees heb je denk ik ook heel veel meegemaakt en ben je altijd bij hem gebleven.

Wat je als laatste zegt herken ik heel erg.. hoop.
Altijd maar de hoop dat iemand 'het licht' ziet en stopt met gebruiken.. maar eigenlijk ook de hoop dat iemand jou waarde ziet en denkt shit wat heb ik een leuke vrouw, kinderen etc. Dit ga ik toch ff mooi niet verknallen..
Maar helaas.. we weten beide dat het zo niet werkt in de realiteit.
Narcistische trekken komen volgens mij ook vaak voor tijdens een verslaving en t draait tijdens gebruik allemaal om hunzelf.

Wat fijn dat je een eigen plek hebt. Heb ik ook en kan alleen maar zeggen: bescherm je eigen veilige plek goed. Het is de plek waar je niet op je hoede hoeft te zijn. Ik had hem bijv al een half jaar tot aan de opname in zuid afrika niet thuis laten komen.. hebben alleen maar buitenshuis dingen gedaan zodat ik op elk moment als ik dacht voelt niet goed, weg kon gaan.

Die online status of laatst gezien checken herken ik ook.. of als ik met de baby toendertijd snachts wakker was zag ik hem ook online of hele nacht onrustig. Dan wist ik ook alweer hoelaat t was.

Weetje eigenlijk is bij mij nu na afgelopen 2 weken wel echt het kwartje gevallen dat ík niks kan veranderen/voorkomen. De angsten die je hebt begrijp ik heel goed, maar besef wel dat je er echt geen invloed op hebt.
Bedoel bij mij terugkomst Z afrika kliniek, 3 dagen was ik thuis samen..alles ging lekker dacht ik.. 4e dag moest ik werken op de ochtend van verjaardag ons zoontje en is hij 10 min later naar de winkel gegaan om flesje whisky te halen.

Hij appte gister uit t niets of ik zin had naar het strand te gaan.. om 05.30 sochtends.. alsof er niks gebeurd is.
Heb niet gereageerd. Totaal niet zoals ik ben, want ben super trouw in alle opzichten maar nu dacht ik.. Nee het is een keer genoeg. Hij kan me op een nuchter moment en normale tijd bellen maar verder hou ik al het contact af. En bedoel te bellen om te praten over wat er allemaal weer gebeurd is.. niet koetjes en kalfjes en chillen samen.

Want voel steeds meer: ik ben er ook nog. Mijn gevoelens, gedachtes, behoeftes etc doen er ook toe en worden op dit moment natuurlijk in en op alle vlakken niet bevredigd. Voel me niet serieus genomen of gewaardeerd als partner, vrouw of moeder van onze kleine waar ik alles alleen doe en gedaan heb van financieel tot alle nachten.

Sterkte met je eigen proces en zoals iedereen mij het advies geeft.. denk aan jezelf en je kind!

Wat een heftige verhalen, deze laatste twee....
Het is erg moeilijk, een partner die verslaafd is.
Winnen van de drugs, dat moet de verslaafde z e l f doen, en vooral ook willen.
Dat kunnen jullie niet voor je partner regelen, die strijd kunnen jullie niet aangaan.
Als de wil en het doorzettingsvermogen er niet zijn, dan rest er niets anders meer dan een ( tijdelijke) relatiebreuk. Hoe moeilijk ook, maar anders gaan jullie zelf eraan ten onder en denk hierbij ook aan jullie kinderen....!
Sterkte aan jullie toegewenst en ik hoop, dat jullie eruit komen.

De Zandman zei:

Wat een heftige verhalen, deze laatste twee....
Het is erg moeilijk, een partner die verslaafd is.
Winnen van de drugs, dat moet de verslaafde z e l f doen, en vooral ook willen.
Dat kunnen jullie niet voor je partner regelen, die strijd kunnen jullie niet aangaan.
Als de wil en het doorzettingsvermogen er niet zijn, dan rest er niets anders meer dan een ( tijdelijke) relatiebreuk. Hoe moeilijk ook, maar anders gaan jullie zelf eraan ten onder en denk hierbij ook aan jullie kinderen....!
Sterkte aan jullie toegewenst en ik hoop, dat jullie eruit komen.

Klik om te vergroten...

Je zou denken, dit spreekt voor zich. Maar eenmaal in zo'n situatie (die er vaak langzaam insluipt) kan het verre van makkelijk zijn om te zien dat zo iemand het alleen zelf kan doen.

De Zandman zei:

Wat een heftige verhalen, deze laatste twee....

Klik om te vergroten...

Zeg dat.
Zeer veel respect voor deze meiden.
Ook dat jullie het hier op DF (durven) delen. Ontroerend. In alle opzichten.

Mindless zei:

Je zou denken, dit spreekt voor zich. Maar eenmaal in zo'n situatie (die er vaak langzaam insluipt) kan het verre van makkelijk zijn om te zien dat zo iemand het alleen zelf kan doen.

