#1
Fijn, bedankt voor t delen!. Dinsdagavond is er een online meeting. Zie https://www.naranon.nl/meetings/
Verslaafde partner
60 antwoorden
11 weergaven
18-5-2026
#2
Totaal begrijpelijk dat je je gekwetst voelt, dat mag ook! Zijn verslaving neemt duidelijk de overhand en daar valt niet mee te communiceren op zo’n moment. Dat heeft geen zin en bovendien ben jij veel meer waard dan dit. Heel veel sterkte!!!Bedankt voor deze krachtige woorden. En ja.. heb veel gegeven.. meer dan ik miss zelf aankon af en toe. Heb zelf ook nog een zoon van 9 namelijk.. die ook merendeels tijd thuis woont. Ben in bloei van me leven.. 34 en ben zelf ook al 2 jaar in overlevingsmodus
Ik denk dat ik dat nu echt heel pijnlijk besef.. herstel/ clean zijn en echt eraan werken etc.. hij moet t zelf willen en doen. Zelf gezonde keuzes maken. Die toxic familie band.. pas als hij het zelf inziet kan het idd veranderen.
Voel me vooral heel.. heel gekwetst. Stond ik dan hem weg re brengen en op te halen met onze zoon.. vol vertrouwen. En wat krijg ik gister als dank nadat hij me liet stikken op kleine zn verjaardag. Geen sorry.. maar een grote bek.
T is ongelovelijk en idd zo zie je weer hoe zwaar het kan zijn. Gelukkig kan ik wel bij mn ouders terecht maar ook die zijn zo geschrokken..
Nogmaals.. heel fijn om zelfs van totaal onbekende deze steunende reacties te krijgen 💗
Misschien is lotgenotencontact inderdaad een hele goede voor je, zoals @_shikantaza noemt. Dan vind je steun bij mensen die ongeveer hetzelfde doorgaan. Of eens bij de huisarts (POH GGZ) aankloppen.
#3
Ik lees je verhaal en herken er zoveel in.
Mijn ex is ook verslaafd en wij hebben een zoontje van 1,5 jaar oud. Ik heb hem ook zo ontzettend veel kansen gegeven maar ik kon op een gegeven moment niet meer verder. Ik was er zo ontzettend klaar mee. Steeds weer die spijt betuigingen en beloftes en dan stoppen met gebruiken en daarna weer beginnen en dan doen alsof het allemaal wel mee valt en mij dan afschilderen als zeur en dreigen bij me weg te gaan en als ik dan bij mijn grens bleef weer beginnen met spijt en beloftes enz. Steeds weer dat cirkeltje blijven herhalen, ik werd er gek van.
Ik heb er heel veel verdriet van gehad en nog steeds eigenlijk wel. Ik had zo graag een gezin gehad en nu sta er eigenlijk helemaal alleen voor. Maar ik heb gekozen voor mezelf en de kleine en dat is de beste keus die ik ooit had kunnen maken en daar ben ik trots op.
Ik wil je heel veel sterkte wensen met deze situatie. Het is niet makkelijk maar je doet het heel erg goed! Denk aan jezelf en aan jullie zoontje.
Als je behoefte hebt om te kletsen dan mag je me een pb sturen.
Mijn ex is ook verslaafd en wij hebben een zoontje van 1,5 jaar oud. Ik heb hem ook zo ontzettend veel kansen gegeven maar ik kon op een gegeven moment niet meer verder. Ik was er zo ontzettend klaar mee. Steeds weer die spijt betuigingen en beloftes en dan stoppen met gebruiken en daarna weer beginnen en dan doen alsof het allemaal wel mee valt en mij dan afschilderen als zeur en dreigen bij me weg te gaan en als ik dan bij mijn grens bleef weer beginnen met spijt en beloftes enz. Steeds weer dat cirkeltje blijven herhalen, ik werd er gek van.
Ik heb er heel veel verdriet van gehad en nog steeds eigenlijk wel. Ik had zo graag een gezin gehad en nu sta er eigenlijk helemaal alleen voor. Maar ik heb gekozen voor mezelf en de kleine en dat is de beste keus die ik ooit had kunnen maken en daar ben ik trots op.