Klik om te vergroten...

Daarin heb je helemaal gelijk!
Het lijkt me ook heel erg moeilijk om een relatie ( met kinderen) te moeten verbreken door een drugsverslaving. Dat doe je natuurlijk niet zomaar....

Wat een fijne reacties.. voelt erg fijn en is helpend op vele manieren.

Ik denk dat je als partner, als ik voor mezelf spreek al gauw heel empatisch bent. Altijd wel excussen van ja maar hij doet zo want.. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik dat steeds meer naast me neer leg. Ik weet namelijk dat er andere opties zijn, dat er hulp is. Maar ze moeten wel zelf die motivatie hebben zoals @De Zandman
Ook zegt.

En begin denk ik wel steeds meer me eigen plek weer in te nemen. Het terug vallen op de verjaardag van onze kleine heeft me denk ik keihard geraakt. Dat was wel een soort van druppel..

Inderdaad.. soms schaam ík me zelfs om te vertellen wat er allemaal weer gebeurd is.. terwijl ik er niks aan kan doen. Raar toch.. je voelt je zo verantwoordelijk voor de daden van een ander.. maar dat kan natuurlijk niet

Mooie combinatie @Hazelnut jouw laatste twee berichten. Aan de ene kant hard zijn voor degene die jou pijn bezorgt maar ook wel inzien dat hij machteloos is en het niet erom doet om jou te kwetsen. Hij weet zich geen raad met zichzelf, waarschijnlijk. Allemaal maskers.

Goede keus om hard te zijn en voor jezelf te kiezen. Mooi dat je toch ook open staat voor het perspectief van de ander.

😘

En dit DF heeft me ook wel geholpen om de andere kant beter te begrijpen. Om te zien hoe "mensen die gebruiken" denken.. klinkt even stom en generaliserend maar bedoel het goed. Ik zelf heb behalve alcohol, roken en een jointje vroeger niks gebruikt.. dus het gebruik van welke anderr drugs dan ook was altijd een ver van me bedshow. In de zin van, geen behoefte aan gehad.

Dus het is fijn om soms bevestiging te krijgen of te denken aha ik ben dus niet gek dat hij zo en zo deed.. of t had dus niks met mij zelf te maken

Ben btw ook wel eens bij een naastenmiddag geweest. En eerlijk.. de vaders en moeders die daar zaten.. dat vond ik pas hartverscheurend.
Het is allemaal leuk voor iedereen die het knder controle kan houden.. maar vreselijk triest voor de mensen zelf die het niet kunnen + hun familie en andere dierbaren. Het brengt veel verdriet en onbegrip. De simpele gedachten van je kiest toch voor je gezin, kinderen, gezond leven.. alles kan van tafel want zo werkt het niet en dat blijft moeilijk

Hazelnut zei:

Narcistische trekken komen volgens mij ook vaak voor tijdens een verslaving en t draait tijdens gebruik allemaal om hunzelf.

Klik om te vergroten...

Psychologisch ligt dit net wat anders. Het gebruik op 1 zetten kan soms lijken alsof de gebruiker zich op een voetstuk plaatst ten opzichte van zijn of haar omgeving.

Kenmerkend aan een narcist is dat hij of zij zichzelf uit vrije wil verheerlijkt boven zijn of haar omgeving. Met een gigantisch hoog zelfbeeld. Het ‘op een voetstuk plaatsen’ en daarnaast gebrek aan empathie / compassie richting naasten of anderen. Een verslaafde daarentegen heeft een uiterst negatief zelfbeeld. Schaamt zich kapot. De gebruiker staat niet op 1, het middel staat op 1. En daar moet alles voor wijken. Dat lijkt dan op de omstander alsof het narcistisch is, maar diep van binnen wil de verslaafde zijn of haar omgeving niet kwetsen. Alles behalve. Maar de gebruiker voert geen regie meer over zijn of haar acties. Het effect op de omstander kan dan dus vergelijkbaar effectueren als de acties van een narcist. Immers: de omgeving voelt zich in beide gevallen gekwetst, niet serieus genomen en gedenigreerd. Maar de grondslag leidend tot het betreffende gedrag is fundamenteel anders.