Ik wil je heel veel sterkte wensen met deze situatie. Het is niet makkelijk maar je doet het heel erg goed! Denk aan jezelf en aan jullie zoontje.
Als je behoefte hebt om te kletsen dan mag je me een pb sturen.
#4
Het moet (wederom) een klap voor je zijn geweest dat hij na z’n opname zo snel is teruggevallen. Weer een sprankje hoop dat vervliegt en de negatieve consequenties vliegen je weer om de oren. Kan mij voorstellen dat dit een nachtmerrie is om in te zitten.
Zorg voor de ander begint met goede zelfzorg. Eigenlijk staat hier: ik cijfer mij al twee jaar weg om de status quo te behouden. De status quo is onhoudbaar geworden. Dit ga je niet oneindig volhouden. Je probeert sturing te geven aan je leven, maar het feit is dat je nu netjes in de bijrijdersstoel plaats hebt genomen. Al die tijd. En dan lief vertellen waar je partner naartoe moet rijden. De enige manier om de regie te pakken, is door zelf achter het stuur te kruipen. Dat betekent afscheid nemen en dat gaat gepaard met een rouwproces. In eerste instantie meer pijn en verdriet. Daar tegenover staat wat anders fantastisch moois te wachten: perspectief. Een uitzicht op een leven waar al jouw inzet en liefde wordt gezien, gehoord en beloond.
Heb je al eens nagedacht over een gesprek met een psycholoog? Het kan helpen in het proces.
ben zelf ook al 2 jaar in overlevingsmodus
Zorg voor de ander begint met goede zelfzorg. Eigenlijk staat hier: ik cijfer mij al twee jaar weg om de status quo te behouden. De status quo is onhoudbaar geworden. Dit ga je niet oneindig volhouden. Je probeert sturing te geven aan je leven, maar het feit is dat je nu netjes in de bijrijdersstoel plaats hebt genomen. Al die tijd. En dan lief vertellen waar je partner naartoe moet rijden. De enige manier om de regie te pakken, is door zelf achter het stuur te kruipen. Dat betekent afscheid nemen en dat gaat gepaard met een rouwproces. In eerste instantie meer pijn en verdriet. Daar tegenover staat wat anders fantastisch moois te wachten: perspectief. Een uitzicht op een leven waar al jouw inzet en liefde wordt gezien, gehoord en beloond.
Heb je al eens nagedacht over een gesprek met een psycholoog? Het kan helpen in het proces.
#5
Neehoor. Dit is waarschijnlijk ook de kern van het probleem. Kennelijk is er iets waar hij zelf ook niet durft te komen, en heeft hij allerlei middelen nodig om dat gevoel te bedekken. Je kunt helaas mensen niet dwingen om het toch te doen. Dus wat dat betreft vind ik dit helemaal niet zo'n rare reactie:Is het raar dat ik nu op punt ben dat t voor mij een gesloten boek is?
Dat ik denk.. succes met die vrouwen daar die zo heilig zijn voor je en god mag hopen dat hij zichzelf weer herpakt.
Want inderdaad:
Dit kan ik toch niet accepteren.
Ik heb alleen van je laatste zin een punt gemaakt. Dit hoef je niet te accepteren hoor. Punt.
#6
Dit raakt me. De realiteit waarin ik mij begeef.. en wat ik al aantal jaren probeer te sturen.Zorg voor de ander begint met goede zelfzorg. Eigenlijk staat hier: ik cijfer mij al twee jaar weg om de status quo te behouden. De status quo is onhoudbaar geworden. Dit ga je niet oneindig volhouden. Je probeert sturing te geven aan je leven, maar het feit is dat je nu netjes in de bijrijdersstoel plaats hebt genomen. Al die tijd. En dan lief vertellen waar je partner naartoe moet rijden. De enige manier om de regie te pakken, is door zelf achter het stuur te kruipen. Dat betekent afscheid nemen en dat gaat gepaard met een rouwproces. In eerste instantie meer pijn en verdriet. Daar tegenover staat wat anders fantastisch moois te wachten: perspectief. Een uitzicht op een leven waar al jouw inzet en liefde wordt gezien, gehoord en beloond.
Het is gewoon heftig als alleenstaande moeder, 2 kids, werken 4 dagen etc. Gelukkig veel hulp van mn ouders maar alsnog..
Een uitzicht op een leven waarin al mijn inzet en liefde gezien gehoord en beloond zal worden klinkt inderdaad als een écht perspectief.
En dit ook zeker.. had dit totaal niet zien aankomen.. en ja weet dat terugval erbij kan horen en onderdeel kan zijn van proces.. maar pff in combinatie op onze zoons verjaardag , mij alleen achter laten, agressieve gedrag dag erna..Het moet (wederom) een klap voor je zijn geweest dat hij na z’n opname zo snel is teruggevallen. Weer een sprankje hoop dat vervliegt en de negatieve consequenties vliegen je weer om de oren. Kan mij voorstellen dat dit een nachtmerrie is om in te zitten.
Heb ook niks meer vernomen behalve vage appjes midden in de nacht die kant nog wal slaan. Heb nergens meer op gereageerd. Zal zeer waarschijnlijk niks opgepakt hebben van zijn aftercare, iemand bellen, meeting etc.
Psycholoog zal voor mezelf denk ik idd the next step zijn.
#7
Dat lijkt me een uitstekend idee.Psycholoog zal voor mezelf denk ik idd the next step zijn.
#8
Moet dit even kwijt uit ongeloof..
Heb mezelf laatste 2 weken op 1 gezet en geen contact meer gehad. Tot ik gister smsjee ontving met de boodschap van:
Ik hou van je dat weetje.. ik wil gwn drankje kunnen drinken met mate, coke raak ik nooit meer aan. Je moet me ook een beetje mezelf laten zijn en water bij de wijn doen. Dan kunnen we gwn verder met elkaar
En nog wat in de trant dat dat hij schold maar woorden waren (was toen ook behoorlijk onder invloed)
Me mond Viel open... na 2 weken kom je met dit?? Iemand die net 6 weken terug is na jaaaaren ellende en shit in je leven door drank en drugs.
Is dit nou serieus iemand die helemaal opnieuw in de ontkenning zit?? Wil gewoon kunnen drinken.. noem je een fles whisky sochtends vroeg wegtikken en je zoons verjaardag verknallen. En daar wordt allemaal niks van genoemd.
Sorry maar ben ff perplex
Heb mezelf laatste 2 weken op 1 gezet en geen contact meer gehad. Tot ik gister smsjee ontving met de boodschap van:
Ik hou van je dat weetje.. ik wil gwn drankje kunnen drinken met mate, coke raak ik nooit meer aan. Je moet me ook een beetje mezelf laten zijn en water bij de wijn doen. Dan kunnen we gwn verder met elkaar
En nog wat in de trant dat dat hij schold maar woorden waren (was toen ook behoorlijk onder invloed)
Me mond Viel open... na 2 weken kom je met dit?? Iemand die net 6 weken terug is na jaaaaren ellende en shit in je leven door drank en drugs.
Is dit nou serieus iemand die helemaal opnieuw in de ontkenning zit?? Wil gewoon kunnen drinken.. noem je een fles whisky sochtends vroeg wegtikken en je zoons verjaardag verknallen. En daar wordt allemaal niks van genoemd.
Sorry maar ben ff perplex
#9
Ik begrijp je gevoel van onmacht en frustratie. Je bent natuurlijk ook emotioneel betrokken en je hebt als directe omgeving te lijden door zijn gedrag.Moet dit even kwijt uit ongeloof..
Heb mezelf laatste 2 weken op 1 gezet en geen contact meer gehad. Tot ik gister smsjee ontving met de boodschap van:
Ik hou van je dat weetje.. ik wil gwn drankje kunnen drinken met mate, coke raak ik nooit meer aan. Je moet me ook een beetje mezelf laten zijn en water bij de wijn doen. Dan kunnen we gwn verder met elkaar
En nog wat in de trant dat dat hij schold maar woorden waren (was toen ook behoorlijk onder invloed)
Me mond Viel open... na 2 weken kom je met dit?? Iemand die net 6 weken terug is na jaaaaren ellende en shit in je leven door drank en drugs.
Is dit nou serieus iemand die helemaal opnieuw in de ontkenning zit?? Wil gewoon kunnen drinken.. noem je een fles whisky sochtends vroeg wegtikken en je zoons verjaardag verknallen. En daar wordt allemaal niks van genoemd.