Thanks @Damius heel helder uitgelegd. Bedoelde dat ook wel beetje met trekken omdat ik weet dat een verslaafde idd niet perse iemand is die deze persoonlijkheidsstoornis heeft, maar wel het zelfde gedrag vertoont. Maar goed zoals je zegt de basis is anders

Hazelnut zei:

Thanks @Damius heel helder uitgelegd. Bedoelde dat ook wel beetje met trekken omdat ik weet dat een verslaafde idd niet perse iemand is die deze persoonlijkheidsstoornis heeft, maar wel het zelfde gedrag vertoont. Maar goed zoals je zegt de basis is anders

Klik om te vergroten...

naja
ikzelf kamp sinds eind 2021 met een verslaving
de ene keer wint de goede ik de andere keer (en dat probeer ik sinds een laatste gebeurtenis is gebeurt echt steeds meer de kop in te drukken )is er dus ook een andere ik die soms de overhand probeer te nemen

Begrijp me niet verkeerd.. natuurlijk is tijdens een verslaving niet alles slecht of niet positief hoe iemand is. Verslaving defineerd je niet als persoon. Zoals iedereen goede en slechte dagen heeft, merkte ik dat bij mijn partner de slechte eigenschappen gewoon extreem anders waren dan in perioden dat hij nuchter is. Een ruzie verloopt dan bijv heel anders.. en hij heeft keuzes gemaakt onder invloed waarvan je denkt how t h fck kan je die maken. Hij is bijvoorbeeld een hele afwezige vader. Neemt geen enkele verantwoordelijkheid of zorg voor die kleine jongen en heeft al 3/4 van hem gemist. maar weet dat die kleine wel alles voor hem is.
Weet zeker als hij de verslaving niet had gehad.. hij het heel anders had gedaan met zn gezin.
En dat soort dingen bedoelde ik beetje met dat alles om iemand zelf draait. Maar was misschien niet helemaal goed verwoord

Hi allemaal,

Al tijden lees ik als partner regelmatig topics. Zoekende naar antwoorden op vragen en gevoelens die ik al jaren als partner heb.

De situatie is als volgt, long story short: partner gebruikt al +- 20 jaar. Laatste 1.5 jaar zo heftig dat hij niet meer thuis woont, werkeloos geworden is en zelfs in zijn maandenlange roes een keer vreemdgegaan is.
Vanwege onze relatie die op knappen stond, ons kindje van 2 die we samen hebben en omdat hij zichzelf nergens meer in herkent en ziek is van zichzelf en gedrag.. wilde hij afkicken.

Zuid afrika werd afgekeurd door de verzekering.. hij moest eerst in NL iets proberen. Heeft hij gedaan, ambulante behandeling van 2 weken. Hij was die 2.5 week sober. We hadden elke dag contact, met kleine wat leuks gedaan in het weekend en zag even de echte versie van hem weer. Maar helaas is hij al de 1e avond van de laatste behandeldag weer gaan gebruiken.

De 2 vervolg afspraken met kliniek om eventueel alsnog z.afrika te bespreken heeft hij afgezegd met als laatste reden: ga het allemaal zelf doen.
And guess what, dat zei hij om 7u sochtends aan de telefoon, dronken.
En in die modus van alcohol/coke/,.. geen idee wat nog meer zit hij alweer 3 weken waarbij zijn gedrag mega labiel is. Van het op de ene dag zelf afspraak maken met kliniek tot 3 dagen later weer afzeggen. Van het ik ga er alles aan doen om te zorgen dat je me weer kan vertrouwen en ik echt partner/papa kan zijn tot het maakt allemaal niet meer uit, i fucked up en kan het allemaal nooit meer goed maken en terug draaien.

En ik als.. sja.. laten we het nog steeds maar partner noemen.. kan er niet meer tegen. Ik kan er met me hoofd niet meer bij en snap totaal niet waar dit allemaal nu weer vandaan komt.. hij was echt zo positief bezig.

Ik heb hem nu ff op alles geblokt om mezelf te beschermen tegen deze doorgaande cirkel van beloftes en teleurstellingen. Ik krijg steeds meer het gevoel dat het niet uitmaakt of wel of niet aan de zijlijn sta als support. Maar ben ook bang voor het Ik laat hem vallen gevoel. En ergens blijf ik altijd die hoop hebben.. en ook dat vreet energie.

Hoe nu verder..

@dupont & @OtherShore fijn om het ook even van mensen te horen die buiten onze situatie staan en er soort van neutraal naar kijken

dupont zei:

Het is klote en je bent als naaste machteloos. Kies wel voor jezelf en je kind de komende tijd. Laat je niet omlullen door zijn beloftes van beterschap. Hij mag het laten zien en aan de bak

Klik om te vergroten...

dupont zei:

Hij moet voor zichzelf clean willen worden, niet om jou een plezier te doen want dat werkt niet.

Klik om te vergroten...

Vooral dit.. vraagt alleen maar of onze relatie nog een kans maakt als hij het doet. Hierdoor heb ik inderdaad het gevoel dat de "nood" voor zichzelf ergens niet hoog genoeg is nog.
En inderdaad machteloos.. ik kan gewoon even niet meer die beloftes die in elke bui van gebruik weer in rook opgaan. Snap ondertussen wel hoe het werkt.. maar het is moeilijk bij te houden met mijn nuchtere denken.

Oke.. duidelijk.. op mezelf en thuis blijven focussen is het enige wat ik kan doen