Sorry maar ben ff perplex
Voor mij als buitenstaander is de situatie eigenlijk vrij helder: hij onderkent zijn probleem niet. En zo lang hij dat niet doet is het ‘t best om alle contact te vermijden. Jij komt ook niet verder in jouw rouwproces als hij de hele tijd aan je trekt. Kies afstand voor een door jou te bepalen periode.
Hoe gaat het nu verder met je?
#10
Hij heeft nog een lange weg te gaan zo te lezen.
Je gebruik en de schades daarvan kleiner maken is wel herkenbaar als ik naar mezelf kijk. Maar jou partner zal ook niet alle schades net zo bewust hebben meegemaakt als jij, want hij was vaak in een roes. Maar zodra hij eerlijk gaat zijn naar zichzelf en wat hij anderen aan heeft gedaan kan dat ook gewoon te pijnlijk voor hem zijn om niet te willen veranderen.
Je gebruik en de schades daarvan kleiner maken is wel herkenbaar als ik naar mezelf kijk. Maar jou partner zal ook niet alle schades net zo bewust hebben meegemaakt als jij, want hij was vaak in een roes. Maar zodra hij eerlijk gaat zijn naar zichzelf en wat hij anderen aan heeft gedaan kan dat ook gewoon te pijnlijk voor hem zijn om niet te willen veranderen.
#11
Trap er niet in hij liegt en bedriegt je gewoon.Moet dit even kwijt uit ongeloof..
Heb mezelf laatste 2 weken op 1 gezet en geen contact meer gehad. Tot ik gister smsjee ontving met de boodschap van:
Ik hou van je dat weetje.. ik wil gwn drankje kunnen drinken met mate, coke raak ik nooit meer aan. Je moet me ook een beetje mezelf laten zijn en water bij de wijn doen. Dan kunnen we gwn verder met elkaar
En nog wat in de trant dat dat hij schold maar woorden waren (was toen ook behoorlijk onder invloed)
Me mond Viel open... na 2 weken kom je met dit?? Iemand die net 6 weken terug is na jaaaaren ellende en shit in je leven door drank en drugs.
Is dit nou serieus iemand die helemaal opnieuw in de ontkenning zit?? Wil gewoon kunnen drinken.. noem je een fles whisky sochtends vroeg wegtikken en je zoons verjaardag verknallen. En daar wordt allemaal niks van genoemd.
Sorry maar ben ff perplex
#12
Nou inderdaad.. voelt alsof hij die 6 weken gedaan heeft om ons gezin zeg maar terug te krijgen. Maar als je na 3 dagen weer back to start bent zeg maar..hij onderkent zijn probleem niet. En zo lang hij dat niet doet is het ‘t best om alle contact te vermijden. Jij komt ook niet verder in jouw rouwproces als hij de hele tijd aan je trekt. Kies afstand voor een door jou te bepalen periode.
Hoe gaat het nu verder met je?
Heel eerlijk te zijn.. afstand voelt goed. T voelt als een soort opluchting om alleen thuis te zijn met de kinderen en geen stress ervan te hebben. Ook een soort pijnlijk om toe te moeten geven dat de realiteit is dat ik me beter voel zonder hem om me heen..
Lijkt het ook wel eens op inderdaad..gewoon te pijnlijk voor hem zijn om niet te willen veranderen
Er is zóveel gebeurd.. van het mij alleen achter laten zwanger tot nacht met een ander.. zijn familie die mij en ons zoontje niet moeten etc.
En altijd die beloftes te stoppen en hulp te zoeken. Van hier in NL hulp tot z afrika.. en dan tegen mij zeggen ik wil gewoon drankje kunnen doen. Hij was gebroken en aan de rest wat hij zei had ik al door weer onder invloed was..
Maar goed.. ja dit voelt voor mij als naaste.. wel even echt terug bij af en ook eigenlijk zinloos om nog langer energie in te steken..
#13
Dat is het zeker. Jij kunt hem niet veranderen, dat kan hij alleen zelf. En daar is hij nog niet klaar voor. Hij zal nog dieper moeten gaan wil dat gaan lukken.eigenlijk zinloos om nog langer energie in te steken..
Ik zou zeggen probeer zo min mogelijk contact te hebben en speel zijn spel niet mee. Verklaar je eigen grenzen heilig en houd het bij jezelf. Maak hem geen verwijten, dat stookt het vuurtje alleen maar verder op.
En blijf er zelf over praten. Heb je al hulp voor jezelf ingeschakeld? Psycholoog? Naastencontact? Vrienden?
#14
Zeker.. beste wat ik uit dit forum gehaald is: grenzen stellen en mezelf op 1 zetten.Ik zou zeggen probeer zo min mogelijk contact te hebben en speel zijn spel niet mee. Verklaar je eigen grenzen heilig en houd het bij jezelf. Maak hem geen verwijten, dat stookt het vuurtje alleen maar verder op.
En blijf er zelf over praten. Heb je al hulp voor jezelf ingeschakeld? Psycholoog? Naastencontact? Vriende
Ja, kan er gelukkig goed over praten met mijn familie, vrienden en afspr psycholoog staat gepland 🤗
#15
Het probleem in deze Hazelnut is dat je partner wel kan appen: "Ik wil met mate kunnen drinken"
Maar iemand met een alcoholverslaving heeft veel moeite met het woord mate. Want 1 slok is teveel en 1 krat te weinig. Daarnaast is de vraag of hij het kan. Willen waarschijnlijk wel.
Maar wat wel belangrijk is om te realiseren dat iedereen die kampt met een verslaving kampt met een ziekte.
Hij zal dit niet bewust doen. Jij mag slachtoffer zijn (zonder twijfel) maar hij is dat indirect ook van zijn ziekte.
Hij lijkt nl anders te willen, maar niet te kunnen. Wellicht was de hulp die hij heeft gekregen niet genoeg.
Verslaving is een ziekte.
En de behandeling daartegen is mijn inziens vaak niet genoeg de eerste keer / keren.
Het moet allemaal zo kort en zo goedkoop mogelijk kort door de bocht gezegd. Ik ervaar het zelf nu ook.
Kamp niet meer met een verslaving maar wel met PTSS door defensie verleden. En het draait dan niet om die ex soldaat maar hoe duur is het.
In een verslavingskliniek zal het niet anders zijn. Qua nazorg ook niet.
Dus, goed keuren zijn gedrag hoef je zeker niet. Kies voor jezelf.
Maar realiseer je dat hij waarschijnlijk heel ernstig ziek is. En dan hebben we het niet over de griep.
Maar iemand met een alcoholverslaving heeft veel moeite met het woord mate. Want 1 slok is teveel en 1 krat te weinig. Daarnaast is de vraag of hij het kan. Willen waarschijnlijk wel.
Maar wat wel belangrijk is om te realiseren dat iedereen die kampt met een verslaving kampt met een ziekte.
Hij zal dit niet bewust doen. Jij mag slachtoffer zijn (zonder twijfel) maar hij is dat indirect ook van zijn ziekte.
Hij lijkt nl anders te willen, maar niet te kunnen. Wellicht was de hulp die hij heeft gekregen niet genoeg.
Verslaving is een ziekte.
En de behandeling daartegen is mijn inziens vaak niet genoeg de eerste keer / keren.
Het moet allemaal zo kort en zo goedkoop mogelijk kort door de bocht gezegd. Ik ervaar het zelf nu ook.
Kamp niet meer met een verslaving maar wel met PTSS door defensie verleden. En het draait dan niet om die ex soldaat maar hoe duur is het.
In een verslavingskliniek zal het niet anders zijn. Qua nazorg ook niet.
Dus, goed keuren zijn gedrag hoef je zeker niet. Kies voor jezelf.
Maar realiseer je dat hij waarschijnlijk heel ernstig ziek is. En dan hebben we het niet over de griep.
#16
Ja precies.. ik dacht echt.. besef je wel wat je zegt.. met mate drinken terwijl je in afgelopen 2 weken alweer zo opweg bent naar het oude gebruikspunt te gaan. En de hele reden dat je 6 wkn weg was, was niet omdat je 1 biertje teveel drinkt.
Maar goed, dat is natuurlijk mijn gedachte als naaste..
Soms moeilijk om te kunnen blijven denken in 'het is een ziekte en hij kiest er ook niet voor'
Moet zeggen hij had in principe 8 weken nazorg, maar ook daar is hij al niet meer heen gegaan.
Ik denk dat hij inderdaad wel het stukje diepere zorg gemist heeft. Het echt tot de kern komen waar het mis gaat bij hem. Maar goed ik ben geen psycholoog en ik kan alles 100x zeggen maar het komt niet binnen als je er zelf niet klaar voor bent.
Sterkte @Kordie, hoop dat je de zorg kan krijgen en vinden die je nodig hebt![:blushing:]()
Maar goed, dat is natuurlijk mijn gedachte als naaste..
Soms moeilijk om te kunnen blijven denken in 'het is een ziekte en hij kiest er ook niet voor'
Moet zeggen hij had in principe 8 weken nazorg, maar ook daar is hij al niet meer heen gegaan.
Ik denk dat hij inderdaad wel het stukje diepere zorg gemist heeft. Het echt tot de kern komen waar het mis gaat bij hem. Maar goed ik ben geen psycholoog en ik kan alles 100x zeggen maar het komt niet binnen als je er zelf niet klaar voor bent.
Sterkte @Kordie, hoop dat je de zorg kan krijgen en vinden die je nodig hebt
#17
Ontzettend knap dat je dit zo aanvliegt en jezelf / je eigen gevoel serieus neemt! Je gevoelens delen met anderen doet wonderen. Jouw bovenstaande tekst bevat alle ingrediënten om je hier doorheen te slepen (of eigenlijk: hier nog sterker uit te komen): grenzen stellen, goede zelfzorg, verbinding met je dierbare naasten maken en tot slot van rekening het zoeken en accepteren van professionele hulp. Jij komt er wel, daar ben ik van overtuigd.Zeker.. beste wat ik uit dit forum gehaald is: grenzen stellen en mezelf op 1 zetten.
Ja, kan er gelukkig goed over praten met mijn familie, vrienden en afspr psycholoog staat gepland 🤗
#18
Soms moeilijk om te kunnen blijven denken in 'het is een ziekte en hij kiest er ook niet voor'
Absoluut.
Het is immers je naasten waar je heel veel pijn en verdriet mee meemaakt door die alcohol/drugs.
Het "het is een ziekte" en "hij kiest er ook niet voor" is dan ook zeker niet bedoelt als om even te sussen of hem de hand boven het hoofd te houden.
Ik denk wel altijd dat we er voor moeten waken dat niemand kiest voor een verslaving. Dat overkomt je door redenen. Dus iemand die verslaafd is is geen slecht mens. Ja oké, drank en drugs kunnen dat wel van hem maken. Maar dat is niet de oorsprong.
Moet zeggen hij had in principe 8 weken nazorg, maar ook daar is hij al niet meer heen gegaan.
Ik denk dat hij inderdaad wel het stukje diepere zorg gemist heeft. Het echt tot de kern komen waar het mis gaat bij hem. Maar goed ik ben geen psycholoog en ik kan alles 100x zeggen maar het komt niet binnen als je er zelf niet klaar voor bent.
Ik herken dit van mezelf.
Je bent heel erg afhankelijk van degene die voor je zit. Wilt die door acceleren en je helpen? Of kijkt hij naar de wachtlijst? Of naar de centen?
Klinkt heel krom. Maar ik merk nu dat de pet van een hulpverlening niet altijd even hoog gezet moet worden. Of kan worden. Want ook hun zijn denk ik vaak met de handen op de rug gebonden. Hun worden met de nek aan gekeken, maar laten we de bureaucratie niet vergeten vanuit de overheid of de zorgverzekering.
Sterkte @Kordie, hoop dat je de zorg kan krijgen en vinden die je nodig hebt
Ik hoop het maar moet er zelf nog heel hard aan trekken, en geluk hebben.
Ik heb nog niet zolang geleden de overstap gemaakt om alles van defensie achter me te laten (inclusief zorg) en te gaan participeren in het burgerleven.
Nu er een duur traject aan komt is zowel defensie als mijn zorgverzekeraar niet thuis. De papieren met diagnose ligt klaar, de arts staat achter me.
Maar het draait in deze allemaal om geld. De arts is er nu nog mee bezig, maar goed deze beste man is ook niet iemand die ijzer met de handen breekt.
Dat geldt misschien ook voor je partner.
Er zal iemand moeten zijn die hem die harde schop onder zijn kont geeft die hij nodig heeft. Om inderdaad naar de kern te durven gaan van zijn probleem. Pas dan kun je een verslaving oplossen.
Succes.
Dat verdien jij.
Dat verdienen jullie.
#19
Nee zeker, dat is ook wel de reden dat ik altijd bij hem gebleven ben.. maar er is uiteindelijk ook voor mij wel een keer een limiet bereikt wat ik aan kan. Ik ben een moeder met 2 jonge kinderen en een fulltime baan. De tijd en energie die ik in hem gestopt heb en klinieken mee etc.. . Maar uiteindelijk ligt hij al 1,5 jaar nu bij zn moeder thuis op zn bed met een doelloos leven, waar ik echt me best gedaan heb hem alles aan te reiken en te laten zien hoe het allemaal anders kan zijn.Ik denk wel altijd dat we er voor moeten waken dat niemand kiest voor een verslaving. Dat overkomt je door redenen. Dus iemand die verslaafd is is geen slecht mens. Ja oké, drank en drugs kunnen dat wel van hem maken. Maar dat is niet de oorsprong.
Vreselijk dat het zo moet. Ik zie het inderdaad ook om me heen met gevallen waar hulp nodig is en ze gewoon weg niet thuis geven of kastje naar de muur.Nu er een duur traject aan komt is zowel defensie als mijn zorgverzekeraar niet thuis. De papieren met diagnose ligt klaar, de arts staat achter me.
Maar het draait in deze allemaal om geld. De arts is er nu nog mee bezig, maar goed deze beste man is ook niet iemand die ijzer met de handen breekt.
Blijf in je kracht
#20
Heel veel sterkte toegewenst in deze tijden @Hazelnut!
Moeilijke situatie en zeker ook nog eens met kinderen erbij.
Ik geef even een draai aan het verhaal, maar kan natuurlijk zijn dat er niets van klopt.
Ik denk dat jullie niet goed bij elkaar passen. Zijn ziekte is misschien deels omdat hij teveel van je denkt te houden, maar zijn gedrag er niet aan weet aan te passen. Hij voelt de druk dat hij anders moet zijn (voor jouw denkt hij misschien), maar gaat hem niet lukken.
Als hij een jaartje heeft leren knokken voor zichzelf, kan die misschien sterker worden.
Ook jij zult beter leven zonder hem en hopelijk iemand vinden waar je wel blij mee wordt.
Alleen doe voorlopig je best er geen ruzie van te maken. Kijk hoe je de kinderen de mogelijkheid biedt nu of in de toekomst toch te kunnen laten genieten van hun vader.
Hij is ziek, maar vooral het verkeerde pad aan het belopen. Voor hem wens ik ook een betere toekomst en als die voor zichzelf en zijn kinderen kan gaan knokken, dan kan dat best nog eens goedkomen.
Take.care.
Moeilijke situatie en zeker ook nog eens met kinderen erbij.
Ik geef even een draai aan het verhaal, maar kan natuurlijk zijn dat er niets van klopt.
Ik denk dat jullie niet goed bij elkaar passen. Zijn ziekte is misschien deels omdat hij teveel van je denkt te houden, maar zijn gedrag er niet aan weet aan te passen. Hij voelt de druk dat hij anders moet zijn (voor jouw denkt hij misschien), maar gaat hem niet lukken.
Als hij een jaartje heeft leren knokken voor zichzelf, kan die misschien sterker worden.
Ook jij zult beter leven zonder hem en hopelijk iemand vinden waar je wel blij mee wordt.
Alleen doe voorlopig je best er geen ruzie van te maken. Kijk hoe je de kinderen de mogelijkheid biedt nu of in de toekomst toch te kunnen laten genieten van hun vader.
Hij is ziek, maar vooral het verkeerde pad aan het belopen. Voor hem wens ik ook een betere toekomst en als die voor zichzelf en zijn kinderen kan gaan knokken, dan kan dat best nog eens goedkomen.
Take.care.